III SA/Kr 421/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Kutzner po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi M. K. na rozkaz personalny Dyrektora Służby Więziennej z dnia 29 października 2011 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia na inne równorzędne stanowisko służbowe postanawia: skargę odrzucić. Rozkazem personalnym z dnia 29 października 2010 r. Dyrektor Aresztu Śledczego, mianował skarżącą M. K. na równorzędne stanowisko starszego inspektora działu [...] Aresztu Śledczego. Odwołanie od powyższego rozkazu wniosła skarżąca domagając się jego uchylenia. W odpowiedzi na odwołanie Dyrektor Służby Więziennej poinformował, że od rozkazu personalnego odwołanie nie przysługuje. W skardze na rozkaz personalny z dnia 29 października 2010 r. pełnomocnik skarżącej zaskarżył rozkaz w całości. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Służby Więziennej wniósł o odrzucenie skargi. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego badania skargi, Sąd bada dopuszczalność jej wniesienia. Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej poprzez rozpatrywanie skarg na akty, czynności lub bezczynność organów administracji publicznej. Wskazać należy, iż nie każda działalność organów administracji publicznej podlega kontroli sądu administracyjnego. Sąd administracyjny jest właściwy do rozpoznawania skarg wnoszonych jedynie na niektóre akty wydawane w związku z pełnieniem służby przez funkcjonariuszy Służby Więziennej. Zgodnie z przepisem art. 5 p.p.s.a. Sądy administracyjne nie są właściwe w sprawach: 1) wynikających z nadrzędności i podległości organizacyjnej w stosunkach między organami administracji publicznej; 2) wynikających z podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi; 3) odmowy mianowania na stanowiska lub powołania do pełnienia funkcji w organach administracji publicznej, chyba że obowiązek mianowania lub powołania wynika z przepisów prawa; 4) wiz wydawanych przez konsulów, z wyjątkiem wiz wydanych cudzoziemcowi będącemu członkiem rodziny obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin (Dz. U. Nr 144, poz. 1043); 5) zezwoleń na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego wydawanych przez konsulów. Ustawa z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej ( Dz. U. Nr 79, poz.523 ze. zm.), zawiera rozdział 20, zatytułowany "Rozpatrywanie sporów o roszczenia funkcjonariuszy ze stosunku służbowego", Zgodnie z art. 217 tej ustawy, sprawy ze stosunku służbowego rozstrzyga przełożony w formie pisemnej, a przez sprawy ze stosunku służbowego należy rozumieć: nawiązanie stosunku służbowego, powoływanie oraz mianowanie funkcjonariuszy na stanowiska służbowe, przenoszenie, odwoływanie i zwalnianie ze stanowisk służbowych, nadawanie stopni Służby Więziennej, zawieszanie w czynnościach służbowych, zwalnianie ze służby, stwierdzanie wygaśnięcia stosunku służbowego, ustalanie uposażenia, przyznawanie świadczeń pieniężnych oraz inne konieczne czynności związane z powstaniem, zmianą, ustaniem stosunku służbowego oraz realizacją wynikających z treści tego stosunku służbowego uprawnień i obowiązków funkcjonariuszy. Artykuł 218 ustawy o Służbie Więziennej stanowi, iż sprawy dotyczące: 1) zwolnienia ze służby, 2) przeniesienia z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, 3) przeniesienia na niższe stanowisko służbowe, 4) zawieszenia w czynnościach służbowych - rozstrzyga się w formie decyzji, od których funkcjonariusz może, w terminie 14 dni, wnieść odwołanie do wyższego przełożonego. Do postępowań w tych sprawach, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze. zm.), a od decyzji organu odwoławczego przysługuje prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zasadach określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze. zm.). Sprawy wynikające z podległości służbowej tj. sprawy wymienione w art.219 ust.1 ustawy o Służbie Więziennej dotyczące: 1) powoływania oraz mianowania na stanowiska służbowe, 2) odwoływania oraz zwalniania ze stanowisk służbowych i przenoszenia do dyspozycji, 3) nadawania stopni Służby Więziennej, 4) delegowania do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, 5) oddelegowania do wykonywania zadań służbowych poza Służbą Więzienną w kraju lub poza granicami państwa, 6) powierzenia obowiązków służbowych na innym stanowisku służbowym - rozstrzyga się w formie rozkazu personalnego. Formę rozkazu personalnego stosuje się również do stwierdzania wygaśnięcia stosunku służbowego ( art. 219 ust.2 ww. ustawy ). Ustęp 3 określa, że rozkaz personalny jest wykonalny z dniem w nim określonym. Od rozkazu personalnego odwołanie nie przysługuje. Sprawy wymienione w art.218 rozstrzyga się w formie decyzji , od której przysługuje odwołanie , a następnie skarga do sądu administracyjnego. Inna jest natomiast forma i tryb załatwiania spraw wymienionych w art.219 , a mianowicie sprawy te rozstrzygane są w formie rozkazu personalnego , od którego nie przysługuje odwołanie , ani skarga do sądu administracyjnego. Sprawa skarżącej należy do zakresu spraw wymienionych w art. 219 , który obejmuje sprawy wynikające z podległości służbowej . Przepis ten , jak wyżej podniesiono , stanowi odrębną regulację w stosunku do art. 218 i nie ma do niego zastosowania tryb postępowania określony w art.218 tej ustawy. Rozstrzygnięcie organu w przedmiocie przeniesienia na inne równorzędne stanowisko służbowe należy zakwalifikować jako akt wydawany w ramach podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi, który na mocy art. 5 pkt 2 p.p.s.a., nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozstrzygania w niniejszej sprawie ze skargi skarżącej M. K. Zgodnie z art. 58 § 1 ustęp 1 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego; Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. (art.58 § 3 p.p.s.a.) Mając powyższe na uwadze, na podstawie wyżej wskazanych przepisów orzeczono jak w sentencji.