I SA/Łd 308/11

Dnia 27 kwietnia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Sędziowie sędzia NSA Wiktor Jarzębowski sędzia WSA Bożena Kasprzak Protokolant asystent sędziego Jarosław Szkudlarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2011 roku sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości spółki z o.o. w podatku od towarów i usług za grudzień 2004 r. oraz poszczególne miesiące 2005 r. oddala skargę. I SA/Łd 308/11 Uzasadnienie Decyzją z [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego - P orzekł o solidarnej odpowiedzialności M. K. - byłego członka zarządu Spółki z o. o. "A" za zaległości tej Spółki w podatku od towarów i usług za grudzień 2004 r. oraz luty, marzec, sierpień i wrzesień 2005 r. w łącznej kwocie 103,862,79 zł oraz odsetki za zwłokę od tych zaległości w łącznej kwocie 62.724,00 zł. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji podał, iż w dniu [...] r. "A" Spółka z o. o. z siedzibą w Ł., złożyła do Sądu Rejonowego dla Ł. - Śródmieścia w Ł. wniosek o ogłoszenie upadłości obejmującej jej likwidację. W uzasadnieniu wniosku podniesiono m. in., że Spółka nie jest w stanie spłacać swoich długów. Wniosek o ogłoszenie upadłości był kilkakrotnie zwracany z uwagi na braki formalne. Postanowieniem z [...] r. (sygn. akt XIV GU 103/06) Sąd postanowił zabezpieczyć majątek Spółki poprzez ustanowienie tymczasowego nadzorcy sądowego i postanowił ograniczyć dłużnika, w ramach zabezpieczenia, w prawie zarządu swym majątkiem. Tymczasowy nadzorca sądowy w opinii z 21 sierpnia 2006 r. stwierdził m. in., że Spółka "A" jest niewypłacalna i nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań. Trudności w spłacie zadłużenia, zwłaszcza wobec Urzędu Skarbowego i Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, wystąpiły już w 2004 i 2005 r. Mimo podjętych działań (korzystne kontakty handlowe, wejście na rynek krajów WNP, czy też wniosek o udzielenie pomocy "de minimis" - rozłożono spłatę zaległości na 4 raty) zdarzenia, które wystąpiły w l półroczu 2006 r. spowodowały pogorszenie się warunków finansowych Spółki i zadecydowały o złożeniu wniosku o upadłość. Dalej organ pierwszej instancji podał, iż postanowieniem z dnia 11 września 2006 r. Sąd Rejonowy dla Ł. Śródmieścia w Ł. ogłosił upadłość spółki wraz z likwidacją jej majątku. W świetle powyższego, a w szczególności wobec stwierdzenia istnienia zaległości podatkowych w podatku VAT za grudzień 2004 r., luty, marzec, sierpień i wrzesień 2005 r. i niemożności ich wyegzekwowania z majątku Spółki, organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, że zostały spełnione przesłanki do zastosowania przepisów Działu III, Rozdziału 15 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej jako o.p.) w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej osób trzecich. Od ww. decyzji organu pierwszej instancji strona złożyła odwołanie, w którym zarzuciła zaskarżonej decyzji: 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zwłaszcza: - art. 120 o. p. w zw. z art. 272 o. p., poprzez prowadzenie bez udziału strony czynności sprawdzających, mimo braku podstaw prawnych do ich prowadzenia; - art. 123 o. p., poprzez pozbawienie strony możliwości brania czynnego udziału w postępowaniu, polegające w szczególności na bezprawnym gromadzeniu materiału dowodowego poza postępowaniem, w nieprzewidzianej przepisami prawa formie, oraz takie prowadzenie postępowania, które uniemożliwiło stronie jakikolwiek w nim udział; - art. 122 o. p., poprzez uchylenie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, zwłaszcza w zakresie zbadania okoliczności ogłoszenia upadłości Spółki; - art. 187 § 1 o. p., poprzez uchylenie się od zebrania i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz wydanie rozstrzygnięcia w sytuacji, w której organ z góry założył, że nie będzie przeprowadzał niezbędnego postępowania dowodowego; - art. 180 § 1 o. p., poprzez brak zebrania przez organ podatkowy pełnego materiału dowodowego; - art. 191 o. p., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego, w szczególności w zakresie bezskuteczności egzekucji, terminu zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, która to ocena w niniejszej sprawie przybrała cechy oceny dowolnej; - art. 192 o. p. w zw. z art. 200 § 1 o. p., poprzez uznanie za udowodnione okoliczności, co do których strona nie miała możliwości wypowiedzenia się w sytuacji, w której wyznaczono jej siedmiodniowy termin do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym zanim jeszcze skutecznie wszczęto postępowanie podatkowe; - art. 200 § 1 o. p., poprzez przedwczesne wyznaczenie stronie terminu do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym; - art. 210 § 4 o. p., poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności; - art. 121 o. p., poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie obywateli do organów podatkowych. 2. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 108 § 2 i 3 o. p., poprzez bezprawne wszczęcie postępowania w przedmiocie przeniesienia odpowiedzialności na M. K., mimo że zaległość z września 2005 r. w kwocie 94 zł wraz z odsetkami nie była objęta tytułem wykonawczym; - art. 116 § 1 o. p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na orzeczeniu o solidarnej odpowiedzialności M. K. za zaległości podatkowe Spółki z o. o. "A" w sytuacji, w której nie zaistniały przesłanki do przeniesienia odpowiedzialności w szczególności w postaci bezskuteczności egzekucji oraz zaistniały przesłanki wyłączenia odpowiedzialności w postaci zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym terminie. Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej przeniesienia odpowiedzialności za zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za wrzesień 2005 r. w wysokości 94 zł wraz z odsetkami za zwłokę od tej zaległości w kwocie 53 zł i w tym zakresie orzekł o umorzeniu postępowania, a w pozostałej części utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż w postępowaniu nie budzi wątpliwości słuszność zajętego przez organ podatkowy pierwszej instancji stanowiska, że skarżąca pełniła obowiązki członka zarządu (prezesa) Spółki z o. o. "A", oraz że prowadzone postępowanie egzekucyjne i upadłościowe przeciwko tej spółce w zakresie ściągnięcia należności podatkowych okazało się bezskuteczne. W tej sytuacji, wskazał organ drugiej instancji, pozostały do przeanalizowania okoliczności, które w przypadku ich wykazania, mogłyby wyłączyć odpowiedzialność M. K. za zaległości podatkowe spółki. W ocenie organu odwoławczego okoliczności takie nie wystąpiły w niniejszej sprawie, gdyż z analizy dokumentów zgromadzonych w trakcie postępowania (bilans, rachunek zysków i strat) wynika, że spółka w 2005 r. osiągnęła z prowadzonej działalności zysk (netto) w wysokości 185.331,93 zł, natomiast na dzień 10 czerwca 2006 r. spółka zanotowała stratę w wysokości 1.147.590,22 zł. Długi znacząco więc przekroczyły wartość aktywów wynoszących 311.394,02 zł, podczas gdy należności na dzień 20 lipca 2006 r. wynosiły 519.348,89 zł. Zarząd Spółki zatem zdając sobie sprawę z bardzo trudnej sytuacji finansowej, czego dowodem są także stwierdzenia zawarte w uzasadnieniach kolejnych wniosków o ogłoszenie upadłości, winien dołożyć maksymalnej staranności, aby wnioski te spełniały wszystkie nieodzowne wymogi wskazane przepisami Prawa upadłościowego i naprawczego. Niewystarczający jest bowiem sam fakt – wskazał organ - złożenia niekompletnego wniosku, lecz jednym z warunków zwolnienia od odpowiedzialności jest złożenie prawidłowego i prawnie skutecznego wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego. Na powyższą decyzję organu odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. złożyła M. K.. Decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zwłaszcza: - art. 122 o. p., poprzez uchylenie się przez organy obu instancji od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy; - art. 123 § 1 o. p., poprzez pozbawienie strony czynnego udziału w każdym stadium postępowania; - art. 233 § 2 o. p. w związku z art. 127 o. p., poprzez odmowę uchylenia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. – P. i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, mimo że niezbędne było przeprowadzenie postępowania dowodowego w znacznej części, zwłaszcza w zakresie istnienia przesłanek wszczęcia postępowania w sprawie przeniesienia odpowiedzialności na członka zarządu, sytuacji finansowej spółki w okresie poprzedzającym złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości, daty i okoliczności złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości oraz na okoliczność istnienia przesłanek negatywnych przeniesienia odpowiedzialności na członka zarządu, co doprowadziło w konsekwencji do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego; - art. 200 § 1 o. p. w zw. z art. 192 o. p. poprzez uznanie, że naruszenie przepisów postępowania, którego dopuścił się organ pierwszej instancji, polegające na przedwczesnym (przed przeprowadzeniem postępowania podatkowego) wezwaniu strony do wypowiedzenia się, co do zebranego materiału dowodowego nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, podczas gdy pozbawiło ono stronę czynnego udziału w postępowaniu pierwszoinstancyjnym możności wypowiedzenia się w przedmiocie zebranego materiału dowodowego, a tym samym pozbawiło organ pierwszej instancji uprawnienia do dokonywania ustaleń faktycznych w świetle art. 192 o. p.; - art. 187 § 1 o. p. poprzez uchylenie się od zebrania i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz wydanie rozstrzygnięcia w sytuacji, w której zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy z góry założyły, że nie będą przeprowadzać niezbędnego postępowania dowodowego, zwłaszcza w zakresie sytuacji finansowej spółki, okoliczności złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości oraz ziszczenia się negatywnych przesłanek przeniesienia odpowiedzialności, o których mowa w art. 116 § 1 o. p.; - art. 180 § 1 o. p. poprzez zaniechanie przez organy obu instancji zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, w szczególności poprzez odmowę dopuszczenia dowodu z dokumentów wskazanych przez stronę, w tym wniosku o ogłoszenie upadłości wraz z załącznikami, bilansów za rok 2004 i 2005, oraz dowodu z przesłuchania strony; - art. 191 o. p., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego, która to ocena w niniejszej sprawie przybrała cechy oceny dowolnej; - art. 210 § 4 o. p., poprzez brak wyjaśnienia istotnych różnic w zakresie ustalonego stanu faktycznego przez organ pierwszej instancji i organ odwoławczy, dotyczący m.in. daty złożenia przez stronę wniosku o ogłoszenie upadłości; - art. 121 o. p., poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie obywateli do organów podatkowych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. W pierwszym rzędzie zauważyć należy, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane w trybie art. 108§3 o.p. Zgodnie z tym przepisem wszczęcie, prowadzenie i zakończenie postępowania w przedmiocie przeniesienia odpowiedzialności podatkowej z podatnika na osobę trzecią jest możliwe, bez wydania decyzji wymiarowej podatnikowi, pod warunkiem wystawienia tytułu wykonawczego na podstawie deklaracji podatkowej złożonej przez tegoż podatnika. Spełnienie drugiego z warunków powyższej uproszczonej procedury przeniesienia odpowiedzialności tj. wszczęcie postępowania egzekucyjnego w stosunku do podatnika (art. 108§2 punkt 3 o.p.) nie jest sporne w rozpoznawanej sprawie. Ratio legis powyższego unormowania jest oczywiste. Polega na braku konieczności wydawania decyzji wymiarowej w sytuacji, gdy organ podatkowy nie kwestionując wysokości zobowiązania wynikającego z deklaracji dostrzega, że zobowiązanie to nie jest realizowane przez podatnika i staje się zaległością podatkową. Wówczas wystawia tytuł wykonawczy przyjmując, że podatek uwidoczniony w deklaracji jest podatkiem do zapłacenia. Stąd też uznać należy, że organy podatkowe nie mylą się twierdząc, że w ramach tak zakreślonego postępowania ich obowiązkiem jest wykazanie istnienia tytułu wykonawczego na podstawie deklaracji podatnika oraz bezskuteczności egzekucji w stosunku do podatnika. W rozpoznawanej sprawie obie powyższe przesłanki są spełnione. Postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących między innymi grudzień 2004r. oraz luty, marzec i sierpień 2005r. zostało umorzone na podstawie art. 59 § 3 w związku z art. 59 § 1 punkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. nr 229 z 2005r., poz. 1954 ze zmianami) (k. 47 akt administracyjnych). W tej sytuacji stwierdzenie, że funkcjonują w obrocie prawnym deklaracje, na podstawie których wszczęto i umorzono omawiane postępowanie egzekucyjne jest oczywiste. Odnosząc się do zarzutu skargi podnieść należy, że powyższa konstatacja zachowuje aktualność także wtedy, gdy oryginałów deklaracji i tytułów wykonawczych nie ma w aktach administracyjnych, zaś w ich miejsce organ podatkowy prowadząc postępowanie w przedmiocie przeniesienia odpowiedzialności z podatnika na osobę trzecią posługuje się informacjami o tych dokumentach zawartymi we własnych urządzeniach ewidencyjnych takich jak zestawienia rozliczeń (k. 3-44) i karty kontowe (k. 52-79). Odmienna byłaby ocena sądu tylko wówczas, gdyby po zebraniu omawianych dokumentów źródłowych okazało się, że ich treść jest w istotny sposób różna od danych wynikających ze wskazanych urządzeń ewidencyjnych. Skoro jednak w rozpoznawanej sprawie są one tożsame nie może być mowy o naruszeniu art. 187§1 o.p. Inna jest natomiast ocena dotycząca niezałączenia przez organ I instancji do akt sprawy całości dokumentów, na których oparte było zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości. Skoro bowiem istniała taka możliwość, a przedstawione sadowi akta administracyjne jej nie wykluczają, ich brak stanowi naruszenie cytowanego przepisu procesowego. Po pierwsze jednak, w myśl art. 116§1 o.p. udowodnienie okoliczności egzoneracyjnej tj. złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie, z woli ustawodawcy, obciąża stronę a nie organ podatkowy. Z tego też względu nie może być uznany za uzasadniony zarzut naruszenia art. 233§2 o.p. Jego zasadność należałoby rozważać, gdyby ciężar dowodu co do udowodnienia przedmiotowej okoliczności, wyłączającej odpowiedzialność skarżącej leżał po stronie organu podatkowego. Tak jednak nie jest, zaś organ podatkowy, choć obowiązuje go przestrzeganie reguł art. 122 i następnych ordynacji podatkowej, nie ma obowiązku dowodzenia okoliczności, z woli ustawodawcy pozostawionych stronie postępowania. Po wtóre, skoro strona postępowania dostrzegła owo naruszenie prawa procesowego, winna w toku dalszego postępowania wskazać, choćby w odwołaniu od decyzji organu I instancji lub w pismach procesowych, dlaczego uważa, że wniosek o ogłoszenie upadłości został zgłoszony bez uchybienia terminu oraz dlaczego komplet dokumentów złożonych do sądu powszechnego wraz z tym wnioskiem ma dowodzić, że wniosek ten został złożony w terminie. Tymczasem w odwołaniu skarżący w istocie nie powołując się na te dokumenty wywiódł, że wniosek został złożony we właściwym czasie. Rozumowanie to przeprowadził odwołując się do poglądów doktryny i judykatury co do właściwego czasu złożenia wniosku o upadłość (s. 7-8 uzasadnienia odwołania). Nie sposób zatem z treści odwołania wywieść, jaka okoliczność miała być udowodniona poprzez załączenie przedmiotowych dokumentów, skoro strona prezentując swe stanowisko powołała wyłącznie argumentację prawną, bez uciekania się do danych załączonych do wniosku. Również w skardze oraz wcześniejszym piśmie procesowym z dnia 20 grudnia 2010r. (k. 321-323) nie wskazano, w jakim celu miały zostać ujawnione powyższe dane. Warto w tym miejscu zauważyć, że przedstawiona wyżej argumentacja strony skarżącej zmierzająca do wykazania terminowości wniosku o ogłoszenie upadłości nie uwzględnia tej zasadniczej okoliczności, że wniosek taki powinien, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 28 lutego 2003r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. nr 60, poz. 535 ze zmianami) mieć miejsce w sytuacji, gdy strona zaprzestanie płacenia długów i nie jest to krótkotrwałe wstrzymanie spłacania długów wskutek przejściowych trudności gospodarczych – R. Mastalski, Ordynacja Podatkowa, Komentarz 2006r., Wydawnictwo Unimex, Wrocław 2006, s. 468. Skoro zatem podatnik (spółka A.) nie wywiązywała się z zobowiązań podatkowych i należnych ZUS-u już za rok 2004, zaś na 30 czerwca 2006r. wykazała stratę finansową na kwotę prawie 1.200.000 zł (opinia tymczasowego nadzorcy sądowego k. 153-157) to nie sposób obronić tezy, iż wniosek został zgłoszony we właściwym terminie. Po trzecie nawet przyjęcie, że brak przedmiotowych dowodów stanowi naruszenie prawa procesowego nie rodzi obowiązku uchylenia zaskarżonej decyzji. Zgodnie bowiem z treścią art. 145§1 punkt 1 litera c Ppsa tego rodzaju uchybienie powoduje taki skutek jedynie wówczas, gdy może mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się takiego wpływu dostrzeżonych uchybień, już choćby stąd, że jak wyżej wskazano, nawet strona skarżąca nie wykazała, jaki wpływ na rozstrzygnięcie mogło mieć ujawnienie wymienionych dokumentów. W tej sytuacji zarzut naruszenia art. 180§1 o.p. jest o tyle nieuzasadniony, że strona skarżąca nie wykazała, jakie okoliczności miałyby być udowadniane w trakcie przesłuchania skarżącej, jako strony. Teza powyższa jest tym bardziej wzmocniona, jeśli zważyć, że osobowe źródło dowodowe, jak się wydaje, ma znaczenie jedynie uzupełniające dla badania terminowości złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Nie może być za to wątpliwości co do tego, że w sprawie doszło do naruszenia art. 200§1 o.p., poprzez doręczenie stronie wezwania do wypowiedzenia się w przedmiocie zebranego materiału dowodowego w dniu doręczenia jej postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie. Okoliczność ta mogła wywrzeć wrażenie, że postępowanie w sprawie przeniesienia odpowiedzialności wcale się nie toczyło lub, że decyzja w tym przedmiocie została wydana na podstawie materiału zgromadzonego przed wszczęciem postępowania. Tymczasem wrażenie takie nie musi być faktem. Otóż bowiem wszczęcie postępowania nastąpiło w dniu 8 lipca 2010r., zaś zawiadomienie w trybie art. 200§1 1 dzień później. Rzeczony 1 dzień dzielący obie czynności jest wprawdzie bardzo krótki, jak na potrzeby zwyczajnego postępowania podatkowego, jednak w przypadku postępowania o przeniesienie odpowiedzialności, toczonego w trybie art. 108§2 w związku z art. 116§1 o.p. może okazać się wystarczający. Jak wyżej wskazano takie postępowanie w zasadzie ogranicza się do stwierdzenia istnienia zaległości podatkowej oraz bezskuteczność jej egzekucji z majątku podatnika oraz, rzecz jasna ustalenia statusu osoby, na którą odpowiedzialność za długi ma być przeniesiona. W przypadku istnienia stosownych dokumentów (lub ich odzwierciedlenia w urządzeniach ewidencyjnych organu podatkowego) ten okres może okazać się wystarczający. W takiej zatem sytuacji skuteczny mógłby się okazać zarzut doręczenia wezwania w trybie art. 200§1 o.p. przed doręczeniem postanowienia o wszczęciu postępowania. Jednak zarzut taki, jako procesowy może być skuteczny tylko wówczas, gdy wskazane naruszenie prawa procesowego może mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Strona skarżąca nie wykazała zaś, w jaki sposób owo uchybienie mogło wpłynąć na wynik sprawy. Nie jest przy tym tak, jak zdaje się wywodzić autor skargi, iż każde naruszenie art. 200§1 o.p. jest istotne dla wyniku sprawy. Wprawdzie poglądy judykatury podatkowej są w tym zakresie nieco chwiejne, jednak obecnie nie ulega wątpliwości, że nie każde naruszenie wymienionego przepisu rodzi tak kwalifikowany skutek. W istocie za bezpodstawny uznać należy zarzut naruszenia art. 123§1 o.p. poprzez pozbawienie strony czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Skoro bowiem między doręczeniem zawiadomienia w trybie art. 200§1 o.p. a wydaniem decyzji przez organ I instancji upłynęło kilkanaście dni skarżąca miała wystarczająco dużo czasu, by przedstawić swoje racje i argumenty. Oceny tej nie zmienia fakt, iż doręczenie zawiadomienia nastąpiło w trybie art. 150§2 o.p., gdyż ordynacja podatkowa zrównuje skutki doręczenia właściwego z doręczeniem przez awizo, o którym mowa w art. 150§2. Stąd też zarzut pozbawienia strony czynnego udziału w postępowaniu jak również naruszenia art. 192 o.p. okazał się nieuzasadniony. Z kolei zarzut naruszenia art. 210§4 o.p. oparty na omyłce organu I instancji sytuującego datę złożenia skutecznego wniosku o ogłoszenie upadłości na dzień 18 lipca 2005r., zresztą w sposób tożsamy do sądu powszechnego w sprawie o ogłoszenie upadłości nie może mieć żadnego wpływu na rozstrzygnięcie. Wreszcie rozpoznając zarzuty naruszenia art. 191, art. 121 i art. 122 o.p. sąd uznał je za pozbawione uzasadnienia. W ramach badania legalności zaskarżonej decyzji organu administracji sąd nie dopatrzył się ich naruszenia. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 Ppsa należało orzec jak w sentencji. P.Z-C.