I OSK 2036/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Runge - Lissowska (spr.) Sędziowie NSA Elżbieta Kremer del. NSA Jerzy Stankowski Protokolant sekretarz sądowy Paweł Florjanowicz po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 czerwca 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 610/11 w sprawie ze skargi M.T. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej zatwierdzenia zaktualizowanej klasyfikacji gruntów uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania Wyrokiem z dnia 17 czerwca 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 610/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. T. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...], którą utrzymana została w mocy decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Mazowieckiego z dnia [...] października 2010 r. nr [...]. Decyzjami tymi odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy Warszawa Praga-Południe z dnia [...] listopada 1976 r. nr [...] w sprawie zatwierdzenia zaktualizowanej klasyfikacji gruntów na terenie rejonu urbanistycznego [...] w części dot. działek nr 95/12, 106/2, 107/3, 108/2, 109/1, 109/2, 110/2 i 110/3 z obrębu 3-1-22. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd przedstawił następująco stan sprawy: M. T., wnioskiem z 8 lutego 2009 r., wystąpiła o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Naczelnika Dzielnicy z [...] listopada 1976 r. jako obejmującej klasyfikacją grunty nie będące ani leśnymi, ani rolnymi, Wojewódzki Inspektor decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. odmówił stwierdzenia nieważności, decyzja ta została uchylona do ponownego rozpoznania przez Głównego Geodetę, decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., następna decyzja Wojewódzkiego Inspektora z dnia [...] marca 2010 r. ponownie została uchylona przez Głównego Geodetę decyzją z [...] czerwca 2010 r. i w wyniku kolejnego rozpoznania wniosku zostały wydane wskazane na wstępie decyzje – Wojewódzkiego Inspektora z [...] października 2010 r., Głównego Geodety z [...] lutego 2011 r. odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji z [...] listopada 1976 r. W ponownym postępowaniu nadzorczym organy ustaliły, iż decyzja z 1976 r. orzekała o zaktualizowanej klasyfikacji gruntów wykonanej w 1976 r. przez klasyfikatora Jerzego Skowrońskiego, uwidoczniona na mapie sporządzonej w 1976 r. i sprawdzona na gruncie przez inspektora ds. klasyfikacji Wojewódzkiego Biura Geodezji i Terenów Rolnych L. P., a treść decyzji i mapa nie wskazują, aby została nią dokonana zmiana rodzaju użytków gruntowych. Znajdująca się w aktach sprawy mapa sporządzona dnia 10 lutego 1976 r. potwierdza fakt, że w operacie ewidencji gruntów i budynków na obszarze nieruchomości jako użytek gruntowy wykazywany był las i grunty leśne, a w aktach znajdują się inne dowody uprawdopodobniające leśny charakter użytków gruntowych, a mianowicie kopia "ewidencji prywatnych terenów zalesionych dz. Praga Południe" z 1968 r., protokół sprawdzenia klasyfikacji gruntów sporządzony 13 kwietnia 2004 r., w którym biegły wiek drzew na działkach szacuje na ok. 45 lat. Fakt istnienia rozbieżnych dowodów, upływ czasu oraz niekompletność dokumentacji nie pozwalają bez wątpliwości uznać, że w 1976 r. grunty nie podlegały klasyfikacji, na co wskazuje M. T.. Organy podjęły działania mające na celu ustalenie czy wyniki, przeprowadzonej prawdopodobnie w latach 50-tych XX wieku, glebowej klasyfikacji gruntów na terenie Warszawy-Wawra były zatwierdzone i wydane były orzeczenia o ustaleniu klasyfikacji gruntów, jednak nie udało się odnaleźć żadnej dokumentacji archiwalnej, w tym planu klasyfikacyjnego i orzeczenia w sprawie klasyfikacji sprzed 1964 r. W takiej sytuacji nie można ustalić czy były wcześniejsze klasyfikacje gruntów na terenie działek, brak dowodów wyklucza zatem możliwość stwierdzenia rażącego naruszenia prawa. Z kolei jeśli idzie o nienależyte doręczenie decyzji w 1976 r., a przez to nie wejście jej do obiegu prawnego to żądanie uznania bezskuteczności decyzji nie mieści się w trybie stwierdzenia nieważności decyzji. W skardze M. T., konsekwentnie, jak w postępowaniu administracyjnym, podnosiła zarzut nieistnienia decyzji w obrocie prawnym wobec jej nieprawidłowego doręczenia, a także, że grunty nie były leśnymi od pierwszych lat powojennych, nie podlegały zalesieniu, gdyż obowiązujący w 1976 r. plan zagospodarowania z 1949 r. przeznaczał działki pod zabudowę i urządzenie ogrodu, a w operacie ewidencyjnym do podatków istniał zapis Pb, a następnie Bp (podatki były płacone w latach 1977–1978), natomiast ze zdjęcia lotniczego z 1972 r. wyraźnie wynikało, że działki nie były zalesione lecz pokryte nielicznymi drzewami i krzewami. Nadto jako argument co do braku charakteru leśnego działki wskazała, że Główny Geodeta Kraju decyzją z dnia 15 stycznia 2009 r. stwierdził nieważność decyzji z dnia [...] czerwca 2000 Burmistrza Dzielnicy Warszawa-Wawer w sprawie zatwierdzenia wyników klasyfikacji glebowej, gdzie działki były jako Bp, a zatem niezalesione. Zapis nie był wykazywany w ewidencji do 2000 r. a nadto w obowiązującym planie działki znajdują się w strefie MJ – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem usług rzemieślniczych, w przeciwieństwie do terenu MJL – tereny zabudowy mieszkaniowej z zachowaniem zieleni leśnej. Oddalając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśnił: Sprawa została przez organy wszechstronnie wyjaśniona, zarzuty skargi są nietrafne. Najdalej idącym zarzutem skargi jest to, że decyzja z 1976 r. jest aktem, który nie wywołuje skutków prawnych, co wynika z faktu braku doręczenia bezpośredniego decyzji stronom. Jest poza sporem, że decyzja ta nie została doręczona drogą pocztową, ale wywieszona do wglądu od 1 do 15 grudnia 1976 r. w lokalach Wydziału Rolnictwa Urzędu Dzielnicowego Praga-Południe z pouczeniem o prawie odwołania. Taki sposób doręczenia przewidywał § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1956 r. w sprawie klasyfikacji gruntów (Dz.U. Nr 19, poz. 97 ze zm.), zatem fakt takiego doręczenia wyklucza możliwość uznania tej decyzji za akt nieistniejący, jak zarzuca skarżąca. Nawet gdyby uznać, że rację ma skarżąca, iż art. 195 § 1 k.p.a. uchylił moc prawną § 8 ust. 1, a nie przewidując uregulowania takiego jak obecny art. 48, nie upoważniał do zastąpienia bezpośredniego doręczenia decyzji ogłoszeniem publicznym, to należy uznać, że decyzja choć wadliwie doręczona weszła do obiegu, zaś kwestia tej wadliwości może być oceniana w trybie wznowienia postępowania. Z tego powodu nie można było uznać, iż decyzja z 1976 r. rażąco narusza prawo. Również zarzut rażącego naruszenia § 1 ust. 1 ww. rozporządzenia z 1956 r. nie jest słuszny. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji z 1976 r. zgromadzono decyzję, mapę klasyfikacyjną, protokół sprawdzenia klasyfikacji, zaświadczenie o wyłożeniu mapy do wglądu, nie zachował się natomiast protokół klasyfikacyjny oraz zawiadomienia, a z zachowanych dokumentów wynika, że mapa została wyłożona do wglądu zainteresowanych, a z dokumentów tych wynika, iż nieruchomości skarżącej miały charakter leśny. Nadto w postępowaniach nadzorczych organy wykazały, iż istnieją dokumenty (mapy, wpisy i wyrysy z operatu ewidencji gruntów) pochodzące z okresu poprzedzającego sporządzenie mapy klasyfikacyjnej, korespondujące z ustaleniem przez klasyfikatora, iż grunty miały charakter leśny, a są to: mapa ewidencji gruntów obrębu 228 z 1964 r., wypisy i wyrysy z operatu ewidencji gruntów dotyczące części dawnej działki ewidencyjnej z 1964 r., operat "Ewidencja prywatnych terenów zalesionych dz. Praga Południe", mapa glebowo-rolnicza sporządzona na podstawie badań rolniczych z 1976 r., protokół sporządzenia klasyfikacji z 13 kwietnia 2004 r. Jeżeli nawet ten ostatni dowód wykluczyć, to "Ewidencja prywatnych terenów zalesionych" potwierdza wiarygodność ustaleń klasyfikatora. Dlatego nie można stwierdzić, że gruntów skarżącej nie można było uznać za grunty leśne. Reprezentowana przez adwokata, M. T. wniosła skargę kasacyjną od tego wyroku, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania i zarzucając: I. Naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a więc na podstawie kasacyjnej – art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "PPSA", poprzez obrazę: 1. art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 ust. 2 PPSA i art. 134 § 1 poprzez: a. Dokonanie nieprawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci: a) Mapy klasyfikacyjnej sporządzonej w 1976 r. – poprzez ustalenie, iż mapa ta zawierała zgodną z rzeczywistym stanem faktycznym ocenę sposobu użytkowania nieruchomości gruntowej dz. ew. 39 z obrębu 228, podczas gdy inny materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania w postaci zdjęć lotniczych ww. działki z roku 1972 obrazował zupełnie inny sposób użytkowania ww. nieruchomości; b) Operatu DER.166.68-Pr.Płn (Ks.rob. 8/68) poprzez ustalenie (jedynie w oparciu o czarno-białą kopię mapy załączonej do operatu, podczas gdy istotne z punktu widzenia niniejszej sprawy było dokładne ustalenie zakresu zaznaczonych działek, co było niemożliwe w oparciu o kopię czarno-białą), iż: 1. operat ten odnosił się do nieruchomości gruntowej dz. ew. 39 z obrębu 228 podczas gdy dokument ten odnosił się do działek sąsiadujących oznaczonych numerami 824 i 825, nie obejmował zaś swoim zakresem dz. ew. 39, która nie była pokryta lasem i nie mogła być zalesiona przed rokiem 1968, co uwidacznia znajdujące się w aktach sprawy zdjęcie lotnicze z roku 1972; 2. operat ten mógł stanowić podstawę do dokonywania jakichkolwiek ustaleń faktycznych w sprawie, podczas gdy dokument ten został wydany bez jakiejkolwiek podstawy prawnej, zaś w aktach sprawy nie zostały zgromadzone inne materiały pozwalające na stwierdzenie, iż dokument ten powstał w trybie zgodnym z przepisami ustawy z dnia 14.06.1960 r. o zagospodarowaniu lasów i nieużytków nie stanowiących własności Państwa oraz niektórych lasów i nieużytków państwowych, a zatem przy udziale stron postępowania-właścicieli nieruchomości gruntowych. c) Protokołu sprawdzenia klasyfikacji z dnia 13 kwietnia 2004 r. poprzez oparcie się na ogólnym sformułowaniu, iż na działkach należących do Skarżącej znajduje się drzewostan sosnowy w wieku 45 lat, podczas gdy powyższy protokół nie daje podstaw do ustalenia, czy drzewostan ten znajduje się na terenie działki należącej do Skarżącej 38, czy też na terenie działki 39, na której zgodnie ze znajdującym się w aktach sprawy zdjęciem lotniczym z 1972 r., nie rosły jakiekolwiek drzewa, co czyni tenże dokument zupełnie niewiarygodnym z punktu widzenia ustalenia, iż w roku 1976 na działce nr 39 rosły drzewa (albowiem na rok 2004 drzewa te mogły mieć jedynie 32 lata – 1972–2004). d) Zachowane wyrysy z operatu ewidencji gruntów obrębu 228 dotyczące sąsiedniej dz. ew. 38 (odpowiadającej dz. hip. 822) sporządzone według stanu z 1964 r. poprzez ustalenie, iż: 1. Stan faktyczny istniejący na działce sąsiadującej może w jakikolwiek sposób wpływać na ustalenie stanu faktycznego na dz. ew. 39, podczas gdy ze znajdującego się w aktach sprawy zdjęcia lotniczego z 1972 r. wynika, iż obie te działki mogły różnić się w sposobie użytkowania i brak jest podstaw, aby na podstawie dokumentacji dotyczącej innych działek określać sposób użytkowania pozostałych, gdy w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, tj. zdjęcia lotniczego przedmiotowych działek z roku 1972 na pierwszy rzut oka widoczne są ewentualne różnice w ich użytkowaniu. 2. Naniesione na ww. wyrysy dane obrazują stan z roku 1964, podczas gdy jak wynika z treści pisma Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] maja 2009 r. ([...]) naniesione na te wyrysy dane klasyfikacje gruntów zostały naniesione w oparciu o wyniki klasyfikacji gleboznawczej z roku 1976, a nie jak przyjął Sąd I instancji, na podstawie stanu faktycznego istniejącego przed rokiem 1976, która to ocena doprowadziła do naruszenia przez Sąd I instancji art. 134 § 1 PPSA poprzez ustalenie, iż organy zarówno I jak i II instancji dokonały prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a tym samym dokonały ustalenia prawidłowego stanu faktycznego w sprawie, podczas gdy ocena dokonana przez organ I jak i II instancji nie była prawidłowa i doprowadziła do błędnego ustalenia, iż w szczególności dz. ew. 39 mogła zostać zakwalifikowana jako las lub grunt leśny, podczas gdy okoliczność taka nie wynika z prawidłowo i szczegółowo ocenionego materiału dowodowego. b. Art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez dokonanie nieprawidłowego ustalenia, iż na gruncie niniejszej sprawy nie ziściły się przesłanki stwierdzenia nieważności Decyzji z 1976 r. określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. podczas gdy w świetle prawidłowo ustalonego stanu faktycznego w oparciu o prawidłową ocenę materiału dowodowego Sąd I instancji winien dokonać ustalenia, iż Decyzja z 1976 r. obarczona jest wadą w postaci wydania jej z rażącym naruszeniem prawa tj. § 1 ust. 1 rozporządzenia z 1956 r. 2. Art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c PPSA poprzez wydanie przez Sąd I instancji nieprawidłowego rozstrzygnięcia, tj. wyroku oddalającego skargę, podczas gdy w sytuacji poczynienia przez Sąd I instancji prawidłowej oceny kwestii braku wejścia Decyzji z 1976 r. do obrotu prawnego Sąd I instancji winien uchylić zaskarżoną decyzję, oraz wydać odpowiednie wskazania co do dalszego postępowania, ewentualnie w przypadku nieuwzględnienia powyższego zarzutu: 3. Art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c PPSA poprzez wydanie przez Sąd I instancji nieprawidłowego rozstrzygnięcia, tj. wyroku oddalającego skargę, podczas gdy w sytuacji poczynienia przez Sąd I instancji prawidłowej oceny podnoszonych przesłanek nieważności decyzji z 1976 r. Sąd ten zobligowany był do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz ewentualnie decyzji organu I instancji i przekazania sprawy organom administracji wraz z odpowiednimi wskazaniami co do dalszego postępowania. 4. Art. 141 § 4 PPSA poprzez całkowite pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia oceny materiału dowodowego w postaci zdjęcia lotniczego z 1972 r. oraz wniosków wynikających z ww. dokumentu dla oceny pozostałych dowodów zgromadzonych w toku postępowania, w szczególności dowodów przemawiających w ocenie Sądu I instancji za brakiem podstaw dla uwzględnienia skargi Skarżącej w sytuacji kiedy dowód w postaci zdjęcia lotniczego z 1972 r. wskazuje na zupełnie odmienne wnioski, niż przytoczony przez Sąd I instancji zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. II. Naruszenie prawa materialnego, a więc na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 2 PPSA poprzez obrazę: 1. § 1 ust. 1 rozporządzenia z 1956 r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż na gruncie niniejszej sprawy organ administracji zatwierdzający klasyfikację gruntu z 1976 r. był uprawniony do wydania decyzji z 1976 r. z uwagi na okoliczność, iż klasyfikacja gruntu dotyczyła gruntów pod lasami, podczas gdy w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż w szczególności dz. ew. 39 nie mogła zostać zakwalifikowana jako grunt pod lasami, a tym samym brak było podstaw do wydania decyzji z 1976 r. w sprawie zatwierdzenia klasyfikacji gruntów przynajmniej w odniesieniu do tej nieruchomości. 2. § 14 ust. 1 zarządzenia Ministrów Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z dnia 20 lutego 1969 r. w sprawie ewidencji gruntów (dalej "Zarządzenie z 1969 r.") poprzez jego zastosowanie w odniesieniu do oceny ustalania sposobu użytkowania gruntów stanowiących własność Skarżącej w trakcie dokonywania klasyfikacji gruntów w 1976 r. poprzez zastosowanie w odniesieniu do gruntów Skarżącej określenia sposobu użytkowania gruntów jako las, podczas gdy w świetle zarządzenia z 1969 r. brak było ku temu podstaw. 3. § 14 ust. 2 Zarządzenia z 1969 r. poprzez jego zastosowanie, w sytuacji, w której ocena spełnienia szczególnych przesłanek określonych w tym przepisie musi być poprzedzona ustaleniem, iż grunty te stanowią grunty leśne, co nie zostało poczynione w trakcie wydawania decyzji z 1976 r., jak również w toku postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z 1976 r., jak również nie zostało ustalone, aby grunty Skarżącej były przejściowo pozbawione drzewostanów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. W całym postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym skarżąca konsekwentnie podważała dwie kwestie – prawidłowość doręczenia decyzji z 1976 r. i niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy. Takie też w istocie zarzuty postawione zostały i w skardze kasacyjnej. Jeśli idzie o kwestię doręczenia decyzji Naczelnika Dzielnicy Warszawa Praga-Południe z [...] listopada 1976 r. w sprawie zatwierdzenia zaktualizowanej klasyfikacji gruntów to skarżąca uznała, że nie weszła ona do obrotu prawnego, podczas gdy Wojewódzki Sąd stwierdził inaczej. Zgodzić się należy z Wojewódzkim Sądem, iż decyzja, nawet wadliwie doręczona, wchodzi do obrotu, jednak uznać należy, że rację ma skarżąca, że doręczenie tej decyzji naruszało przepisy obowiązujące w tamtym czasie. Aktem prawnym, który stanowił podstawę działania Naczelnika Dzielnicy było rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1956 r. w sprawie klasyfikacji gruntów (Dz.U. Nr 19, poz. 97 ze zm.), dalej "rozporządzenie". Stanowiło ono w § 8 ust. 1, iż orzeczenie o ustaleniu klasyfikacji gruntów ogłaszane są przez wywieszenie w lokalu prezydium rady narodowej przez okres 14 dni. Jednak Kodeks postępowania administracyjnego w tekście z Dziennika Ustaw z 1960 r. Nr 30, poz. 168, w art. 195 § 1 uchylił dotychczasowe przepisy w sprawach uregulowanych w nim. Oznacza to, że wszystkie przepisy regulujące dotychczas postępowanie organów w ramach postępowania administracyjnego tracą moc o ile kwestie nimi uregulowane znalazły się w przepisach tego Kodeksu. K.p.a. sprawy dotyczące doręczeń regulował w taki sposób, że nie przewidywał doręczenia decyzji poprzez ogłoszenie – art. 36 do 45 i to zarówno w tekście pierwotnym jak i obowiązującym w dacie decyzji z [...] listopada 1976 r. Doręczenia można było dokonać przez pocztę, przez swych pracowników lub inne upoważnione osoby lub organy, osobom zainteresowanym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy, a tylko co do osób nieznanych z miejsca pobytu, ale którym Sąd nie wyznaczył przedstawiciela pisma pozostawiało się w aktach sprawy, a o tym wywieszało się obwieszczenie. Natomiast możliwość zawiadomienia stron przez obwieszczenie wprowadzona została w 1980 r. Zastosowanie zatem takiego trybu doręczenia jak to uczynił Naczelnik Dzielnicy, tj. przez obwieszczenie świadczy o działaniu bez podstawy prawnej, czy też z rażącym naruszeniem art. 195 § 1 k.p.a. i trudno zgodzić się z Wojewódzkim Sądem, że może to być podstawą do wznowienia postępowania, kiedy świadczy o wadliwości rażącej decyzji. Z kolei, jeśli idzie o drugi zarzut – niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych w sprawie - to zgodzić należy się ze skarżącą, iż pozostają w sprawie wątpliwości, na które nie ma odpowiedzi w wyroku Wojewódzkiego Sądu. Konieczność wyjaśnienia wszystkich okoliczności nie musi prowadzić do rozstrzygnięcia takiego jakiego spodziewa się strona postępowania, jednak nie mogą pozostać niewyjaśnione kwestie, które powodują, że nie można mieć całkowitej pewności o zasadności i prawidłowości rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie zaś wątpliwości pozostają. Decyzja Naczelnika z [...] listopada 1976 r. dotyczyła zaktualizowanej klasyfikacji gruntów. § 1 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że gleboznawczą klasyfikacją obejmuje się grunty rolne oraz grunty pod lasami. W sprawie organy i Wojewódzki Sąd uznały, że działki skarżącej są gruntami pod lasami, podczas gdy ona wywodzi, że tak wcale nie było. Wątpliwości co do rozstrzygnięcia wynikają stąd, że organy i Sąd oparły się wyłącznie na dowodach, które miałyby świadczyć o charakterze leśnym gruntów skrzącej, podczas gdy wskazywała ona na dokumenty, które miałyby prowadzić do odmiennego wniosku. Wojewódzki Sąd do dowodów, na które powoływała się skarżąca zupełnie się nie odniósł, idąc natomiast tropem wskazanym przez organy nadzoru. Spowodowało to, iż nie można uznać, że istotnie grunty skarżącej były lasem, czy też było wprost przeciwnie, a wobec tego w ponownym postępowaniu Wojewódzki Sąd powinien ocenić i odnieść się do wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270).