II GSK 1908/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Magdalena Bosakirska Sędzia NSA Zofia Przegalińska Sędzia del. WSA Ludmiła Jajkiewicz (spr.) Protokolant Sebastian Gajewski po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. [...] S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 27 kwietnia 2011 r. sygn. akt I SA/Bd 169/11 w sprawie ze skargi P. [...] S.A. w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę kasacyjną Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. oddalił skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta B. z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...], w sprawie nieuznania zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Za podstawę orzekania Sąd pierwszej instancji przyjął następujący stan faktyczny. W dniu [...] października 2010 r. Prezydent Miasta B. wystawił przeciwko P. S.A. w W. tytuł wykonawczy nr [...] na podatek od nieruchomości za wrzesień 2010 r. W dniu [...] października 2010 r. spółka, na podstawie art. 33 pkt 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (jednolity tekst: Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm. – dalej: u.p.e.a.) wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, zarzucając organowi egzekucyjnemu - Prezydentowi Miasta B. brak właściwości miejscowej oraz wniosła o umorzenie prowadzonego postępowania na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r. Prezydent Miasta B. uznał zarzuty za nieuzasadnione. W uzasadnieniu organ wskazał, iż zgodnie z art. 22 § 2 i 4 u.p.e.a., właściwość miejscową organu egzekucyjnego w egzekucji należności pieniężnych z praw majątkowych lub ruchomości ustala się według miejsca zamieszkania lub siedziby zobowiązanego, z zastrzeżeniem § 3, który stanowi, że jeżeli znany przed wszczęciem egzekucji majątek zobowiązanego lub większa jego część nie znajduje się na terenie działania organu egzekucyjnego ustalonego zgodnie z § 2, właściwość miejscową ustala się według miejsca położenia składników tego majątku. Organ zauważył, że w świetle tych przepisów podmiot będący wierzycielem, który jest jednocześnie organem egzekucyjnym i prowadzi postępowanie wobec osoby zamieszkałej poza obszarem właściwości miejscowej, powinien w pierwszym rzędzie badać czy jest mu znany majątek zobowiązanego położony w obrębie własnej właściwości terytorialnej. Pozytywne stwierdzenie tej okoliczności pozwala wierzycielowi – organowi egzekucyjnemu – na prowadzenie postępowania we własnym zakresie. Ponadto organ stwierdził, że egzekucja okazała się całkowicie skuteczna, a działania dłużnika mają jedynie na celu odwleczenie zapłaty zobowiązania podatkowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie, podzielając stanowisko organu egzekucyjnego. W uzasadnieniu organ wskazał dodatkowo, iż zgodnie z art. 19 § 2 u.p.e.a. właściwy organ gminy o statusie miasta, wymienionej w odrębnych przepisach oraz gminy wchodzącej w skład powiatu warszawskiego jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych - z wyjątkiem egzekucji z nieruchomości - w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, dla których ustalania lub określania i pobierania jest właściwy ten organ. W przedmiotowej sprawie organem właściwym do ustalania i poboru należności z tytułu podatku od nieruchomości jest Prezydent Miasta B., który jest zarazem wierzycielem uprawnionym do żądania wykonania obowiązku w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym. Organ wskazał też, że wierzyciel - Prezydent Miasta B., będąc jednocześnie organem egzekucyjnym, na podstawie art. 26 § 4 u.p.e.a., przystąpił z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego. W ocenie organu odwoławczego skoro ustawodawca przyznał uprawnienia do prowadzenia postępowania egzekucyjnego innym poza naczelnikiem urzędu skarbowego organom, to jego intencją było, aby wierzyciel będący jednocześnie organem egzekucyjnym podjął postępowanie egzekucyjne we własnym zakresie i wykorzystał przyznane mu uprawnienia na każdym etapie postępowania egzekucyjnego, w tym środki egzekucyjne. Zdaniem organu, w sprawie znajduje zastosowanie § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541 – dalej: rozporządzenie wykonawcze), zgodnie z którym, jeżeli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym bezzwłocznie stosuje środek egzekucyjny z zastrzeżeniem ust. 3. Przepis ten stanowi, że jeżeli wierzycielowi będącemu jednocześnie organem egzekucyjnym nie jest znany znajdujący się na terenie jego działania majątek zobowiązanego, z którego może prowadzić egzekucję, kieruje tytuł wykonawczy do organu egzekucyjnego uprawnionego do dochodzenia tego samego rodzaju należności pieniężnych, na którego terenie znajduje się majątek zobowiązanego. Nadto, w ocenie organu kluczowe znaczenie w sprawie ma przepis § 6 ust. 5 rozporządzenia wykonawczego, który stanowi, że jeżeli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania środków egzekucyjnych w ograniczonym zakresie, ale prowadzona przez niego egzekucja okazała się w całości lub w części bezskuteczna, niezwłocznie kieruje odpis tytułu wykonawczego do właściwego miejscowo naczelnika urzędu skarbowego celem prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia wraz z poprzedzającym je postanowieniem Prezydenta Miasta B. zarzucając postanowieniu błędną interpretację art. 33 pkt 9 w zw. z art. 22 ust. 2 i 3 u.p.e.a., § 6 ust. 1 - 5 rozporządzenia wykonawczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. uznając skargę za niezasadną wskazał, iż zgodnie z art. 19 § 1 u.p.e.a. organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych jest naczelnik urzędu skarbowego, z zastrzeżeniem § 2-8. Z kolei zgodnie z art. 19 § 1 i 2 u.p.e.a. z zastrzeżeniem § 2-8, naczelnik urzędu skarbowego jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, do zabezpieczania takich należności w trybie i na zasadach określonych w dziale IV, a także do realizacji wniosków obcych państw o udzielenie pomocy w zakresie, o którym mowa w art. 66d § 1. Właściwy organ gminy o statusie miasta, wymienionej w odrębnych przepisach oraz gminy wchodzącej w skład powiatu warszawskiego jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych, z wyjątkiem egzekucji z nieruchomości, w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, dla których ustalania lub określania i pobierania jest właściwy ten organ. Sąd wskazał też, iż na podstawie art. 22 § 2 i § 3 powołanej ustawy właściwość miejscową organu egzekucyjnego w egzekucji należności pieniężnych z praw majątkowych lub ruchomości ustala się według miejsca zamieszkania lub siedziby zobowiązanego, z zastrzeżeniem § 3, który stanowi, że jeżeli znany przed wszczęciem egzekucji majątek zobowiązanego lub większa jego część nie znajduje się na terenie działania organu egzekucyjnego ustalonego zgodnie z § 2, właściwość miejscową ustala się według miejsca położenia składników tego majątku. Z powyższej regulacji wynika, że właściwym dla prowadzenia egzekucji jest organ na terenie działania którego znajdują się składniki majątku, o ile na terenie działania organu egzekucyjnego według siedziby nie znajduje się majątek lub większa jego część. Sąd wskazał też, że majątek skarżącej położony jest na terenie całego kraju. W związku z tym brak jest podstaw do przyjęcia, że cały majątek lub większa jego część znajduje się na terenie właściwości miejscowej organu według siedziby tej spółki. Sąd wskazał też, że stosownie do art. 26 § 4 u.p.e.a., jeżeli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego." W ocenie Sądu, ustawa egzekucyjna nie zawiera przepisów, które pozwalałby wierzycielowi będącemu jednocześnie organem egzekucyjnym zwolnić się od obowiązku prowadzenia egzekucji i które jednocześnie nakładałyby ten obowiązek na inny organ egzekucyjny. Częściowo kwestię tę reguluje przepis § 6 ust. 5 rozporządzenia wykonawczego, który stanowi, że jeżeli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania środków egzekucyjnych w ograniczonym zakresie, ale prowadzona przez niego egzekucja okazała się w całości lub w części bezskuteczna, niezwłocznie kieruje tytuł wykonawczy do właściwego miejscowo naczelnika urzędu skarbowego celem prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji wyciągnął wniosek interpretacyjny, że tylko w przypadku, gdy podjęte czynności egzekucyjne okazały się bezskuteczne, wierzyciel będący organem egzekucyjnym może skierować tytuły wykonawcze do właściwego naczelnika urzędu skarbowego. Ponadto, Sąd wskazał na uwadze regulację § 6 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego, zgodnie z którą jeżeli wierzycielowi będącemu jednocześnie organem egzekucyjnym nie jest znany znajdujący się na terenie jego działania majątek zobowiązanego, z którego może prowadzić egzekucję, kieruje tytuł wykonawczy do organu egzekucyjnego uprawnionego do dochodzenia tego samego rodzaju należności pieniężnych, na którego terenie znajduje się majątek zobowiązanego. Przepis ten daje możliwość zmiany właściwości miejscowej organu egzekucyjnego z uwagi na kryterium położenia majątku zobowiązanego. Sąd podkreślił jednak, że z uzasadnienia postanowienia organu I instancji oraz zaskarżonego postanowienia wynika, że wszczęta przez Prezydenta Miasta B. egzekucja okazała się skuteczna, co nie jest kwestionowane. W skardze kasacyjnej P. S.A. w W. wniosły o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), polegające na nie uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. skargi wniesionej przez P. S.A. wskutek jej nieuwzględnienia, w zw. z: - art. 33 pkt 9 w zw. z art. 22 § 2 i 3 u.p.e.a.; - § 6 ust. 2 i 3 rozporządzenia wykonawczego, poprzez przyjęcie, że Prezydent Miasta B. był uprawniony do wszczęcia i prowadzenia egzekucji administracyjnej w stosunku do P. S.A., co stanowi przesłankę określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W uzasadnieniu wnosząca skargę kasacyjną podniosła, iż Sąd oddalając skargę na postanowienie SKO w B. z dnia [...] stycznia 2011 r. oparł rozstrzygnięcie na błędnym ustaleniu stanu faktycznego w sprawie oraz dokonał błędnej interpretacji przepisów dotyczących zasad ustalania właściwości organu egzekucyjnego, przywołanych w petiitum skargi kasacyjnej. Wskazała, że Prezydent Miasta B. nie jest organem egzekucyjnym właściwym dla siedziby P. S.A., ponieważ nie został spełniony warunek z art. 22 § 3 u.p.e.a., lecz Naczelnik Pierwszego M. Urzędu Skarbowego. Wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła więc Sądowi wydanie orzeczenia w oparciu o domniemany stan faktyczny i tym samym usankcjonowanie braku ustalenia przez organ egzekucyjny wielkości i położenia majątku P. S.A., do czego zobowiązuje § 3 art. 22 u.p.e.a. Zdaniem wnoszącej skargę kasacyjną, Sąd błędnie też postrzega prowadzenie egzekucji przez wierzyciela będącego jednocześnie organem egzekucyjnym w kategoriach obowiązku, zamiast prawa. Nadto, wnosząca skargę kasacyjną podniosła, iż stosownie do § 6 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego egzekucja może być prowadzona tylko i wyłącznie ze składników majątku znajdujących się we właściwości miejscowej organu egzekucyjnego, co oznacza, że Prezydent Miasta B. nie mógł prowadzić egzekucji należności pieniężnych z praw majątkowych (wierzytelności zobowiązanego), dla których właściwość miejscową organu egzekucyjnego ustala się według siedziby zobowiązanego, w tym wypadku P. S.A. z/s w W. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zakres kontroli sądu odwoławczego w stosunku do zaskarżonego orzeczenia jest zdeterminowany, poza przypadkami nieważności postępowania, które w niniejszej sprawie nie występują, granicami środka zaskarżenia. Stosownie bowiem do art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej skardze kasacyjnej wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa procesowego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 33 pkt 9 i art. 22 § 2 i 3 u.p.e.a., a także w zw. z § 6 ust. 2 i 3 rozporządzenia wykonawczego, przez przyjęcie, że Prezydent Miasta B. był uprawniony do wszczęcia i prowadzenia egzekucji administracyjnej w stosunku do P. S.A. Przystępując do jej rozpoznania wypada na wstępie wskazać, iż przymus egzekucyjny w administracji mogą stosować jedynie podmioty wymienione w u.p.e.a., w granicach przyznanych im kompetencji. Ustawodawca zróżnicował organy egzekucyjne pod względem dopuszczalności stosowania środków egzekucyjnych oraz wykonywania czynności egzekucyjnych. Zasadniczo organy egzekucyjne zostały podzielone na dwie grupy z czym wiąże się odmienne uregulowanie właściwości rzeczowej i miejscowej poszczególnych organów egzekucyjnych. Stosownie do art. 19 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. organy egzekucyjne są zobowiązane do przestrzegania z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Zgodnie z art. 19 § 2 u.p.e.a., regulującego właściwość rzeczową organów egzekucyjnych, właściwy organ gminy o statusie miasta, wymienionej w odrębnych przepisach oraz gminy wchodzącej w skład powiatu warszawskiego jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych, z wyjątkiem egzekucji z nieruchomości, w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, dla których ustalania lub określana i pobierania jest właściwy ten organ. Natomiast stosownie do art. 26 § 4 u.p.e.a., regulującego zasady prowadzenia egzekucji, wierzyciel, który jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego. Przenosząc to na grunt sprawy, należy stwierdzić, iż Prezydent Miasta B., jako organ właściwy do ustalania i poboru podatku od nieruchomości był jednocześnie uprawniony do żądania jako wierzyciel wykonania tego obowiązku i do wyegzekwowania go we własnym zakresie, a więc do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Dopiero bowiem, stwierdzenie bezskuteczności egzekucji prowadzonej we własnym zakresie dawało Prezydentowi Miasta B. prawo przekazania tytułu wykonawczego do realizacji właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego. Zgodnie z art. 22 u.p.e.a., wprowadzającym odrębne zasady ustalania właściwości miejscowej organów egzekucyjnych w odniesieniu do egzekucji należności pieniężnych i niepieniężnych, właściwość miejscową organu egzekucyjnego w egzekucji należności pieniężnych z praw majątkowych lub ruchomości ustala się według miejsca zamieszkania lub siedziby zobowiązanego, z zastrzeżeniem § 3, który stanowi, że, jeżeli znany przed wszczęciem egzekucji majątek zobowiązanego lub większa jego część nie znajduje się na terenie działania organu egzekucyjnego ustalonego zgodnie z § 2, właściwość miejscową organu egzekucyjnego ustala się według miejsca położenia składników tego majątku. Oznacza to, że właściwość miejscową organu egzekucyjnego według miejsca zamieszkania lub siedziby zobowiązanego określa się jedynie wówczas, gdy znany organowi majątek zobowiązanego lub większa jego część znajduje się na terenie zamieszkania lub siedziby zobowiązanego. W przeciwnym wypadku właściwość miejscowa organu egzekucyjnego jest określana, stosownie do § 3 art. 22 u.p.e.a., a więc według miejsca położenia składników majątku zobowiązanego. W stanie sprawy w rzeczywistości nie jest kwestionowany sam fakt położenia majątku zobowiązanego poza jego siedzibą, a jedynie to, że organ nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego na okoliczność zaistnienia przesłanek pozwalających na zastosowanie § 3 art. 22 u.p.e.a. Uwzględniając zatem argumentację jaka temu towarzyszy, wypada na wstępie wskazać, iż ustawodawca nie precyzuje w jaki sposób organ ma ustalić położenie i rozmiar majątku zobowiązanego, ani też co należy rozumieć pod pojęciem "majątku" oraz "składników majątku". Wskazuje jedynie, że ma być on znany organowi egzekucyjnemu i znajdować się w określonym położeniu. W stanie sprawy Sąd pierwszej instancji, zaakceptował stanowisko organu, że z uwagi na fakt położenia majątku P. S.A. na terenie całego kraju, brak jest podstaw do przyjęcia, aby cały majątek lub większa jego część znajdowała się na terenie Pierwszego M. Urzędu Skarbowego, natomiast wnosząca skargę kasacyjną nie przedstawiła dowodów podważających słuszność tego stanowiska. Podsumowując, zarzut naruszenia przepisów postępowania oparty na naruszeniu art. 22 § 2 i 3 u.p.e.a. jest niezasadny. Dodatkowo wypada zauważyć, iż stosownie do art. 21 § 2 k.p.a. (który na mocy art. 18 u.p.e.a. ma zastosowanie do postępowania egzekucyjnego), jeżeli nie można ustalić właściwości miejscowej w sposób wskazany w § 1 (odpowiednio: art. 22 § 2 i 3 u.p.e.a.), sprawa należy do organu właściwego dla miejsca, w którym nastąpiło zdarzenie powodujące wszczęcie postępowania, albo w razie braku ustalenia takiego miejsca - do organu właściwego dla obszaru dzielnicy Śródmieście w m. st. Warszawie. Odnosząc się do pozostałej argumentacji podniesionej w skardze kasacyjnej, wypada na wstępie wskazać, iż § 6 ust. 2 i 3 powołanego rozporządzenia reguluje tryb postępowania wierzyciela należności pieniężnych przy podejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środka egzekucyjnego. Stosownie do § 6 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego, jeżeli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, bezzwłocznie stosuje środek egzekucyjny, z zastrzeżeniem ust. 3, co koresponduje z art. 26 § 4 u.p.e.a. Natomiast, stosownie do § 6 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego, jeżeli wierzycielowi będącemu jednocześnie organem egzekucyjnym nie jest znany znajdujący się na jego terenie majątek zobowiązanego, z którego można prowadzić egzekucję, kieruje tytuł wykonawczy do organu egzekucyjnego uprawnionego do dochodzenia tego samego rodzaju należności pieniężnych, na którego terenie znajduje się majątek zobowiązanego. Należy także wskazać, iż zgodnie z § 6 ust. 5 rozporządzenia wykonawczego, jeżeli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania środków egzekucyjnych w ograniczonym zakresie, ale prowadzona przez niego egzekucja okazała się w całości lub w części bezskuteczna, niezwłocznie kieruje tytuł wykonawczy do właściwego miejscowo naczelnika urzędu skarbowego celem prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Z powołanej powyżej regulacji wynika, że w przypadku, gdy wierzycielowi będącemu jednocześnie organem egzekucyjnym stosującym środki egzekucyjne w ograniczonym zakresie, jest znany majątek zobowiązanego, to jest on zobowiązany do niezwłocznego przystąpienia do egzekucji. Dopiero, gdy prowadzona przez niego egzekucja okaże się w całości lub w części bezskuteczna organ ten jest zobowiązany do skierowania tytułu wykonawczego do właściwego miejscowo naczelnika urzędu skarbowego. W stanie sprawy organowi egzekucyjnemu był znany majątek zobowiązanego, położony na terenie jego właściwości, co zobowiązywało organ do wszczęcia egzekucji administracyjnej (§ 6 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego) a tym samym brak było podstaw do zastosowania § 6 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego. Organ przeprowadzili egzekucję należności pieniężnych z praw majątkowych, w wyniku której tytuł wykonawczy został w całości zrealizowany, co z kolei nie dawało podstaw do zastosowania § 6 ust. 5 rozporządzenia wykonawczego. Podsumowując, zarzut naruszenia przepisów postępowania oparty na naruszeniu § 6 ust. 2 i 3 rozporządzenia wykonawczego jest niezasadny. Zarzut ten mógłby przynieść zamierzony skutek jedynie wówczas, gdyby autor skargi kasacyjnej wykazał, iż doszło do naruszenia przepisów procesowych, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Natomiast, jak wcześniej zostało wywiedzione wnosząca skargę kasacyjną nie wykazała istnienia tego rodzaju uchybień. Dodatkowo wypada zauważyć, iż art. 33 pkt 9 u.p.e.a. stanowi jedną z podstaw wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Uznanie tego zarzutu za zasadny oznaczałoby, że poddane kontroli sądowej postanowienie nie było oparte na powołanym przepisie, co nie odpowiada prawdzie. Przedmiotem kontroli Sądu pierwszej instancji było postanowienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta B. w przedmiocie rozpoznania zarzutów opartych m.in. na art. 33 pkt 9 u.p.e.a. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.