III SA/Gl 263/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Orzepowska - Kyć po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: odrzucić skargę. Skargą z dnia [...] r. S.S. zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 lutego 2011 r. skarżący został wezwany do uiszczenia należnego od wniesionej skargi wpisu sądowego w kwocie [...] zł, w terminie siedmiu dni, pod rygorem jej odrzucenia. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy powyższą przesyłkę doręczono skarżącemu w dniu [...] r. W terminie wyznaczonym, który upłynął bezskutecznie [...] r. (tj. w poniedziałek) skarżący nie uiścił żądanego wpisu od skargi, mimo iż został prawidłowo pouczony o możliwości dokonania płatności gotówką w kasie tut. Sądu lub przelewem na wskazany rachunek bankowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 230 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały (§ 1). Pismami, o których mowa w § 1 są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Z powołanej regulacji wynika, że opłacenie skargi w terminie i w kwocie wskazanej przez Sąd stanowi istotny jej element, którego brak uniemożliwia nadanie jej dalszego biegu. Zgodnie bowiem z art. 220 § 3 ustawy skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których mimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlegają odrzuceniu przez Sąd. W związku z powyższym, skoro skarżący będąc prawidłowo wezwany, nie uiścił wpisu od skargi, należało ją odrzucić, na podstawie art. 220 § 3 w zw. z art. 58 § 1 pkt. 3 ustawy. W tym stanie sprawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.