I SA/Po 256/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz po rozpoznaniu w dniu 04 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H.M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: odrzucić skargę Izabela Kucznerowicz Pismem z dnia 20 lutego 2011 r., skarżąca H. M. reprezentowana przez męża wniosła skargę na wskazane w sentencji postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P.. W treści skargi skarżąca poprzestała tylko na wymienieniu zaskarżonego postanowienia oraz wskazaniu, że w niniejszej sprawie od podobnej decyzji składała skargę do tutejszego Sądu dnia 11 listopada 2010 r. Zarządzeniem Sądu z dnia 07 kwietnia 2011 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych skargi między innymi poprzez sprecyzowanie skargi, t. j. określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego, pod rygorem odrzucenia skargi. W piśmie z dnia 15 kwietnia 2011 r., będącym odpowiedzią na wymienione powyżej zarządzenie, skarżąca ograniczyła się do wskazania, że postępowanie dotyczące zapłaty podatku dochodowego od sprzedaży nieruchomości gruntowej przed okresem pięcioletnim zostało dokonane z konieczności spłaty kredytu do banku [...]. Skarżąca polemizuje z procedurą stosowaną w banku, zarzucając oszustwa. W dalszej części pisma wskazuje, że ma roszczenia do banku o pełną kwotę dokonanego oszustwa i kradzieży pieniędzy jego oraz jego żony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje: Z treści art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) wynika, że skarga powinna czynić zadość wymogom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać także: wskazanie zaskarżonej decyzji, oznaczenie organu oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Zauważyć, przy tym należy, że przesłanki te muszą być spełnione łącznie. Z treści skargi z dnia 20 lutego 2011 r. można wprawdzie wyinterpretować kwestionowane przez skarżącą postanowienie oraz oznaczenie organu, który ją wydał. Nie został jednak spełniony wymóg z art. 57 § 1 cytowanej ustawy, tj. wskazanie naruszenia prawa lub interesu prawnego skarżącego. W świetle art. 57 § 1 pkt 3 w/w ustawy przez określenie "naruszenie prawa" bądź też "naruszenie interesu prawnego" należy rozumieć podanie przez skarżącego przyczyny uzasadniającej – według jego oceny – wniesienie skargi do Sądu. Przepis ten nie formułuje obowiązku przedstawiania w skardze wyczerpującej argumentacji prawnej lub wskazywania konkretnej normy prawnej, która miała zostać naruszona. Wystarczy by skarżący wyjaśnił – nawet w bardzo ogólny sposób – na czym w jego ocenie polega naruszenie prawa lub interesu prawnego w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Tymczasem ani treść skargi, ani treść pisma z dnia 15 kwietnia 2011 r. nie pozwala na odtworzenie zarzutów, jakie strona skarżąca mogła podnosić przeciwko zaskarżonemu postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...]. Wobec powyższego należy uznać, iż pomimo wezwania Sądu nie został w istocie skutecznie usunięty brak formalny skargi w postaci określenia, choćby w sposób bardzo ogólny, na czym zdaniem skarżącego polega naruszenie prawa lub interesu prawnego. Zastosowanie znalazł zatem art. 58 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, według którego Sąd odrzuca skargę, gdy jej brak formalny nie został usunięty w wyznaczonym terminie. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 cytowanej ustawy orzekł jak w sentencji. Izabela Kucznerowicz