II GSK 271/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz (spr.) Sędzia NSA Magdalena Bosakirska Sędzia del. WSA Dariusz Dudra Protokolant Patrycja Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2013 r. skargi kasacyjnej W.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 4 maja 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 185/11 w sprawie ze skargi W.B. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia patentu na wynalazek oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 4 maja 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 185/11, oddalił skargę W.B. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...], w przedmiocie odmowy udzielenia patentu na wynalazek. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy. Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. Urząd Patentowy odmówił udzielenia patentu na wynalazek pt. "Zastosowanie insuliny w leczeniu bakteryjnym chorób skóry u człowieka", zgłoszony przez skarżącego w dniu 25 kwietnia 2006 r. W uzasadnieniu organ podał, że rozpatrywany projekt nie spełnia wymogu nowości rozwiązania w świetle dokumentu załączonego do akt zgłoszenia pt.: "Hypoglycaemia in bacteria-clinical importance" autorstwa skarżącego, który to dokument był przedmiotem starania się o przyznanie rozpatrywanemu zgłoszeniu uprzedniego pierwszeństwa (art. 24, 25 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.). Organ przypomniał, że postanowieniem z dnia 22 listopada 2007 r. odmówił przyznania przedmiotowemu zgłoszeniu uprzedniego pierwszeństwa, argumentując swoją decyzję tym, iż Kongres Naukowy zorganizowany w dniach 28 sierpnia do 2 września 1994 r. w Budapeszcie, na którym Zgłaszający zaprezentował materiały opublikowane w formie broszury pt.: "Hypoglycaemia in bacteria-clinical importance", nie został uznany za wystawę międzynarodową oficjalną lub oficjalnie uznaną. Skutkiem tego treść materiałów opublikowanych przed datą zgłoszenia do Urzędu Patentowego, a więc przed dniem 25 kwietnia 2006 r. na Kongresie Naukowym, stanowi niepodważalny dowód braku nowości zgłoszonego rozwiązania, ponieważ ujawniając istotę wynalazku jest jednocześnie stanem techniki dla przedmiotowego zgłoszenia, o czym Urząd poinformował skarżącego w zawiadomieniu z dnia 10 listopada 2009 r. Urząd wskazał, że "W przypadku utraty uprzedniego pierwszeństwa stan techniki będzie określany według daty zgłoszenia wynalazku w Urzędzie Patentowym RP. Utrata pierwszeństwa z wystawy może okazać się skutecznym dowodem braku nowości wynalazku, o ile potwierdzona zostanie okoliczność udostępnienia istoty wynalazku do wiadomości powszechnej" (Poradnik wynalazcy, UPRP, Warszawa, str. 64). Urząd Patentowy RP, rozpatrując wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy decyzją z dnia 18 listopada 2010 r. utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję. Organ ponownie wyraził pogląd, że zgłoszonego patentu na wynalazek nie cechuje przymiot nowości, niezbędny dla udzielenia patentu. Organ wskazał, że obecne zastrzeżenie patentowe obejmuje "zastosowanie insuliny do wytwarzania leku do leczenia bakteryjnych ropnych zakażeń skóry, kanałów nosowo-łzowych, zapalenia spojówek, oparzeń skóry nie wywołanych cukrzycą przy czym lek występuje pod postacią: roztworu, żelu, zolu, kropli lub aerozolu". W publikacji "Hypoglycaemia in bacteria - clinical importance" ujawnione jest zastosowanie insuliny w formie roztworu w leczeniu bakteryjnych zakażeń skóry (dermatopatii), kanałów nosowo-łzowych, zapalenia spojówek (str. 509 publikacji). Rozwiązanie według zastrzeżenia patentowego obejmujące zastosowanie insuliny do wytwarzania leku w postaci roztworu, do leczenia bakteryjnych ropnych zakażeń skóry, kanałów nosowo-łzowych, zapalenia spojówek jest więc określone za pomocą takich samych cech technicznych, dlatego nie jest nowe. Organ podkreślił, że przy rozpatrywaniu nowości kilku alternatywnych rozwiązań (jak określono w obecnym zastrzeżeniu patentowym) wystarczające jest wskazanie materiałów szkodzących tylko jednemu z tych zastosowań. Tak więc, jeśli znane jest zastosowanie insuliny w leczeniu bakteryjnych zakażeń skóry, kanałów nosowo-łzowych, spojówek, to cały zakres objęty zastrzeżeniem nie nadaje się do opatentowania. Urząd Patentowy wskazał, że skarżący stwierdził, że publikacja "Hypoglycaemia in bacteria - clinical importance" nie ujawniła wszystkich cech technicznych wynalazku. Jego zdaniem wynalazek według zgłoszenia obejmuje dodatkowe cechy, które wskazał w piśmie z dnia 19 lipca 2010 r. tj. maksymalną dawkę dobową insuliny, kompozycję farmakologiczną rodzaj insuliny stosowany w leczeniu, dawkę jednorazową insuliny, stosowany konserwant, przygotowanie chorobowo zmienionej tkanki do aplikacji leku, czas leczenia określonych schorzeń, zagrożenia związane ze stosowaniem insuliny, przeciwwskazania do stosowania insuliny, środki ostrożności jakie należy zachować podczas terapii insuliną, sposób przechowywania tego leku. Żadna z ww. cech nie jest wskazana w zastrzeżeniu patentowym. Organ stwierdził, iż w dacie zgłoszenia strona nie wykazała, że wynalazkiem jest konkretny układ kompozycji farmaceutycznej (konkretny konserwant, składniki kompozycji, rodzaj lub określona dawka insuliny, zalecenia do stosowania leku itp.). W dacie zgłoszenia ujawniono jedynie roztwór insuliny soIi fizjologicznej (doświadczenia 2-6) i czystą insulinę (doświadczenie 1), które stosowano w leczeniu. Nie ujawniono jaki konserwant stosowano w leku. Doświadczenia z preparatem insuliny zawierającym korzystny konserwant - nipaginę, zawarte w pierwotnej wersji zgłoszenia, dotyczą wyłącznie badań in vitro, mających na celu ustalenie mechanizmu działania insuliny na bakterie, a nie zastosowania leku w leczeniu człowieka. Odnośnie stosowanego w leczeniu preparatu insuliny w dacie zagłoszenia w doświadczeniu 2 wskazano jedynie, że jest nim preparat "Actrapid". Natomiast dane obecne w aktualnym skrócie opisu dotyczące konieczności stosowania insuliny szybkodziałającej, maksymalnych dawek dobowych i jednorazowych, konieczności stosowania nipaginy w leku jako konserwantu, proponowanych składników dodatkowych, wytycznych odnośnie stosowania leku przechowywania preparatu insuliny (str. 2 i 3 aktualnego skrótu opisu) zostały wprowadzone do zgłoszenia dnia 19 lipca 2010 r. oraz dnia 6 kwietnia 2010 r. i stanowią niedopuszczalne poprawki w świetle art. 37 ust 11 p.w.p. Organ podniósł, że skarżący został poinformowany w piśmie z dnia 29 lipca 2010 r., że poprawki i uzupełnienia wprowadzane do zgłoszenia w trakcie postępowania nie mogą wykraczać poza to, co zostało ujawnione w dniu zgłoszenia jako przedmiot rozwiązania jak określono w art. 37 ust. 1 p.w.p. Mimo to nie przesłał do Urzędu poprawione zgłoszenie, w którym wyeliminowano niedopuszczalne poprawki. Urząd stwierdził, że dodatkową przeszkodą do udzielenia patentu są niedopuszczalne poprawki wprowadzone do zgłoszenia po dacie zgłoszenia wynalazku, naruszające przepis art. 37 ust. 1 p.w.p. Organ podkreślił, iż jedynym rozwiązaniem według zgłoszenia, które nie zostało ujawnione w publikacji "Hypoglycaemia in bacteria - clinical importance" jest zastosowanie insuliny do wytwarzania leku do leczenia oparzeń. Jednak zauważył, że w dacie zgłoszenia skarżący nie przedstawił wyników badań potwierdzających ww. zastosowanie. Zgłaszający nie wykazał, że zastosował insulinę w leczeniu oparzeń i nie wykazał, że taki wynalazek w ogóle zadziała. Zamieszczenie w zgłoszeniu badań biologicznych potwierdzających skuteczność leku jest konieczne. Wynalazek z dziedziny związku (środka, zestawu farmaceutycznego) musi zawierać materiał doświadczalny dokumentujący odkryte właściwości związane z przewidywanym stosowaniem. Obecny w aktualnym opisie wynalazku przykład wykazujący zastosowanie insuliny w leczeniu oparzeń (doświadczenie 8) został wprowadzony do zgłoszenia dnia 6 kwietnia 2010 r. i w ocenie organu stanowi niedopuszczalną poprawkę naruszającą przepis art. 37 ust. 1 p.w.p. Organ stwierdził, że pomimo stosowania w publikacji "Hypoglycaemia in bacteria - clinical importance" wadliwego preparatu insuliny "Actrapid" (z krezolem), w publikacji tej ujawniona jest jednoznacznie antybakteryjna właściwość insuliny. Informacje zawarte w publikacji na str. 509 nie pouczają znawcy, że konieczne jest zastosowanie wadliwego preparatu insuliny "Actrapid" w leczeniu schorzeń bakteryjnych, ale ogólnie zastosowanie samej insuliny: "Autor publikacji stwierdził siedem lat temu, że insulina in vivo ma silne właściwości antybakteryjne". (str. 509 ww. publikacji). Urząd zgodził się z twierdzeniem, że w ww. publikacji zawarte są błędy, które prowadzą znawcę do innego rozwiązania niż zawarte w zgłoszeniu. Pouczenie techniczne zawarte w ww. publikacji jest wystarczające do realizacji rozwiązania według zastrzeżenia. Urząd Patentowy stwierdził, że nowy mechanizm działania insuliny, który skarżący ustalił w dacie zgłoszenia nie ma wpływu na nowość rozwiązania według zastrzeżenia, ponieważ obejmuje odkrycie - proces naturalny, które nie może zostać opatentowane, gdyż odkryć nie patentuje się zgodnie z art. 28 pkt 1 p.w.p. Niezależnie od powyższego organ podtrzymał dotychczasową argumentację odnoszącą się do faktu ujawnienia publikacji "Hypoglycaemia in bacteria – clinical importance" na Kongresie w Budapeszcie przed datą zgłoszenia, wyrażając pogląd, iż ujawnienie w powyższy sposób spełniało warunki rozpowszechniania do wiadomości powszechnej w rozumieniu art. 25 ust. 2 p.w.p. Nie ma przy tym w ocenie Urzędu znaczenia fakt, iż o powyższej okoliczności wiadomość została powzięta od samego zgłaszającego (w sprawozdaniu o stanie techniki brak było wzmianki o Kongresie i opublikowanym w jego trakcie dokumencie). Urząd wskazał ponadto na brak związku decyzji innych krajów z decyzjami Urzędu Patentowego RP, nie ma zatem znaczenia informacja zgłaszającego o udzielenie patentu na podobne rozwiązanie. Odnosząc się do zarzutu wskazującego, że Urząd nie uwzględnił w spornej decyzji zmienionej wersji zgłoszenia Urząd wskazał, że zgodnie z praktyką Urzędu, w celu uproszczenia postępowania, w ww. decyzji wskazano pierwotny tytuł zgłoszenia, jak określono w podaniu o udzielenie patentu. Nie oznacza to jednak, że Urząd nie uwzględnił w decyzji zmian wprowadzanych do zgłoszenia w trakcie postępowania, czego dowodem jest fakt, że ww. decyzja obejmuje tylko jedno zastrzeżenie patentowe (aktualne w dacie 26 stycznia 2010 r.), a nie szerszy zakres żądanej ochrony (osiem niezależnych zastrzeżeń patentowych), który był przedmiotem pierwotnej wersji zgłoszenia. Należy stwierdzić jednak, że Urząd powinien wskazać w spornej decyzji, że wskazany tytuł wynalazku jest pierwotnym tytułem zgłoszenia. Jednak Urząd stwierdza, że w/w drobne uchybienie Urzędu nie może być podstawą do uchylenia spornej decyzji, gdyż jego skorygowanie nie spowoduje, że na rozwiązanie zostanie udzielony patent, ponieważ przeszkodą do udzielenia patentu będzie brak nowości rozwiązania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę podzielił stanowisko Urzędu Patentowego, że wynalazek skarżącego nie spełnia warunków zawartych w art. 24 i art. 25 p.w.p., nie jest nowy, wobec czego brak było możliwości udzielenia ochrony patentowej. Sąd I instancji wywiódł, że przy określaniu nowości wynalazku Urząd stwierdza, czy wynalazek nie jest częścią stanu techniki tj. wszystkim co przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania patentu, zostało udostępnione do wiadomości powszechnej w formie pisemnego lub ustnego opisu, przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie w inny sposób (art. 25 ust. 2 p.w.p.). Publikacja z kongresu pt. "Hypoglycaemia in bacteria - clinical importance" "Congress of The International Society of Internal Medicine" Budapest (Hungary), 1994 r., autorstwa skarżącego, po odmowie przyznania daty pierwszeństwa na jej podstawie, opublikowana przed datą zgłoszenia wynalazku do Urzędu Patentowego tj. przed dniem 25 kwietnia 2006 r., zgodnie z wyżej cytowanym art. 25 p.w.p., stanowi stan techniki dla zgłoszenia, a ujawnione w niej informacje mogą być podstawą do stwierdzenia braku nowości zgłoszenia. Sąd przypomniał, że Urząd Patentowy RP prawidłowo ustalił, iż aktualne zastrzeżenie patentowe zgłoszenia (z dnia 9 września 2010 r., pozycja akt 31/3) obejmuje: "Zastosowanie insuliny do wytwarzania leku do leczenia bakteryjnych ropnych zakażeń: skóry, kanałów nosowo-łzowych, zapalenia spojówek, oparzeń skóry nie wywołanych cukrzycą, przy czym lek występuje pod postacią: roztworu, żelu, zolu, kropli lub aerozolu". W publikacji "Hypoglycaemia in bacteria - clinical importance", 1994 r., na str. 509 ujawniono zastosowanie insuliny w leczeniu: bakteryjnych zakażeń skóry (dermatopatii), zakażeń kanałów nosowo-łzowych, zapalenia spojówek, przy czym lek występuje w postaci roztworu. Rozwiązanie według zastrzeżenia patentowego obejmuje zatem takie same zastosowania insuliny jak ujawniono w dokumencie "Hypoglycaemia in bacteria - clinical importance" tj. zastosowanie insuliny jako leku do leczenia bakteryjnych zakażeń skóry, kanałów nosowo-łzowych, zapalenia spojówek, dlatego też zasadne jest twierdzenie, iż rozwiązanie według zastrzeżenia patentowego nie jest nowe. Należy pamiętać, że przy rozpatrywaniu nowości kilku alternatywnych rozwiązań (jak określono w obecnym zastrzeżeniu patentowym) wystarczające jest wskazanie materiałów szkodzących tylko jednemu z tych rozwiązań. Tak więc, jeśli znane jest zastosowanie insuliny do wytwarzania leku do leczenia zapalenia spojówek, to całe rozwiązanie według zastrzeżenia patentowego nie nadaje się do opatentowania. Sąd I instancji podkreślił, że zastrzeżenia patentowe to część dokumentacji zgłoszeniowej wynalazku, wskazująca cechy techniczne rozwiązania, które odróżniają wynalazek od rozwiązań znanych. Art. 33 ust. 3 p.w.p. stanowi, że zastrzeżenia patentowe określają wynalazek oraz zakres żądanej ochrony. Art. 63 ust. 2 p.w.p. stanowi, że zakres przedmiotowy patentu określają zastrzeżenia patentowe. Z powyższych przepisów wynika, że wszystkie cechy wynalazku, które stanowią istotę wynalazku i które skarżący pragnie objąć ochroną patentową powinny być wskazane w zastrzeżeniu patentowym. Cechy techniczne wynalazku niepodane w zastrzeżeniu patentowym, nawet jeśli zostały ujawnione w opisie wynalazku, nie są objęte ochroną patentową. Aktualne zastrzeżenie patentowe obejmuje tylko zastosowanie insuliny jako leku do leczenia wskazanych w zastrzeżeniu chorób, przy czym lek występuje w określonej postaci farmaceutycznej. W zastrzeżeniu patentowym nie wskazano cech technicznych, które skarżący wskazuje w skardze. Ponieważ zakres żądanej ochrony oraz zakres przedmiotowy patentu określają zastrzeżenia patentowe (art. 33 ust. 3 p.w.p., art. 63 ust. 2 p.w.p.), a w zastrzeżeniu brak jest wyżej wymienionych cech rozwiązania, to nie można uznać, zdaniem Sądu, że stanowią one przedmiot wynalazku i decydują o nowości zgłoszonego rozwiązania. Sąd wskazał, że zakres ochrony, o który skarżący pragnie się ubiegać określa autor zgłoszenia, a nie Urząd. W toku ponownego rozpatrywania sprawy, Urząd poinformował Skarżącego, że zakres żądanej ochrony określa zastrzeżenie patentowe (pismo z dnia 29 lipca 2010 r., str. 1, pozycja akt 30). Poinformował szczegółowo w dwóch pismach, że dokument "Hypoglycaemia in bacteria - clinical importance" z 1994 r., ujawnia rozwiązanie jak określono w zastrzeżeniu patentowym (pismo z dnia 8 czerwca 2010 r., str. 3, pozycja akt 28 oraz pismo z dnia 29 lipca 2010 r., str. 3, pozycja akt 30) i wskazał, że w celu postawienia zarzutu braku nowości całemu rozwiązaniu jak określono w zastrzeżeniu patentowym, wystarczające jest, że zostanie wykazane, że znane jest zastosowanie insuliny do wytwarzania leku do leczenia choćby jednej choroby, która jest wskazana w zastrzeżeniu patentowym (pismo z dnia 29 lipca 2010 r., str. 2, pozycja akt 30). Pomimo pouczeń skarżący nie ograniczył zakresu żądanej ochrony. Jedynym rozwiązaniem według zgłoszenia, które nie zostało ujawnione w publikacji "Hypoglycaemia in bacteria - clinical importance" jest zastosowanie insuliny do wytwarzania leku do leczenia oparzeń skóry. Jednak jak przyznał sam skarżący w skardze, w dacie zgłoszenia nie przedstawiono wyników badań potwierdzających w/w zastosowanie. Skarżący nie wykazał, że zastosował insulinę w leczeniu oparzeń i nie wykazał, że taki wynalazek w ogóle zadziała. Sąd stwierdził, że zamieszczenie w zgłoszeniu badań biologicznych potwierdzających skuteczność leku jest konieczne w świetle prawa. Wynalazek z dziedziny związku (środka, zestawu farmaceutycznego) musi zawierać materiał doświadczalny dokumentujący odkryte właściwości związane z przewidywanym stosowaniem. Zastosowanie insuliny jako leku do leczenia nowej choroby - oparzenia, powinno zostać potwierdzone przykładem wykonania. W dalszej kolejności Sąd wywodzi, że przepisy ustawy p.w.p. jednoznacznie wskazują, że wynalazek powinien być ujawniony w dacie zgłoszenia, a nie w terminie późniejszym. Po dacie zgłoszenia wynalazku do Urzędu Patentowego RP nie jest możliwe uzupełnienie zgłoszenia o brakujący przykład wykonania. Art. 37 ust. 1 p.w.p. stanowi, że nie jest możliwe wprowadzanie do zgłoszenia uzupełnień i poprawek, które wykraczają poza to co zostało ujawnione w dniu zgłoszenia jako przedmiot rozwiązania. W rozpoznawanej sprawie przykład wykazujący zastosowanie insuliny w leczeniu oparzeń (doświadczenie 8) został wprowadzony do zgłoszenia dnia 6 kwietnia 2010 r. i stanowi niedopuszczalną poprawkę na podstawie art. 37 ust 1 p.w.p. Również fragment zgłoszenia wskazujący a/ maksymalną dawkę dobową leku, b/ kompozycję farmakologiczną insuliny, c/ korzystny rodzaj leku, d/ korzystne stężenie leku, e/ korzystną substancję konserwującą, f/ sposób przygotowania podłoża do aplikacji leku, g/ czas leczenia, h/ zagrożenia związane ze stosowaniem insuliny, i/ przeciwwskazania do stosowania insuliny, j/ działania uboczne insuliny, k/ częstość dziennej aplikacji insuliny, obecny w aktualnym skrócie zgłoszenia (pozycja akt 31/2) został wprowadzony do zgłoszenia dnia 19 lipca 2010 r. oraz dnia 6 kwietnia 2010 r. i stanowi niedopuszczalne poprawki w świetle art. 37 ust 1 p.w.p. Po dacie zgłoszenia wynalazku do Urzędu Patentowego RP nie jest możliwe uzupełnienie zgłoszenia o nowe dane techniczne, które wykraczają poza to, co zostało ujawnione w dniu dokonania zgłoszenia jako przedmiot rozwiązania. Sąd podniósł, że skarżący został poinformowany w piśmie z dnia 29 lipca 2010 r., str. 2, że poprawki i uzupełnienia wprowadzane do zgłoszenia w trakcie postępowania nie mogą wykraczać poza to co, zostało ujawnione w dniu zgłoszenia jako przedmiot rozwiązania jak określono w art. 37 ust. 1 p.w.p. Zgłaszający w toku postępowania nie przesłał do Urzędu poprawionego zgłoszenia. Sąd stwierdził, że organ zasadnie nie podzielił stanowisko skarżącego, że nie można uznać publikacji "Hypoglycaemia in bacteria - clinical importance" z 1994 r., jako udostępnionej do wiadomości powszechnej zgodnie z art. 25 ust. 2 p.w.p., gdyż jej ujawnienie nie miało charakteru powszechnego, ale skierowane było do wąskiej grupy uczestników kongresu. Bez wątpienia publikacja z Kongresu Naukowego "Hypoglycaemia in bacteria - clinical importance" z 1994 r., nie ma charakteru publikacji niejawnej, objętej nakazem zachowania tajemnicy. Powszechnie wiadomo, że udział w kongresie naukowym nie jest ograniczony do osób zobowiązanych do zachowania tajemnicy. Sąd wskazał, że nie stanowi ujawnienia w rozumieniu art. 11 udostępnienie projektu lub jego stosowanie w ramach przedsiębiorstwa lub instytutu naukowego pod warunkiem, że przedsięwzięto kroki zmierzające do zachowania tajemnicy. W celu zniweczenia przymiotu nowości wynalazku wystarczy stworzenie możliwości zaznajomienia się z nim w taki sposób, aby przeciętny specjalista mógł na tej podstawie stosować wynalazek i jest rzeczą całkowicie obojętną czy i jak szerokie grono osób rzeczywiście zaznajomiło się z tą informacją lub jakiemu szerokiemu gronu osób możliwość taką stworzono. Sąd stwierdził, że sprawozdanie o stanie techniki stanowi jedynie wstępną ocenę zgłoszonego rozwiązania, sporządzoną na początku badania zgłoszenia. Na podstawie art. 49 ust. 2 p.w.p. Urząd może powoływać publikacje, których nie wskazano w sprawozdaniu o stanie techniki, o czym zgłaszający został poinformowany dnia 3 września 2009 r. Ponadto Urząd może powoływać publikacje dostępne z różnych źródeł. W przedmiotowym zgłoszeniu dokument z kongresu znajdował się w aktach zgłoszenia. Bezpodstawny jest zatem argument skarżącego, że publikacja nie jest udostępniona do wiadomości powszechnej, jeśli nie została wskazana w sprawozdaniu o stanie techniki. Reasumując, Sąd stwierdził, że organ zasadnie organ ustalił i ocenił, iż w publikacji "Hypoglycaemia in bacteria - clinical importance" z 1994 r., będącej zgodnie z art. 25 p.w.p. stanem techniki dla zgłoszenia, ujawniono wszystkie cechy techniczne rozwiązania wg zastrzeżenia patentowego, dlatego rozwiązanie według zastrzeżenia patentowego nie spełnia warunków art. 24, 25 ustawy p.w.p. i na rozwiązanie nie może zostać udzielony patent. Od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę kasacyjną wniósł W.B., domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasadzenia kosztów postępowania według norm. Skarga kasacyjna została oparta na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Zaskarżonemu wyrokowi kasator zarzucił naruszenie: 1) art. 24 ust. 1, art. 25 ust. 1, art. 25 ust. 2 p.w.p., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną wykładnię przesłanki nowości wynalazku w dacie zgłoszenia, 2) art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 1 p.p.s.a. polegającym na braku kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z art. 24 ust. 1, art. 25 ust. 1 i 2 p.w.p. 3) art. 141 § 4 p.p.s.a. w postaci braku konkretnych ustaleń dotyczących wykazania dostatecznego do stosowania wynalazku przez znawcę zakresu przedmiotowego ujawnienia danych, jako konkretnej przesłanki zniweczenia nowości rozwiązania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej kasator stwierdził, że Sąd błędnie przyjął, że przedłożona do akt sprawy zgłoszenia wynalazku pod tytułem "zastosowanie insuliny w leczeniu bakteryjnym chorób skóry u człowieka" dokumentacja przedstawiająca sposób dochodzenia autora do właściwego rozwiązania stanowi w rozumieniu art. 25 ust. 1 p.w.p. część stanu techniki. Wskazał, że publikacja z kongresu z 1994 r. autorstwa skarżącego, nie przedstawia rozwiązania tożsamego z wynalazkiem P-379527. Stanowią rzeczywiście określony przepisami prawa "stan techniki", jednakże nie są tożsame. Kasator wskazał, że przedstawiony na konferencji w 1994 r. zamysł zastosowania insuliny w leczeniu bakteryjnych zakażeń skóry, zakażeń kanałów nosowo-łzowych, zapalenia spojówek, lekiem w postaci roztworu nie miał samoistnego znaczenia gospodarczego. Zawarta w tej publikacji idea zawiera informacje ogólne, tematykę prowadzonych badań rozważań, które stanowiły podstawę do dalszego opracowywania rozwiązania. Cechy ujawnionego w publikacji problemu, nie zawierały cech technicznych zgłoszenia, które są wymagane. Nie ujawniała cech rozwiązania wskazanych w zgłoszeniu wynalazku. Ponadto kasator podniósł, że aby można było mówić o ujawnieniu wynalazku, powinien zostać spełniony warunek zaznajomienia się specjalistów z istotą rozwiązania. W rozpoznawanej sprawie specjaliści mieli jedynie możliwość zapoznania się z problemem badawczym. Art. 27 p.w.p. wskazuje, że wynalazek uważany jest za nadający się do przemysłowego stosowania, jeśli według wynalazku może być uzyskany wytwór lub wykorzystywany sposób, w rozumieniu technicznym, w jakiejkolwiek działalności przemysłowej, nie wykluczając rolnictwa. Publikacja z 1994 r. zawierała informacje dotyczące odkrycia naukowego właściwości substancji, nie ujawniała mechanizmu działania insuliny w przedmiotowym zagadnieniu. Ponadto w opracowaniu z 1994 r. zawarty był błąd, gdyż hipoglikemia u bakterii nie występuje w ogóle, ponieważ bakterie nie mają receptorów insulinowych. Dlatego też nie ruszyła produkcja nowego leku na bazie insuliny do leczenia bakteryjnych schorzeń skóry. Kasator odnosząc się do zarzutu zawartego w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej podniósł, że Sąd I instancji nie rozpoznał skargi w świetle naruszenia art. 24 ust. 1, art. 25 ust. 1 i 2 p.w.p., odnośnie ujawnienia wynalazku przed datą zgłoszenia go do ochrony. Sąd w tym zakresie dokonał własnych ustaleń faktyczno-prawnych, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez stwierdzenie, że publikacja z 1994 r. pomimo istotnych różnic merytorycznych, jest zgodnie z art. 25 p.w.p. stanem techniki dla zgłoszenia. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. kasator podniósł, że Sąd zaniechał ustalenia, znajomości jakich cech wynalazku jest dla znawcy potrzebna dla stosowania wynalazku, i zbadania pod tym kątem treści dowodów, na których oparł się organ wydający zaskarżoną decyzję. Sąd nie zbadał czy w dokumencie z 1994 r. doszło do ujawnienia cech wynalazku. Ustaleń takich nie mogą zastąpić ogólnikowe twierdzenia o tożsamości zastosowania przedmiotowego preparatu do leczenia z publikacją, niepoparte analizą merytoryczną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego w stosunku do zaskarżonego orzeczenia jest zdeterminowany, poza przypadkami nieważności postępowania, które w niniejszej sprawie nie występują, granicami środka zaskarżenia. Stosownie do art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Niniejsza skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a., tj. naruszeniu prawa materialnego (pkt 1) oraz naruszeniu przepisów postępowania (pkt 2). Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, należy wskazać, iż stosownie do art. 174 pkt 2 w zw. z art. 176 p.p.s.a. wnoszący skargę kasacyjną powinien nie tylko wskazać konkretne przepisy postępowania sądowoadministracyjnego (ewentualnie w połączeniu z przepisami postępowania administracyjnego), ale także wykazać na czym to naruszenie miałoby polegać oraz że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czego w rozpoznawanej skardze kasacyjnej zabrakło. Kasator, stawiając zarzut naruszenia przepisów postępowania (art. 3 § 1 i 2 w zw. z art. 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a.) podniósł, iż Sąd I instancji nie dokonał kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z art. 24 ust. 1, art. 25 ust. 1 i 2 p.w.p., a także to, że Sąd nie ustalił, jakie cechy wynalazku pozwalają znawcy na jego stosowanie. Zarzut ten nie znajduje oparcia w realiach sprawy. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sprawowana przez sąd administracyjny kontrola pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu lub czynności obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, co oznacza, że sąd nie dokonuje samodzielnych ustaleń w sprawie, niejako za organ, a jedynie ocenia poprawność działań tego organu, w tym zakresie. Stąd też dokonanie odmiennej, od oczekiwań skarżącego, oceny w kwestii, tzw. przesłanek zdolności patentowej, a w szczególności przesłanki "nowości" wynalazku, nie świadczy jeszcze o braku jej przeprowadzenia, a co najwyżej może wskazywać, że została ona przeprowadzona wadliwie, co jednak nie należy wiązać z naruszeniem art. 3 § 1 i 2 w zw. z art. 1 p.p.s.a. Jak wynika z treści art. 3 p.p.s.a. przepis ten reguluje zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego, a nie zasady, na podstawie których powinno być ono prowadzone. Tym samym, skoro kasator nie wykazał w żaden sposób, aby Sąd I instancji wyszedł poza zakres przyznanej mu kognicji, zarzut naruszenia art. 3 § 1 i 2 w zw. z art. 1 p.p.s.a. należy uznać za chybiony. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należy na wstępie wskazać, iż przepis ten określa wymogi formalne, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie wyroku. W myśl tego przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ, uzasadnienie powinno zawierać także wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie przyjmuje się, że przepis ten może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną kwestionowania ustaleń, jeżeli uzasadnienie orzeczenia sądu pierwszej instancji nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (v. uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010/3/39). Poddane kontroli instancyjnej uzasadnienie zawiera wszystkie elementy określone w art. 141 § 4 p.p.s.a., a także nie ma wątpliwości, jaki stan faktyczny został przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania. Sąd ten dokonał też oceny tego stanu faktycznego. To, że kasator nie zgadza się z tą oceną nie oznacza jednak, że doszło do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Za pomocą tego przepisu nie można bowiem zwalczać przyjętego przez Sąd I instancji stanu faktycznego, czy też stanowiska co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego, na co wskazuje podniesiona w ramach tego zarzutu argumentacja. Tym samym, za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Podsumowując, zarzut naruszenia przepisów postępowania nie zasługuje na uwzględnienie. Przystępując do rozpoznania zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 24 ust. 1, art. 25 ust. 1 i 2 p.w.p., polegającego na błędnej wykładni przesłanki nowości wynalazku w dacie zgłoszenia, należy wskazać, iż kasator nie wyjaśnił, na czym miałoby ono polegać. W doktrynie przyjmuje się, że naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię polega na wadliwym określeniu treści norm prawnych wynikających z przepisów prawa materialnego, co z kolei zobowiązuje wnoszącego skargę kasacyjną do wyjaśnienia, jak należy je prawidłowo rozumieć. Tego rodzaju rozważań w rozpoznawanej skardze kasacyjnej zabrakło. Podnoszona przez kasatora argumentacja, stanowi w istocie polemikę z ustaleniami w zakresie stanu faktycznego przyjętego przez Sąd I instancji za podstawę orzekania. Tymczasem zarzut w odniesieniu do prawa materialnego może być właściwie oceniony i rozważony tylko na tle ustalonego stanu faktycznego, który nie budzi uzasadnionych wątpliwości. Dla oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznający skargę kasacyjną, trafności zarzutu naruszenia prawa materialnego miarodajny jest bowiem stan faktyczny sprawy, będący podstawą wydania zaskarżonego wyroku, a nie stan faktyczny postrzegany przez stronę. Z tego też powodu, w ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego, niedopuszczalne jest podnoszenie tego rodzaju argumentacji. Natomiast można ją podnieść w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, tj. naruszenia przepisów postępowania. Jak wcześniej zostało jednak wywiedzione zarzut naruszenia przepisów postępowania okazał się nieskuteczny. Podsumowując, za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia prawa materialnego. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.