I OSK 529/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.) sędzia del. NSA Jerzy Krupiński sędzia NSA Monika Nowicka Protokolant Małgorzata Kamińska po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej E.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 listopada 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 453/11 w sprawie ze skargi E.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 15 listopada 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 453/11 oddalił skargę E. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 3 lutego 2011 r. nr SKO.PS/4110/54/2011 w przedmiocie zasiłku celowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujący stan faktyczny sprawy: Burmistrz Miasta Wieliczka decyzją z dnia 28 grudnia 2010 r. znak: M-GOPS-1025/5014/185/2010 na podstawie art. 3 ust. 3 i 4, art. 4, art. 18 ust. 1 pkt 4, art. 39 ust. 1 i ust. 2, art. 40, art. 102, art. 104, art. 106 ust. 1, art. 109, art. 110 ust. 7 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.) oraz art. 77, art. 104, art. 105, art. 107, art. 138 k.p.a. przyznał E. D. zasiłek celowy w kwocie 500 zł z przeznaczeniem na osuszenie, odgrzybianie, odmulanie piwnic, które uległy zalaniu w wyniku wystąpienia niekorzystnych warunków atmosferycznych. W uzasadnieniu decyzji organ powołując treść art. 2 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, podniósł, że w dniu 6 lipca 2010 r. wpłynął wniosek strony dotyczący udzielenia pomocy z powodu szkód powstałych w wyniku wystąpienia niekorzystnych zjawisk atmosferycznych w budynku mieszkalnym. W dniu 12 lipca 2010 r. komisja ds. oszacowania strat, dokonała oględzin i sporządziła protokół. Stwierdzono, że w wyniku ulewnych deszczy, woda dostała się do pomieszczeń piwnicznych. W trakcie wizyty w pomieszczeniach tych nie było wody, widoczne były tylko zawilgocenia na ścianach do wysokości ok. 50 cm, w jednym z tych pomieszczeń znajdowała się łazienka a w niej natrysk i sauna. W pomieszczeniu piwnicznym zamontowany był również piec CO, który uległ zalaniu. Decyzją z dnia 28 lipca 2010 r. znak: M-GOPS-1025/5014/185/2010 Burmistrz Miasta Wieliczka przyznał stronie zasiłek celowy w kwocie 500 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją Nr SKO.PS/4110/873/2010 z dnia 29 października 2010 r. uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. W dniu 30 listopada 2010 r. pracownicy socjalni udali się do miejsca zamieszkania wnioskodawcy w celu dokonania weryfikacji szkód, jednak E.D. odmówił udzielenia informacji z uwagi na fakt, iż jest osobą niedosłyszącą i wolałby aby podczas wywiadu towarzyszyła opiekunka. Dnia 3 grudnia 2010 r. pracownicy socjalni ponownie udali się do miejsca zamieszkania wnioskodawcy w celu przeprowadzenia wywiadu. E. D. wyraził zgodę na przeprowadzenie rozmowy, podpisał arkusz wywiadu, nie umożliwił jednak dokonania oględzin miejsca zalania oraz odmówił złożenia podpisów na oświadczeniach i protokole strat, tłumacząc, że takie dokumenty są już w posiadaniu Ośrodka. Organ wskazując na treść art. 4 ustawy podniósł, że z uwagi na uniemożliwienie dokonania oględzin miejsca zalania, nie jest możliwe ustalenie czy i w jakim zakresie niezbędne jest dalsze osuszanie i sprzątanie pomieszczeń piwnicznych. Decyzją z dnia 28 grudnia 2010 r. wnioskodawca otrzymał zasiłek celowy w kwocie 500 zł, na osuszenie, odgrzybienie, odmulenie pomieszczeń piwnicznych. Zaznaczono jednocześnie, że decyzją z dnia 10 września 2010 nr M- GOPS- 1025/5014/256/2010, skarżący otrzymał zasiłek celowy w kwocie 1800 zł na zakup i wymianę pieca CO. Zdaniem organu nie zachodziły przesłanki do przyznania wyższej kwoty zasiłku, gdyż szkody poniesione umożliwiały funkcjonowanie w mieszkaniu, nie spowodowały strat w gospodarstwie domowym: w podstawowym sprzęcie, żywności i dostępie do wody pitnej, nie uniemożliwiły również zapewnienia opieki medycznej i zakupu leków. Pomoc nie może być formą odszkodowania i przeznaczona jest na pokrycie ewentualnych strat powstałych wyłącznie na skutek zdarzeń z maja i czerwca a nie ewentualnych uszkodzeń powstałych w budynkach z innych przyczyn. Wskazano, że E.D. nie udokumentował w żaden sposób wydatków w zakresie osuszania i odgrzybiana piwnic. E.D. wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 3 lutego 2011 r. nr SKO.PS/411-0/54/2011 utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy na podstawie art. 40 ustawy o pomocy społecznej oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podniosło, że w sprawie przyznania pomocy w związku z powodzią zastosowanie znajduje nie tylko art. 40 ustawy o pomocy społecznej, ale również zasady ogólne pomocy społecznej określone w przepisach art. 2 i 3 ustawy o pomocy społecznej. Pojęcie niezbędnej potrzeby bytowej, wymienione w art. 3 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej nie zostało ustawowo zdefiniowane, zatem przyznanie stronie pomocy uzależnione jest nie tylko od sytuacji materialnej strony i jej żądań, lecz rozpatrując wniosek o przyznanie zasiłku organ musi także kierować się ogólnymi zasadami wyrażonymi w art. 3 ust. 3 i ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, to znaczy koniecznością dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Nie bez znaczenia są również ograniczone środki przeznaczone na pokrycie szkód w związku z zaistniałą sytuacją. Podstawą orzekania w sprawie jest art. 40 ustawy o pomocy społecznej, który uzależnia przyznanie pomocy osobom albo rodzinom, od zaistnienia strat w wyniku klęski żywiołowej lub ekologicznej, a zasiłek może być przyznany niezależnie od dochodu. Środki przeznaczone na pomoc osobom poszkodowanym powodzią i rozdysponowane w oparciu o art. 40 ustawy o pomocy społecznej, winny być kierowane przede wszystkim do tych rodzin, które zostały pozbawione lokalu, w którym koncentrowało się ich życie, gdyż to one poniosły największe straty wskutek działania żywiołu. Przeznaczenie zasiłków dla tych osób odpowiada ustawowemu celowi pomocy społecznej, polegającemu na pomocy osobom i rodzinom w przezwyciężaniu trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej). Kolegium podkreśliło, iż świadczenie przyznawane na podstawie art. 40 ustawy o pomocy społecznej przyznawane jest w ramach tzw. uznania administracyjnego, zasiłek celowy jest świadczeniem fakultatywnym. W ocenie Kolegium organ pierwszej instancji wydał decyzję w granicach dopuszczalnego uznania administracyjnego, po przeprowadzeniu wyczerpującego postępowania administracyjnego, w trakcie którego ustalono sytuację wnioskodawcy oraz poniesione na skutek powodzi straty. Podkreślając pomocniczy charakter pomocy społecznej organ stwierdził, że to, że dana osoba poniosła straty wskutek powodzi, w żaden sposób nie przesądza o tym, że należne jest jej świadczenie z pomocy społecznej w wysokości odpowiadającej wielkości poniesionej straty. W związku z zalaniem pieca CO wnioskodawca w odrębnym postępowaniu otrzymał pomoc w kwocie 1.800 zł, przyznana w niniejszym postępowaniu kwota 500 zł, choć jedynie częściowo uwzględnia żądanie strony nie przekracza granic uznania administracyjnego. Na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Krakowie E.D. wniósł skargę, domagając się jej uchylenia w całości. Wskazał, że w wyniku powodzi na przełomie maja i czerwca 2010 r. doszło do trzykrotnego zalania jego nieruchomości. Odmówił dokonania oględzin miejsca zalania, ponieważ powtórne oględziny miejsca zalania nie odzwierciedlałoby sytuacji, w której zwrócił się o pomoc, tj. w czerwcu 2010 r., gdyż od tego czasu upłynęło już kilka miesięcy w czasie których był zalewany jeszcze dwukrotnie. Ponadto wśród komisji nie było osoby, która posiadałaby uprawnienia budowlane, a więc kompetentnej do dokonywania oszacowania strat w mieniu. Zdaniem skarżącego, posiadana przez organ dokumentacja jest wystarczająca. Wszystkie protokoły, które zostały sporządzone w dniu wizyty komisji, podpisał. Jeżeli zaś, brak jest jakiś niezbędnych dokumentów lub pozostają bez jego podpisu to dlatego, że nie zostały spisane w jego obecności. Skoro udokumentował straty, jakie poniósł w czerwcu, a pracownik Gminy stwierdził, iż nastąpiło zamoknięcie ścian i sufitów, które wymaga intensywnego osuszania i odmalowania, tym samym badanie po raz kolejny, jakie straty poniósł i w jakim zakresie potrzebna jest mu dalsza pomoc, jest niewłaściwe. Sytuacja, w której skarżący znalazł się znacznie przewyższała jego możliwości fizyczne, zdrowotne oraz finansowe (jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym o symbolach niepełnosprawności: 03-L,7-S,05-R). Zmuszony był pożyczyć środki pieniężne na pokrycie strat i skorzystać z pomocy znajomych. Jednorazowy koszt usuwania strat po zalaniu, tj. wypompowywania wody, osuszania, odmulania i odgrzybiania przez wyspecjalizowaną firmę wynosi ok. 6.500 zł. Nie był w stanie skorzystać z takiej usługi, jednak poniósł spore koszty na usuwanie powstałych strat. Nie umie udokumentować tych kosztów gdyż nie został uprzedzony o takiej konieczności. Zaginął najważniejszy dokument, tj. kosztorys sporządzony przez firmę budowlaną "(...)", na którym ma skarżący potwierdzenie z datą wpływu przekazania go pracownikom MGOPS w Wieliczce. Nie żąda wypłaty odszkodowania za poniesione straty, a jedynie nie zgadza się z krzywdzącym stanowiskiem, co do wysokości pomocy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny Krakowie wskazał, że pomoc, o którą wnioskował E. D. na usuwanie skutków powodzi jest przyznawana na podstawie art. 40 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym zasiłek celowy może być przyznany również osobie i rodzinie, które poniosły straty w wyniku zdarzenia losowego. Zasiłek celowy może być przyznany także osobie albo rodzinie, które poniosły straty w wyniku klęski żywiołowej lub ekologicznej (art. 40 ust. 2). Zasiłek taki może być przyznany niezależnie od dochodu i może nie podlegać zwrotowi (art. 40 ust. 3). W sprawie przyznania pomocy w związku z powodzią zastosowanie znajdują również zasady ogólne pomocy społecznej określone w przepisach art. 2-4 ustawy o pomocy społecznej. Świadczenie określone w art. 40 ustawy o pomocy społecznej przyznawane jest w ramach tzw. uznania administracyjnego, zasiłek celowy jest świadczeniem fakultatywnym. W ocenie Sądu słusznie Kolegium uznało, że w sprawie organ pierwszej instancji wydał decyzję w granicach dopuszczalnego uznania administracyjnego. Decyzja organu pierwszej instancji została podjęta po przeprowadzeniu wyczerpującego postępowania administracyjnego, w trakcie którego ustalono sytuację osobistą i finansową wnioskodawcy oraz poniesione na skutek powodzi straty w budynku mieszkalnym. Sąd podzielił stanowisko Kolegium, że przyznana pomoc społeczna nie może być traktowana, jako odszkodowanie za poniesione straty, gdyż ma ona charakter incydentalny, pomocniczy, uzupełniający. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że badanie po raz kolejny jego sytuacji nie było konieczne, Sąd stwierdził, że skarżący obowiązany był do współdziałania wynikającego z art. 4 ustawy o pomocy społecznej w trakcie prób weryfikacji szkód prowadzonych przez organ pierwszej instancji 30 listopada 2010 r. oraz 3 grudnia 2010 r. i wskazał, że brak jest przepisów, które stanowiłyby podstawę do żądania oceny szkód w budynku przez specjalistę posiadającego uprawnienia budowlane w ramach postępowania o zasiłek celowy. Prawidłowo, zdaniem Sądu, Kolegium uwzględniło, że w związku z zalaniem pieca CO skarżący w odrębnym postępowaniu otrzymał pomoc w kwocie 1.800 zł. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 listopada 2011 r. wniósł E. D., reprezentowany przez adwokata z urzędu. Zaskarżając wyrok w całości, zarzucił: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) – art. 40 oraz art. 2-4 ustawy o pomocy społecznej polegające na przekroczeniu granic uznania administracyjnego i przyjęcie, że zasiłek celowy w kwocie 500 zł odpowiada potrzebom skarżącego w kontekście jego sytuacji społecznej (majątkowej, zdrowotnej, osobistej i rodzinnej); 2) naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 77k.p.a. przez niewzięcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy w celu stwierdzenia, czy zostało naruszone prawo materialne i czy miało ono wpływ na wynik sprawy; – art. 133 § 1 p.p.s.a. przez zaniedbanie obowiązku zgromadzenia i oceny całego materiału dowodowego w sprawie, w szczególności kosztorysu sporządzonego przez J. B. prowadzące działalność gospodarczą pod firmą "(...)". Wskazując na te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz przyznanie pełnomocnikowi skarżącego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu, gdyż koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że przyznany zasiłek celowy nie jest adekwatny do poniesionych przez skarżącego szkód i jego trudnej sytuacji osobistej i finansowej. Wielkość i charakter poniesionej szkody oraz sytuacja społeczna skarżącego powinna być w tym przypadku wzięta pod uwagę i skutkować przyznaniem zasiłku celowego w kwocie wyższej niż 500 zł. W sprawach z zakresu pomocy społecznej, rozstrzyganych na zasadzie uznania administracyjnego, kryteriami wyboru rozstrzygnięcia powinny być cele i zadania pomocy społecznej, kryteria ustawowe sformułowane w art. 2-4 ustawy o pomocy społecznej. Decyzja uznaniowa oparta na podstawie art. 40 ustawy o pomocy społecznej łączy się z wartościowaniem okoliczności sprawy, tak więc organy rozpatrujące taką sprawę winny skupić się na sytuacji osoby ubiegającej się o taką pomoc, a zwłaszcza sytuacji mieszkaniowej. Skarżący jest osobą niedosłyszącą i wymaga pomocy osób trzecich przy stwierdzonej niepełnosprawność w stopniu znacznym. Szkody, jakie poniósł, dotyczyły pomieszczeń piwnicznych w jego miejscu zamieszkania. Dochody wystarczają mu zaledwie na opłacenie mediów i wykupienie leków. Poniesione szkody miały bezpośredni wpływ na możliwości korzystania z budynku mieszkalnego zajmowanego przez skarżącego. Nieusunięcie szkód doprowadzić może do naruszenia substancji budynku i grozić nawet wystąpieniem katastrofy budowlanej. Z uwagi na trudną sytuację majątkową nie był w stanie przeprowadzić usunięcia powstałych strat. Skarżący wskazał, że podstawą rozstrzygnięcia była niekompletna dokumentacja. Zagubiony został kluczowy w jego ocenie dokument, kosztorys sporządzony i zatwierdzony przez firmę (...), wskazujący na koszt robót koniecznych do usunięcia szkód. W ten sposób doszło w ocenie skarżącego do naruszenia 133 § 1 p.p.s.a. przez zaniedbanie obowiązku zgromadzenia i oceny całego materiału dowodowego w sprawie. Z kolei niezgromadzenie kompletu akt sprawy spowodowało naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 77 k.p.a. przez niewzięcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy w celu stwierdzenia czy zostało naruszone prawo materialne i czy miało ono wpływ na wynik sprawy. Finalnie skarżący wskazał, że intencją skarżącego nie było uzyskanie kwoty pokrywającej w całości poniesioną przez niego szkodę, gdyż nie taka jest istota pomocy społecznej. Jednakże szkoda, której usunięcie wycenione zostało na kwotę 10.000 zł nie może pozostać całkowicie irrelewantna w świetle przyznanego zasiłku w wysokości 500 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie stwierdzono wystąpienia przesłanek nieważności postępowania wyliczonych w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny obowiązany był rozpoznać sprawę w granicach zaskarżonych przez skargę kasacyjną. Zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej nie mają usprawiedliwionych podstaw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie uchybił w postępowaniu zakończonym zaskarżonym wyrokiem art. 133 § 1 p.p.s.a. w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko w takim przypadku, zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzut naruszenia przepisów postępowania przez Sąd pierwszej instancji może być skuteczny. Zgodnie z art. 133 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Organ obowiązek ten wykonał, lecz jak twierdzi skarżący w aktach administracyjnych brak jest kosztorysu, jaki sporządzony został przez firmę "(...)", wskazującego na koszty robót koniecznych do usunięcia szkód, który E.D. złożył do organu, a jego pracownicy kosztorys ten zagubili. Niezależnie od tego, że skoro skarżący zarzuca Sądowi nieprzeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego, to powinien dążyć do usunięcia braków w tym względzie w trybie przewidzianym w art. 106 § 3 p.p.s.a., to w okolicznościach niniejszej sprawy brak rozważenia tego kosztorysu nie mógł mieć żadnego wpływy na treść rozstrzygnięcia. Jak bowiem podał w skardze E. D. nie był on w stanie skorzystać z usługi wyspecjalizowanej firmy przy usuwaniu strat po zalaniu piwnic i mimo że poniósł spore koszty, nie może ich udokumentować, gdyż nie został uprzedzony o takiej konieczności. Podnieść jednak trzeba, że w aktach administracyjnych znajduje się oświadczenie E. D. z dnia 12 lipca 2010 r., w którym zobowiązał się przedstawić do 30 lipca 2010 r. faktury i rachunki. Skoro więc skarżący, mimo zobowiązania, nie udokumentował żadnych wydatków na osuszenie, odgrzybienie i odmulenie piwnic po zalaniu w czerwcu 2010 r. i przyznał, że nie korzystał przy usuwaniu szkód z usług wyspecjalizowanej firmy, to wyliczenia przedstawione w kosztorysie nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia wniosku. Sąd uznał natomiast zgromadzony przez organy administracji w ponownie przeprowadzonym postępowaniu za wyczerpujący i wyjaśniający całokształt istotnych dla sprawy okoliczności i stanowisko to należy podzielić. Organy pierwszej instancji po uchyleniu pierwotnej decyzji przyznającej zasiłek podejmowały działania w celu przeprowadzenia dodatkowych oględzin i weryfikacji szkód, jednak brak współdziałania skarżącego, mimo obowiązku wynikającego z art. 4 ustawy o pomocy społecznej, uniemożliwił te czynności. Niezależnie od tego stwierdzić należy, że istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności zostały wyczerpująco wyjaśnione i rozpatrzone. Nietrafny jest więc zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 77 k.p.a. W żaden sposób Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uchybił przepisom prawa materialnego, powołanym w skardze kasacyjnej, to jest art. 2-4 i art. 40 ustawy o pomocy społecznej. Jednomyślne stanowisko organów i Sądu pierwszej instancji dotyczące wykładni tych przepisów należało w całości podzielić. Uznając zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie uchybił także powyższym przepisom poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Zasiłek celowy, o którym mowa w art. 40 ustawy o pomocy społecznej, jest świadczeniem o szczególnym charakterze, jest to świadczenie fakultatywne, przyznawane w ramach uznania administracyjnego, przy jego przyznawaniu należy również kierować się zasadami określonymi w art. 2-4 ustawy o pomocy społecznej, do których odwołano się zresztą w skardze kasacyjnej. Organ szczegółowo wyjaśnił, dlaczego przyznane zostało świadczenie w kwestionowanej przez E. D. wysokości. Wbrew przekonaniu skarżącego słusznie podniesiono w decyzji, że otrzymał także decyzją z dnia 10 września 2010 r. 1.800 zł na zakupy i naprawę pieca C.O., co świadczy o kompleksowej pomocy dla skarżącego. Istotne znaczenie mają też wskazywane w postępowaniu okoliczności dotyczące dużej liczby mieszkańców poszkodowanych w wyniku powodzi. Oczywista też była przyjęta przez organy w dysponowaniu ograniczonymi środkami na pomoc zasada, że środki te kierowane były przede wszystkim do tych rodzin, które w wyniku powodzi pozbawione zostały lokalu mieszkalnego. Słusznie w okolicznościach niniejszej sprawy Sąd pierwszej instancji przyjął, że udzielona skarżącemu pomoc przyznana została w ramach uznania administracyjnego. Z przedstawionych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu rozstrzygnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.