II SAB/Po 20/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 01 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy L. w przedmiocie warunków zabudowy; oddala skargę. Spółka A. Sp. z o.o. z siedzibą w B. wystąpiła z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch stawów rybnych uszczelnionych zasilanych wodą ze studni głębinowej na działce o numerze ewidencyjnym [...] położonej w J., gmina L.. Burmistrz Miasta i Gminy L. w dniu [...] 2010r. na podstawie art. 64 ust. 2 kpa zawiadomił Spółkę o pozostawieniu bez rozpoznania podania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla powyższej inwestycji. W uzasadnieniu zawiadomienia Burmistrz wskazał, że nakładając w trybie art. 64 §2 kpa obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie 2 stawów rybnych organ prowadzący postępowanie posługiwał się przede wszystkim przepisami Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), w którym zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 40 lit. a sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może wymagać przedsięwzięcie polegające na wydobywaniu kopalin ze złoża metodą odkrywkową, w zakresie niewymienionym w § 2 ust. 1 pkt 26 lit. a, z wyłączeniem wydobywania kopalin pospolitych na obszarze o powierzchni nieprzekraczającej 2 ha i wydobyciu nieprzekraczającym 20.000 m3 rocznie, jeżeli działalność jest prowadzona bez użycia materiałów wybuchowych i poza obszarami objętymi formami ochrony przyrody na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Burmistrz wskazał, że mimo tego, iż deklarowanym celem jest budowa stawów rybnych to wiąże się ona z wydobywaniem kopalin, jakimi niewątpliwie są żwiry i piaski występujące na obszarze planowanego przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 6. pkt 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze (j.t. Dz.U.05.228.1947 ze zm.) w rozumieniu ustawy złożem kopaliny jest takie naturalne nagromadzenie minerałów i skał oraz innych substancji stałych, gazowych i ciekłych, których wydobywanie może przynieść korzyść gospodarczą. Nadto wskazano, że teren na którym ma być zlokalizowane planowane przedsięwzięcie jest wyjątkowo niekorzystny do budowy stawów rybnych. Zwierciadło wody pierwszego poziomu wodonośnego położone jest około 25 m p.p.t. co uniemożliwia wykorzystanie poziomu gruntowego do napełniania stawów. Inwestor deklaruje, że w planach jest uszczelnienie dna stawów, a zasilane będą w całości z wody podziemnej ze studni zlokalizowanej na działce inwestora o wydajności Q = 6,0 m3/h. Zakładając, że faktycznie stawy będą zasilane jedynie wodą ze studni czas potrzebny do ich napełnienia przy kubaturze stawu nr 1; 267570,0 m3 oraz stawu nr 2; 251100,0 m3, wyniesie około 10 lat. Organ przyjął, że tak długi czas potrzebny do napełnienia stawów (nie uwzględniając ubytków spowodowanych nieszczelnościami i parowaniem), skłania do stwierdzenia, że osiągnięcie celu przy przedstawionych założeniach jest mało realne. Domagając się zatem dostarczenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ powołał się również na przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), w której zgodnie z treścią art. 72 ust. 1 pkt 6 wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych - wydawanego na podstawie ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz.U. z 2005 r. Nr 239 poz.2019). W myśl przepisu art. 9 ust 19 lit. c ustawy Prawo wodne stawy rybne zostały zakwalifikowane do urządzeń wodnych. Ponadto podano, że odkąd Rzeczpospolita Polska stała się Krajem Członkowskim Unii Europejskiej, obowiązują w naszym ustawodawstwie również przepisy unijne, w tym zapisy Dyrektywy Rady Europy z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (85/337/EWG). Nadto niektóre przedsięwzięcia mogą nie mieć w każdym przypadku znaczących oddziaływań na środowisko, ale i te przedsięwzięcia powinny być oceniane gdy Państwa Członkowskie uznają, że wymóg oceny wynika z cech tych przedsięwzięć. W niniejszej sprawie jest to tym bardziej uzasadnione, że planowane przedsięwzięcie zlokalizowane jest w sąsiedztwie strefy ochronnej ujęcia wód podziemnych w J., stanowiącego podstawowe źródło zaopatrzenia w wodę mieszkańców Gminy L.. Burmistrz, biorąc pod uwagę nadrzędny interes społeczny jakim jest ochrona zasobów wody przeznaczonej do spożycia zobowiązany jest uzyskać wszelkie niezbędne informacje o możliwym oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na ww. zasoby, szczególnie mając na uwadze zapis Dyrektywy, że "skutki przedsięwzięcia na środowisko muszą być oceniane ze względu na ochronę zdrowia ludzi, poprawę jakości życia poprzez poprawę warunków środowiska oraz zachowanie różnorodności gatunków i zdolności reprodukcyjnej ekosystemów jako podstawy utrzymania życia". Samo napełnianie stawów objętością wody ok. 0,5 mln m³, przewyższa ilościowo całoroczne zużycie wód podziemnych w gminie dla celów zbiorowego zaopatrzenia ludności w wodę. Ponadto należy zauważyć, że stawy rybne lokalizuje się w miejscach do tego predysponowanych, czyli w pobliżu cieków wód powierzchniowych bądź na obszarach gdzie wody gruntowe zalegają na niewielkiej głębokości pod powierzchnią terenu (w J. wody podziemne zalegają aż 25 m p.p.t.), co pozwala na ich grawitacyjne zasilanie w wodę. Lokalizowanie studni w pobliżu stawów służy przede wszystkim uzupełnianiu ubytków powstałych z parowania, a nie jak w omawianym przypadku do całkowitego napełnienia stawów. Jest to niezgodne z racjonalnym gospodarowaniem zasobami wody oraz sprzeczne z art. 32. pkt. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, zgodnie z którym wody podziemne, z zastrzeżeniem art. 33, wykorzystuje się przede wszystkim do zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia oraz na cele socjalno-bytowe. Następnie Burmistrz argumentował, że ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80 poz. 717) daje gminie szereg uprawnień i narzędzi w kwestii decydowania o sposobie zagospodarowania przestrzeni w jej granicach. Stąd gmina ma prawo decydować o charakterze zabudowy i przeznaczeniu terenu w jej obrębie ponieważ zgodnie z art. 6 ust. 1 ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Interesem publicznym w omawianym przypadku jest ochrona zasobów wodnych a obowiązkiem Burmistrza jest rozpatrzenie sprawy na podstawie materiałów pozwalających ocenić czy interes ten nie zostanie naruszony. Następnie wskazano, że z postanowień ustawy Prawo wodne wynika, że woda nie jest produktem handlowym takim jak każdy inny, ale raczej dziedziczonym dobrem, które musi być chronione, bronione i traktowane jako takie. Gmina ma więc obowiązek wobec własnych mieszkańców (obywateli) jak i przyszłych pokoleń prowadzić taką gospodarkę i planowanie, które nie naruszy tych podstawowych zasad. Obowiązek ten wykonywany powinien być przede wszystkim przez analizę wpływu planowanych przedsięwzięć na m.in. zasoby wodne w odniesieniu do ich całości, a nie tylko do obszarów skupionych wokół pojedynczych ujęć. Jest więc działaniem zupełnie pożądanym racjonalne kontrolowanie prowadzenia inwestycji mogących mieć wpływ na stan zasobów wodnych. Ocena i uzasadnienie przedstawione powyżej zostało oparte na informacjach uzyskanych w trakcie prowadzonego postępowania o wydanie warunków zabudowy, aby było możliwe zweryfikowanie powyższych wniosków Burmistrz podtrzymał swoje żądanie dołączenia do wniosku o wydanie warunków zabudowy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia polegającego na budowie stawów rybnych. Możliwe jest, że na etapie postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedstawione materiały i wykonana analiza dostarczą argumentów do wydania warunków zabudowy. Zwrócono się nadto o przedstawienie planu zagospodarowania urobku powstałego z wykonania stawów na własnym terenie, ponieważ plany wprowadzenia go do obrotu w handlu spowodują konieczność uzyskania koncesji na poszukiwanie i eksploatację złoża kopaliny oraz będą wymagały wnoszenia opłaty eksploatacyjnej za wydobytą kopalinę. Takie potraktowanie sprawy spowoduje, że postępowanie związane z wydaniem warunków zabudowy dla planowanych stawów rybnych może stać się bezprzedmiotowe. Zwrócono się nadto o podanie wyszczególnionych parametrów planowanego przedsięwzięcia oraz o dostarczenie przewidywanego harmonogramu prowadzonych prac precyzując w miarę możliwości czas przeznaczony na wykonanie stawów oraz czas na napełnianie. Spółka wniosła zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie i domagała się wyznaczenia Burmistrzowi terminu do załatwienia sprawy w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oraz o wyjaśnienie przyczyn niezałatwienia sprawy w terminie. Spółka podnosiła, że wskazane przez organ zastrzeżenia nie mogą być podstawą do pozostawienia sprawy bez rozpoznania. Powołanie się na przepis art. 64 § 2 kpa powinno służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych wynikających ze ściśle określonych przepisów i nie może zmierzać do merytorycznej oceny przestawionego wniosku oraz dołączonych dokumentów. Nadto Spółka podniosła, że organ bezzasadnie odnosi się do unormowań dotyczących wydobywania kopalin metodą odkrywkową, a także nieprawidłowo powołuje się na przepisy ustawy Prawo wodne, skoro sprawa znajduje się na etapie ustalania warunków zabudowy, a nie na etapie pozwolenia wodnego. Skarżąca zarzuciła, że organ dokonał niewłaściwej wykładni art. 72 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, który nie przewiduje konieczności przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przed uzyskaniem opisanych w tym przepisie decyzji. Żaląca się podniosła, że ustalenie, czy w danej sprawie konieczne jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie zależy od uznania organu administracyjnego. Sytuacje te jasno przewidują przepisy prawa. Nieprawidłowo także organ powołuje się i interpretuje przepisy prawa unijnego wprowadzając dodatkowe wymogi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] 2010r. odmówiło uwzględnienia zażalenia. W motywach rozstrzygnięcia wskazano, że Kolegium nie przesądza czy w niniejszym przypadku, przed wydaniem rozstrzygnięcia niezbędna jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż przedmiotem sprawy nie jest ocena prawidłowości postępowania o wydanie warunków zabudowy, lecz kwestia bezczynności organu. Wobec powyżej wskazanych okoliczności, zdaniem Kolegium, organowi I instancji nie sposób zarzucić bezczynności w przedmiotowej sprawie. Burmistrz Miasta i Gminy w ramach swobodnej oceny meritum sprawy uznał, że w tej sytuacji konieczne jest ustalenie środowiskowych uwarunkowań, o czym powiadomił stronę, ponadto wskazując, iż w przypadku niezastosowania się do żądania, pozostawi sprawę bez rozpatrzenia. A zatem w ramach postępowania wyjaśniającego dokonał określonych czynności i zajął stanowisko w sprawie. Tym samym zażalenie na bezczynność, które miałaby miejsce w przypadku braku jakiejkolwiek reakcji na wniosek strony, należy przyjąć za nieuzasadnione. Spółka wniosła skargę na bezczynność Burmistrza do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego domagając się zobowiązania organu do wydania decyzji w niniejszej sprawie w terminie 14 dni oraz zasądzenia od organu kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 35 kpa poprzez niezałatwienie sprawy bez zbędnej zwłoki, naruszenie § 2 ust. 1 pkt 35, § 3 ust. 1 pkt 40 lit. a), § 3 ust. 1 pkt 65, oraz § 3 ust. 1 pkt 91 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji ustalenie, iż zamierzona przez skarżącego inwestycja spełnia przesłanki inwestycji wymagających uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach planowanego przedsięwzięcia na etapie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji. Na poparcie powyższego stanowiska Skarżąca przedłożyła opinię sanitarną Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w N. z dnia 16 grudnia 2010r. o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Nadto skarżąca zarzuciła naruszenie art. 72 ust. 1 oraz art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez ich niewłaściwą wykładnię oraz nieprawidłowe zastosowanie tj. przyjęcie, że norma prawna przewidziana w art. 72 ust. 1 ustawy przewiduje konieczność przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przed uzyskaniem każdej z opisanych w tym przepisie decyzji niezależnie od przesłanek przewidzianych m.in. w art. 71 ust. 2 ustawy. Skarżąca wskazała, że w niniejszej sprawie doszło do wyczerpania toku instancji, gdyż Spółka zaskarżyła bezczynność organu administracyjnego zażaleniem z dnia 5 sierpnia 2010 roku. Zażalenie to jednakże nie przyniosło zamierzonych efektów, bowiem do rozpoznaniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło uwzględnienia zażalenia przyjmując, że organowi administracyjnemu pierwszej instancji nie sposób zarzucić bezczynności w sprawie, gdyż zajął stanowisko w sprawie pozostawiając sprawę bez rozpoznania. W odniesieniu do postanowienia organu II instancji skarżąca wskazała, że pozostawienie wniosku bez rozpoznania, nie podlega zaskarżeniu w drodze odwołania, a w konsekwencji nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Natomiast, jeżeli w ocenie składającej wniosek spełniono kryterium kompletności, można złożyć skargę na bezczynność organu. Wówczas wynik tego postępowania przesądzi o tym, czy wniosek spełnił wszystkie wymogi formalne, a zatem czy organ pozostawał bezczynnym w sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie podnosząc, że pozostawienie podania bez rozpoznania dotyka uprawnień adresata, wynikających z przepisów prawa i jest czynnością z zakresu administracji publicznej. Czynność ta ma niewątpliwie wpływ na sytuację prawną podmiotu, do którego została skierowana. Poprzez dokonanie takiej czynności organ administracji publicznej konkretyzuje normę proceduralną, przez co pośrednio odmawia wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego. W związku z powyższym czynność pozostawienia podania bez rozpoznania, podjęta przez organ administracyjny w trybie art. 64 § 2 k.p.a., mieści się w grupie aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 u.p.p.s.a. i może być przedmiotem skargi wnoszonej do sądu administracyjnego w trybie art. 52 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Wyżej wymieniony obowiązek wezwania właściwego organu - Burmistrza Miasta i Gminy - nie został przez skarżącego dopełniony. Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skargę należy odrzucić jako niedopuszczalną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, jakkolwiek z innych przyczyn niż wskazuje Samorządowe Kolegium Odwoławcze. W pierwszej kolejności wskazać należy, że prawidłowo skarżąca wniosła skargę na bezczynność organu, po wyczerpaniu środków przewidzianych w art. 37 §1 kpa. Bezspornie Spółka oczekiwała zakończenia postępowania administracyjnego decyzją o ustalaniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch stawów rybnych. Z akt sprawy wynika, że Burmistrz Miasta i Gminy wezwał Spółkę na podstawie art. 64 § 2 kpa o uzupełnienie wniosku poprzez dołączenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji objętej wnioskiem, a wobec braku przedłożenia takiej decyzji wniosek pozostawił bez rozpoznania. Spółka poprzedziła też skargę wniesieniem zażalenia do SKO w trybie art. 37 § 1 kpa i w terminie wniosła skargę na bezczynność. W doktrynie i orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia, jako czynność materialno-techniczna, nie podlega zaskarżeniu w drodze odwołania, a tym samym nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Natomiast jeżeli w ocenie składającego wniosek spełnił kryterium kompletności, wnioskodawca może złożyć skargę na bezczynność organu. Wówczas wynik tego postępowania przesądzi o tym, czy wniosek spełniał wszystkie wymogi formalne, a zatem czy organ pozostawał bezczynnym w sprawie (uch. 7 sędziów SN z dnia 8 czerwca 2000 r., III ZP 11/00, OSNAPiUS 2000, nr 19, poz. 702; OSP 2001, z. 1, poz. 12 z glosą B. Adamiak; wyr. NSA z dnia 8 kwietnia 2008 r., I GSK 485/07, Lex nr 469747). Zgodnie z treścią przepisu art. 3 §2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Przedmiot sporu w niniejszym postępowaniu stanowi to, czy konieczne jest przedłożenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia i to jako załącznik do wniosku o wydanie warunków zabudowy. W konsekwencji, czy słusznie organ administracji domagał się przedłożenia powyższej decyzji w ramach postępowania o usunięcie braków formalnych wniosku z art. 64 §2 kpa. Na mocy przepisu art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu przestrzennym stosuje się odpowiednio art. 52 tej ustawy, który z kolei określa obligatoryjne elementy wniosku wszczynającego postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Brak któregoś z merytorycznych elementów wniosku skutkuje wezwaniem wnioskodawcy przez organ do usunięcia braków. Wbrew temu co podnosi skarżąca Spółka zarówno braki formalne, jak i merytorycznie wniosku nie dają podstawy do wydania decyzji o odmowie wszczęcia postępowania ani też rozstrzygnięcia na niekorzyść strony. W szczególności ust. 2 pkt c) artykułu 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje, że wniosek powinien zawierać określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Natomiast art. 72 ust. ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) w ust. 1 wymienia katalog decyzji, których uzyskanie wymaga uprzedniego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Przepis ten w ust. 3 stanowi wyraźnie, że decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1. Wśród tych decyzji wymieniona została decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydawana na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wobec powyższego Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie stoi na stanowisku, że wniosek skarżącej o wydanie warunków zabudowy, do którego nie dołączono decyzji środowiskowej dotknięty był brakiem formalnym, uniemożliwiającym załatwienie wniosku. W tym miejscu należy podkreślić, że w doktrynie uważa się, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia jest zwieńczeniem postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, które służy ocenie na wstępnym etapie wszystkich potencjalnych zagrożeń dla środowiska oraz podjęciu próby wypracowania rozwiązań eliminujących lub maksymalnie minimalizujących negatywne oddziaływania na środowisko, które następnie powinny być wykorzystane na dalszych etapach postępowania administracyjnego (K.Gruszecki, Prawo ochrony środowiska. Komentarz, LEX 2007). Z tego też powodu w ocenie Sądu, wszelkie wątpliwości związane z oceną oddziaływania inwestycji na środowisko i ewentualną potrzebą wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach mogą być rozstrzygane wyłącznie w postępowaniu prowadzonym w oparciu o przepisy ustawy o udostępnianiu informacji (...). Wówczas tylko może nastąpić weryfikacja czy planowane przedsięwzięcie należy do mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, czy do mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko, czy też nie należy do żadnej z tych grup. Ma to szczególne znaczenie w niniejsze sprawie, zwłaszcza gdy organ I instancji zwraca uwagę na to, jaki wpływ może mieć planowania inwestycja na środowisko z punktu widzenia wydobywania kopalin i gospodarki wodnej gminy. Wprawdzie skarżąca w postępowaniu sądowoadministracyjnym przedłożyła opinię sanitarną Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2010 r. o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko to opinia ta nie ma charakteru wiążącego. Po jej otrzymaniu organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje postanowienie w przedmiocie stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W myśl art. 63 ust. 2 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie organ ten wydaje postanowienie także wówczas, gdy nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia takiej oceny. W tej sytuacji wydawana jest także decyzja środowiskowa. W myśl art. 84 ust. 1 w zw. z art. 85 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Nadto z przepisu art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku wynika wymóg zawarcia w uzasadnieniu decyzji środowiskowej informacji o uwarunkowaniach uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzena oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wobec powyższego w niniejszej sprawie wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Wobec powyższego słusznie Burmistrz zwrócił się do skarżącej o przedłożenie takiej decyzji środowiskowej i to w trybie uzupełnia braków formalnych wniosku o wydanie warunków zabudowy, na podstawie ogólnego przepisu art. 64 § 2 kpa. W zakreślonym w wezwaniu terminie inwestor nie uczynił zadość temu wezwaniu, mimo pouczenia o rygorze pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Skarżąca Spółka natomiast ograniczyła się tylko do polemiki z organem, co do konieczności uzyskania decyzji środowiskowej dla zamierzonego przedsięwzięcia. Przepis art. 64 § 2 kpa wyraźnie bowiem stanowi, że nieusunięcie braków w zakreślonym terminie skutkuje pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. W tym stanie rzeczy nie można skutecznie zarzucić Burmistrzowi, że pozostawał w bezczynności. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle tego przepisu Sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń przepisów postępowania, które skutkowałoby uchyleniem zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.