II OSK 2137/11

Dnia 28 marca 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Dałkowska - Szary sędzia NSA Maciej Dybowski sędzia del. WSA Jerzy Siegień /spr./ Protokolant sekretarz sądowy Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej L. I. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 1 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Sz 260/11 w sprawie ze skargi L. I. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 1 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Sz 260/11 oddalił skargę L. I. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. Przedmiotowy wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, na podstawie art. 48 ust. 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, ze zm.), decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...] nakazał L. I. rozbiórkę 34 garaży blaszanych usytuowanych na działce oznaczonej numerem geodezyjnym [...] przy ul. N. w S., bez wymaganego pozwolenia na budowę. Organ wskazał, że garaże te wybudowano w 1996 r., na dowód czego w aktach sprawy znajduje się oświadczenie inwestora i protokół oględzin. Do garaży tych należało zatem stosować art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. W takcie prowadzonego postępowania organ ustalił, że wybudowane samowolnie w 1996 r. garaże znajdują się na terenie, dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta S., dotyczący terenu w rejonie ulic: N., M., M., A., L. przyjęty przez Radę Miejską w S. w dniu [...] października 2007 r. uchwałą Nr [...], zmieniony uchwałą Nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r. ([...]). Zgodnie z tym planem działka nr [...] znajduje się w części na śródmiejskich terenach mieszkaniowych oznaczonych symbolami SM.24/2 i SM.25/1 oraz w części w liniach rozgraniczenia pieszojezdni - symbol w planie 25.KD.P. Organ wskazał, że z ustaleń ww. planu wynika, iż na śródmiejskich terenach mieszkaniowych (teren zabudowy usługowej z mieszkaniami) dopuszcza się, jako funkcję uzupełniającą, lokalizowanie garaży i miejsc postojowych dla potrzeb własnych, na własnej działce, dla samochodów o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t (dział III, rozdział l, § 26 ust. 3 pkt 1 planu). Natomiast przeznaczenie terenu o symbolu 25.KD.P - to ulica piesza, ogólno dostępne przejście piesze. W świetle powyższych przepisów, organ uznał, że istniejąca zabudowa działki nr [...], kompleksem 34 garaży blaszanych, jest niezgodna z ustaleniami ww. obowiązującego planu miejscowego. Wskazał również, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą także przesłanki do zastosowania art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, gdyż niezgodność budowy powyższych garaży z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego uniemożliwia doprowadzenie tych obiektów budowlanych do stanu zgodnego z prawem. W związku z powyższym zdaniem organu zasadne było wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę samowolnie wybudowanych garaży blaszanych. Po rozpatrzeniu złożonego przez L. I. odwołania, Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie, decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając treść podjętego rozstrzygnięcia organ wskazał, że art. 29 Prawa budowlanego zawiera wyliczenie obiektów budowlanych i robót, których wykonanie nie wymaga pozwolenia na budowę, art. 30 wyliczenie obiektów i robót budowlanych, których wykonanie wymaga zgłoszenia właściwemu organowi, zaś art. 31 odnosi się do rozbiórek. Wybudowane natomiast na działce nr [...] przy ul. N. w S. garaże blaszane (tymczasowe obiekty budowlane) nie są wymienione w przytoczonych wyżej artykułach, a więc ich budowa wymagała uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Wybudowanie ich bez pozwolenia na budowę świadczy o popełnieniu samowoli budowlanej. Zasady postępowania organu w przypadku wybudowania obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę określają art. 48 i 49 Prawa budowlanego. Przewidują one możliwość zalegalizowania samowoli pod warunkiem, że budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ zauważył, że wybudowane samowolnie garaże znajdują się na terenie, dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Natomiast w świetle przepisów tego planu, istniejąca zabudowa 34 garaży blaszanych na działce nr [...], jest niezgodna z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego. Ponadto organ wskazał, powołując się przy tym na wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1640/06, że lokalizacja garaży naruszała też przepisy poprzednio obowiązującego, w latach 1994 - 2002, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w S. Nr [...] z dnia [...] maja 1994 r. Zgodnie z tym planem działka nr [...] zlokalizowana była na terenach ogólnie mieszkaniowych. Natomiast funkcja mieszkaniowa była na tych terenach funkcją podstawową. Dopuszczalne było zatem lokalizowanie garaży i miejsc postojowych jedynie dla potrzeb własnych dla samochodów do 3,5 t. W związku z powyższym za bezpodstawny uznał organ odwoławczy zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 49 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym do jego zmiany ustawą z dnia 27 marca 2003 r. Podniósł także, że przywołana przez skarżącego decyzja Prezydenta Miasta S. nr [...] z dnia [...] października 1996 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, na dostawienie 6 garaży do istniejącego kompleksu garaży blaszanych, nie ma znaczenia w sprawie. Decyzja ta straciła bowiem ważność z upływem czasu na jaki została wydana, tj. 20 października 1997 r., a zawarte w niej zalecenie uregulowania stanu prawnego istniejącego kompleksu garaży blaszanych, nie przesądzało o dopuszczeniu lokalizacji samowolnie wybudowanych garaży. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie L. I. wniósł o uchylenie decyzji Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] grudnia 2010 r. i poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2009 r. Jako podstawę skargi wskazał naruszenie przez organ art. 28, art. 29, art. 30, art. 48 i art. 49 Prawa budowlanego – w brzmieniu obowiązującym do zmiany ustawą z dnia 27 marca 2003 r. i art. 107 K.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie dokonując kontroli zaskarżonej decyzji nie stwierdził wad i naruszeń prawa uzasadniających jej uchylenie, stąd też skarga na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", została oddalona. Sąd zauważył, że sprawa związana z oceną legalności posadowienia przez L. I. będących przedmiotem postępowania garaży toczy się już od 2001 r. i była kilkakrotnie poddawana kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego. W związku z powyższym przy ocenie wydanych ponownie w sprawie decyzji przez organy obu instancji, sąd, zgodnie z art. 144 P.p.s.a., zobowiązany był uwzględnić poglądy zawarte w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 1 października 2008 r., sygn. akt II SA/Sz 263/08 (w następstwie którego wydano zaskarżone w sprawie decyzje) oraz w poprzedzającym go wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 1991/06. Mając na uwadze powyższe Sąd wskazał, że w sprawie niesporne jest, że L. I. wybudował na działce nr [...] przy ul. N. [...] w S., po roku 1996 - 34 garaże blaszane. Zdaniem Sądu poza sporem powinna być również kwestia, że skarżący uczynił to bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, co jednoznacznie stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 1991/06, wskazując, że wybudowane przez L. I. garaże blaszane stanowią obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego, zaś ich usytuowanie nie spełniało żadnej z przesłanek wymienionych w art. 29 i art. 30 tej ustawy, zwalniających inwestora od uzyskania pozwolenia na budowę. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny wyraził zatem pogląd, że postawienie przedmiotowych obiektów wymagało uprzedniego uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę i bez znaczenia było to, czy były one trwale związane z gruntem czy też nie. Z powyższych względów Sąd pierwszej instancji za chybione uznał zarzuty zawarte w skardze dotyczące naruszenia art. 28, art. 29 i art. 30 Prawa budowlanego, poprzez dowolne uznanie przez organ, że garaże są budynkami lub obiektami i że na ich budowę wymagane jest pozwolenie na budowę. Sąd wskazał, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążący zarówno dla organów, skarżącego jak i dla Sądu, dlatego też próba prowadzenia przez skarżącego na tym etapie postępowania polemiki z wykładnią prawa dokonaną przez NSA, jest już niedopuszczalna. Sąd za prawidłowe uznał stanowisko organów w kwestii oceny znaczenia decyzji Prezydenta Miasta S. nr [...] z dnia [...] października 1996 r., ustalającej warunku zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na dostawieniu do istniejącego kompleksu garaży blaszanych 6 garaży blaszanych. Decyzja ta nie ma bowiem znaczenia w sprawie, gdyż jest decyzją nieobowiązującą (obowiązywała do 20 października 1997 r.). Skarżący zatem nie legitymuje się ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dopuszczającą wybudowanie spornych garaży, w związku z czym nie było możliwości przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego w oparciu o przesłankę wynikającą z obowiązującego na dzień orzekania art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego. Sąd zauważył wprawdzie, że o ile w okresie obowiązywania ww. decyzji, pomijając kwestie jej merytorycznej poprawności, decyzja ta mogła stanowić teoretycznie podstawę do uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę, a następnie wybudowania 6 dodatkowych garaży, to z możliwości tej skarżący nie skorzystał. Nie uzyskał on bowiem pozwolenia na budowę kolejnych 6 garaży, dokonał natomiast ich dostawienia w ramach samowoli budowlanej do już istniejących, ustawionych bez pozwolenia na budowę. Za nieuzasadniony uznał również Sąd zarzut braku uwzględnienia przy wydawaniu decyzji postanowień art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego w brzmieniu przed zmianą tego przepisu wynikającą z ustawy z dnia 27 marca 2003 r., tj. faktu upłynięcia 5 lat od dnia zakończenia budowy obiektu budowlanego lub jego części, co miałoby uniemożliwić wydanie decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki. Sąd zauważył, że przy formułowaniu tego zarzutu pominięto istotną część tego przepisu, który uwolnienie się od rygoru rozbiórki uzależniał nie tylko upływem okresu 5 lat ale także spełnieniem innych warunków. Przepis ten stanowił bowiem, że "Nie można nakazać rozbiórki, o której mowa w art. 48, jeżeli upłynęło 5 lat od dnia zakończenia budowy obiektu budowlanego lub jego części, a jego istnienie nie narusza przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na właścicielu spoczywa wówczas obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego." Skarżący natomiast w okresie obowiązywania tego przepisu nie wystąpił o uzyskanie pozwolenia na użytkowanie. Ponadto budowa kompleksu 34 garaży, naruszała ustalenia planu obowiązującego w latach 1994 -2002, co zdaniem Sądu prawidłowo wykazał organ, tak więc za chybiony został uznany zarzut braku rozważenia przez organy prawa skarżącego do uzyskania pozwolenia na użytkowanie, o którym stanowił art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego zdanie drugie w wersji obowiązującej do dnia 10 lipca 2003 r. W ocenie Sądu organy orzekające w sprawie wykonały zalecenia Naczelnego Sądu Administracyjnego jak i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zawarte odpowiednio w wyrokach z dnia 1 lutego 2008 r. i z dnia 1 października 2008 r. Organy rozważyły bowiem możliwość legalizacji samowoli budowlanej w kontekście obowiązujących przepisów Prawa budowlanego, które uległy zmianie nie tylko w skutek powołanego w powyższych wyrokach, wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt P 37/06, ale i późniejszej nowelizacji ustawy oraz zapisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr [...]. Sąd podniósł, że obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przyjęty przez Radę Miejską w S. w dniu [...] października 2007 r., uchwałą Nr [...], nie dopuszcza lokalizacji na działce nr [...] zabudowy w formie kompleksu 34 garaży. Z postanowień powyższego planu wynika bowiem, że działka ta znajduje się w częściach na śródmiejskich terenach mieszkaniowych oznaczonych symbolami SM.24/2 i SM.25/1 i w liniach rozgraniczających ulicy pieszej, ogólnodostępnego przejścia pieszego oznaczonego symbolem 25.K.D.P. Na terenach tych dopuszcza się wprawdzie, jako funkcję uzupełniającą, lokalizowanie garaży i miejsc postojowych, ale dla potrzeb własnych, na własnej działce, dla samochodów o dopuszczalnej masie całkowitej do 3.5 t. Skarżący natomiast nigdy nie podnosił, że wybudowane 34 garaże, poza tymi, które wybudował w latach wcześniejszych, posadowił dla własnych potrzeb. W związku z powyższym Sąd za prawidłowe uznał stanowisko organu zobowiązujące skarżącego do rozbiórki 34 blaszanych garaży, usytuowanych na działce nr [...]. Od powyższego wyroku z dnia 1 czerwca 2011 r. L. I. złożył skargę kasacyjną i na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię, niewłaściwe zastosowanie i pominięcie przy rozstrzyganiu sprawy właściwych postanowień zawartych w art. 2, art. 28, art. 37, art. 48 i art. 49 Prawa budowlanego, a także art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej właściwego wyjaśnienia, a przede wszystkim przedstawienia sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym i nierozpoznanie istoty sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, że nie zgadza się zarówno z poglądem Sądu wyrażonym w zaskarżonym wyroku, jak też z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartym w wyroku z dnia 1 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 1991/06, że garaż blaszany stanowi obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego. W ocenie skarżącego powołane wyroki nie zawierają żadnego uzasadnienia tego stanowiska, a zatem jest ono dowolne. Skarżący powołując się na brzmienie art. 3 pkt 1 lit. b oraz art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, stwierdził, że brak jest zarówno faktycznych jak i prawnych przesłanek do zakwalifikowania garażu blaszanego jako budowli, a co za tym idzie jako obiektu budowlanego. Tak więc zdaniem skarżącego, skoro garaż blaszany nie jest obiektem budowlanym ani jego posadowienie nie powstało w wyniku budowy ani w wyniku robót budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 6 i pkt 7 Prawa budowlanego, to brak jest przesłanek do uznania przedmiotowych garaży za samowolę budowlaną, powodującą naruszenie przepisów, które to naruszenie uzasadniałoby rozbiórkę tych garaży. Sąd pierwszej instancji nie rozpoznał więc istoty sprawy, powołał się jedynie w tym zakresie na rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 1 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 1991/06 i związanie tym orzeczeniem. Natomiast kwestią fundamentalną w tej sprawie, jest ustalenie czy usytuowanie na gruncie skarżącego garaży blaszanych wymagało pozwolenia na budowę. Ponadto skarżący zarzucił Sądowi aprobowanie dowolnej oceny przez organy nadzoru budowlanego decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] października 1996 r., Nr [...], która ustalała warunki zabudowy i zagospodarowania działki nr [...] dla inwestycji polegającej na dostawieniu do istniejącego kompleksu garaży 6 garaży blaszanych. W zaskarżonym wyroku Sąd nie ustosunkował się bowiem do stanowiska skarżącego, czy w takiej sytuacji można uznać występowanie kolizji z planem ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta S.. W ocenie skarżącego, skoro ww. decyzja dopuszczała zabudowę działki garażami, poza już tam usytuowanymi, to nie mogło występować naruszenie ustaleń zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W powyższym kontekście nie został także rozważony, podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 48 i art. 49 Prawa budowlanego. Sąd ograniczył się bowiem do wskazania jedynie aktualnego stanu w tym zakresie, co zdaniem skarżącego narusza obowiązujące przepisy. A zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie przy rozpoznawaniu skargi skarżącego ograniczył się do rozstrzygnięcia sprawy bez uwzględniania wszystkich faktów i okoliczności, a także mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa materialnego i procesowego, czym dopuścił się naruszenia tych przepisów, a ponadto zaniechał ich zastosowania dla oceny zgłoszonych zarzutów. Okoliczności powyższe sprawiają, że Sąd naruszył art. 141 § 4 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu natomiast bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., a zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Przede wszystkim należy mieć na uwadze, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozpoznał sprawę ponownie w wyniku uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku tego Sądu z dnia z dnia 1 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 1991/06. W wyroku tym Sąd uznał, że jest poza sporem, iż garaż blaszany stanowi obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego. Jego usytuowanie nie będzie wymagało pozwolenia na budowę jedynie wówczas, gdy będzie on spełniać warunki wynikające z treści art. 29 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego. W niniejszej sprawie tego rodzaju sytuacja nie zachodzi, bowiem nie występuje żadna z przesłanek wymienionych w art. 29 i 30 Prawa budowlanego Powyższa ocena prawna ma w sprawie niniejszej zasadnicze znaczenie, bowiem art. 190 P.p.s.a. stanowi, że sąd, któremu sprawa została przekazana, jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ponadto zgodnie z tym przepisem nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez NSA. Obejmuje ona, przy ponownym rozpoznawaniu danej sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny, zarówno prawo materialne, jak i prawo procesowe. W sytuacji, gdy sąd kasacyjny przesądzi, w związku z zarzutami skargi kasacyjnej, że w odniesieniu do konkretnych ustaleń faktycznych przepisy prawa zostały naruszone, to ocena taka, będąca konsekwencją wykładni tych przepisów postępowania, jest w sprawie wiążąca, a jej uwzględnienie przez sąd pierwszej instancji nie może być skutecznie kwestionowane skargą kasacyjną. Zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 2, art. 28, art. 37, art. 48, oparte na twierdzeniu, że brak jest zarówno faktycznych jak i prawnych przesłanek do zakwalifikowania garażu blaszanego jako budowli, a co za tym idzie jako obiektu budowlanego są sprzeczne z ww. wiążącą wykładnią ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wydając zatem zaskarżony wyrok, Sąd pierwszej instancji prawidłowo uwzględnił ocenę prawną wskazaną w powołanym wyżej wyroku NSA, dając temu wyraz w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, stosownie do wymogów zawartych w art. 141 § 4 P.p.s.a. Organy orzekające w sprawie wykonały także zalecenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonując prawidłowej oceny decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] października 1996 r., nr [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na dostawieniu do istniejącego kompleksu garaży blaszanych 6 nowych garaży blaszanych. Decyzja ta, jako nieobowiązującą nie wywołuje obecnie skutków prawnych. Nie znajduje także uzasadnienia zarzut naruszenia art. 49 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym do jego zmiany ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 718). Należy mieć na uwadze, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 18 października 2006 r., P 27/05 (OTK-A 2006/9/124) orzekł, że art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. w zakresie, w jakim wyłącza stosowanie art. 49 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 lipca 2003 r., do budowy obiektu budowlanego lub jego części, pomimo że pięcioletni termin od zakończenia budowy upłynął do dnia 10 lipca 2003 r., jest niezgodny z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W wykonaniu powyższego wyroku szczególny tryb legalizacji samowoli budowlanych wprowadzono w art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 99, poz. 665). Zgodnie z tym artykułem, do obiektu budowlanego lub jego części wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ administracji publicznej, jeżeli budowa została zakończona po dniu 31 grudnia 1994 r., a przed dniem 11 lipca 1998 r., i przed dniem 11 lipca 2003 r. nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne przez właściwy organ nadzoru budowlanego, nie stosuje się do dnia 1 stycznia 2008 r. przepisów art. 48–49b Prawa budowlanego, jeżeli do tego dnia inwestor złożył wniosek i uzyskał pozwolenie na użytkowanie. W odniesieniu do osób, które nie uzyskały pozwolenia na użytkowanie w powyższym trybie, mają zastosowanie art. 48–49b Prawa budowlanego w aktualnym brzmieniu. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.