I OZ 530/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig - Maciszewska po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 622/11 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. G. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do uiszczenia opłaty za używanie lokalu mieszkalnego, opłat pośrednich oraz zapłaty odszkodowania postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 1 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 622/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił B. G. wstrzymania wykonania decyzji Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] stycznia 2011 r. w przedmiocie zobowiązania do uiszczenia opłaty za używanie lokalu mieszkalnego, opłat pośrednich oraz zapłaty odszkodowania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że skarżąca wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podkreśliła, iż jej wykonanie wiąże się z dodatkowym obciążeniem finansowym. Skarżąca ma na utrzymaniu małoletnią córkę, ponosi wysokie wydatki na własne leczenie, a koszty utrzymania dwóch osób i mieszkania są już bardzo duże. Wnioskodawczyni dodała, że obecnie nie jest w stanie poczynić oszczędności, a na zapłatę wysokiego odszkodowania musiałaby zaciągnąć pożyczkę, co wiąże się z kolejnym obciążeniem finansowym . Sąd I instancji stwierdził, że aby możliwe było wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji wnioskodawca jest zobowiązany do wskazania niebezpieczeństwa wystąpienia szkody i wykazania, że szkoda, która powstanie na skutek wykonania decyzji, będzie znaczna. Obowiązek dowodzenia w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy. Sąd ocenia jedynie czy wskazana przez stronę szkoda ma rzeczywiście znaczny rozmiar. W ocenie Sądu I instancji skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia przesłanek stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Bezdyskusyjne jest wprawdzie dodatkowe obciążenie skarżącej zwiększonymi wydatkami związanymi z utrzymaniem mieszkania, jednak wnioskodawczyni, poza ogólnymi stwierdzeniami, nie wykazała, by obciążania te doprowadziły do wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowały trudne do odwrócenia skutki. We wniosku nie zostały również zawarte informacje, które wykazałyby rzeczywistą wartość obciążenia i ilustrowałyby jego wpływ na życie wnioskodawczyni i jej córki. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła B. G., wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca podniosła, że nie można zgodzić się ze stanowiskiem Sądu, iż nie wykazała przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca wskazała, iż wykonanie decyzji łączy się z wydatkiem 12.000 zł, co jest niebotyczną kwotą w stosunku do jej miesięcznych dochodów. Ponadto w związku z sytuacją mieszkaniową, w której znalazła się skarżąca, zmuszona była poczynić starania w celu uzyskania innego lokalu mieszkalnego, co było związane z wydatkiem rzędu 49.599,00 zł, który poniosła w styczniu 2010 r. i na który musiała wziąć kredyt. Natomiast w lipcu b.r. w związku z odbiorem mieszkania będzie musiała zapłacić kwotę 7.000 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Oznacza to, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku - niezależnie od okoliczności sprawy - uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2008, s. 335 i n.). Na stronie składającej wniosek w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie określonego aktu. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Nie jest wystarczające powtórzenie we wniosku treści przepisu. Rzeczą Sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają /lub nie/ za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Przy takim badaniu wniosku i argumentów strony Sąd winien dodatkowo rozważyć z urzędu, czy nie zachodzą inne okoliczności uzasadniające wniosek. Skarżąca składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie przedstawiła żadnych konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub nieodwracalne skutki. Należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu, iż wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z dodatkowymi obciążeniami, jednakże skarżąca poza ogólnymi stwierdzeniami nie wykazała, aby obciążenia te skutkowały wyrządzeniem znacznej szkody lub trudnymi do odwrócenia skutkami. Skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wskazała nawet, jaka jest wartość tych obciążeń. Sąd I instancji nie miał obowiązku domyślać się jakimi względami kierowała się strona skarżąca składając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, jak również ustalać z urzędu, czy w sprawie zachodzą przesłanki ustawowe uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu. Strona skarżąca dopiero w zażaleniu podniosła, iż wykonanie decyzji łączy się z wydatkiem 12.000 zł. Natomiast osiągane przez nią miesięczne dochody i ponoszone wydatki na utrzymanie siebie i córki oraz wydatki związane z uzyskaniem nowego mieszkania nie pozwalają jej na wykonanie decyzji. Jednakże wskazać należy, że przytoczenie okoliczności pozwalających sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie zaskarżonego aktu dopiero w zażaleniu na postanowienie sądu pierwszej instancji oddalające wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej, nie uzasadnia uwzględnienia zażalenia, nawet w przypadku spełnienia tych przesłanek, jeżeli sądowi pierwszej instancji nie można zarzucić naruszenia prawa (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod. red. J. P. Tarno, Wyd. Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2010, s. 212-213). Zwłaszcza, iż sam fakt obciążeń finansowych i konieczności spłaty zaciągniętych kredytów, nie oznacza, że wykonanie decyzji spowoduje znaczną szkodę lub nieodwracalne skutki. Niezależnie od powyższego zaznaczyć należy, iż postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności, co oznacza, iż strona domagająca się zmiany lub uchylenia postanowienia winna wykazać taką zmianę okoliczności, która czyni zasadnym jej wniosek - art. 61 § 4 p.p.s.a. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a. oddalił zażalenie