IV SA/Po 279/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk – Marciniak Sędziowie WSA Donata Starosta (spr.) WSA Tomasz Grossmann Protokolant st. sekr. sąd. Justyna Frankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 01 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] stycznia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania z wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania remontu ulicy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Wolsztyńskiego z dnia [...] października [...] r. nr [...], 2. zasądza od Wojewody W. na rzecz skarżącej "A" Sp.z o.o z siedzibą w W. kwotę 200 złotych ( dwieście ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] października [...] r., nr [...] (zwaną dalej decyzją z dnia [...] października 2010 r.) Starosta W. (zwany dalej Starostą albo organem I instancji) działając na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa), umorzył postępowanie w sprawie z wniosku W. E. S. Sp. z o. o. z siedzibą w W. (zwanej dalej wnioskodawcą, odwołującym albo skarżącym) o wznowienie postępowania w przedmiocie zgłoszenia Burmistrza W. (zwanego dalej Burmistrzem) z dnia [...] października 2000 r. zamiaru wykonania remontu ulic D. i S. w W. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że dnia [...] czerwca 2010 r. do Starostwa Powiatowego w W. wpłynęło podanie wnioskodawcy o wznowienie postępowania zakończonego pismem Starosty z [...] listopada 2000 r., nr [...], stanowiącym zaświadczenie, że nie wnosi się sprzeciwu wobec zgłoszenia Burmistrza z dnia [...] października 2000 r. zamiaru wykonania remontu ulic D. i S. w W. W odpowiedzi na powyższe organ I instancji pismem z dnia [...] lipca 2010 r. poinformował wnioskodawcę, że jego wniosek jest bezprzedmiotowy. Pismem z dnia [...] lipca 2010 r. uzupełnionym pismem z [...] sierpnia 2010 r. wnioskodawca złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. (zwanego dalej SKO) zażalenie na niezałatwienie przez Starostę przedmiotowej sprawy w ustawowym terminie. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r. SKO przekazało Wojewodzie W. (zwanemu dalej Wojewodą) w/w zażalenie. Postanowieniem z dnia [...] października 2010 r., znak [...], Wojewoda uznał zażalenie za uzasadnione i wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy do dnia [...] listopada 2010 r. Starosta po ponownym rozpoznaniu podania wnioskodawcy stwierdził, że wznowienie postępowania, zgodnie z art. 145 § 1 kpa dotyczyć może tylko spraw, które zakończyły się decyzją ostateczną. W sprawie dotyczącej zgłoszenia Burmistrza z dnia [...] października 2000 r. zamiaru wykonania remontu ulic D. i S. w W., organ I instancji działał w innej formie prawnej i nie miał obowiązku wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W/w postępowanie zakończyło się wydaniem przez organ I instancji zaświadczenia, że nie wnosi się sprzeciwu w przedmiotowej sprawie. Odwołanie od powyższej decyzji pismem z dnia [...] listopada 2010 r. złożył wnioskodawca, wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji w całości i nakazanie Staroście dalszego prowadzenia postępowania, ewentualnie o uchylenie na podstawie art. 150 § 2 kpa zaskarżonej decyzji i wznowienie postępowania, wyznaczając równocześnie organ właściwy do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W uzasadnieniu odwołujący wskazał, że treść zaskarżonej decyzji pozostaje dla niego niezrozumiała, gdyż art. 149 kpa jednoznacznie wskazuje, jakie rozstrzygnięcie powinien podjąć organ administracji na skutek złożenia podania o wznowienie postępowania. Bezprzedmiotowości postępowania nie należy mylić z bezzasadnością żądania strony. Bezzasadność żądania strony oznacza brak przesłanek do uwzględnienia jej wniosku. W przeciwieństwie do bezprzedmiotowości postępowania, bezzasadność żądania strony musi być wykazana w decyzji załatwiającej sprawę, co do jej istoty, a nie prowadzić do umorzenia postępowania. Stwierdzenie przez właściwy organ przeszkód do pozytywnego załatwienia wniosku o wznowię postępowania nie powinno skutkować umorzeniem postępowania administracyjnego, lecz rozstrzygnięciem w postaci decyzji odmownej. Odwołujący zakwestionował również stanowisko Starosty, że remont ulic S. i D. przeprowadzony był jedynie na podstawie zgłoszenia, wobec czego, wznowienie postępowania było niedopuszczalne. Należy bowiem zaznaczyć, że wyżej wymienione postępowanie zakończyło się wydaniem przez Starostę zaświadczenia, iż nie wnosi się sprzeciwu w przedmiotowej sprawie. Z faktu, że postępowanie zakończyło się wydaniem zaświadczenia o braku sprzeciwu, a nie decyzją administracyjną w sensie ścisłym, nie można wywodzić, że w sprawie nie znajduje zastosowania art. 145 § 1 kpa. Wątpliwości przecież nie budzi, że wydanie przedmiotowego zaświadczenia kończyło w sposób merytoryczny sprawę administracyjną. Zasadniczym powodem konieczności wznowienia postępowania jest działalność Starosty, który nie wydał odpowiedniej decyzji, błędnie poprzestając tylko i wyłącznie na wystosowaniu pisma oznajmiającego, że nie wnosi sprzeciwu do zgłoszenia Burmistrza, wymienionego we wstępie odwołania. Po otrzymaniu zgłoszenia Burmistrza o zamiarze wykonania remontu ulic D. i S. w W., Starosta, zgodnie z art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 1994 r., nr 89, poz. 414 ze zm., dalej pb, obecnie t.j. Dz. U. 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.), powinien był wydać decyzję, nakładającą na Burmistrza obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem, ponieważ realizacja tych robót wprowadza i utrwala ograniczenia i uciążliwości dla terenów sąsiednich, a konkretnie działki numer [...]. Ponadto, według ówczesnego brzmienia pb, Burmistrz miał obowiązek dołączyć do zgłoszenia dowód stwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, tj. działką nr [...]. Ponieważ Burmistrz nie dołączył takiego dowodu i nie miał prawa do dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane oraz nie załączył stosownej dokumentacji, Starosta miał obowiązek nałożenia, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów. Ponieważ wymagane prawem dokumenty nie zostały dołączone, Starosta miał obowiązek wnieść sprzeciw, w drodze decyzji. Zgodnie bowiem z art. 30 ust. la pb, do zgłoszenia budowy należy między innymi dołączyć dowód stwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgłoszenie niespełniające tego wymogu nie może być uznane za skuteczne. Ponieważ Starosta powinien wydać decyzję, a jej nie wydał, to tym bardziej przepisy traktujące o wznowieniu postępowania powinny mieć w tym wypadku zastosowanie. Nie może być bowiem akceptacji dla sytuacji, w której rażące naruszenie prawa przez organ, zamyka drogę do wzruszenia decyzji w jakiejkolwiek formie. A tak byłoby w niniejszej sprawie, gdyby ostało się orzeczenie organu I instancji. Pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. odwołujący podtrzymał w całości złożony wniosek o uchylenie decyzji organu I instancji, wznowienie postępowania i przeprowadzenie postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Odwołujący podkreślił, że zgodnie z ówczesną treścią art. 30 ust. 3 pkt 4 pb, Starosta powinien nałożyć, w drodze decyzji, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem Burmistrza, ponieważ realizacja tych robót wprowadziła i utrwaliła ograniczenia i uciążliwości dla terenów sąsiednich, przede wszystkim dla działki nr [...]. Według ówczesnego brzmienia art. 30 ust. 1a pb Burmistrz miał obowiązek dołączyć do zgłoszenia dowód stwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością odwołującego na cele budowlane. Starosta miał obowiązek nałożenia, w drodze postanowienia, na Burmistrza obowiązek uzupełnienia w określonym terminie brakujących dokumentów. Ponieważ dokumenty nie zostały dołączone do zgłoszenia ani uzupełnione, Starosta miał obowiązek wnieść sprzeciw w drodze decyzji. Podniesione twierdzenia oraz zarzuty odwołujący powtórzył w piśmie z dnia [...] grudnia 2010 r. wnosząc dodatkowo o dopełnienie przez Wojewodę Wielkopolskiego (zwanego dalej Wojewodą albo organem II instancji) obowiązku nałożonego na instytucje państwowe i samorządowe przez przepisy art. 304 § 2 kodeksu postępowania karnego (Dz. U. 1997 r., nr 89, poz. 555 ze zm.), albowiem w tej sprawie dochodzi do uzasadnionego przekonania, że funkcjonariusz publiczny lub inna osoba uprawniona do wystawienia dokumentów, poświadczyła w nim nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne, tj. przestępstwo ścigane z urzędu na mocy art. 271 kodeksu karnego (Dz. U. 1997 r., nr 88, poz. 553 ze zm.). Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] (zwaną dalej decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r.), Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że skarżący żądał wznowienia, przez organ I instancji, postępowania dotyczącego zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, które zakończyło się wydaniem przez organ zaświadczenia, że nie wnosi on sprzeciwu w przedmiotowej sprawie. Zgłoszenie zamiaru budowy nie powoduje wszczęcia postępowania administracyjnego. Do momentu wydania ewentualnej decyzji o sprzeciwie w sprawie zgłoszenia nie mają zastosowania przepisy kpa. Ponadto, zgodnie z art. 145 § 1 oraz art. 126 kpa, wznowienie postępowania administracyjnego dotyczy spraw, które zakończyły się decyzją ostateczną lub postanowieniem na które przysługuje zażalenie. W sprawie, w której organ działa w innej formie prawnej, tj. nie wydaje decyzji administracyjnej lub postanowienia na które przysługuje zażalenie, nie można żądać wznowienia takiego postępowania. W związku z tym organ pierwszej instancji słusznie uznał, że przedmiotowe postępowanie jest bezprzedmiotowe i umorzył je na podstawie art. 105 § 1 kpa. W takiej sytuacji nie mógł mieć zastosowania przepis art. 149 § 3 kpa,. czyli odmowa wznowienia postępowania. Skoro bowiem nie można żądać wznowienia postępowania, które nie zakończyło się wydaniem decyzji, to tym bardziej niezasadne byłoby wydawanie przez organ administracji decyzji o odmowie wszczęcia takiego postępowania. Pismem z dnia [...] lutego 2011 r. W. E. S. Sp. z o.o. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. (dalej WSA) na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2011 r., zarzucając jej naruszenie art. 30 pb przez usankcjonowanie niewydania przez Starostę decyzji nakładającej na Burmistrza obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem. Mając na uwadze sformułowany zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody i poprzedzającej ją decyzji Starosty. W uzasadnieniu skarżący zauważył, że po otrzymaniu zgłoszenia Burmistrza o zamiarze wykonania remontu ulic D. i S. w W., zgodnie z ówczesną treścią art. 30 ust. 3 pkt 4 pb, Starosta powinien nałożyć, w drodze decyzji, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem Burmistrza, ponieważ realizacja tych robót wprowadzała i utrwalała ograniczenia i uciążliwości dla terenów sąsiednich, a konkretnie dla działki nr [...]. Ponadto, według ówczesnego brzmienia art. 30 ust. la pb, Burmistrz miał obowiązek dołączyć do zgłoszenia dowód stwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością (działką nr [...]) na cele budowlane. Ponieważ Burmistrz nie dołączył takiego dowodu i nie miał prawa do dysponowania nieruchomością należącą do skarżącego na cele budowlane oraz nie załączył stosownej dokumentacji, Starosta miał obowiązek nałożenia, w drodze postanowienia, na Burmistrza obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów. Z uwagi na to, że dokumenty nie zostały dołączone do zgłoszenia ani uzupełnione, Starosta był zobowiązany wnieść sprzeciw, w drodze decyzji. Ponieważ w tym konkretnym wypadku, Starosta powinien wydać decyzję a jej nie wydał, to zgłoszenie niespełniające wymogów prawa budowlanego nie może być uznane za skuteczne. Próba ukrycia i zatuszowania bezprawnych działań organu została doprowadzona do tego stopnia, że w piśmie ze Starostwa Powiatowego w W., sygnowanym [...] i opatrzonym datą [...] lipca 2010 r., została świadomie poświadczona nieprawda, jakoby Urząd Miejski w W. "wykazał się prawem do dysponowania naszą nieruchomością na cele budowlane". To nieprawda, Urząd Miejski nie posiadał i nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością należącą do skarżącego na cele budowlane. Ponieważ organ powinien wydać decyzję a jej nie wydał, to nie może teraz zasłaniać się nieistnieniem decyzji. Niedopełnienie obowiązku nałożonego na organ przez przepisy prawa, nie może skutkować ochroną bezprawnych działań tego organu (k. 4-5 akt sądowych). W odpowiedzi na skargę z dnia [...] marca 2011 r., [...], Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Motywując powyższe stanowisko w sprawie Wojewoda ugruntował dotychczasową argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r. wskazując ponadto, że skarżący dwukrotnie zapoznał się w siedzibie organu II instancji z aktami Starosty dotyczącymi postępowania (znak: [...]) wszczętego wnioskiem o wznowienie postępowania i zakończonym decyzją umarzającą z [...] października 2010 r. oraz z aktami Wojewody (znak: IR.IV-7.71110-272/10) dotyczącymi odwołania od ww. decyzji. Skarżącemu odmówiono natomiast zapoznania się z aktami Starosty z 2000 r. (znak: [...]) składającymi się ze zgłoszenia Burmistrza z [...] października 2000 r. wraz z załącznikami oraz pisma Starosty z [...] listopada 2000 r. informującego, że nie wnosi on sprzeciwu wobec ww. zgłoszenia. Należy podkreślić, że skarżący nie był stroną w sprawie dotyczącej przedmiotowego zgłoszenia. Ponadto postępowanie to nigdy nie zostało wznowione (k. 11-12 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Złożona skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek z innych powodów aniżeli przywołane w skardze. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Wskazać również należy, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Przedmiotem kontroli sądowej w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Wojewody z dnia [...] stycznia 2011 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia [...] października 2010 r., umarzająca postępowanie w sprawie wniosku o wznowienie postępowania w przedmiocie zgłoszenia Burmistrza z dnia [...] października 2000 r. zamiaru wykonania remontu ulic D. i S. w W., oraz postępowanie poprzedzające wydanie decyzji obu instancji. W rozpoznawanej sprawie głównym przedmiotem sporu pozostawała zasadność wznowienia postępowania zakończonego zaświadczeniem Starosty z dnia [...] listopada 2000 r. o zaniechaniu wniesienia sprzeciwu do złożonego przez Burmistrza zgłoszenia z dnia [...] października 2000 r. zamiaru wykonania robót budowlanych. Instytucja wznowienia postępowania administracyjnego jest nadzwyczajnym trybem postępowania, którego przedmiotem nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz zbadanie prawidłowości ostatecznego rozstrzygnięcia wydanego w postępowaniu jurysdykcyjnym. Polega ona na ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej decyzją ostateczną w celu sprawdzenia, czy jakaś z wad postępowania wymienionych w art. 145 § 1 kpa, art. 145a § 1 kpa oraz art. 145b § 1 kpa nie wpłynęła na treść decyzji (por. Z. Janowicz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa-Poznań 1992 r., str. 341). Jedną z przesłanek pozytywnych dopuszczalności wznowienia postępowania, oprócz wskazanych powyżej podstaw, jest rozstrzygnięcie sprawy decyzją ostateczną, o czym stanowi expressis verbis art. 145 § 1 kpa ab initio. Decyzje ostateczne to rozstrzygnięcia co do istoty sprawy administracyjnej, od których zgodnie z art. 16 § 1 kpa nie przysługuje odwołanie. Przy czym o rozstrzygnięciu sprawy decyzją ostateczną nie decyduje nazwa nadana czynności przez organ administracji, tylko materialna i formalna strona czynności, która jest podstawą do zakwalifikowania jej jako decyzji administracyjnej (zob. B. Adamiak, w: red. R. Hauser, Z. Niewiadomski, A. Wróbel, System prawa administracyjnego. T. IX, Prawo procesowe administracyjne, Warszawa 2010 r., str. 251 oraz podana tam literatura). Zakończenie sprawy decyzją ostateczną podlega badaniu w stadium wszczęcia postępowania, którego zadaniem pozostaje ustalenie dopuszczalności prowadzenia tego nadzwyczajnego trybu postępowania oraz spełnienie wymagań formalnych. Zgodnie z art. 149 § 1 kpa, wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, którego wydanie stosownie do art. 149 § 2 kpa stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Natomiast odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia (art. 149 § 3 kpa), na które przysługuje zażalenie (art. 149 § 4 kpa). Niedopuszczalność prowadzenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania może wynikać z przyczyn przedmiotowych albo podmiotowych. Pośród przyczyn przedmiotowych wskazuje się w doktrynie, oprócz złożenia żądania po upływie terminu, wyłączenia tego trybu przez przepisy szczególne, brak zakończenia postępowania decyzją ostateczną (M. Jaśkowska, w: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2009 r., str. 743-744, B. Adamiak, w: red. R. Hauser, Z. Niewiadomski, A. Wróbel, System prawa administracyjnego. T. IX, Prawo procesowe administracyjne, Warszawa 2010 r., str. 259). O umorzeniu postępowania administracyjnego ustawodawca stanowi natomiast w art. 105 § 1 kpa, uzależniając wydanie decyzji tego rodzaju od bezprzedmiotowości postępowania. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego skutkującego tym, że nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Umorzenie postępowania administracyjnego stanowi orzeczenie formalne, kończące postępowanie, bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia (wyrok NSA z dnia 21 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1393/09, lex nr 611777). Wydanie decyzji o umorzeniu postępowania byłoby uzasadnione w sytuacji wadliwego wszczęcia postępowania o wznowienie (B. Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011 r., str. 576). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że nie zaistniała w niej pozytywna przesłanka wznowienia postępowania administracyjnego w postaci wydania decyzji ostatecznej. Nie jest taką decyzją pismo Starosty z dnia [...] listopada 2000 r., skierowane do Urzędu Miejskiego w W., informujące o braku złożenia sprzeciwu do zgłoszenia Burmistrza dotyczącego wykonania robót budowlanych, polegających na remoncie dróg. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 pb, zgłoszenia właściwemu organowi wymagało wykonywanie robót budowlanych polegających m.in. na remoncie dróg, stosownie do art. 29 ust. 2 pkt 7 pb. Natomiast zgodnie z art. 30 ust. 3 pb, właściwy organ mógł nałożyć w drodze decyzji, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych, objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować: 1) zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, 2) pogorszenie stanu środowiska lub dóbr kultury, 3) pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych, 4) wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Odmiennie zatem, aniżeli wskazywał na to skarżący, organ administracji nie miał obowiązku nałożenia na Burmistrza obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, z uwagi na wprowadzenie przez realizację planowanych robót ograniczeń i uciążliwości dla terenów sąsiednich, w tym dla działki nr [...]. Obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych może być nałożony jedynie wtedy, gdy wystąpi chociaż jedna z przesłanek określonych w art. 30 ust. 3 pb. Dokonanie oceny wystąpienia w konkretnym przypadku jednej z tych przesłanek należy do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej, co nie oznacza samo przez się dopuszczenia dowolności w podjęciu takiego rozstrzygnięcia (J. Siegień, Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2001 r., str. 190). Ponadto organ administracji, stosownie do art. 30a ust. 1 pb dołączył do zgłoszenia zamiaru wykonania prac remontowych dowód do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w postaci oświadczenia Burmistrza z dnia [...] października 2000 r., że ulice D. i S. w W. należą do kategorii dróg gminnych, będąc własnością gminy. Reasumując zatem, w sprawie nie zaistniały przesłanki do wydania decyzji administracyjnej, co pociąga za sobą niedopuszczalność wznowienia postępowania administracyjnego. Mając na uwadze powyższe Sąd w punkcie I wyroku działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2011 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] października 2010 r. Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę organ I instancji powinien dokonać pogłębionej analizy przesłanek odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego, rozważając w świetle powyższych rozważań wydanie postanowienia na podstawie art. 149 § 3 kpa. Ubocznie należy dodać w tym miejscu, że Starosta powinien mieć na względzie nowelizację kpa dokonaną ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2011 r., nr 6, poz. 18). Zmianie uległ m. in. art. 149 § 3 kpa, zgodnie z którego aktualnym brzmieniem, odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia, na które stosownie do art. 149 § 4 kpa przysługuje zażalenie. Z kolei skarżący dopatrując się zwiększenia ograniczeń oraz uciążliwości dla należącej do niego nieruchomości, związanych z eksploatacją znajdujących się w jego sąsiedztwie dróg gminnych może rozważyć dochodzenie swoich praw na gruncie postępowania cywilnego oraz ewentualnie prawa karnego, dopatrując się w działaniu organów administracji ustawowych znamion czynu zabronionego. W punkcie II wyroku Sąd działając na podstawie art. 200 ppsa zasądził od Wojewody na rzecz skarżącego 200,00 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. ja