II SA/Gd 268/11

Dnia 1 czerwca 2011 r. r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędzia WSA Janina Guść Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 1 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi K. N. na decyzję Wojewody z dnia 15 kwietnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego K. N. kwotę 740,- (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 12 grudnia 2008 r. do Starostwa Powiatowego wpłynęło zgłoszenie K. N. o zamiarze wykonania zmiany sposobu użytkowania budynku magazynowo - składowego usytuowanego na działce nr [...] w B., gmina Ż. na salę konferencyjno – bankietową, pokoje na wynajem (agroturystyka) i część mieszkalną. Do wniosku inwestor dołączył: oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, dokumentację projektową i zawiadomienie o zakończeniu budowy dla inwestycji: budynek magazynowo - składowy na terenie działki nr [...] w B. z dnia 9 maja 2008 r. oraz decyzję podziałową o wyodrębnieniu działki nr [...] z dnia 19 sierpnia 2007 r. wydaną przez Burmistrza Gminy. Starosta, decyzją z dnia 12 stycznia 2009 r. [...], wniósł sprzeciw w sprawie zamiaru wykonania zmiany sposobu użytkowania budynku magazynowo – składowego na salę konferencyjno – bankietową, pokoje na wynajem (agroturystyka), część mieszkalną na działce nr [...] w miejscowości B., gmina Ż. – obszar wiejski. Starosta ustalił, że działka nr [...] leży na obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej Nr [...] z dnia 20 lipca 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru części wsi B. symbolem B2.MN. Zgodnie z ogólnymi ustaleniami planu strefa MN to obszar zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, wolnostojącej, bliźniaczej lub szeregowej, gdzie dopuszcza się w obrębie jednej nieruchomości lokalizację do dwóch lokali mieszkalnych oraz usług wbudowanych lub zespolonych z budynkiem mieszkalnym o powierzchni użytkowej do 100 m2. Ponieważ z przedstawionego przez inwestora projektu wynika, że powierzchnia użytkowa części usługowej wynosi 234,1 m2, tym samym, w ocenie organu, planowana inwestycja nie jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Biorąc pod uwagę ustalenia planu, uznał organ, że powierzchnia użytkowa usług w budynku może być większa niż 100 m2, lecz łącznie z innymi funkcjami nie może przekroczyć powierzchni użytkowej w istniejącym budynku. Szczegółowe ustalenia karty terenu nr 11 dla strefy B2.MN w punkcie 16.4 stanowią: "istniejącą zabudowę o gabarytach innych niż ustalenia planu dopuszcza się pozostawić, remontować lub przebudować w zakresie przebudowy dachów. Rozbudowa, dobudowa lub budowa nowych obiektów winna być realizowana zgodnie z ustaleniami planu". Dalej Starosta wskazał, iż w rozdziale II § 6 ustaleń ogólnych do planu miejscowego wyjaśnione zostało, iż: "ustalenia planu (poza dotyczącymi ochrony zachowawczej) odnoszą się do nowych podziałów geodezyjnych, do inwestycji noworealizowanych, do zmian wprowadzanych drogą rozbudów i przebudów oraz do zmian przeznaczenia terenów i obiektów, chyba, że ustalenia szczegółowe stanowią inaczej. Obiekty o gabarytach oraz tereny o funkcji i zagospodarowaniu niezgodnym z ustaleniami planu mogą być użytkowane i poddawane remontom do czasu realizacji zamierzeń zgodnych z planem, chyba, że ustalenia szczegółowe stanowią inaczej." Starosta wskazał, iż przedmiotowy przypadek dotyczy zmiany przeznaczenia obiektu i niezgodność z planem polega na przeszło dwukrotnie przekroczonej powierzchni przeznaczonej na usługi a ustalenia szczegółowe dopuszczają jedynie przebudowę w zakresie przebudowy dachów. Ponadto ustalenia szczegółowe z karty terenu dla strefy B2.MN w pkt 5 wskazują, iż należy utrzymać minimalny procent powierzchni biologicznie aktywnej na poziomie 30 %. Z dokumentacji projektowej wynika natomiast, iż warunek ten również nie został spełniony. K. N. złożył odwołanie od decyzji Starosty. W ocenie odwołującego się Starosta pomimo spełnienia wymogów formalnych złożonego wniosku o zmianę sposobu użytkowania wniósł sprzeciw obawiając się protestów mieszkańców. Planowany sposób użytkowania nie stanowi działalności uciążliwej a jego realizacja dopuszczalna jest w zwartej zabudowie mieszkaniowej. Ponadto, zdaniem odwołującego się, twierdzenie, że wniosek nie spełnia warunku pozostawienia 30 % powierzchni biologicznie czynnej jest bezpodstawne, gdyż budynek magazynowo – składowy oraz zagospodarowanie terenu w obecnej formie zostało zatwierdzone projektem zamiennym i decyzja z dnia 1 sierpnia 2006 r. Nr [...]. Wojewoda, działając na podstawie art. 104 § 2, art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 30 ust 6 pkt 2, art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118), decyzją z dnia 15 kwietnia 2009 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Wojewoda wyjaśnił, iż zgodnie z treścią art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności: podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Zmiana sposobu użytkowania wymaga zgłoszenia właściwemu organowi, jeżeli zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga wykonania robót budowlanych: 1) objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę - rozstrzygnięcie w sprawie zmiany sposobu użytkowania następuje w decyzji o pozwoleniu na budowę; objętych obowiązkiem zgłoszenia - do zgłoszenia, o którym mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio przepisy art. 30 ust. 2-4. Organ odwoławczy uznał, że inwestor złożył zgłoszenie zmiany sposobu użytkowania nieruchomości, które narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla danego obszaru. Decyzja Starosty jest zgodna z treścią art. 71 ust. 5 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, który stanowi, że właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na decyzję Wojewody skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniósł K. N., domagając się uchylenia obu decyzji. W ocenie skarżącego organy administracji blokują jego działalność gospodarczą i blokują rozwój jego firmy, tym bardziej, że zamierzona działalność nie jest uciążliwa i jest dopuszczona postanowieniami planu. Skarżący podniósł, że decyzją z dnia 1 sierpnia 2006 r. zatwierdzona została część usługowa o powierzchni 234,1 m2, a tym samym w ramach tej zatwierdzonej powierzchni można dokonać zmiany sposobu użytkowania na inny dozwolony w planie miejscowym. Zaświadczenie z Urzędu Gminy w Ż. oraz opinie urbanistyczne autora planu jednoznacznie potwierdzają, że możliwa jest zmiana sposobu użytkowania w ramach już zatwierdzonej powierzchni, a organy kwestionując powyższe dokumenty nie działają zgodnie z prawem. Na rozprawie, która odbyła się przed WSA w Gdańsku w dniu 29 lipca 2009 r., pełnomocnik skarżącego podniósł, że sprzeciw został wniesiony przez organ I instancji po upływie 30-dniowego terminu przewidzianego do jego wniesienia. Zgłoszenie zmiany sposobu użytkowania zostało dokonane w dniu 12 grudnia 2008 r., a decyzja o sprzeciwie wydana została w dniu 12 stycznia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 29 lipca 2009 r. sygn. akt II SA/Gd 296/09 oddalił skargę K. N. na decyzję Wojewody z dnia 15 kwietnia 2009 r., nr [...]. W ocenie Sądu orzekającego termin do wniesienia sprzeciwu został w przedmiotowej sprawie zachowany. Zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego dokonano w dniu 12 grudnia 2008 r. zaś decyzja o wniesieniu sprzeciwu została wydana w dniu 12 stycznia 2009 r. i tego samego dnia została wysłana. Termin 30-dniowy na wniesienie sprzeciwu rozpoczął swój bieg w dniu 13 grudnia 2008 r. tj. następnego dnia po dokonanym zgłoszeniu a tym samym koniec biegu terminu 30–dniowego dla organu nastąpił, zgodnie z art. 57 kpa, w dniu 12 stycznia 2009 r., bowiem 30 dzień jakim był 11 styczeń 2009 r. przypadał w niedzielę. Skład orzekający podzielił występujący w orzecznictwie pogląd, że przez "wniesienie sprzeciwu należy rozumieć" jego sporządzenie oraz wysłanie przez organ, nie można natomiast terminu do wniesienia sprzeciwu utożsamiać z doręczeniem decyzji o wniesieniu sprzeciwu. Przepisy nie przewidują bowiem wymogu doręczenia stronie decyzji, w której zgłoszono sprzeciw, co oznacza, że 30-dniowy termin dla organu jest terminem do wniesienia sprzeciwu i jego "wysłania stronie". Wprawdzie w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmowano w zasadzie, że termin ten jest terminem na załatwienie sprawy a nie na sporządzenie decyzji, co interpretowano tak, że decyzja zostaje wydana, a sprzeciw zgłoszony dopiero z dniem doręczenia decyzji, to jednak stanowisko takie uległo zmianie, zaś Sąd w składzie rozpoznającym sprawę podzielił stanowisko, że przepisy nie nakładają na organ obowiązku doręczenia decyzji o sprzeciwie stronie, bowiem ustawodawca nie uzależnił skuteczności sprzeciwu od jego doręczenia lub ogłoszenia, ale od jego wniesienia. Odnosząc się do kwestii zgodności zamierzenia skarżącego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Sąd podzielił stanowisko organów administracji orzekających w sprawie, iż w sprawie ma zastosowanie § 6 ust. 1 planu miejscowego, stanowiący, iż istniejące obiekty w kwestii gabarytów oraz funkcji niezgodnej z ustaleniami planu mogą być użytkowane i poddawane remontom do czasu realizacji zamierzeń zgodnych z planem, chyba że ustalenia szczegółowe stanowią inaczej. Nieruchomość skarżącego jest położona na obszarze oznaczonym w planie symbolem B2.MN - to jest tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, przy czym dopuszcza się lokalizację usług wbudowanych lub zespolonych z budynkiem mieszkalnym o powierzchni użytkowej do 100 m2. Dopuszczalne jest pozostawienie istniejącej zabudowy o funkcjach innych niż ustalenia planu, jednak z zachowaniem parametrów określonych w ustaleniach planu. Z takim unormowaniem jest niezgodne zamierzenie skarżącego, bowiem pod funkcję usługową chce on przeznaczyć powierzchnię znacznie przekraczającą ustalenia planu. Przedstawione przez skarżącego zaświadczenie organu wydane na podstawie opinii urbanistycznej nie może przesądzić o uznaniu, że wnioskowana zmiana przeznaczenia jest zgodna z planem. Od wyroku wydanego w sprawie przez WSA w Gdańsku K. N. wniósł skargę kasacyjną, zarzucając naruszenie: 1. prawa materialnego, to jest art. 71 ust. 4 w zw. z art. 30 ust. 4 i 5 ustawy Prawo budowlane przez przyjęcie, że sprzeciw jest skuteczny, gdy został w terminie 30- dniowym od zgłoszenia sporządzony i wysłany stronie, a także przepisu 16.4 dla strefy B2 MN miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej z dnia 20 lipca 2006 r. poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że powierzchnia użytkowa w budynku nie może być większa niż 100 m2, lecz łącznie z innymi funkcjami nie może przekroczyć powierzchni użytkowej istniejącej w budynku, 2. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 57 § 4 kpa wobec oddalenia skargi pomimo, iż istniały podstawy do jej uwzględnienia. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach i wyrokiem z dnia 15 grudnia 2010 r. sygn. akt II OSK 1950/09 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ponownie rozpoznając sprawę zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddana została decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, mocą której Starosta wniósł sprzeciw w sprawie zamiaru wykonania zmiany sposobu użytkowania budynku magazynowo – składowego na salę konferencyjno - bankietową, pokoje na wynajem (agroturystyka), część mieszkalną na działce nr [...] w miejscowości B., gmina Ż. Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowił art. 71 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, ze zm.). Zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. W zgłoszeniu należy określić dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części (art. 71 ust. 2 ustawy). Zgłoszenia należy dokonać przed dokonaniem zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Zmiana sposobu użytkowania może nastąpić, jeżeli w terminie 30 dni, od dnia doręczenia zgłoszenia, właściwy organ, nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji i nie później niż po upływie 2 lat od doręczenia zgłoszenia (art. 71 ust. 4 ustawy). Stosownie do treści art. 71 ust. 5 ustawy właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części: 1) wymaga wykonania robót budowlanych, objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę; 2) narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach budowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 3) może spowodować niedopuszczalne: a) zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia, b) pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków, c) pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych, d) wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji uznały, że przedmiotowa inwestycja objęta zgłoszeniem inwestora jest sprzeczna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej Nr [...] z dnia 20 lipca 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru części wsi B.), bowiem pod funkcję usługową inwestor chce przeznaczyć powierzchnię znacznie przekraczająca ustalenia planu. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się jednakże do oceny zachowania przez organ I instancji terminu do wniesienia sprzeciwu od zgłoszenia zamiaru zmiany sposobu użytkowania. Pozostaje kwestią bezsporną, że zgłoszenia dokonano w dniu 12 grudnia 2008 r., zaś decyzja o wniesieniu sprzeciwu została wydana w dniu 12 stycznia 2009 r. i tego samego dnia zgodnie z adnotacją "wysłana". W kontrolowanej sprawie, stosownie do treści art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Realizując ten obowiązek należy wskazać, że NSA w opisanym wyżej wyroku nie podzielił stanowiska wyrażonego w uzasadnieniu wydanego uprzednio wyroku Sądu I instancji co do zachowania terminu do wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszenia przez K. N. zmiany sposobu użytkowania. W pierwszej kolejności NSA wskazał, że sprzeciw od zgłoszenia inwestora, który jest dokonywany w decyzji administracyjnej tylko wtedy wywołuje skutki prawne, gdy ma miejsce taki stan, który ustawodawca traktuje jako doręczenie decyzji stronie lub jej pełnomocnikowi, jeśli takowy został przez stronę ustanowiony. Do uznania skuteczności sprzeciwu w razie wskazania w decyzji daty mieszczącej się w terminie ustawowym do jego wniesienia oraz "wysłania" go w ustawowym terminie, musiałoby istnieć jednoznaczne uregulowanie ustawowe. W stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania kwestionowanej w sprawie decyzji o sprzeciwie taka regulacja nie miała miejsca, a zwłaszcza umożliwiająca przyjęcie, że jakiekolwiek znaczenie dla uznania wydania decyzji o sprzeciwie w terminie, czyli w okresie, kiedy organ był kompetentny do wydania takiej decyzji, kluczowe znaczenie ma "wysłanie" decyzji stronie. NSA przyznał, że w tym względzie orzecznictwo sądowo-administracyjne nie jest jednolite, jednakże skład ten podziela w pełni stanowisko wyrażone w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2008 r., sygn. akt II GPS 4/08 (MoP z 2008 r., nr 22, str. 118), podjętej wprawdzie w związku z unormowaniem innej, niż Prawo budowlane ustawy, jednakże zawierającej analogiczne rozwiązanie w kwestii terminu do wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Nie jest zasadne w ocenie NSA przypisywanie skutków prawnych decyzji, która wprawdzie została sporządzona i podpisana przez właściwy organ jak też zawiera datę, która mieści się w ustawowym terminie do wydania decyzji, jednakże wobec niedoręczenia jej stronie lub ogłoszenia w razie, gdy prawo taką formę przewiduje, decyzja ta w ogóle nie weszła do obrotu prawnego. Wydaje się nie do pogodzenia z konstytucyjnie rozumianym porządkiem prawnym taka sytuacja, w której uznano by skuteczność decyzji, która z różnych przyczyn nie weszłaby do obrotu prawnego, właśnie z tej przyczyny, iż nie została prawidłowo doręczona. Także traktowanie decyzji "wysłanej" w terminie jako skutecznej nie może być akceptowane, chociażby z tego względu, iż nawet w powołanym przez Sąd I instancji orzecznictwie, którego skład NSA w niniejszej sprawie nie podziela, mowa jest o placówce pocztowej (por. art. 44 kpa), a nie o jej "wysłaniu" za pośrednictwem bliżej nieokreślonego doręczyciela. Ponadto, co w sprawie ma charakter decydujący, NSA opowiedział się za uznaniem, że termin wniesienia sprzeciwu jest terminem prawa materialnego, co w orzecznictwie sądowym dotychczas nie było kwestionowane, to zaś oznacza, że do sposobu liczenia tego terminu nie ma zastosowania art. 57 § 4 kpa. Termin do wniesienia sprzeciwu, ustalony w dniach (30-dniowy termin), jako termin prawa materialnego, kończy się z upływem ostatniego dnia tego terminu (30 – tego dnia) i w żadnym razie nie może być przedłużony a w każdym razie art. 57 § 4 kpa nie może być wykorzystywany do przedłużenia tego terminu. Przyjąć zatem należy, że NSA w swoim orzeczeniu przesądził niniejszej sprawie, iż decyzja o sprzeciwie została sporządzona i "wysłana" po upływie terminu ustawowego, bowiem mylnie przyjęto, że możliwe jest zastosowanie art. 57 § 4 kpa. Nawet zatem, gdyby zaakceptować tę linię orzeczniczą, która stoi na stanowisku, że uczyniono wszystko, co jest wystarczające do skuteczności sprzeciwu, to jest wstawiono datę i wysłano sprzeciw, to i tak należy stwierdzić, z art. 57 § 4 kpa czynności te zostały dokonane po terminie, bowiem nie 30 – tego, lecz 31-go dnia od zgłoszenia sprzeciwu. W świetle powyższego Sąd orzekający w niniejszej sprawie stwierdza, iż decyzja Starosty z dnia 12 stycznia 2009 r., zawierająca sprzeciw w sprawie zamiaru wykonania zmiany sposobu użytkowania budynku magazynowo – składowego na salę konferencyjno – bankietową, pokoje na wynajem (agroturystyka), część mieszkalną, została wydana i wysłana do strony po upływie 30–dniowego terminu przewidzianego w art. 71 ust. 4 ustawy Prawo budowlane (kończącego się w dniu 11 stycznia 2009 r.) W konsekwencji zaskarżona decyzja Wojewody wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego - art. 71 ust. 4 i 5 ustawy Prawo budowlane, oraz przepisu postępowania - art. 138 § 1 pkt 1 kpa, co miało oczywisty wpływ na wynik sprawy. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję Wojewody na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec uwzględnienia skargi, na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania w kwocie 740 zł, przyjmując stosownie do treści art. 205 § 2 tej ustawy, że na koszty te składają się: uiszczony przez skarżącego wpis sądowy w wysokości 500 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie 240 zł. Z uwagi na uchylenie przez Sąd zaskarżonej decyzji sprawa będzie ponownie rozpatrywana przez organ II Instancji, który winien uwzględnić dokonaną wyżej wykładnię przepisu art. 71 ust. 4 Prawo budowlane, będąc związanym stosownie do treści art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania. Sąd wskazuje, iż Wojewoda ponownie rozpoznając wniesione w sprawie odwołanie, mając na uwadze fakt, iż termin określony w art. 71 ust 4 prawa budowlanego do wniesienia sprzeciwu już upłynął, powinien orzec o uchyleniu decyzji organu I instancji i umorzeniu postępowania w sprawie jako bezprzedmiotowego (art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 § 1 kpa). Wniesienie odwołania od decyzji o sprzeciwie nie powoduje przedłużenia materialnoprawnego terminu do wydania tej decyzji. Poddanie decyzji o sprzeciwie kontroli przez organ odwoławczy nie ma żadnego wpływu na bieg ustawowego terminu do jej wydania.