I OZ 724/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 27 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T.F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 lipca 2011 r. sygn. akt IV SA/GI 346/11 o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi T.F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego – pomocy pieniężnej na usuwanie skutków powodzi postanawia oddalić zażalenie Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił T.F. przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji wskazał, iż z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że łączny dochód rodziny skarżącego wynosi 4910,50 zł miesięcznie, a ponadto jest on właścicielem mieszkania, domu i nieruchomości gruntowej. Posiada także oszczędności w kwocie 30000 zł. Zestawienie comiesięcznych wydatków z uzyskiwanymi dochodami, w ocenie Sądu I instancji, nie pozwala na przyjęcie, iż skarżący spełnia przesłanki przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie, zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.". Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł T.F., domagając się zmiany zaskarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, iż Sąd dokonał błędnego obliczenia ponoszonych przez stronę kosztów i że w istocie dysponuje znacznie mniejszą kwotą, niż ta na którą powołał się Sąd I instancji. Ponadto zdaniem skarżącego Sąd nie wziął pod uwagę, iż strona ponosi znaczne koszty związane ze szkodami, jakie powódź wyrządziła w domu położonym w K. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Prawo pomocy w zakresie częściowym, którego przyznania domagał się T.F., może być udzielone osobie fizycznej jeżeli wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, co wynika z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Instytucja przyznania prawa pomocy wprowadzona została do postępowania sądowoadministracyjnego celem umożliwienia obrony swoich praw przed sądem osobom o znikomych dochodach, lub dochodów tych pozbawionym i znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej. Skarżący, jako osoba uzyskująca stały miesięczny dochód – z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż dochód strony i jej małżonka wynosi ponad 4900 zł miesięcznie – a ponadto posiadająca oszczędności pieniężne, nie może być w żadnym przypadku za taką osobę uznany. Za całkowicie zasadne uznać należy zatem stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy, a zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z obowiązującymi przepisami. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.