I SA/Sz 431/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.), Sędzia WSA Anna Sokołowska, Protokolant Lidia Maląg, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi M. I. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na informację Zarządu Województwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie negatywnego wyniku procedury odwoławczej dotyczącej oceny projektu zgłoszonego w ramach konkursu Nr RPOWZ/1.1.2/2010/1 oddala skargę M. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą K. w dniu 29 września 2010 r. złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pn.: "Wzrost konkurencyjności Spółki M. w K. poprzez kontynuowanie modernizacji procesu produkcji kosmetyków w celu umożliwienia poszerzenia asortymentu o kosmetyki naturalne" w ramach konkursu [...] ogłoszonego przez Zarząd Województwa [...], działający jako Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa [...] na lata 2007-2013. Pismem z dnia 26 stycznia 2011 r. Instytucja Zarządzająca RPO WZ (Wydział Wdrażania RPO) poinformowała Spółkę, że jej wniosek poddany został ocenie środowiskowej, w wyniku której oceniony został negatywnie, gdyż nie spełniał wszystkich kryteriów dopuszczających, co stanowiło podstawę do odrzucenia wniosku z procedury ubiegania się o dofinansowanie. Wobec tego, pismem z dnia 11 lutego 2011 r., Spółka wniosła protest na tę negatywną ocenę i odrzucenie wniosku, podnosząc że planowana produkcja kosmetyków naturalnych nie powinna być sumowana z prowadzoną dotychczas produkcją kosmetyków wysokiej lepkości. Produkcja kosmetyków wysokiej lepkości była przedmiotem poprzednio złożonego przez Spółkę projektu finansowanego w ramach RPO WZ, który - przed otrzymaniem dofinansowania - był przedmiotem oceny przez Instytucję Zarządzającą i został zaliczony do grupy IV (projekt ten nazwany został przez Spółkę "projektem macierzystym"). Według Spółki, produkcja kosmetyków naturalnych będzie prowadzona, niejako zamiast produkcji opisanej we wniosku "projekt macierzysty", co oznacza, że ogólna wielkość faktycznej produkcji zakładu pozostanie niezmieniona (produkowane będą, albo kosmetyki naturalne, albo kosmetyki opisane w poprzednim projekcie, ewentualnie oba rodzaje kosmetyków, jednak w taki sposób, aby nie przekraczać łącznej dotychczasowej wielkości produkcji zakładu założonej w "projekcie macierzystym"). Ponadto, według Spółki, skoro poprzedni projekt został zaliczony do grupy IV, to taka sama kwalifikacja powinna być zastosowana do obecnego projektu. Także, nowo wprowadzane maszyny do produkcji kosmetyków naturalnych nie stanowią odrębnej instalacji do produkcji kosmetyków (bo taką instalację Spółka już posiada), a tylko wyodrębnioną linię technologiczną. Technologia stosowana przy produkcji kosmetyków naturalnych w mniejszym stopniu wpływa na środowisko niż technologia opisana w "projekcie macierzystym". Spółka działa również na rzecz ochrony środowiska, gdyż buduje oczyszczalnię ścieków i stosuje się do postanowień posiadanego pozwolenia wodno-prawnego. Pismem z dnia [...] nr [...], oznaczonym jako rozstrzygnięcie, Instytucja Zarządzająca RPO WZ (Wydział Zarządzania RPO), w wyniku rozpoznania protestu, poinformowała Spółkę, iż nie stwierdzono przesłanek do uznania, że ocena wniosku została przeprowadzona w sposób niewłaściwy. Uzasadniając swoje stanowisko, Instytucja Zarządzająca RPO WZ wskazała, że Spółka ubiega się o dofinansowanie z RPO Województwa [...] realizowanego przez siebie przedsięwzięcia. Spółka prowadzi obecnie działalność polegającą, m.in. na produkcji kosmetyków i chemii gospodarczej (dodatkowo także prowadzona jest produkcja opakowań z tworzyw sztucznych). W ramach projektu przedstawionego do dofinansowania Spółka planuje rozpoczęcie produkcji kosmetyków naturalnych spełniających określone standardy (których wcześniej nie produkowała). Dla zrealizowania tego zamierzenia konieczne będą: 1/ Adaptacja części magazynu surowców na naważalnię kosmetyków naturalnych. Naważalnia ma mieć powierzchnię ok. 100 m2. Wyodrębnienie osobnego pomieszczenia do produkcji kosmetyków naturalnych wynika z wymagań dotyczących produkcji kosmetyków naturalnych (należy zapobiegać mieszaniu się surowców naturalnych i standardowych). 2/ Budowa pomieszczenia socjalnego dla pracowników, tj. nowego obiektu o powierzchni ok. 300 m2 wyposażonego w sanitariaty, stołówkę i szatnię dla ok. 80 pracowników na jedną zmianę. 3/ Modernizacja magazynu dla potrzeb magazynowania komponentów i kosmetyków (wymiana posadzki, malowanie, wymiana instalacji estetycznej i oświetleniowej oraz demontaż starych i montaż nowych kanałów wentylacyjnych). 4/ Przebudowa części powierzchni produkcyjnej na halę produkcji kosmetyków. Na Wydziale Opakowań ma zostać wyodrębniona powierzchnia ok. 400 m2, która zostanie przekształcona na halę produkcji kosmetyków, w tym kosmetyków certyfikowanych (kosmetyki naturalne mają posiadać odpowiedni certyfikat). 5/ Zakup i uruchomienie urządzeń służących do produkcji kosmetyków naturalnych, tj.: - wyposażenie naważalni surowców kosmetyków naturalnych (3 wagi platformowe, urządzenie do dezynfekcji bezchlorowej), - urządzenia laboratoryjne (mieszalnik do wykonywania prób technologicznych przedprodukcyjnych), titrator (urządzenie do ilościowych analiz chemicznych), gęstościomierz, aparat do automatycznego wyznaczania punktu topnienia, wiskozymetr, spektrofotometr IR, - urządzenia do produkcji kosmetyków (detektor metali, linia konfekcjonująca automatyczna, etykieciarka do linii konfekcjonującej, drukarka przemysłowa, pojemniki transportowe ze stali kwasoodpornej) . Instytucja Zarządzająca RPO WZ wskazała także, że Spółka we wniosku o dofinansowanie wskazała, iż planowane przez nią przedsięwzięcie zaliczone jest do IV grupy przedsięwzięć (nie jest wymienione w polskim rozporządzeniu Rady Ministrów z 2004 r. ani w załącznikach Dyrektywy 85/337). Do wniosku załączono decyzję o umorzeniu postępowania. Ponadto, Instytucja Zarządzająca wskazała, że eksperci obradujący w ramach KOP oceniający projekt uznali, iż planowane przedsięwzięcie należy do grupy II, a nie do grupy IV, gdyż jest wymienione w § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia ("instalacje do wytwarzania końcowych produktów użytkowych przez mieszanie, emulgowanie lub konfekcjonowanie chemicznych półproduktów lub produktów podstawowych") i jako takie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, której Spółka nie posiadała. Dalej, uzasadniając swoje stanowisko zajęte w sprawie i odnosząc się do zarzutów podniesionych przez Spółkę w proteście, Instytucja Zarządzająca RPO WZ wskazała, że opisane przez Spółkę przedsięwzięcie wymienione jest w § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573 ze zm.) - instalacje do wytwarzania końcowych produktów użytkowych przez mieszanie, emulgowanie lub konfekcjonowanie chemicznych półproduktów lub produktów podstawowych. Produkcja kosmetyków jest działalnością, o której mowa jest w tym przepisie, a według Dyrektywy nr 85/337, to przedsięwzięcie należy zaliczyć do kategorii wymienionej w załączniku II pkt 6 lit. a Dyrektywy. Według Instytucji Zarządzającej RPO WZ, nie ma znaczenia w sprawie okoliczność, że wniosek nie dotyczy budowy nowej instalacji, lecz rozbudowy instalacji istniejącej (powiększenie jej o nową linię produkcyjną), jak również okoliczność, czy na skutek wprowadzenia nowej linii produkcyjnej emisje lub pobór surowców zwiększą się o min. 20% czy też nie. Konstrukcja polskiego rozporządzenia Rady Ministrów z 2004 r. wskazuje bowiem, że obejmuje ono także wszelkie zmiany w wymienionych w nim przedsięwzięciach. Polski ustawodawca nie stawia żadnych warunków dotyczących zmian w przedsięwzięciach, jakie musiałyby być spełnione, aby zmiana taka była zaliczona do przedsięwzięć wymienionych w § 2 lub § 3. Rozporządzenie wymienia bowiem w § 3 ust. 2 pkt 1 przedsięwzięcia realizowane na terenie zakładu lub obiektu zaliczonego do przedsięwzięć z grupy II, będące przedsięwzięciami nienależącymi do grupy I ani II, jeżeli ich realizacja spowoduje: a) wzrost emisji o nie mniej niż 20% lub b) wzrost zużycia surowców (w tym wody), materiałów, paliw, energii o nie mniej niż 20%. Wprowadzenie kryterium wzrostu emisji lub zużycia surowców o 20% można by uznać za sposób transpozycji, umieszczonych w pkt 13 załącznika II Dyrektywy, słów: "zmiany lub rozbudowa przedsięwzięć wymienionych w załączniku I lub II ( ... ), które mogą mieć znaczące negatywne oddziaływanie na środowisko", gdyby nie to, że kryterium to dotyczy nie przedsięwzięć z Il lub IV grupy, ale właśnie innych niż należące do tych grup, a tylko realizowane są na terenie zakładu lub obiektu zaliczonego do wymagających OOŚ (oceny oddziaływania na środowisko) lub etapu selekcji (jako przykład można podać budowę budynku administracyjnego na terenie takiego zakładu). Kryterium to nie ma natomiast zastosowania w sytuacji, gdy - jak w tej sprawie - chodzi o zmiany w zakresie samej instalacji przesądzającej o zaliczeniu zakładu do danej kategorii. Ponadto, według Instytucji Zarządzającej RPO WZ, z przywołanych przepisów ww. rozporządzenia można by wysnuć (błędny) wniosek, że przebudowa czy modernizacja obiektów z II (lub I) grupy w ogóle nie podlega wymaganiom związanym z ocenami oddziaływania na środowisko. Taka interpretacja byłaby jednak niezgodna z Dyrektywą. Wobec tego, należy uznać, że polski ustawodawca zaliczył przedsięwzięcia polegające na modyfikacji (przebudowie, wymianie na nowy) istniejącego wcześniej obiektu bezpośrednio do - odpowiednio - grupy I lub II. Zgodnie bowiem z wyrokiem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-72/95 (Kraaijeveld), cel i zakres Dyrektywy nr 85/337 należy interpretować szeroko. Polski ustawodawca przyjmując rozporządzenie precyzujące jakie przedsięwzięcia wymagają lub mogą wymagać OOŚ zastosował zatem - świadomie lub nie - rozwiązanie idące dalej niż wymaga tego Dyrektywa. Jest to postępowanie jak najbardziej dopuszczalne, bowiem art. 193 Traktatu o Unii Europejskiej stanowi, że wspólnotowe przepisy z zakresu ochrony środowiska nie stanowią przeszkody dla państw członkowskich w przyjmowaniu przepisów bardziej rygorystycznych. Dodatkowo, Instytucja Zarządzająca RPO WZ wskazała, że - zgodnie z interpretacją dokonaną przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości w wyroku w sprawie C-142107 (CODA) - tak jak przedsięwzięcia wymienione w załącznikach do Dyrektywy nr 85/337, należy traktować także modyfikacje tych przedsięwzięć (pkt pkt 35-39 wyroku). Także w ww. wyroku w sprawie Kraaijeveld, ETS wskazał, że wymienione w załączniku II Dyrektywy przedsięwzięcie nazwane: "prace kanalizacyjne i przeciwpowodziowe" obejmuje nie tylko budowę nowej tamy, ale także jej modyfikację, w tym zastąpienie nową tamą, niezależnie od tego, czy nowa tama będzie większa lub mocniejsza niż istniejąca (pkt 42 wyroku). Takie sformułowanie oznacza, że ETS za przedsięwzięcie uznał także prace polegające niejako na wymianie istniejącego przedsięwzięcia (w tym instalacji) na nowe. Dalej, odnosząc się do argumentu Spółki, że planowane przedsięwzięcie nie spowoduje zwiększenia łącznej produkcji kosmetyków w zakładzie, tj. zakładając, że trafna jest interpretacja stwierdzeń Spółki, Instytucja Zarządzająca RPO WZ wskazała, że: 1/ Wprowadzenie nowych, nieistniejących dotąd urządzeń (obojętnie czy stanowią one odrębną instalację, czy część istniejącej), bez likwidacji urządzeń już istniejących (o żadnej likwidacji w projekcie nie było mowy) przyczynia się do zwiększenia zdolności produkcyjnej zakładu, nawet wówczas, gdyby sumaryczna ilość faktycznie wyprodukowanych produktów nie miała się zmienić. Przy rozważaniu wpływu zakładu na środowisko bierze się pod uwagę zawsze pełną zdolność produkcyjną zakładu, nawet jeśli podmiot prowadzący ten zakład deklaruje, że nie planuje wykorzystywania jego pełnej mocy. 2/ Nawet gdyby miało dojść do likwidacji posiadanych już urządzeń i, tym samym do pozostawienia zdolności produkcyjnej zakładu na tym samym poziomie (przy zmianie jedynie rodzaju produkowanych kosmetyków), to i tak nie miało by to większego znaczenia dla kwalifikacji projektu, bowiem konstrukcja Dyrektywy nr 85/337 wskazuje, że objęta jest nim każda zmiana przedsięwzięcia należącego do kategorii wymienionych w § 3 ust. 1 tego rozporządzenia, o ile dotyczy samej instalacji czy też działania, które przesądzają o zaliczeniu przedsięwzięcia do danej kategorii (a nie budowy na terenie zakładu przedsięwzięcia, które samo w sobie nie jest wymienione w rozporządzeniu, gdyż tylko w tym przypadku miało zastosowanie kryterium wzrostu o 20%). Także i zmiana jakościowa, a nie ilościowa w produkcji może zmienić oddziaływanie zakładu na środowisko, a to może wymagać przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko . 3/ Ww. Rozporządzenie RM nie określa w § 3 ust. 1 pkt 1 żadnych progów wielkości, tak więc dla zaliczenia przedsięwzięcia do tej kategorii wielkość produkcji nie ma znaczenia. Ponadto, odnosząc się do kolejnego przedstawionego przez Spółkę argumentu, że nowe urządzenia nie będą stanowiły odrębnej instalacji, a jedynie część posiadanej już instalacji, Instytucja Zarządzająca RPO WZ wskazała, że dla klasyfikacji przedsięwzięcia do kategorii z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia nie ma znaczenia, czy chodzi o budowę nowej instalacji czy o rozbudowę lub zmiany w istniejącej instalacji. Oceniając dalej argument Spółki, że technologia polegająca na produkcji kosmetyków naturalnych jest bardziej przyjazna dla środowiska niż technologia stosowana do produkcji innych kosmetyków, Instytucja Zarządzająca RPO WZ wskazała, że: a) okoliczność, czy stosowanie danej technologii będzie mniej lub bardziej oddziaływać na środowisko powinno być - w przypadku przedsięwzięć należących do kategorii wymienionych w § 3 rozporządzenia - ocenione w ramach procedury selekcji przeprowadzonej przez właściwy organ, lub też - w razie potrzeby - w ramach oceny oddziaływania na środowisko (w ramach uzyskania decyzji środowiskowej), b) w sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której do zdolności produkcyjnej zakładu (nie do faktycznej planowanej produkcji) dokładana jest dodatkowa zdolność produkcyjna umożliwiająca produkcję kosmetyków naturalnych, co oznacza, że w rzeczywistości nie mamy do czynienia z zastępowaniem jednej technologii inną (mniej szkodliwą), ale z dokładaniem do istniejącej już technologii (bardziej szkodliwej) nowego elementu: produkcji kosmetyków naturalnych wykorzystującej mniej szkodliwą technologię. Nawet jednak, gdyby założenia poczynione w pkt b) budziły wątpliwości, to i tak argument podany w pkt a) przesądza o zaliczeniu omawianego przedsięwzięcia do kategorii z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Końcowo, Instytucja Zarządzająca RPO WZ uznała argument Spółki, że działa na rzecz ochrony środowiska jako niemający znaczenia dla kwalifikacji realizowanego przedsięwzięcia do danej grupy, gdyż nie ma znaczenia okoliczność, iż Spółka przestrzega posiadanego pozwolenia wodno-prawnego, co miałoby przemawiać za zaliczeniem przedsięwzięcia do IV, zamiast do II grupy (przestrzeganie warunków posiadanych decyzji administracyjnych jest obowiązkiem każdego podmiotu). Reasumując, Instytucja Zarządzająca RPO WZ stwierdziła, że przedsięwzięcie Spółki należy do II grupy przedsięwzięć, w związku z czym, wymagane było dla niego uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Planowane zaś przedsięwzięcie nie posiadało takiej decyzji, stąd negatywna ocena dokonana przez ekspertów obradujących w ranach KOP była uzasadniona. Spółka skierowała skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na opisaną powyżej informację o stanowisku Instytucji Zarządzającej RPO WZ z dnia 8 kwietnia 2011 r., wnosząc o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i jednoczesne przekazanie sprawy Urzędowi Marszałkowskiemu Województwa [...] Wydział Zarządzania Regionalnym Programem Operacyjnym do ponownego rozpatrzenia. W skardze skarżąca Spółka podniosła: 1. zarzut naruszenia prawa formalnego w postaci przepisu art. 26 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przez niewłaściwe jego zastosowanie, tj. niezapewnienie przejrzystych reguł stosowanych przy ocenie projektu; 2. zarzut naruszenia prawa formalnego w postaci przepisu art. 26 ust. 1 pkt 4 przez naruszenie obowiązku dokonania wyboru w oparciu o zatwierdzone kryteria wyboru projektów; 3. zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie przepisu 3 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływaniu na środowisko przez przyjęcie, że przepis ten tworzy obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach również w razie każdej zmiany bądź rozbudowy wszelkich przedsięwzięć już zatwierdzonych, zrealizowanych lub będących w trakcie realizacji; 4. zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie przepisu 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływaniu na środowisko przez przyjęcie, iż przedsięwzięcie należy do II grupy przedsięwzięć; 5. zarzut naruszenia prawa materialnego przez niezastosowanie przepisu pkt 13 Załącznika II Dyrektywy nr 85/337, tj. pominięcie przez Urząd Marszałkowski Województwa [...] faktu, iż nie każda zmiana bądź rozbudowa przedsięwzięć już zatwierdzonych, zrealizowanych lub będących w trakcie realizacji, wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nawet jeżeli zmiana taka lub rozbudowa dotyczy przedsięwzięć wymienionych w Załączniku II do Dyrektywy nr 85/337. Uzasadniając skargę, Spółka na wstępie podniosła, że w dniu 18 września 2008 r. złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pn.: "Wzrost konkurencyjności Spółki M. poprzez wprowadzenie kolejnego etapu zmian procesu produkcji kosmetyków wysokiej lepkości, w tym poszerzenia asortymentu o kosmetykę białą". W ramach tego wniosku, przedsięwzięcie to zostało zakwalifikowane do IV grupy przedsięwzięć, i w konsekwencji przyjęto, że nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Tak sformułowany wniosek został pozytywnie oceniony przez Urząd Marszałkowski Województwa [...], co oznacza, iż przedsięwzięcie w nim opisane zostało ostatecznie zakwalifikowane do IV grupy przedsięwzięć. Dalej, Spółka wskazała, że w dniu 29 września 2010 r. złożyła wniosek o dofinansowanie kolejnego projektu pn.: "Wzrost konkurencyjności Spółki M. w K. poprzez kontynuowanie modernizacji procesu produkcji kosmetyków w celu umożliwienia poszerzenia asortymentu kosmetyki naturalne". Według Spółki, sama nazwa wniosku wskazuje, że celem tego przedsięwzięcia jest kontynuowanie modernizacji procesów produkcyjnych, w tym przez doprowadzenie do sytuacji, w której przedmiotem produkcji zostałyby kosmetyki o małej masie jednostkowej (od 50 ml), jak kremy, odżywki, balsamy, itp., a zasoby zaangażowane do tego projektu znajdują się w puli zasobów do produkcji kosmetyków wysokiej lepkości. Ten projekt w sposób oczywisty nawiązuje do ww. projektu z 2008 r. (jest wręcz sposobem jego dalszej realizacji), który został zakwalifikowany przez Urząd Marszałkowski Województwa [...] do IV grupy przedsięwzięć. Wobec takiego zakwalifikowania projektu macierzystego, Spółka musiała podobnie zakwalifikować nowy projekt, który modernizował przedsięwzięcie macierzyste. W porównaniu do projektu macierzystego, ten projekt przewiduje, po pierwsze - jeszcze mniejsze zużycie energii podczas procesów produkcyjnych, po drugie - użycie przyjaznych dla środowiska metod dezynfekcji, po trzecie - użycie półproduktów pochodzących z recyklingu, i po czwarte - użycie surowców biodegradowalnych. Tym samym, technologia zastosowana przy realizacji tego projekty znacznie ogranicza oddziaływanie na środowisko niż to miało miejsce w przypadku projektu macierzystego. Dlatego, według Spółki, uzasadnione wątpliwości muszą budzić dowolne (nieodnoszące się do konkretnego projektu) rozważania Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] na temat ewentualnego oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Wynikające z wprowadzenia projektu zmiany jakościowe i ilościowe w żaden sposób nie zwiększają negatywnych oddziaływań na środowisko. Podnoszone w zaskarżonym rozstrzygnięciu wątpliwości mają więc charakter czysto spekulacyjny. Dlatego też, Spółka była uprawniona zakwalifikować to przedsięwzięcie jako jedynie sposób realizacji projektu macierzystego do IV grupy przedsięwzięć. Trudno bowiem zakładać, że projekt jedynie modernizujący projekt macierzysty mógłby zostać odmiennie od niego zakwalifikowany. Taki brak konsekwencji Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] przy kwalifikowaniu projektów do określonych grup przedsięwzięć (polegający na różnym kwalifikowaniu projektu macierzystego i nowego projektu) wskazuje, według Spółki, iż, z jednej strony - nie zapewniono przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektu, a z drugiej - naruszono obowiązek dokonania wyboru w oparciu o zatwierdzone kryteria wyboru projektów. Ponadto, Spółka podkreśliła, że - zgodnie z pkt 13 Załącznika II Dyrektywy nr 85/337 - wszelkie zmiany bądź rozbudowa przedsięwzięć wymienionych w Załączniku I lub II Dyrektywy, już zatwierdzonych, zrealizowanych lub będących w trakcie realizacji, które znacząco nie będą niekorzystnie oddziaływać na środowisko naturalne, nie podlegają przepisowi art. 4 ust. 2 Dyrektywy, tj. przedsięwzięcia takie nie podlegają badaniom indywidualnym lub progom, lub kryteriom ustalonym przez Państwa Członkowskie. Oznacza to, iż nawet w przypadku, gdyby dany projekt został zakwalifikowany do II grupy przedsięwzięć (a nie jak to miało miejsce w przypadku projektu macierzystego do IV grupy przedsięwzięć), to biorąc pod uwagę jego istotę (zmiana, rozbudowa, modernizacja projektu macierzystego) oraz brak znaczącego negatywnego oddziaływania tych zmian na środowisko naturalne (rozwiązania przyjęte w nowym projekcie są wręcz korzystniejsze dla środowiska niż w projekcie macierzystym, który i tak został przecież oceniony jako nie wymagający uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach), zgodnie z Dyrektywą nr 85/337, przedsięwzięcie to nie wymagało uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wbrew twierdzeniom Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...], konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie sposób wywieść z orzecznictwa Europeiskiego Trybunału Sprawiedliwości. Powołany przez Urząd Marszałkowski Województwa [...] wyrok w sprawie C-72/95 (Kraaiieveld) dotyczy bowiem tamy, a więc przedsięwzięcia zawartego w Załączniku I do Dyrektywy nr 85/337 (zapory i inne urządzenia przeznaczone do przetrzymywania i stałego gromadzenia wody), w stosunku do którego pkt 13 Załącznika II dyrektywy nie ma zastosowania z wyraźne i woli ustawodawcy wspólnotowego. Oceny okoliczności sprawy nie zmieniają przepisy uchylonego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływaniu na środowisko. W aspekcie wspólnotowym, organy państwa są bowiem zobowiązane do prowspólnotowej wykładni prawa krajowego w taki sposób, aby zapewnić pełną efektywność norm wspólnotowych. Skoro więc z pkt 13 Załącznika II do Dyrektywy nr 85/337 wynika wprost, iż przedmiotowe przedsięwzięcie (nawet w razie jego zakwalifikowania do grupy II) nie wymagało uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (ze względu na brak znacząco niekorzystnego oddziaływania na środowisko), to w wyniku dowolnej wykładni przepisów rozporządzenia z 2004 r. nie sposób na Spółkę nałożyć takiego obowiązku. Kwestia uregulowana w pkt 13 Załącznika II do Dyrektywy nr 85/337 nie jest w żaden sposób uregulowana (a tym bardziej odmiennie) w przepisach rozporządzenia z 2004 r. Powoływany z uzasadnieniu rozstrzygnięcia przepis § 3 ust. 2 pkt 1 nie dotyczy bowiem zmian, czy rozbudowy dotychczasowych przedsięwzięć (zatwierdzonych, zrealizowanych lub będących w trakcie realizacji), ale tylko i wyłącznie przedsięwzięć, które jako takie nie należą do przedsięwzięć z grupy I lub II, a są realizowane na terenie zakładu lub obiektu zaliczonego do przedsięwzięć z grupy II. W tej sytuacji, wbrew przeciwnym twierdzeniom Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...], nie sposób powoływać się na przepis art. 193 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej; w tym przypadku nie ma mowy o odmienności (przez wprowadzenie przez ustawodawcę polskiego rozwiązania idącego dalej niż wymagania wspólnotowe) uregulowania danej kwestii przez prawo polskie i prawo wspólnotowe, lecz o braku uregulowania tej kwestii wprost przez prawo polskie. Taki stan rzeczy w pełni uzasadnia prowspólnotową wykładnię przepisów prawa w oparciu o przepisy Dyrektywy nr 85/337, w tym pkt 13 Załącznika II Dyrektywy. W odpowiedzi na skargę, Instytucja Zarządzająca RPO WZ wniosła o jej oddalenie nie podzielając zasadności podniesionych w niej zarzutów. Odnosząc się do zarzutów Spółki, Instytucja Zarządzająca podniosła, że - wbrew temu co stwierdziła skarżąca Spółka na str. 4-5 skargi - orzeczenie w sprawie C-72/95 (Kraaijeveld) dotyczy przedsięwzięcia należącego do kategorii wymienionej w załączniku II, a nie I. Np. w pkt 35 wyroku wskazano: "The reply to the first question is therefore that the expression "canalization and flood-relief Works" in point 10(e) of Annex II to the directive must be interpreted as including certain types of work on a dyke running alongside waterways" (wyrok nie jest dostępny w języku polskim). Reasumując, Instytucja Zarządzająca RPO WZ stwierdziła, że planowane przez skarżącą Spółkę przedsięwzięcie należy do II grupy przedsięwzięć, w związku z czym wymagane było dla niego uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. A, skoro planowane do realizacji przedsięwzięcie nie posiadało takiej decyzji, w związku z tym negatywna ocena dokonana przez ekspertów obradujących w ramach Komisji Oceny Projektów była prawidłowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Akty poddane kontroli sądów administracyjnych zostały wymienione w § 2, natomiast przepis § 3 stanowi, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Ponadto, przepis art. 30 c ust.1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. Nr 227, poz.1658 ze zm.) stanowi, że po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, na zasadach określonych w art. 30c ustawy. Stosownie natomiast do przepisu art. 30c ust. 3 ww. ustawy, w wyniku rozpatrzenia skargi, sąd administracyjny może: uwzględnić skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą; oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia; umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli z jakichkolwiek względów jest ono bezprzedmiotowe. Dokonując kontroli sądowej zaskarżonej oceny negatywnego wyniku procedury odwoławczej w tak zakreślonych granicach, Sąd uznał, że ocena projektu przedstawionego przez skarżącą Spółkę przeprowadzona została w sposób nienaruszający prawa, w związku z czym brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. Wobec tego, że istotą sporu w rozpatrywanej sprawie jest, jak to wynika z treści samej skargi, zgodność z prawem przeprowadzonej przez Instytucję Zarządzającą oceny środowiskowej zgłoszonego przez skarżącą Spółkę wniosku o dofinansowanie projektowanego przez nią przedsięwzięcia, a to wobec niespełnienia jednego z kryterium dopuszczającego, jakim jest zgodność projektu z wymogami prawa, zauważyć należy na wstępie, iż adresowana do Państw Członkowskich Dyrektywa Rady nr 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz. U. UE L z dnia 5 lipca 1985 r.) nakłada w art. 2 na te Państwa obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych środków, aby zapewnić, że przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko naturalne (określone w jej art. 4), między innymi z powodu ich charakteru, rozmiarów oraz lokalizacji, podlegają wymaganiom w celu uzyskania zezwolenia na inwestycję i ocenie w odniesieniu do ich skutków przed udzieleniem zezwolenia. Wymieniając te przedsięwzięcia, Dyrektywa dokonuje w art. 4 ich podziału na wymienione w Załączniku I, podlegające ocenie środowiskowej, zgodnie z jej art. 5-10 oraz na wymienione w Załączniku II, które Państwa Członkowskie określają - za pomocą badania indywidualnego lub progów i kryteriów przez siebie ustalonych - czy podlegają one ocenie zgodnie z art. 5-10, przy czym podczas przeprowadzania tego badania lub ustalania progów i kryteriów nakazuje uwzględniać odpowiednie kryteria selekcji wymienione w jej Załączniku III. Do przedsięwzięć wymienionych w Załączniku II, a więc do tych, przy których ocenę środowiskową nakazuje przeprowadzać z uwzględnieniem wskazanych w załączniku III kryteriów selekcji, zalicza ona też "obróbkę półfabrykatów i produkcję chemikaliów" ( pkt 6 lit. a). Ponadto, jak wynika to z udzielonej wnioskodawcy przez Instytucję Zarządzającą (Wydział Wdrażania RPO) informacji z dnia 8 kwietnia 2011 r. dotyczącej oceny projektu, do jego odrzucenia z procedury ubiegania się o dofinansowanie doszło wobec stwierdzenia przez ekspertów działających w ramach Komisji Oceniającej Projekty, że projekt ten nie spełnia jednego z dwóch wymaganych kryteriów dopuszczających, a mianowicie kryterium "zgodności projektu z wymogami prawa" oraz, że niespełnienie tego kryterium jest następstwem błędnej kwalifikacji tego projektu do przedsięwzięć zaliczanych do grupy IV, a więc do przedsięwzięć niewymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniach na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), gdy tymczasem podlega ono - zdaniem ekspertów oceniających ten projekt - zaliczeniu do grupy wymienionej w § 3 ust. 1 pkt 1 "Instalacje do wytwarzania końcowych produktów użytkowych przez mieszanie, emulgowanie lub konfekcjonowanie chemicznych półproduktów lub produktów podstawowych", a więc wymagających przeprowadzenia OOŚ, czego nie uczyniono. Na tej podstawie, projekt skarżącej Spółki został przez ekspertów oceniony negatywnie, a Wydział Wdrażania Regionalnego Programu Operacyjnego pismem z dnia 26 stycznia 2011 r. poinformował Spółkę o odrzuceniu jej wniosku z procedury ubiegania się o dofinansowanie. Istota sporu między stronami sprowadza się więc do oceny, czy prawidłowo skarżąca Spółka zakwalifikowała przedsięwzięcie objęte złożonym wnioskiem do grupy IV, a nie do grupy II, objętej Dyrektywą OOŚ, a w konsekwencji, czy spełniła ona warunek formalny w postaci dołączenia dokumentacji środowiskowej. Jak podkreślono to słusznie w odpowiedzi na skargę, eksperci obradujący w ramach Komisji Oceniającej Projekty, oceniając projekt przedstawiony do dofinansowania, mają za zadanie jedynie przyporządkowanie planowanego przedsięwzięcia do jednej z kategorii wymienionych w załącznikach Dyrektywy nr 85/337 lub w ww. rozporządzeniu Rady Ministrów, a nie rozważanie, czy i jakie oddziaływanie na środowisko będzie miało to przedsięwzięcie. Rozważenie ewentualnego faktycznego wpływu tego przedsięwzięcia na środowisko (pod kątem zużycia surowców, materiałów, powodowania emisji, itp.) następuje podczas procedury selekcji (lub ewentualnie pełnej oceny oddziaływania na środowisko) prowadzonej przez organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej. Procedura selekcji ma natomiast na celu rozstrzygnięcie czy przedsięwzięcie - właśnie ze względu na swój charakter, zakres, możliwe oddziaływania, itp. - powinno podlegać ocenie oddziaływania na środowisko, czy nie. Procedura oceny oddziaływania na środowisko ma natomiast za zadanie rzeczywiste zbadanie tych oddziaływań. Selekcja, jak i ewentualna późniejsza ocena oddziaływania na środowisko, dokonywane są właśnie w ramach decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, której zabrakło. Ponadto, argumenty przedstawione w skardze świadczą o niezrozumieniu przez skarżącą różnicy pomiędzy procedurą selekcji, a oceną oddziaływania na środowisko. Selekcja ma właśnie za zadanie rozstrzygnięcie, czy przedsięwzięcie może mieć znaczące oddziaływanie na środowisko (wówczas będzie wymagać oceny oddziaływania na środowisko), czy też nie (i wówczas odstępuje się od oceny, ale jednak wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach). O niezrozumieniu tym świadczy sformułowane przez skarżącą zdanie, że: "nawet w przypadku, gdyby dany projekt został zakwalifikowany do II grupy przedsięwzięć (...), to biorąc pod uwagę jego istotę (...) oraz brak znaczącego negatywnego oddziaływania tych zmian na środowisko naturalne (...), zgodnie z dyrektywą 85/337 przedsięwzięcie to nie wymagało decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach". Okoliczności przytoczone przez skarżącą mogą przemawiać za brakiem potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a nie za brakiem potrzeby przeprowadzenia selekcji (dokonywanej w ramach decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach). Wprawdzie przepis pkt 13 Załącznika II Dyrektywy nr 85/337 wskazuje przedsięwzięcia polegające na zmianie przedsięwzięć należących do kategorii wymienionych w załączniku I lub II Dyrektywy, które "mogą mieć znaczące niekorzystne oddziaływanie na środowisko naturalne", ale - jak wykazywano w piśmie z dnia 8 kwietnia 2011 r. zawierającym rozstrzygnięcie protestu – ww. rozporządzenie Rady Ministrów sformułowano w ten sposób, że za podlegającą selekcji uznano każdą zmianę przedsięwzięcia należącego do II grupy, np. należącego do kategorii, o której mowa jest w § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Według Sądu, to nie skarżąca powinna oceniać, czy planowane przedsięwzięcie nie może w sposób znaczący oddziaływać na środowisko. Rozstrzygniecie, czy przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na środowisko następuje właśnie w trakcie procedury selekcji. Organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej, po dokonaniu selekcji kategorycznej i przed selekcją indywidualną, rozstrzygnąłby, bądź wydając decyzję, bądź umarzając postępowanie. Nieuprawnione jest natomiast zakładanie z góry braku takiego oddziaływania tylko dlatego, że przedstawiony projekt jest - według Spółki - kontynuacją tzw. "projektu macierzystego" zaliczonego uprzednio do grupy IV, skoro z treści samego projektu wynika, że Spółka planuje rozpoczęcie produkcji kosmetyków naturalnych spełniających określone standardy, których wcześniej nie produkowała, a dla zrealizowania tego zamierzenia konieczne będą, m.in.: adaptacja części magazynu surowców na naważalnię kosmetyków naturalnych; budowa pomieszczenia socjalnego dla pracowników, tj. nowego obiektu o powierzchni ok. 300 m2 wyposażonego w sanitariaty, stołówkę i szatnię dla ok. 80 pracowników na jedną zmianę; modernizacja magazynu dla potrzeb magazynowania komponentów i kosmetyków (wymiana posadzki, malowanie, wymiana instalacji estetycznej i oświetleniowej oraz demontaż starych i montaż nowych kanałów wentylacyjnych); przebudowa części powierzchni produkcyjnej na halę produkcji kosmetyków (na Wydziale Opakowań ma zostać wyodrębniona powierzchnia ok. 400 m2, która zostanie przekształcona na halę produkcji kosmetyków, w tym kosmetyków certyfikowanych - kosmetyki naturalne mają posiadać odpowiedni certyfikat); zakup i uruchomienie urządzeń służących do produkcji kosmetyków naturalnych, tj.: 3 wagi platformowe, urządzenie do dezynfekcji bezchlorowej, mieszalnik do wykonywania prób technologicznych przedprodukcyjnych, titrator, gęstościomierz, aparat do automatycznego wyznaczania punktu topnienia, wiskozymetr, spektrofotometr IR, detektor metali, linia konfekcjonująca automatyczna, etykieciarka do linii konfekcjonującej, drukarka przemysłowa, pojemniki transportowe ze stali kwasoodpornej. Zatem, prawidłowo Instytucja Zarządzająca stwierdziła, że planowane przedsięwzięcie należy do grupy II, a nie do grupy IV, gdyż jest wymienione w § 3 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia ("instalacje do wytwarzania końcowych produktów użytkowych przez mieszanie, emulgowanie lub konfekcjonowanie chemicznych półproduktów lub produktów podstawowych") i, jako takie, wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, której Spółka nie posiadała. Ponadto, produkcja kosmetyków jest działalnością zaliczoną, według Dyrektywy nr 85/337, do kategorii wymienionej w załączniku II pkt 6 lit. a (obróbka półfabrykatów i produkcja chemikaliów). Z przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 2004 r. wynika, że obejmuje ono także wszelkie zmiany w wymienionych w nim przedsięwzięciach. Polski ustawodawca nie stawia żadnych warunków dotyczących zmian w przedsięwzięciach, jakie musiałyby być spełnione, aby zmiana taka była zaliczona do przedsięwzięć wymienionych w § 2 lub § 3. Rozporządzenie wymienia bowiem w § 3 ust. 2 pkt 1 przedsięwzięcia realizowane na terenie zakładu lub obiektu zaliczonego do przedsięwzięć z grupy II, będące przedsięwzięciami nienależącymi do grupy I ani II, jeżeli ich realizacja spowoduje: a) wzrost emisji o nie mniej niż 20% lub b) wzrost zużycia surowców (w tym wody), materiałów, paliw, energii o nie mniej niż 20%. Mając na uwadze podniesioną wyżej argumentację, za nieuzasadnione należało uznać zarzuty naruszenia prawa materialnego, ujęte w pkt pkt 3-5 skargi. Według Sądu, nieuzasadnione są także dalsze zarzuty skargi, w tym zarzut dotyczący naruszenia art. 26 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Zgodnie z tym przepisem, Instytucja Zarządzająca powinna uwzględniać zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewniać przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektów. Zarząd Województwa jest zatem zobowiązany między innymi do opisania priorytetów programu operacyjnego, przygotowania i przekazania Komitetowi Monitorującemu do zatwierdzenia propozycji kryteriów wyboru projektów oraz określenia kryteriów kwalifikowalności wydatków objętych dofinansowaniem w ramach programu operacyjnego. Tak więc, kryteria określone przez zarządzającego programem regulują tryb oceny wniosków i określają kryteria tej oceny, w tym merytoryczne (środowiskowe). I tak, na wniosek Instytucji Zarządzającej RPO WZ, [...] Komitet Monitorujący zatwierdził kryteria wyboru projektów (merytoryczno-technicznych) dla poddziałania 1.1.2. Jednym z zatwierdzonych przez [...] Komitet Monitorujący kryteriów podlegających ocenie merytorycznej (środowiskowej) jest zgodność projektu z wymogami prawa (wykonalność prawna) - tzn. czy projekt jest zgodny z prawem krajowym i/lub wspólnotowym w zakresie związanym ze środowiskiem. Jest przy tym rzeczą oczywistą, iż instytucja oceniająca projekt i decydująca o jego dofinansowaniu jest bezwzględnie zobowiązana do stosowania kryteriów wyboru projektów, ustalonych dla poszczególnych działań i typów projektów. Kryteria te są obowiązkowe dla wszystkich wnioskodawców i podlegają weryfikacji podczas oceny merytorycznej (środowiskowej) wniosku. Należy przy tym podkreślić, że ogłaszając przedmiotowy konkurs, Zarząd Województwa [...] określił rodzaj projektów podlegających dofinansowaniu, rodzaj podmiotów które mogą ubiegać się o dofinansowanie, termin i miejsce składania wniosków, tryb rozpatrywania wniosków oraz miejsce, gdzie zainteresowanie mogą zapoznać się z dokumentacją konkursową, w tym także z Kartą Oceny Środowiskowej. Wobec tego Sąd nie dopatrzył się naruszenia powyższej regulacji. Nieuprawniony jest również zarzut naruszenia przepisu art. 26 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy, przez naruszenie obowiązku dokonania wyboru w oparciu o zatwierdzone kryteria wyboru projektów, gdyż ocena środowiskowa projektu Spółki została przeprowadzona zgodnie ze standardem określonym w tym przepisie. Eksperci ocenili bowiem projekt na podstawie kryteriów przyjętych przez [...] Komitet Monitorujący i odzwierciedlonych w Kartach Oceny Środowiskowej. Podczas oceny środowiskowej eksperci zweryfikowali załączniki środowiskowe, złożone przez Spółkę wraz z wnioskiem o dofinansowanie, pod kątem ich kompletności, a także zgodności projektu z prawem krajowym oraz unijnym. Na tym etapie oceny, eksperci ocenili jedynie spełnienie kryteriów dopuszczających. A, skoro pozytywna ocena wniosku była warunkowana pozytywną oceną wszystkich kryteriów dopuszczających, zaś - w wyniku oceny ekspertów obradujących w ramach Komisji Oceniającej Projekty - planowane przez Spółkę przedsięwzięcie nie uzyskało pozytywnej oceny wszystkich kryteriów dopuszczających (kryterium 3.6 - zgodność projektu z wymogami prawa - nie spełnione), to tym samym projekt prawidłowo został odrzucony. Nie znajdując w tych warunkach podstaw do stwierdzenia, że ocena projektu "pn.: "Wzrost konkurencyjności Spółki M. w K. poprzez kontynuowanie modernizacji procesu produkcji kosmetyków w celu umożliwienia poszerzenia asortymentu o kosmetyki naturalne", zgłoszonego przez skarżącą Spółkę w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007-2013, została przeprowadzona w sposób naruszający prawo - na podstawie przepisu art. 30c ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - orzec należało o oddaleniu wniesionej skargi.