II OSK 1860/11

Dnia 6 lutego 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Bujko sędzia NSA Barbara Adamiak /spr./ sędzia NSA Maciej Dybowski Protokolant sekretarz sądowy Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawie ze skargi kasacyjnej P. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 2 czerwca 2011r. sygn. akt II SA/Sz 326/11 w sprawie ze skargi P. M. na postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Szczecinie z dnia [...] stycznia 2011r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P. M. na rzecz Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Szczecinie kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Powiatowy Lekarz Weterynarii w G. decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] na podstawie: – art. 3 ust. 1 i art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej, – art. 44 ust. 1 pkt 1, 2, 3, 9, 10, 12 i ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych, – pkt 1.6.3. załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 kwietnia 2010 r. w sprawie wprowadzania "Krajowego programu zwalczania niektórych stereotypów Salmonelli w stadach hodowlanych gatunku kura (Gallus gallus) na 2010 r. uznał fermę drobiu stanowiącą własność P. M., położoną w G. przy ul[...], o numerze weterynaryjnym [...], jako ognisko choroby zakaźnej – Salmonellozy drobiu, a stado kur reprodukcyjnych – 6.220 kur, 704 kogutów rasy Ross – 308, w wieku 29 tygodni, za zakażone pałeczkami Salmonella Typhimurium. Ponadto organ nakazał P. M. : 1) niezwłoczny ubój lub zabicie wszystkich sztuk drobiu ze stada zakażonego, z tym, że sztuki wykazujące objawy kliniczne choroby podlegają zabiciu; 2) zniszczenie zwłok wszystkich sztuk drobiu padłego i zabitego, zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nie przeznaczonych do spożycia przez ludzi; 3) zniszczenie lub zagospodarowanie ściółki, odchodów i innych przedmiotów, które mogły ulec skażeniu, w sposób, który wyklucza zanieczyszczenie pałeczkami Salmonella, zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europu i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nie przeznaczonych do spożycia przez ludzi; 4) przeprowadzenie, pod nadzorem Powiatowego Lekarza Weterynarii, dokładnego oczyszczania i odkażania budynków, w których był przetrzymywany drób ze stada zakażonego, ich otoczenia, pojazdów używanych do jego transportu oraz pozostałych przedmiotów, które mogły ulec zakażeniu, pod wykonywaniu czynności, o których mowa w pkt 1–3; Decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na konieczność ochrony zdrowia ludzkiego przed salmonellozą. W dniu 25 listopada 2010 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w G. wystawił przeciwko skarżącemu P. M. tytuł wykonawczy stosowany w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. W części D Dane dotyczące obowiązku o charakterze niepieniężnym: – w pkt 23 akt normatywny (stanowiący podstawę do wydania aktu administracyjnego ustanawiającego obowiązek) wskazano ustawę z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz.U. Nr 69, poz. 625 z 2004 r. z późniejszymi zmianami), – w pkt 24 podstawa prawna obowiązku (akt administracyjny) orzeczenie z dnia wskazano [...] listopada 2010 r. nr [...] – w pkt 25 treść obowiązku wskazano pkt 1–4 wyżej wymienionej decyzji z dnia 2 listopada 2010 r. Tytuł wykonawczy doręczono skarżącemu w dniu 26 listopada 2010 r., 30 listopada 2010 r. skarżący zgłosił do organu egzekucyjnego zarzuty do postępowania egzekucyjnego podnosząc, że: 1) tytuł wykonawczy został wystawiony z naruszeniem art. 27 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, bowiem podano, że podstawę prawną egzekucji stanowi ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych, która składa się z 11 rozdziałów i 95 artykułów, 2) kolejnym dowodem, świadczącym o wadliwości tytułu wykonawczego, jest oznaczenie organu promulgacyjnego w tytule wykonawczym, jak też w postanowieniu z dnia 25 listopada 2010 r. o zastosowaniu wykonania zastępczego. W obu przypadkach podano numer Dziennika Ustaw, jak też pozycję, pod którą został ogłoszony dany akt prawny, a następnie używa się zwrotu "z późniejszymi zmianami", co zdaniem skarżącego stanowi niedopuszczalną praktykę, 3) nie polega na prawdzie twierdzenie Powiatowego Lekarza Weterynarii w G., zawarte w części dot. treści podlegającego egzekucji obowiązku, jakoby stado kur rasy Ross-308, liczące 6.220 kur i 704 kogutów, było zakażone, 4) niedopuszczalna jest egzekucja administracyjna do czasu rozpatrzenia przez Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Szczecinie odwołania skarżącego od decyzji PWL z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], 5) skarżący wniósł o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, gdyż jego zdaniem "pospieszne działania PWL w G. wpisują się w dalszy ciąg działań, o charakterze sabotażu g-czego". Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r. znak [...] Powiatowy Lekarz Weterynarii w G., na podstawie art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji uznał za niedopuszczalny zarzut oznaczony w piśmie zobowiązanego numerem 3 i oddalił pozostałe zarzuty jako bezzasadne. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że P. M. w piśmie zawierającym zarzuty nie skonkretyzował podstawy prawnej tych zarzutów, jednakże z ich treści wynika, że zarzuty te oparte są na przepisie art. 33 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zdaniem organu skarżący myli kwestię aktu prawnego stanowiącego podstawę decyzji egzekwowanej z podstawą prawną egzekucji. W formularzu stanowiący wzór urzędowym kwestia ta jest jednoznacznie określona i zgodnie z wymogami określonymi w formularzu dokument ten został wypełniony. Za niezasadny uznano zarzut niewłaściwego oznaczenia (raczej wskazania) organu promulgacyjnego, w którym został opublikowany przedmiotowy akt prawny bowiem zarzuty w tym zakresie nie są oparte o żaden przepis prawa. Natomiast zastosowanie zwrotu z "późniejszymi zmianami" jest powszechnie używanym w obrocie prawnym. Jednakże dla organu administracji państwowej istotnym czynnikiem zastosowania takiego zwrotu w tytule wykonawczym jest stosowanie tego określenia we wzorach pism, określonych rozporządzeniem Ministra Finansów, jako obowiązującym w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zarzut nieprawomocności decyzji, który zdaniem zobowiązanego miałby uniemożliwić jej egzekucję, jest niezasadny, gdyż decyzja ta jest opatrzona klauzulą natychmiastowej wykonalności, co oznacza, że podlega ona wykonaniu nawet przed uprawomocnieniem. Natomiast zarzut dotyczący decyzji, a opisany w pkt 3 pisma zobowiązanego jest niedopuszczalny, gdyż dotyczy postępowania administracyjnego, a nie egzekucyjnego. W zażaleniu na to postanowienie P. M. podniósł, że: 1) lakoniczne uzasadnienie postanowienia stanowi zlepek luźnych twierdzeń, nie odnoszących się w ogóle, w sposób merytoryczny do jego zarzutów, 2) uzasadnienie postanowienia w części dotyczącej poprawności wystawionego na druku tytułu wykonawczego "jest wprost żałosne i nie zasługuje na jakąkolwiek polemikę", 3) o nieznajomości przepisów prawa świadczą sformułowania dotyczące nieprawomocności decyzji, gdyż przepisy k.p.a. nie znają takiego pojęcia, a jedynie zawierają decyzję decyzji ostatecznej w art. 16 § 1 k.p.a. Dodatkowo zobowiązany stwierdził, że w punkcie 1 pisma z dnia 26 listopada 2010 r. wyraźnie podkreślił, iż zgodnie z art. 27 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji tytuł wykonawczy powinien zawierać m.in. wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej. Zachodniopomorski Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Szczecinie po rozpatrzeniu zażalenia postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że dokonana przez Powiatowego Lekarza Weterynarii ocena zarzutów była zasadna. Podnoszone zarzuty, że stado nie było zakażone nie dotyczy czynności egzekucyjnej. W treści tytułu egzekucyjnego został wskazany akt normatywny stanowiący podstawę do wydania aktu administracyjnego ustalającego obowiązek oraz wskazana została podstawa prawna obowiązku – akt administracyjny – decyzja Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. nr [...], której treść była skarżącemu znana. W decyzji była podana szczegółowa podstawa prawna działania Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. Stawiane zarzuty zostały przez organ I instancji przeanalizowane i wyjaśnione, nie dotyczyły one okoliczności wskazanych w art. 33 pkt 1–9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego P. M. zarzucił rażące naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy: – art. 27 w związku z art. 33 pkt 10 ustawy – Prawo o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. niespełnienie wymogów poprzez prowadzenia postępowania egzekucyjnego w oparciu o wadliwy tytuł egzekucyjny, niezawierający wszystkich wymaganych prawem elementów. Wadliwie została wskazana podstawa prawna prowadzonej egzekucji administracyjnej. Przedmiotowy tytuł wykonawczy nie zawiera klauzuli o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji, – art. 33 ust. 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, – art. 8 k.p.a., tj. naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa, – art. 7, 77 oraz 80 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, – art. 124 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia niezawierającego należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji, ewentualnie o uchylenie postanowień organów obu instancji. Zachodniopomorski Wojewódzki Lekarz Weterynarii wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Sz 326/11, po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. M. na postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Szczecinie z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że środki ochrony prawnej przysługujące uczestnikom postępowania, prawo zgłoszenia które służy zobowiązanemu, mają na celu ochronę uczestników postępowania egzekucyjnego, co w konsekwencji oznacza, że nie służą one weryfikacji ostatecznych decyzji, czy postanowień stanowiących podstawę tytułu wykonawczego. Powyższą zasadę wyraża art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, stanowiący, że organ egzekucyjny bada z urzędu wyłącznie dopuszczalność egzekucji administracyjnej. Organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Z tych względów za niezasadne należy uznać zarzuty zawarte w pkt 3 pisma z dnia 26 listopada 2010 r., w zażaleniu i skardze kwestionujące ustalenie "jakoby stado kur i kogutów było zakażone". Zasadnie zatem organy egzekucyjne uznały, że podnoszona okoliczność, iż stado nie było zakażone nie dotyczy czynności egzekucyjnych i prowadzenie na tą okoliczność postępowania dowodowego w postępowaniu egzekucyjnym jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 27 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tytuł wykonawczy powinien spełniać wymogi w tym przepisie określone oraz być sporządzony według ustalonego przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych wzoru (art. 26 § 1 tej ustawy). Dla egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym, a takie objęte są tytułem wykonawczym w rozpoznawanej sprawie, Minister Finansów w rozporządzeniu z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. Nr 137, poz. 1541 ze zm.) określił wzór tytułu wykonawczego TYT – 3 zamieszczony w załączniku nr 24. Z treści zaskarżonego postanowienia oraz z akt sprawy wynika, że doręczony skarżącemu odpis tytułu wykonawczego zawierał wymagane ww. przepisami elementy i został sporządzony według ustalonego rozporządzeniem Ministra Finansów z załączniku nr 24 wzoru tytułu wykonawczego stosowanego w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Za niezasadny należy uznać zarzut, że tytuł wykonawczy będący podstawą prowadzonej egzekucji jest wadliwy, bowiem "zgodnie z art. 27 § 1 pkt 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji tytuł wykonawczy powinien zawierać m.in. wskazanie podstawy prawnej egzekucji administracyjnej, która zdaniem skarżącego została wskazana wadliwie". Rozważając zasadność tego zarzutu, tj. prawidłowość wskazanej w tytule wykonawczym podstawy prowadzonej egzekucji należy rozróżnić podstawę prawną egzekwowanego obowiązku (art. 27 § 1 pkt 3 ww. ustawy) od podstawy prawnej prowadzenia egzekucji (art. 27 § 1 pkt 6 ww. ustawy). Przez wskazanie podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku należy rozumieć powołanie decyzji, z mocy której na zobowiązanym ciąży egzekwowany obowiązek. Z kolei mówiąc o podstawie prawnej prowadzonej egzekucji należy przez to rozumieć przepisy, z mocy których dopuszczalne jest prowadzenie egzekucji obowiązków administracyjnych danego rodzaju. W wystawionym tytule wykonawczym została prawidłowo wskazana podstawa prawna egzekwowanego obowiązku – decyzja z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] i akt normatywny (stanowiący podstawę do wydania aktu administracyjnego ustalającego obowiązek) – ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych. W treści decyzji z dnia 2 listopada 2010 r. została dokładnie podana podstawa prawna jej wydania, a zatem pominięcie w rubryce akt normatywny artykułów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych, artykułów ustawy będących podstawą prawną nałożonych obowiązków stanowi uchybienie niemające wpływy na wynik sprawy. Strona skarżąca zakwestionowała (powołując się na art. 27 § 1 pkt 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji) prawidłowość podstawy prawnej prowadzonej egzekucji administracyjnej. Organ wystawiający przedmiotowy tytuł wykonawczy stosowany w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym jako podstawę prawną prowadzenia egzekucji administracyjnej wskazał na przepis art. 2 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 z późn. zm.). Powołany w tytule wykonawczym art. 2 § 1 pkt 3 w brzmieniu obowiązującym w dacie opublikowania tekstu jednolitego ustawy z 2002 r. – tekst jedn. Dz.U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm. – stanowił o egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Aktualnie zgodnie z art. 2 § 1 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. z 2005 r. Dz.U. Nr 24, poz. 1954 ze zm.) egzekucji administracyjnej podlegają obowiązki o charakterze niepieniężnym. Błąd jaki wystąpił w tytule wykonawczym był wynikiem pomyłki, która jednak nie ma wpływu na prawidłowość wystawienia tytułu wykonawczego. Wystawiony tytuł wykonawczy nie budzi wątpliwości co do charakteru, rodzaju egzekucji jaka ma być prowadzona na jego podstawie i z całą pewnością nie można stwierdzić, iż miało miejsce istotne naruszenie prawa, a jedynie oczywista omyłka, która nie miała wpływu na wynik postępowania. Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 10 tytuł wykonawczy winien zawierać klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej. W rubryce G tytułu wykonawczego 1/2010 z dnia 25 listopada 1010 r. zawarto klauzulę o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji, dlatego za niezasadny Sąd uznał zarzut skargi, że przedmiotowy tytuł wykonawczy nie zawiera klauzuli o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji. Odnosząc się do zarzutu zawartego w pkt II skargi, dotyczącego zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, Sąd wskazał, że zarzuty są instytucją sformalizowaną. Zobowiązanemu przysługuje w terminie 7 dni prawo zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 27 § 1 pkt 8 ustawy egzekucyjnej). Jeżeli więc zobowiązany, w zarzutach wniesionych w terminie 7 dni od otrzymania tytułu wykonawczego ograniczy je wyłącznie do jednej lub kilku podstaw wymienionych w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, to traci możliwość późniejszego zgłaszania nowych podstaw zarzutów w szczególności w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Zdaniem Sądu, skarżący w toku postępowania egzekucyjnego nie zgłaszał zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 8 ustawy egzekucyjnej). Potwierdza to uzasadnienie organu I instancji, w którym wskazano, "że skarżący nie skonkretyzował podstawy prawnej zarzutów", jednak z ich treści wynika, że w istocie zarzuty te oparte są na przepisie art. 33 pkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1961 r. o postępowaniu egzekucyjnym. Również organ II instancji uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] stycznia 2011 r. stwierdził, że stawiane zarzuty "nie dotyczyły okoliczności wskazanych w art. 33 § 1 pkt 1–9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji". Skoro skarżący nie zgłosił zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w toku postępowania i tym samym zarzut ten nie został rozpoznany, to za nietrafny należy uznać zarzut skargi w przedmiocie naruszenia art. 33 § 1 pkt 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 124 Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem zaskarżone postanowienie zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne odnoszące się do zgłoszonych zarzutów. Reasumując Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienia są prawidłowe, a podnoszone w skardze uchybienia nie stanowią naruszenia przepisów postępowania, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia – art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W sprawie nie zachodzą również przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia w myśl art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę. P. M. wniósł od wyroku skargę kasacyjną zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparł na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 126 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z: – art. 27 § 1 pkt 6 w związku z art. 33 pkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.), tj. nieuwzględnienie w treści zaskarżonego wyroku prowadzenia postępowania egzekucyjnego w oparciu o wadliwy tytuł egzekucyjny; – art. 33 pkt 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez nieuwzględnienie w treści zaskarżonego wyroku zastosowania w postępowaniu egzekucyjnym zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; – art. 124 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieuwzględnienie w treści zaskarżonego wyroku rażącego naruszenia przez organy I i II instancji obowiązku sporządzenia należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanych postanowień; 2) art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niewłaściwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku polegające w szczególności na nieodniesieniu się do podniesionego w skardze do WSA zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że nie był on uprzednio zgłoszony w zarzutach w postępowaniu egzekucyjnym. Na tych podstawach wnosił o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania; 2) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych; 3) rozpoznanie sprawy również pod nieobecność skarżącego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Zachodniopomorski Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Szczecinie wniósł o jej oddalenie oraz obciążenie wnoszącego skargę kosztami postępowania procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 2 i art. 126 Kodeksu postępowania administracyjnego nie jest zasadny. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach". Według art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego podstawą stwierdzenia nieważności decyzji, wyliczoną w pkt 2, jest wydanie decyzji (postanowienia) bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Stosowanie sankcji nieważności jest ograniczone do kardynalnych naruszeń prawa. Do takiego rodzaju naruszeń prawa zalicza się naruszenie przepisów prawa, które wyłączają dopuszczalność działania lub treść danego działania organu administracji publicznej. Do takiego rodzaju naruszeń prawa nie kwalifikuje się naruszenie prawa, które polega na podaniu niewłaściwej podstawy prawnej, jeżeli w obowiązującym systemie prawa jest przepis prawa dający podstawę do podjęcia działania. Nie można zatem do ciężkiego kwalifikowanego naruszenia prawa obwarowanego sankcją nieważności zaliczyć naruszenia art. 27 § 1 pkt 6 w związku z art. 33 pkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.). Podanie zatem w tytule wykonawczym art. 2 § 1 pkt 3 zamiast art. 2 § 1 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie stanowi naruszenia, które stanowiłoby podstawę do zastosowania sankcji nieważności, skoro art. 2 regulujący zakres przedmiotowy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi w enumeratywnym wyliczeniu o poddaniu egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym pozostających we właściwości organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 124 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd w pełni prawidłowo ocenił brak naruszenia prawa w zakresie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia i braku w tym zakresie rażącego naruszenia. Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 33 pkt 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Sąd w pełni prawidłowo przeprowadził wykładnię przepisów prawa co do sformalizowana regulacji zarzutu jako środka obrony przed egzekucją, co do stadium dopuszczalności zgłoszenia. Wyboru środka egzekucyjnego nie można wywieść z zasadności lub braku zasadności nałożonego obowiązku. W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.