II OZ 54/12

Dnia 7 lutego 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Bujko po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2012 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T.D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 czerwca 2011 roku, sygn. akt II SA/Wr 269/11 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T.D. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] lutego 2011 roku, nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 3 czerwca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił wstrzymania wykonania decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] lutego 2011 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. W uzasadnieniu Sąd I instancji wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie oceniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy brać pod uwagę zarówno interesy skarżącego, jak i uczestników postępowania. Sąd zgodził się z twierdzeniem, że w niniejszej sprawie przywrócenie stanu poprzedniego czy też doprowadzenie obiektu budowanego do stanu zgodnego z prawem mogłoby być trudne, a z pewnością będzie kosztowne i uciążliwe. Sąd podkreślił jednak, że to inwestor, a nie skarżący, ponadto ryzyko prowadzenia robót przed rozpoznaniem skargi przez Sąd i to na nim spoczywać będzie obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego w razie, gdyby okazało się, że w wyniku rozpoznania skargi decyzja zostanie uchylona, z czego inwestor powinien zdawać sobie sprawę. Dodatkowo Sąd wskazał, że stosownie do art. 35a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623) w przypadku wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na decyzję o pozwoleniu na budowę, wstrzymanie wykonania tej decyzji sąd może uzależnić od złożenia przez skarżących kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora z powodu wstrzymania wykonania takiej decyzji. Brzmienie przywołanego przepisu dowodzi, że postanowienie wstrzymujące wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę stanowić może dużą dolegliwość dla inwestora, mogącą nierzadko spowodować większą szkodę niż szkoda, jaka może wyniknąć z kontynuowania robót budowlanych prowadzonych w oparciu o zaskarżoną decyzję. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł T.D. W zażaleniu skarżący wskazał, że powodem do złożenia przedmiotowego wniosku była przede wszystkim obawa o negatywny wpływ inwestycji na życie ludzi zamieszkujących w jej pobliżu. Ponadto podniósł te same zarzuty i argumenty co we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a., zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając na nią obowiązku ich udowodnienia. Sąd oceniając podniesione we wniosku okoliczności bierze pod uwagę zarówno interesy strony skarżącej jak i uczestników postępowania. Ponadto wstrzymanie wykonania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz wydającej pozwolenie na budowę należy traktować w sposób wyjątkowy, a oceniając okoliczności powołane we wniosku o wstrzymanie wykonania takiej decyzji pamiętać należy o tym jakie konsekwencje takie wstrzymanie będzie miało dla inwestora. Specjalny charakter wstrzymania wykonania takie decyzji został podkreślony przez ustawodawcę poprzez regulację zawartą w art. 35a ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którą sąd może uzależnić wstrzymanie wykonania decyzji od złożenia przez skarżącego kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora. W przedmiotowej sprawie należy całkowicie zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji wyrażonym w zaskarżonym postanowieniu. Przede wszystkim Sąd oceniając rozpoznawany wniosek słusznie brał pod uwagę nie tylko interesy skarżącego, ale także inwestora. Zgodzić się również należy, że wybudowanie obiektu budowlanego nie wywołuje skutku o charakterze nieodwracalnym. W orzecznictwie sądowym przejmuje się, że wykonanie obiektu budowlanego jest zdarzeniem faktycznym, który można odwrócić, bo jego odwrócenie zależy tylko od możliwości technicznych inwestora. Zatem to inwestor zobowiązany będzie do przywrócenia stanu poprzedniego na własny koszt, a więc jakakolwiek szkoda finansowa powstanie po stronie inwestora, a nie skarżącego. Ponadto w rozpoznawanym wniosku skarżący nie uprawdopodobnili żadnych konkretnych zagrożeń jakie mogą wyniknąć w związku z wykonaniem przedmiotowych decyzji. Sam fakt, że inwestor może wybudować obiekt do czasu rozpoznania sprawy, której przedmiotem jest kontrola legalności decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę nie uprawdopodabnia jeszcze, że stronie zostanie wyrządzona szkoda. Skoro więc w niniejszej sprawie nie zostały wykazane przez skarżącego okoliczności określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. to należało odmówić wstrzymania zaskarżonej decyzji. Z tych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.