II OSK 2398/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie Sędzia NSA Leszek Leszczyński ( spr. ) Sędzia del. NSA Tomasz Zbrojewski Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 560/11 w sprawie ze skargi P. F. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji dla przedsięwzięcia EURO 2012 oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 14 lipca 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 560/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. F. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji dla przedsięwzięcia EURO 2012. Wyrok powyższy zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] czerwca 2011 r. o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012, polegającego na budowie fragmentu połączenia tramwajowego skrzyżowania ulic [...] – [...] ze Stadionem EURO 2012 przez osiedle [...] – odcinek od przecięcia ul. [...] do krańcówki przy planowanym stadionie, z towarzyszącymi przedsięwzięciami infrastrukturalnymi, wydaną na podstawie art. 24 ust. 5 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce nożnej UEFA EURO 2012 (Dz. U. z 2010 r. Nr 26, poz. 133 ze zm., zwanej dalej ustawą o EURO). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister Infrastruktury wskazał, iż wniosek o lokalizację, z którym wystąpił inwestor – Gmina Miasto Wrocław, spełniał wymagania m.in. zawierał konieczne elementy i załączono do niego właściwe opinie. W toku postępowania uczyniono zadość obowiązkowi powiadomienia stron o jego wszczęciu (wywieszenie ogłoszeń, ich publikacja w prasie i na stronie internetowej oraz doręczenie zawiadomień). Przyznano, iż nieruchomość należąca do wnoszącego odwołanie (nr [...] obręb [...]), objęta decyzją lokalizacyjną, została przeznaczona na ten sam cel we wcześniejszej ostatecznej decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] lutego 2009 r. ustalającej lokalizację inwestycji EURO 2012 polegającej na przebudowie ul. [...] i budowy jej skrzyżowania oraz budowie fragmentu połączenia tramwajowego skrzyżowania ulic [...] – [...] ze Stadionem EURO 2012 przez osiedle [...]. Nie doszło jednak do orzekania w tej samej sprawie, wobec zmiany stanu prawnego. Wskazano, iż decyzja z 2009 roku została wydana na podstawie ustawy o EURO przed nowelizacją dokonaną ustawą z dnia 28 sierpnia 2009 r. o zmianie ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 161, poz. 1281). Przewidywano wówczas odrębny tryb wydania decyzji w przedmiocie lokalizacji (art. 23-25) i wywłaszczenia (art. 27-28). Decyzja z 2009 roku nie wywoływała więc skutku w postaci wywłaszczenia. Zgodnie natomiast ze znowelizowanym art. 24 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 24a ust. 3 ustawy o EURO z chwilą, gdy decyzja o ustaleniu lokalizacji stanie się ostateczna, nieruchomości w niej wymienione stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Stąd decyzje Wojewody Dolnośląskiego z 2009 i 2010 roku zapadły w odmiennych stanach prawnych, nie można więc uznać, że zapadły w tej samej sprawie. Za bezpodstawny uznano także zarzut, iż strony nie zostały właściwie poinformowane o wszczęciu postępowania. Uczyniono bowiem zadość wymaganiom ustawy, a pełnomocnik wnoszącego odwołanie zgłosił swój udział w postępowaniu, co przesądza o tym, iż Strona została skutecznie poinformowana o fakcie jego wszczęcia. W skardze P. F. sformułował zarzut wydania decyzji w sytuacji, gdy działka skarżącego (nr ew. [...]) objęta jest inną prawomocną decyzją (z 2009 roku), w następstwie której toczą się dwa postępowania – o wydanie nieruchomości i wywłaszczenie, zarzut niedopełnienia obowiązku informowania wszystkich stron o toczącym się postępowaniu, co uniemożliwiło czynny udział w postępowaniu P.M., wierzycielowi hipotecznemu skarżącego, posiadającemu prawo dożywotniego zamieszkiwania na terenie nieruchomości objętej decyzją, będącemu z tego tytułu stroną w sprawie oraz zarzut pominięcia zasady niedziałania prawa wstecz, bowiem zaskarżona decyzja została wydana w celu osiągnięcia skutków wynikających z obecnego brzmienia ustawy o EURO (niezwłoczne zajęcie nieruchomości, przeniesienie prawa własności, wygaszenie ograniczonych praw rzeczowych ciążących na nieruchomości), a to oznacza naruszenie konstytucyjnej zasady państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP). W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury podtrzymał dotychczasowe stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 lipca 2011 r. oddalił skargę, podając w uzasadnieniu, że w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane jest jednolicie stanowisko, iż zmiana szczególnych regulacji dotyczących realizacji przedsięwzięć publicznych, jaką jest poszerzenie skutków prawnych wydania decyzji lokalizacyjnej, polegające na przypisaniu skutków jej wydania bezpośrednio w sferze przewłaszczenia nieruchomości w liniach rozgraniczających na rzecz Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego ma taki skutek, iż dopuszczalne jest ponowne orzekanie w przedmiocie realizacji tego samego przedsięwzięcia, a decyzja w tym przedmiocie nie jest dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Powyższa sytuacja miała miejsce w sprawie. Możliwość wydania ponownej decyzji w przedmiocie lokalizacji tego samego przedsięwzięcia (w następstwie istotnej zmiany stanu prawnego) nie tworzy sytuacji, w której wydanie kolejnej decyzji nie jest możliwe. Nie ma więc w tym przypadku sytuacji prawa nabytego, które mogłoby zostać naruszone na skutek wydania kolejnego orzeczenia w związku ze zmianą stanu prawnego. Nie może też dojść do uchybienia zasadzie nie działania prawa wstecz. Niezasadny jest wobec tego zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji. Nie mają przesądzającego znaczenia podnoszone kwestie, iż w oparciu o orzeczenie z 2009 roku toczą się już odrębne postępowania (w przedmiocie zajęcia nieruchomości i wywłaszczenia). O ile ponowna decyzja w przedmiocie lokalizacji (z 2010 roku) stanie się ostateczna, będzie to mogło być przesłanką do wygaszenia poprzedniego orzeczenia w całości lub stosownej części, jako bezprzedmiotowego (art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a.) co wywoła z kolei stosowne skutki prawne w odniesieniu do toczących się postępowań bądź decyzji wydanych na podstawie przedmiotowego orzeczenia o lokalizacji z 2009 roku. Bezzasadne są także zarzuty skargi dotyczące niezapewnienia udziału w postępowaniu osobie dysponującej ograniczonymi prawami rzeczowymi do nieruchomości objętej decyzją. Ustawa o EURO ustanawia w art. 23 ust. 3, ust. 3a, art. 24 ust. 2 i ust. 3 reguły dotyczące informowania wszelkich stron postępowania, poza właścicielem i użytkownikiem wieczystym nieruchomości, o wydaniu orzeczenia w drodze ogłoszeń publicznych. Jak wskazuje organ administracji uczyniono zadość stosownym wymaganiom. Treść wymaganej informacji jest pełna (zawiadomienia z dnia [...] maja i [...] czerwca 2010 r.). Trafnie wskazuje organ administracji, iż ustawa wymaga jedynie poinformowania o wydaniu decyzji. Stąd zarzuty w tym zakresie są niezasadne. Sąd nie oceniał interesu prawnego P.M., bowiem kwestia ta nie ma w sprawie znaczenia. Jak przyznano w skardze, nie brał on udziału postępowaniu przed organem administracji, nie jest więc stroną postępowania sądowoadministracyjnego, w myśl art. 33 § 1 wskazanej ustawy, niezależnie od okoliczności, czy wynik postępowania ma wpływ na jego interes prawny. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył reprezentowany przez pełnomocnika P. F., jako podstawy skargi kasacyjnej podając: I. naruszenie przepisów prawa procesowego, poprzez: -(1) brak analizy całego materiału dowodowego przedłożonego w niniejszym postępowaniu, a w szczególności wniosku inwestora - Gminy Wrocław, pod kątem jego zgodności z art. 23 ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 oraz wydanej przez Wojewodę Dolnośląskiego, a zaskarżonej przez stronę decyzji lokalizacyjnej, pod kątem jej zgodności z art. 24 ustawy o EURO 2012, -(2) ograniczenie rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyłącznie do zarzutów skargi, pomimo niezwiązania sądu administracyjnego tymi zarzutami, oraz -(3) pominięcie rozważań na temat obowiązku potraktowania P.M., dłużnika hipotecznego nieruchomości objętej decyzją, którego prawa rzeczowe w momencie uprawomocnienia się decyzji lokalizacyjnej wygasły, analogicznie do właściciela bądź użytkownika wieczystego nieruchomości, co oznaczałoby obowiązek leżący po stronie Wojewody zawiadomienie w/w o podjęciu rzeczonej decyzji lokalizacyjnej, czego nie uczyniono, w kontekście nieważności postępowania administracyjnego, a co WSA powinien wziąć pod uwagę z urzędu, bez względu na to, czy P.M. był stroną postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. II. naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez: -(1) błędne przyjęcie, iż przepisy ustawy nowelizującej ustawę o EURO 2012 mające charakter retroaktywny, wbrew niekorzystnemu oddziaływaniu na prawa rzeczowe, o charakterze bezwzględnym, do których należy prawo własności oraz hipoteka, w stosunku do pierwotnego brzmienia tej ustawy, mają zastosowanie w niniejszym przypadku, nie naruszając praw konstytucyjnych przysługujących stronie oraz jego wierzyciela hipotecznego, a w szczególności zasady lex retro non agit, której gwarancją jest art. 2 Konstytucji RP, a która zdaniem strony została zachwiana poprzez wykorzystanie przez inwestora, a następnie organy administracyjne (Wojewodę Dolnośląskiego oraz Ministra Infrastruktury) zmian do ustawy o EURO 2012 wprowadzonych nowelą do wniesienia nowego wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej, która w jego efekcie została wydana, przede wszystkim celem uzyskania skutku (nabycia przez Gminę Wrocław nieobciążonej hipoteką nieruchomości), który wcześniej, w oparciu o pierwotne brzmienie ustawy był niemożliwy bez wydania decyzji o wywłaszczeniu i wypłaty odszkodowania, -(2) naruszenie zasad współżycia społecznego oraz interesu właściciela nieruchomości, który został potraktowany drugorzędnie w stosunku do interesu publicznego, który nie mógł zostać zaspokojony wcześniej wyłącznie ze względu na opieszałość i nieprzejednane stanowisko dotyczące wartości nieruchomości Gminy Wrocław oraz Wojewody Dolnośląskiego, pomimo zawarcia przez Gminę Wrocław w 2008 r. transakcji, na warunkach analogicznych do tych, które domagała się strona, skutkiem czego jest uzyskanie przez Gminę Wrocław nieograniczonego władztwa nad nieruchomością objętą zaskarżoną decyzją przy jednoczesnym braku wypłaty odszkodowania na rzecz jej właściciela i wierzyciela hipotecznego, pomimo upływu ponad pół roku od uzyskania przez decyzję przymiotu ostateczności, -(3) pominięcie analizy treści Rozporządzenia Rady Ministrów, zawierającego wykaz przedsięwzięć inwestycyjnych związanych z EURO 2012 pod kątem zgodności przedsięwzięcia określonego zaskarżoną decyzją lokalizacyjną z opublikowaną w akcie prawnym listą, oraz -(4) pominięcie przez WSA faktu prawomocności decyzji lokalizacyjnej wydanej przez Wojewodę Dolnośląskiego dnia [...] lutego 2009 r. o znaku [...], która dotychczas, jak wynika z informacji strony nie została uchylona, co skutkuje m.in. objęciem tożsamego przedmiotu dwoma decyzjami administracyjnymi o różnej treści. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, celem dokonania kompleksowej oceny materiału dowodowego pod kątem jego zgodności z ustawą o EURO 2012 oraz ochroną własności prywatnej, szczególnie w kontekście działań jednostek samorządowych oraz organów administracji publicznej w okresie do połowy 2010 r. lub zmianę zaskarżonego orzeczenia, poprzez uchylenie decyzji lokalizacyjnej i umorzenie postępowania związanego z jego wydaniem, co pozwoli Wojewodzie Dolnośląskiemu na kontynuację wobec strony postępowania zgodnego z brzmieniem pierwotnych przepisów ustawy o EURO 2012, pozostawiając stronie oraz jej wierzycielowi gwarancję zabezpieczenia wierzytelności powstałych w wyniku nabycia przez P. F. prawa własności działki objętej sporną decyzją lokalizacyjną, jak również o zasądzenie od organu na rzecz strony kosztów postępowania przed WSA oraz NSA. W odpowiedzi na skargę kasacyjną działający przez pełnomocnika uczestnik postępowania - Gmina Wrocław wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie od skarżącego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu badając jedynie czy w sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania. Wynikająca z tego przepisu zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza, że Sąd jest związany wnioskiem skarżącego wynikającym ze skargi kasacyjnej, określającym przedmiot zaskarżenia oraz podstawy zaskarżenia określone w art. 174 p.p.s.a. Wskazane w tym przepisie podstawy zaskarżenia determinują kierunek działalności kontrolnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, który nie może z własnej inicjatywy podjąć żadnych badań w celu ustalenia innych poza podniesionymi w skardze kasacyjnej, wad zaskarżonego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Skarga kasacyjna odwołująca się do zarzutów naruszenia zarówno prawa materialnego jak i przepisów postępowania jest niezasadna, w związku z czym nie zasługuje na uwzględnienie. Niezależnie od merytorycznej zawartości zarzutów należy podnieść, iż autor skargi kasacyjnej nie powołuje się na art. 174 p.p.s.a. oraz na żadną z jego jednostek redakcyjnych przy określaniu podstawy zarzutów skargi. Przy formułowaniu natomiast samych zarzutów autor skargi kasacyjnej nie wskazuje na konkretne przepisy, których naruszenie podnosi (poza art. 23 i art. 24 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce nożnej UEFA EURO 2012 (Dz. U. z 2010 r. Nr 26, poz. 133 ze zm., dalej: "ustawa o EURO 2012"), co utrudnia precyzyjną identyfikację ich treści, a także odczytanie intencji autora. Skarga kasacyjna nie spełnia także wymogów argumentacyjnych, określonych przy obu rodzajach zarzutów w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych nie wykazuje bowiem, że stawiane przez autora skargi zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie. Przy formułowaniu zarzutów naruszenia prawa materialnego autor skargi kasacyjnej nie określa postaci naruszenia tego prawa (błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie), tym bardziej nie określając szczegółowego rodzaju i sposobu uchybienia w ramach danej postaci. Brak jest też wskazania wykładni prawidłowej bądź zastosowania właściwego. Z kolei przy odwoływaniu się do naruszenia przepisów postępowania, brak jest wykazania możliwego istotnego wpływu zarzucanego uchybienia na treść rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Powyższe wady odnośnie do sposobu sformułowania i uzasadnienia zarzutów skargi nie uniemożliwiają wprawdzie przeprowadzenia kontroli kasacyjnej, ale w istotny sposób ograniczają skuteczność argumentacji zawartej w skardze kasacyjnej. Niezasadny merytorycznie jest zarzut podnoszący brak analizy całego materiału dowodowego przedłożonego w postępowaniu, w szczególności wniosku inwestora (Gminy Wrocław) pod kątem zgodności z art. 23 ustawy o EURO 2012 oraz decyzji lokalizacyjnej pod kątem zgodności z art. 24 tej ustawy. Nie wskazano bowiem w skardze kasacyjnej, jakie składniki tego materiału dowodowego nie zostały zanalizowane oraz w jakim zakresie i w jakim kontekście można ten zarzut postawić Sądowi I instancji w ramach kontroli zaskarżonego wyroku. Nie jest także w żadnym zakresie rozwinięty zarzut ograniczenia się przez WSA we Wrocławiu wyłącznie do zarzutów skargi. Mimo braku wskazania w skardze, należy ten zarzut związać z art. 134 § 1 p.p.s.a, przy czym autor skargi kasacyjnej nie podaje, w jakim kontekście niezwiązanie sądu zarzutami skargi nie zostało zrealizowane oraz jakie naruszenia prawa przez organy nie zostały przez Sąd I instancji wzięte pod uwagę w granicach wniesionej do tego Sądu skargi. Nie jest zasadny zarzut pominięcia w postępowaniu wierzyciela hipotecznego (określanego też jako dłużnik hipoteczny) nieruchomości objętej decyzją lokalizacyjną, powodującą wygaśnięcie jego praw rzeczowych. Także ten zarzut nie został w uzasadnieniu rozwinięty (na s. 5 streszczono sformułowanie z podstaw zarzutu), natomiast jego niezasadność wiąże się z przewidzianym w ustawie o EURO 2012 sposobem informowania stron postępowania, co zostało wskazane wyraźnie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W szczególności, z art. 24 ustawy wynika, że poza właścicielem i użytkownikiem wieczystym informowanie o postępowaniu oraz o treści decyzji odbywa się w drodze ogłoszeń publicznych (ust. 2 i ust. 3) i fakt ten został poddany kontroli Sądu I instancji. To ostatnie zresztą w żadnym zakresie nie zostało w skardze kasacyjnej zakwestionowane. Wśród zarzutów naruszenia prawa materialnego podstawowe znaczenie ma zarzut pominięcia przez Sąd I instancji faktu, iż w dniu [...] lutego 2009 r. została wydana przez Wojewodę Dolnośląskiego decyzja lokalizacyjna, która nie została uchylona, w związku z czym decyzja Wojewody z dnia [...] czerwca 2010 r. oraz utrzymująca tę decyzję w mocy decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2011 r., wydane zostały w warunkach naruszenia zasady res iudicata, z powodu objęcia tymi decyzjami tożsamego przedmiotu. Zarzut jest niezasadny, bowiem tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwiema decyzjami administracyjnymi, z których pierwsza jest ostateczna, ma miejsce wówczas, gdy w obu decyzjach występują te same podmioty w sprawie, decyzje dotyczą tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym (por. por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 632; P. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 349-350). Taka sytuacja nie występuje w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym. Nowelizacja ustawy o EURO 2012, mająca miejsca w dniu [...] sierpnia 2009 r. (ustawa o zmianie ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. Nr 161, poz. 1281), zmieniła treść decyzji lokalizacyjnej, poszerzając jej skutki prawne. W ramach przepisów ustawy w wersji pierwotnej (z dnia 7 września 2007 r.), decyzja lokalizacyjna nie wywoływała skutków w zakresie wywłaszczenia, które realizowane było w drodze odrębnej decyzji. Nowelizacja ustawy wprowadziła regulację, w ramach której decyzja lokalizacyjna powoduje, iż nieruchomości, których ona dotyczy, przechodzą na własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Kolejna decyzja wywłaszczeniowa nie jest zatem nie tylko potrzebna, ale także nie jest w ogóle przewidziana. W konsekwencji, w dacie podejmowania decyzji pierwszoinstancyjnej z dnia [...] czerwca 2010 r. na gruncie znowelizowanej ustawy, nie była podjęta decyzja wywłaszczeniowa i nie było już możliwości jej podjęcia, bowiem wywłaszczenie realizowało się w ramach skutków decyzji lokalizacyjnej podejmowanej na gruncie znowelizowanej ustawy (art. 24a ust. 3 tej ustawy). Niepodjęcie nowej decyzji prowadziłoby zatem do braku możliwości wywłaszczenia na gruncie ustawy o EURO 2012, niwecząc w ten sposób jej podstawowy cel. Należało zatem uznać, że Sąd I instancji trafnie w kontekście powyższych warunków podkreślając, iż zmiana stanu prawnego w postaci szczególnych regulacji dotyczących realizacji zadań publicznych powoduje, że ponowne orzekanie w przedmiocie tego samego przedsięwzięcia jest dopuszczalne (s. 4 uzasadnienia wyroku), poprawnie przesądził o tym, że zmiana stanu prawnego, powodująca rozszerzenie skutków decyzji lokalizacyjnej na gruncie nowelizacji ustawy o EURO 2012, wymaga podjęcia nowej decyzji w tym samym przedmiocie w wobec tych samych adresatów w warunkach zmienionego stanu prawnego. Wskazane w ramach tego zarzutu "pominięcie przez WSA faktu prawomocności decyzji lokalizacyjnej" (s. 3 skargi kasacyjnej) jest natomiast nietrafne o tyle, że Sąd I instancji tego faktu nie pominął, lecz inaczej ocenił skutki jego wystąpienia dla kwestii zgodności z prawem wydania "nowej" decyzji lokalizacyjnej na gruncie zmienionego stanu prawnego. Nie jest również zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego, polegający na zarzucie retroaktywnego charakteru ustawy nowelizującej. Powołanie się na art. 2 Konstytucji RP jako gwarancji zasady lex retro non agit (mimo, że autor skargi kasacyjnej nie określił precyzyjnie kontekstu retroaktywności, który można byłoby z ustawą o EURO 2012 związać) jest co do istoty zasadne, tyle, że nie może stanowić podstawy sądowej kontroli działań administracji publicznej, bowiem w zakresie kognicji sądów administracyjnych nie leży kontrola ustawodawstwa z tego punktu widzenia. Także w zakresie tego zarzutu brak jest szczegółowej argumentacji, prowadzącej do wykazania podnoszonego naruszenia. Nie służą temu również powołane w postaci sygnatur (a więc bez odpowiedniej argumentacji) orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, odnoszące się do zasady nieretroakcji. Całkowicie niezasadne jest powołanie się na zasady współżycia społecznego oraz na interes właściciela, które to kryteria zostały w ocenie autora skargi naruszone poprzez wydanie zaskarżonych decyzji i zostały podporządkowane interesowi publicznemu, m.in. z powodu opieszałości i nieprzejednanego stanowiska gminy w realizacji decyzji lokalizacyjnej oraz kwestii prowadzenia postępowania wywłaszczeniowego i wypłaty odszkodowania. Także ten zarzut nie został dostatecznie rozwinięty w uzasadnieniu skargi (s. 6), zwłaszcza, że będąc nakierowanym na działania organów administracji, wymagał powiązania i odniesienia do zaskarżonego wyroku Sądu I instancji. Nie został także wskazany związek pominięcia analizy podniesionego w trzecim zarzucie naruszenia prawa materialnego, nie określonego identyfikacyjnie Rozporządzenia Rady Ministrów (oraz bez wskazania konkretnych jego przepisów), z pozostałymi zarzutami skargi kasacyjnej, co uniemożliwia poddanie tego zarzutu kontroli merytorycznej w kontekście treści zaskarżonego wyroku. W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę wskazane wyżej argumenty przesądzające o niezasadności wszystkich zarzutów skargi kasacyjnej oraz podkreślając uchybienia co do sposobu formułowania i uzasadniania zarzutów, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę tę oddalił.