I OSK 1720/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lech po rozpoznaniu w dniu 5 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. H. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 czerwca 2011 r., sygn. akt III SO/Lu 6/11 odrzucającego skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt III SO/Lu 3/11 wymierzającym Komendantowi Powiatowemu Policji we W. grzywny w wysokości 300 (trzysta) złotych z tytułu nieprzekazania skargi w terminie w sprawie z wniosku J. H. o wymierzenie Komendantowi Powiatowemu Policji we W. grzywny za nieprzekazanie do sądu skargi w terminie postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, sygn. akt III SO/Lu 3/11, po rozpoznaniu wniosku J .H., wymierzył Komendantowi Powiatowemu Policji we W. grzywnę w wysokości 300 (trzysta) złotych z tytułu nieprzekazania do sądu skargi w terminie. Skarżący pismem z dnia 6 maja 2011 r. wniósł o wznowienie postępowania sądowego we wskazanej wyżej sprawie. Zarządzeniem z dnia 25 maja 2011 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania sądowego, poprzez uzasadnienie podstawy wznowienia postępowania i wskazania okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi o wznowienie postępowania. Pismem z dnia 6 czerwca 2011 r. J. H. wskazał na art. 271 ust. 2 i art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz wyjaśnił, że postanowienie z dnia 6 kwietnia 2011 r. zostało mu doręczone w dniu 14 kwietnia 2011 r. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 czerwca 2001 r., sygn. akt III SO/Lu 6/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę o wznowienie postępowania sądowego wskazując, że podanie podstawy prawnej skargi o wznowienie postępowania winno zawierać nie tylko wyraźne określenie, które z przepisów art. 271-273 powołanej ustawy uzasadniają wznowienie postępowania, ale również winno zawierać uzasadnienie podanej podstawy wznowienia postępowania (co wynika z art. 279 ustawy). W ocenie Sądu skarżący nie wskazał, na czym miałaby polegać jego nienależyta reprezentacja lub też pozbawienie go możności działania w sprawie o sygn. akt III SO/Lu 3/11, ani też nie powołał nowych okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Od tego postanowienia J. H. złożył skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 280 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 271 ust. 2 i art. 273 § 2 tej ustawy, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na zbadaniu przez Sąd pierwszej instancji merytorycznej zasadności skargi o wznowienie postępowania, podczas, gdy jedynym dopuszczalnym zakresem badania skargi o wznowienie – na tym etapie postępowania – są ustawowe przesłanki wznowienia. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powtórzono argumenty przemawiające za tym, że powołane przez skarżącego podstawy wznowienia postępowania umożliwiają rozpoznanie skargi o wznowienie postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Powiatowy Policji we W. wniósł o jej oddalenie w całości, podzielając stanowisko Sądu pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zgodnie z art. 279 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Tymczasem skarga o wznowienie postępowania złożona przez J. H. zawiera co prawda przytoczenie przepisów prawa, które miałyby stanowić podstawy wznowienia postępowania, to jest art. 271 pkt 2 art. 273 § 2, ale nie oznacza to jeszcze, że jest oparta o ustawową przesłankę wznowienia. Zgodnie bowiem ze wskazanymi przepisami można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu oraz można żądać wznowienia, gdy strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania. Należy jednak zauważyć, iż sformułowanie podstawy wznowienia przez przytoczenie odpowiednich przepisów nie oznacza oparcia skargi na ustawowej przesłance wznowienia, jeżeli z uzasadnienia jej nie wynika, czy taka podstawa zachodzi. Taka skarga jako nieoparta na ustawowej przesłance wznowienia podlega odrzuceniu na podstawie art. 280 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na uwadze należy podzielić pogląd wyrażony w zaskarżonym postanowieniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, iż argumenty zawarte w skardze o wznowienie postępowania nie zawierają żadnej z ustawowych podstaw wznowienia postępowania. Skarżący nie wskazał bowiem na czym w niniejszej sprawie polegała jego nienależyta reprezentacja, czy też pozbawienie go możności działania w sprawie. Ogólne zaś sformułowanie podstawy prawnej wznowienia, jak również brak uzasadnienia w tym zakresie nie oznacza oparcia skargi na ustawowej przesłance wznowienia, o czym już był mowa powyżej. Wobec tego uznać należy, że zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 czerwca 2011 r. nie narusza przepisów obowiązującego prawa, a tym samym zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 i 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowi, jak w sentencji.