VI SA/Wa 785/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant ref. staż. Katarzyna Smaga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi Z. H. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2010 r.; 2. stwierdza, że uchylone postanowienia nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego Z. H. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] marca 2011 r. Z. H. (skarżący) złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnej w Warszawie, w której wniósł o uchylenie w całości postanowienia Komendanta Głównego Policji z dnia[...] lutego 2011 r. nr [...], utrzymującego w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] grudnia 2010 r., wydane w przedmiocie zawieszenia z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wydania skarżącemu licencji pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia. Do wydania powyższych rozstrzygnięć doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] października 2010 r. Wydział Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], na wniosek skarżącego wszczął postępowanie w sprawie wydania mu licencji pracownika technicznego drugiego stopnia. W toku prowadzonego postępowania Naczelnik Wydziału Postępowań KWP zwrócił się do Komendanta Komisariatu Policji III w [...] o sporządzenie opinii o osobie skarżącego nadmieniając, że wydanie postanowienia w tym przedmiocie powinno nastąpić po przeprowadzeniu wnikliwych ustaleń, a negatywna opinia o pracowniku ochrony stanowić będzie zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221 ze zm.) – dalej ustawa o ochronie, podstawę do odmowy wydania przedmiotowej licencji. Postanowieniem z dnia [...] października 2010 r., nr [...] Komendant Komisariatu Policji III w [...], nie ustaliwszy przesłanek, które wpływałyby negatywnie na opinię, wydał postanowienie, w którym pozytywnie zaopiniował skarżącego w sprawie wydania licencji. Nadto, w ramach prowadzonego postępowania uzyskano informację, że skarżący nie figuruje w kartotece karnej Krajowego Rejestru Karnego. Pismem z dnia [...] listopada 2010 r. Sąd Okręgowy w [...] poinformował, że sprawa karna prowadzona z oskarżenia publicznego przeciwko skarżącemu (sygn. akt [...]) o przestępstwo umyślne z art. [...] Kodeksu karnego jest nadal w toku, a kolejny termin rozprawy został wyznaczony na dzień 17 grudnia 2010 r. KWP w [...], wskazując na treść art. 29 ust. 3 pkt 2 ustawy o ochronie, zgodnie z którym licencję pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia wydaje się osobie, która posiada co najmniej wykształcenie średnie techniczne, zwrócił się do Centrum Szkolenia Łączności i Informatyki w [...] z zapytaniem, czy dyplom ukończenia Szkoły Chorążych z tytułem technika wojsk łączności w specjalności: eksploatacja urządzeń walki radioelektronicznej, którym wylegitymował się skarżący, stanowi potwierdzenie wykształcenia średniego technicznego. 29 listopada 2010 r. Centrum Szkolenia odpowiedziało twierdząco, zaznaczając, że wyjaśnienia mają charakter ogólny i nie powinny stanowić jednoznacznej podstawy wydania decyzji. Komendant Wojewódzki Policji w [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] powołując się na art. 97 § 1 pkt 4 w związku z art. 123 § 1, art. 124 § 1 oraz art. 268a Kpa., zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wydania skarżącemu licencji pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia. W uzasadnieniu organ I instancji podniósł, że w związku z toczącym się przeciwko skarżącemu postępowaniem karnym o przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego, kwalifikowane z art. art. 265 § 1 k.k. oraz z uwagi na potrzebę wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, jest zobowiązany do uzyskania informacji o merytorycznym sposobie zakończenia tego postępowania. Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie, wnosząc o jego uchylenia i wydanie przedmiotowej licencji. Skarżący podkreślił, że spełnia wszystkie wymogi przewidziane ustawą o ochronie, w tym ten dotyczący niekaralności. W uzasadnieniu, powołując treść przepisu art. 32 ust 1 ustawy o ochronie podniósł, że wskazany przepis nie może mieć do niego zastosowania, ponieważ przedmiotem toczącego się przeciwko niego postępowania nie jest przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu ani mieniu, a licencja o jaką się ubiega nie jest licencją pracownika ochrony, a licencją pracownika zabezpieczenia technicznego. Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 i art. 97 § 1 pkt 4 oraz art. 268a Kpa. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ zauważył, że art. 97 § 1 pkt 4 Kpa. nakazuje organowi administracji publicznej zawiesić postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Organ podniósł, że w myśl art. 29 ust. 2 w związku z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie, o licencję pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia może ubiegać się osoba, która nie była skazana prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne. Biorąc pod uwagę, że skarżącemu został postawiony zarzut popełnienia czynu z art. 265 § 1 k.k., który stanowi przestępstwo umyślne, rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego w kwestii odpowiedzialności karnej skarżącego jest niezbędne dla zastosowania przepisów cyt. ustawy, a tym samym wydania decyzji administracyjnej co do istoty sprawy. Organ powołał na poparcie swojego stanowiska wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2001 r., sygn. akt II SA 1982/00. KGP odnosząc się do treści art. 32 ustawy o ochronie zauważył, że niniejsza regulacja dotyczy zawieszenia praw z przyznanej już licencji pracownika ochrony, w związku z czym nie znajduje ona zastosowania w przypadku skarżącego. Nadto organ nie zgodził się z wyrażonym w zażaleniu przekonaniem skarżącego, że pracownik zabezpieczenia technicznego nie jest pracownikiem ochrony i powołując się na dyspozycję art. 2 ust 6 ustawy o ochronie organ stwierdził, że pracownicy zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia należą do kategorii pracowników ochrony. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Z. H. zarzucił powyższemu postanowieniu Komendanta Głównego Policji naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 Kpa., art. 5 § 1 k.p.k. oraz art. 42 ust. 3 Konstytucji RP, a ponadto art. 29 ust. 2 oraz art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że fakt braku prawomocnego zakończenia postępowania karnego wyrokiem skazującym oraz okoliczność nieprzyznania się skarżącego do winy w prowadzonym postępowaniu karnym, przesądzają o jego dotychczasowej niekaralności, co z kolei sprawia, że spełnia on wszystkie przesłanki aby uzyskać uprawnienia, o które wystąpił. Skarżący wskazał, że organy administracyjne powinny zastosować się do ustanowionej w Konstytucji RP zasady domniemania niewinności i uznać jego niekaralność. Dodał, że w przypadku skazania go w toczącym się postępowaniu karnym, organ będzie miał możliwość na skutek zmiany okoliczności faktycznych cofnąć przyznaną licencję. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, podkreślając, że w zaistniałych okolicznościach był zobligowany przez art. 97 § 1 pkt 4 Kpa. do zawieszenia postępowania z urzędu na czas rozstrzygnięcia przez sąd karny sprawy skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie według przesłanek celowości czy słuszności. Ponadto w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów uznać należy, że jest ona usprawiedliwiona, gdyż w ocenie Sądu zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] grudnia 2010 r. nie są zgodne z prawem. W niniejszej sprawie stan faktyczny jest bezsporny, zaś argumentacja prawna organów Policji obu instancji jest w zasadzie taka sama i sprowadza się do stwierdzenia, że wobec postawienia skarżącemu zarzutu popełnienia przestępstwa z art. art. 265 § 1 k.k., zaistniała przesłanka obligująca organ do zawieszenia z urzędu postępowania w sprawie wydania skarżącemu licencji pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia. Organy Policji swoje rozstrzygnięcia oparły między innymi na przepisie art. 97 § 1 pkt 4 Kpa., zgodnie z którym organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zgodnie z art. 29 ust. 2 ustawy o ochronie, o licencję pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia może ubiegać się osoba, która spełnia warunki, o których mowa w art. 26 ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 5, a mianowicie, posiada obywatelstwo polskie lub obywatelstwo innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o EOG, ukończyła 21 lat, ma pełną zdolność do czynności prawnych, stwierdzoną własnym oświadczeniem i nie była skazana prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne. Błędem organów wydających zakwestionowane przez skarżącego postanowienia było oparcie się wyłącznie na jednym fakcie, a mianowicie prowadzenia przez sąd karny sprawy przeciwko skarżącemu, podejrzanego o popełnienie przestępstwa przeciwko ochronie informacji, tj. o czyn z art. 265 § 1 k.k. Zdaniem Sądu okoliczność ta nie przesądza o obowiązku zawieszenia przez organ postępowania prowadzonego w przedmiocie wydania licencji, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 Kpa., gdyż dla spełnienia przesłanek skutkujących jej wydaniem, sam fakt skazania za przestępstwo umyślne, choć uwzględniany w toku prowadzonej procedury i badany łącznie z innymi przesłankami wymienionymi w przepisach art. 29 ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy o ochronie, nie będzie jedynym warunkiem przesądzającym o przyznaniu bądź odmowie przyznania skarżącemu licencji. Fakt skazania za przestępstwo umyślne musi być zatem uwzględniony w toku opiniowania na potrzeby ww. procedury, tym niemniej ocena ta nie może ograniczać się tylko i wyłącznie do tego jednego zdarzenia, ale powinna mieć charakter wszechstronny, uwzględniający zachowanie opiniowanego (skarżącego) w życiu osobistym i zawodowym w możliwie szerokiej perspektywie czasowej, pozwalającej ocenić, czy jego dotychczasowy przebieg życia daje rękojmię wykonywana czynności pracownika ochrony osób i mienia w sposób zgodny z wymogami ustawy. W konsekwencji powyższego stwierdzić należy, że choć skarżący został postawiony w obliczu zarzutu popełnienia przestępstwa, to jednak aktualny na dzień rozpoznawania niniejszej skargi etap toczącej się sprawy karnej, z punktu widzenia przesłanek warunkujących wydanie skarżącemu licencji, nie mieści się w kategorii zagadnienia wstępnego, o którym mowa w ww. przepisie art. 97 § 1 pkt 4 Kpa. Zdaniem Sądu, nie zachodzi bowiem związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej w przedmiocie wydania licencji, a zagadnieniem wstępnym. Organ błędnie uzależnił wydanie licencji skarżącemu od rozstrzygnięcia sądu karnego. Winien był przeprowadzić postępowanie z wniosku skarżącego o wydanie licencji pracownika zabezpieczenia technicznego II stopnia i zakończyć je wydaniem rozstrzygnięcia. Natomiast w sytuacji powzięcia wiadomości o zaistnieniu braku spełniania przez skarżącego warunków, o których mowa w art. 26 ust. 2 pkt 1, 4 i 5 oraz ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o ochronie, w tym między innymi w razie skazania prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne, winien był cofnąć przyznaną skarżącemu licencję. W tym stanie rzeczy, organ ponownie rozpatrzy cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i wyda decyzję w sprawie zainicjowanej wnioskiem skarżącego, mając na uwadze ocenę prawną i wytyczne zaprezentowane przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu wyroku. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., orzekł o uchyleniu postanowień organu I i II instancji, na zasadzie art. 152 p.p.s.a. stwierdził, że nie podlegają one wykonaniu, zaś o kosztach orzekł na mocy art. 200 p.p.s.a.