II SAB/Sz 113/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia NSA Danuta Strzelecka - Kuligowska po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. C. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. w przedmiocie niezałatwienia wniosku z dnia [...] r. o wyłączenie Prezesa SKO w S. p o s t a n a w i a odrzucić skargę Pismem z dnia [...] r. J. C. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego m. in. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie nierozpoznania jego wniosku z dnia [...] r. skierowanego - za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego – do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o wyłączenie od prowadzenia sprawy Prezesa SKO i wszczęcie wobec niego postępowania dyscyplinarno-służbowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do regulacji zawartej w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne rozpoznają skargi na bezczynność organów administracji publicznej w przypadkach określonych w punktach 1-4a powołanego przepisu. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny jest właściwy do rozpoznawania i rozstrzygania w sprawie skarg na bezczynność organu wykonującego administrację publiczną w takich granicach, w jakich służy skarga na określone w art. 3 § 2 pkt 1-4a powołanej ustawy akty i czynności. Zgodnie z tymi unormowaniami sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3), akty i czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4), jak również pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (pkt 4a). Z przepisu art. 3 § 2 pkt 2 powołanej ustawy jednoznacznie wynika, iż przedmiotem skargi mogą być tylko postanowienia, na które przysługuje zażalenie albo kończące postępowanie, albo rozstrzygające sprawę co do istoty, a contrario skarga jest niedopuszczalna, gdy postanowienie jest niezaskarżalne, nie kończy postępowania w sprawie albo nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Oznacza to, że nie jest możliwe wniesienie skargi na bezczynność organu, gdy przepis prawa nie obliguje organu administracji publicznej do wydania rozstrzygnięcia, które byłoby zaskarżalne w administracyjnym toku instancji. W rozpoznawanej sprawie skarga J. C. dotyczy bezczynności Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie wniosku o wyłączenie Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego od udziału we wskazanej przez skarżącego sprawie. Instytucję wyłączenia pracownika od udziału w sprawie regulują przepisy rozdziału 5 K.p.a. Art. 24 § 1 i 3 K.p.a. nie określa w jakiej formie następuje wyłączenie pracownika, jednak przyjmuje się, iż jest to forma postanowienia, o jakim mowa w art. 123 K.p.a. Jednakże nie ulega wątpliwości, iż od postanowienia tego nie służy zażalenie, nie kończy ono postępowania w sprawie, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Tym samym postanowienie to nie podlega skardze do sądu administracyjnego. Postanowienie takie podlegać może ocenie jedynie w trakcie kontroli decyzji w sprawie, w której strona domagała się wyłączenia pracownika. Skoro zatem niedopuszczalna jest skarga na postanowienie w przedmiocie wyłączenia pracownika, gdyż z mocy art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. dotyczy działalności organu nie objętej zakresem tego przepisu, to niedopuszczalna jest także skarga na bezczynność organu w tym zakresie. Z tego powodu Sąd nie jest uprawniony do badania, czy Kolegium winno przekazać wniosek o wyłączenie Prezesa Kolegium, ani też do zobowiązania tego organu do podjęcia jakiejkolwiek czynności w tym zakresie. Jednocześnie, zaznaczyć należy, że z treści tak wniosku, jak i skargi J. C. wynika, że podstawą prawną jego żądania, dotyczącego wyłączenia Prezesa Kolegium od udziału w sprawie, są przepisy art. 242 i 243 K.p.a. W związku z powyższym, wyjaśnić należy, że czynności podejmowane przez organy administracji publicznej w trybie przepisów działu VIII ustawy k.p.a. odnoszące się do skarg i wniosków nie mieszczą się również w zakresie przedmiotowym objętym przywołanym wyżej art. 3 § 2 pkt 1-8 p.p.s.a. i nie podlegają kognicji sądu administracyjnego. Tryb skargowy i wnioskowy został uregulowany w dziale VIII k.p.a. jako jednoinstancyjne postępowanie uproszczone, w którym organy administracji publicznej nie wydają rozstrzygnięć, a jedynie zawiadamiają skarżącego o sposobie załatwienia sprawy będącej przedmiotem skargi lub wniosku. W przypadku złożenia wniosku na podstawie art. 242 k.p.a. do właściwego organu administracji publicznej, stronie nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego na wynik tego postępowania, ani na bezczynność organu w tym przedmiocie, a jedynie prawo wniesienia skargi do właściwego organu w trybie określonym w rozdziale 2 działu VIII k.p.a. (art. 246 § 1 K.p.a.). Wobec tego, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało odrzucić.