II OZ 1365/11

Dnia 11 stycznia 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 330/11, o odmowie przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie w sprawie ze skargi W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2011 r., Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oraz ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 2 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 330/11, odmówił W. B. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że we wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący oświadczył, iż posiada gospodarstwo rolne - 3 ha z budynkiem mieszkalnym - 80 m² i budynkami gospodarczymi, mieszkanie o powierzchni 74 m². Źródłem utrzymania jest emerytura w wysokości 2 000 zł miesięcznie oraz środki zgromadzone na koncie bankowym w wysokości 1 000 zł, gdyż dotychczas oszczędzone środki zostały spożytkowane na wesele syna. Skarżący oświadczył, iż prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. W ocenie Sądu skarżący nie uprawdopodobnił, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Kwota jaką dysponuje skarżący, emerytura w wysokości 2 000 zł, umożliwia zaspokojenie niezbędnych potrzeb życiowych, w tym zakup leków, dla jednej osoby. Skarżący posiada także majątek w postaci domu, mieszkania i nieruchomości rolnej. Zdaniem Sądu uiszczenie wpisu sądowego w wysokości 500 zł nie spowoduje, iż skarżący zostanie pozbawiony środków do życia, a tylko takie osoby spełniają przesłanki do przyznania prawa pomocy. Sam dochód stały jakim dysponuje co miesiąc skarżący kilkukrotnie przewyższa kwotę wpisu sądowego. Sąd zauważył również, że obecnie rozstrzygany wniosek o przyznanie prawa pomocy jest kolejnym wnioskiem strony w tym zakresie, jednakże dane w nim zawarte są tożsame z dotychczas wskazywanymi. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego zmianę i zwolnienie od uiszczenia wpisu sądowego z uwagi na fakt, że jest stroną pokrzywdzoną w sprawie i nie powinien ponosić kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej zwana "p.p.s.a.") - przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z konstrukcji tego przepisu wynika, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, iż znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy. W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę. Mając powyższe na uwadze oraz wzgląd na okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał w przekonujący sposób, iż znajduje się w sytuacji materialnej kwalifikującej go do przyznania zwolnienia od kosztów sądowych. Uzyskiwany przez skarżącego łączny dochód w wysokości 2 000 zł (emerytura) oraz fakt posiadania majątku w postaci domu, mieszkania i nieruchomości rolnej, uzasadnia stwierdzenie, że nawet przy uwzględnieniu wydatków skarżącego, powinien on partycypować w kosztach sądowych. Skarżący w zażaleniu w żaden sposób nie podważył ustaleń i oceny przedstawionej w zaskarżonym postanowieniu, a tym samym nie zaistniały warunki dla odmiennej, niż uczynił to Wojewódzki Sąd Administracyjny, oceny sytuacji materialnej skarżącego. Odnosząc się do argumentacji skarżącego zawartej w zażaleniu, podkreślić należy, że przedmiotem kontroli Sądu drugiej instancji było postanowienie w przedmiocie prawa pomocy, a zatem decydujące były wyłącznie okoliczności dotyczące przesłanek prawnych udzielenia stronie zwolnienia od kosztów sądowych. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 w zw. z art.197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.