II SA/Kr 539/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Andrzej Irla Sędziowie WSA Ewa Rynczak (spr) WSA Mirosław Bator Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2011 r. sprawy ze skargi H. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 10 stycznia 2011r., nr [...]; [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej skargę oddala . W toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie decyzji nr [...] Wojewody z dnia [...] października 2009r. zobowiązano H.W. do niezwłocznego wydania nieruchomości, opróżnienia lokali i innych pomieszczeń położonych w liniach rozgraniczających teren planowanej inwestycji. Zobowiązana H.W. , pismem z dnia 25 maja 2010 r. wniosła następujące zarzuty: - brak wymagalności obowiązku stwierdzonego tytułem wykonawczym (art. 27 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm., oznaczana dalej jako "u. p. e. a.") - brak wskazania podstawy prawnej obowiązku (art. 27 § 1 pkt 3 u. p. e. a.), - brak wskazania podstawy prawnej prowadzenia egzekucji (art. 27 § 1 pkt 6 u. p. e. a.), - brak oznaczenia obowiązku podlegającego wykonaniu (art. 27 § 1 pkt 3 u. p. e. a.), - brak dołączenia dowodu doręczenia upomnienia do przesłanego zobowiązanej tytułu wykonawczego (art. 27 § 3 u. p. e. a.). Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. wierzyciel - Prezydent Miasta K. reprezentowany przez J.N. - Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. działając na podstawie art. 34 § 1 i 2 w związku z art. 18 u. p. e. a. oraz art. 124 k.p.a., po rozpatrzeniu powyższych zarzutów, uznał je za nieuzasadnione. W uzasadnieniu wskazano w zakresie zarzutu braku wymagalności obowiązku stwierdzonego tytułem wykonawczym, że decyzja nr [...] z dnia [...] października 2009 r. została zaopatrzona w rygor natychmiastowej wykonalności, który do tej pory nie został uchylony przez organ rozpoznający odwołanie od decyzji, którym jest Minister Infrastruktury, co wyłącza zasadę, na którą w zarzutach powołuje się zobowiązana, wynikającą z art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t. j. Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm.) o dopuszczalności wydania nieruchomości dopiero po upływie 120 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. W rozpatrywanym przypadku H.W. została wezwana do dobrowolnego wydania swojej, nieruchomości - jednakże odmówiła. W związku z tym wierzyciel wszczął postępowanie egzekucyjne w oparciu o nadany decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Odnosząc się do zarzutów z art. 27 § 1 pkt 3 u. p. e. a. wierzyciel podniósł, iż do tytułu wykonawczego z dnia 16 kwietnia 2010 r. wpisano jako akt normatywny stanowiący podstawę do wydania aktu administracyjnego ustalającego obowiązek -ustawę z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Przepisy tej ustawy stanowią materialną podstawę do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, a decyzja ta jest podstawą do prowadzenia egzekucji. W kwestii zarzutu braku wskazania podstawy prawnej prowadzenia egzekucji wierzyciel stanął na stanowisku, iż kwestionowany przez zobowiązaną tytuł wykonawczy jest stosowany w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym i został wystawiony w oparciu o wzór tytułu wykonawczego ustalony na podstawie rozporządzenia Ministra* Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przepisy tego rozporządzenia nie przewidują możliwości zmiany podstawy prawnej prowadzenia egzekucji. We wzorze tytułu wykonawczego po rubryce 25 została wskazana podstawa prawna podlegania obowiązku egzekucji administracyjnej - art. 2 § 1 pkt 3 u. p. e. a. i rubryki tej wierzyciel przy wypełnianiu tytułu nie może zmienić. Taka korekta stanowiłaby naruszenie upoważnienia do wydawania aktów wykonawczych, które w zakresie egzekucji administracyjnej przysługuje Ministrowi Finansów. Nadto Prezydent Miasta K. wskazał, że tak do zobowiązanej, jak i do jej pełnomocnika wysłano stosowne upomnienia, zaś żaden przepis prawa nie statuuje obowiązku dołączenia upomnienia do tytułu wykonawczego, który doręcza się zobowiązanemu. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła H.W., podnosząc że wierzyciel bezzasadnie zanegował istnienie wad tytułu wykonawczego, a to: - braku wskazania podstawy prawnej obowiązku, - braku wskazania podstawy prawnej prowadzenia egzekucji, - braku oznaczenia obowiązku podlegającego wykonaniu, - braku dołączenia dowodu doręczenia upomnienia. Skarżąca nie zgodziła się również ze stanowiskiem Prezydenta Miasta K. odnośnie bezzasadności zarzutu braku wymagalności obowiązku stwierdzonego tytułem wykonawczym i powtórzyła argumentację przedstawioną w zarzutach z dnia 25 maja 2010 Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. na podstawie art. 18, art. 27 i art. 33 u. p. e. a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu odnosząc się do zarzutu braku wymagalności obowiązku stwierdzonego tytułem wykonawczym organ odwoławczy podał, iż zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych nadają decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygor natychmiastowej wykonalności na wniosek właściwego zarządcy drogi, uzasadniony interesem społecznym lub gospodarczym. Rygor taki został nadany decyzją nr [...] Wojewody . Ograniczenia czasowe z art. 16 ust. 2 cyt. ustawy, statuującego, iż decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej określające termin wydania nieruchomości lub wydania nieruchomości i opróżnienia lokali oraz innych pomieszczeń, a termin ten nie może być krótszy niż 120 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna, nie mają zastosowania do niniejszego stanu faktycznego, a to wobec uregulowania art. 17 ust. 3 ww. ustawy, zgodnie z którym decyzja z art. 17 ust. 1 zobowiązuje do niezwłocznego wydania nieruchomości, opróżnienia lokali i innych pomieszczeń; uprawnia do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie przez właściwego zarządcę drogi, uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych. Wbrew twierdzeniom wnoszącej zażalenie tytuł wykonawczy wskazuje podstawę prawną obowiązku. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, iż sprecyzowanie podstawy prawnej należy rozumieć jako podanie przepisu prawa materialnego, na podstawie którego doszło do zawarcia czynności prawnej lub wydania decyzji administracyjnej, chociaż w przypadku tej ostatniej wystarczające jest powołanie samej decyzji. W orzeczeniu z dnia 27 lutego 2007 r., sygn. akt U FSK 304/06, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż powołanie jako podstawy prawnej obowiązku samej tylko decyzji spełnia wymóg określony w art. 27 § 1 pkt 3 u. p. e. a. Zatem wskazanie podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku może sprowadzać się do powołania decyzji, z mocy której na zobowiązanym ciąży egzekwowany obowiązek i nie jest konieczne wskazywanie przepisów prawa materialnego, będących podstawą jej wydana. W tytule wykonawczym powołano decyzję, która stanowi podstawę prawną obowiązku oraz akt normatywny, na podstawie którego wydano akt administracyjny ustalający obowiązek, tj. ustawę z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t. j. Dz. U. z 2008 r. Nr 193, póz. 1194 ze zm.). Wierzyciel wypełnił dyspozycję art. 27 § 1 pkt 3 u. p. e. a. w zakresie wskazania podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku, co uzasadnia uznanie również tego zarzutu za pozbawionego podstaw. Rozpatrując zarzut prowadzenia postępowania egzekucyjnego bez wskazania podstawy prawnej, organ podał, że zgodnie z art. 26 § 1 i 2 u. p. e. a. organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru (§ 1). Wzór, o którym mowa w § 1, określa w drodze rozporządzenia minister właściwy do spraw finansów publicznych. Wzór ten zawiera treść określoną w art. 27, a ponadto umożliwia elektroniczne przetwarzanie danych zawartych w tytule wykonawczym (§ 2). Powyższy wzór określony został rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2001 r. Nr 137, póz. 1541), wchodzącym w życie w dniu 30 listopada 2001r. (§ 41 powyższego rozporządzenia). W tym zaś czasie art. 2 § 1 pkt 3 u. p. e. a (t. j.: Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968) stanowił, iż egzekucji administracyjnej podlegają obowiązki o charakterze niepieniężnym pozostające we właściwości organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego lub przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie przepisu szczególnego. Cytowane rozporządzenie było nowelizowane tylko dwukrotnie. Wzór zastosowanego w niniejszej sprawie tytułu wykonawczego stanowi załącznik nr 25 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 grudnia 2002 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2003 r. Nr 9, poz. 106), które weszło w życie z dniem 1 lutego 2003 r. Między pozycją 25 a 26 tytułu wykonawczego z dnia 16 kwietnia 2010 r. znajduje się passus "wykazany w. niniejszym tytule wykonawczym obowiązek jest wymagalny i podlega egzekucji w trybie administracyjnym na podstawie art. 2 § 1 pkt 3 u. p. e. a." Egzekucja zobowiązań o charakterze niepieniężnym "przesunięta" została do art. 2 § 1 pkt 10 u. p. e. a. dopiero ustawą z dnia 10 września 2003 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2003 r. Nr 193, póz. 1884), wchodzącą w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. Rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 14 stycznia 2004 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2004 r. Nr 10, poz. 79) ustawodawca nie zmienił wzoru tytułu wykonawczego, mimo iż były ku temu uzasadnione podstawy. W niniejszej sprawie tytuł wykonawczy wskazuje właściwą podstawę prawną prowadzenia egzekucji. Obowiązująca w dniu wprowadzenia załącznika określającego wzór tytułu wykonawczego wersja u. p. e. a. statuowała w art. 2 § 1 pkt 3 egzekucję obowiązków o charakterze niepieniężnym. Żadne przepisy nie obligują wierzyciela do dołączania do wysyłanego stronie tytułu wykonawczego dowodu doręczenia upomnienia. Z treści art. 27 § 3 u. p. e. a. wynika jedynie obowiązek dołączenia dowodu doręczenia upomnienia do tytułu wykonawczego, nie zaś przesłania go wraz z tytułem wykonawczym. Zarówno zobowiązanej, jak też jej pełnomocnikowi doręczono upomnienia (odpowiednio - 7 i 8 kwietnia 2010 r.). Zgodnie ze stanowiskiem judykatury, doręczenie dłużnikowi pisemnego upomnienia zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego jest, zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a. warunkiem dopuszczalności wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Wszczęcie egzekucji administracyjnej bez zrealizowania tego obowiązku jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 27 § 3 u.p.e.a. do tytułu wykonawczego wierzyciel dołącza dowód doręczenia upomnienia, a jeżeli doręczenie upomnienia nie było wymagane, podaje w tytule wykonawczym podstawę prawną braku tego obowiązku. Wierzyciel przesyłając do realizacji tytuł wykonawczy ma zatem obowiązek dołączenia do niego dowodu doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a., aby wykazać, organowi egzekucyjnemu, że spełniony został ten wymóg dopuszczalności egzekucji administracyjnej. Obowiązek ten ciąży zatem na wierzycielu względem organu egzekucyjnego nie zaś względem zobowiązanego. Nie ma także podstaw aby organ egzekucyjny przesyłając zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego (art. 26 § 5) załączał do niego dowód doręczenia upomnienia, skoro wcześniej wierzyciel przesłał, mu upomnienie, a data jego doręczenia jest wskazana w tytule. Stanowisko strony skarżącej, że wymóg taki, zgodnie z art. 27 § 3 u.p.e.a., ciąży na wierzycielu względem zobowiązanego, nie jest prawidłowe (wyrok WSA w Łodzi z dnia 24 listopada 2010 r., sygn. akt III SA/Łd 472/10). W kwestii zarzutu braku wskazania obowiązku podlegającego wykonaniu organ podniósł, iż zgodnie ze stanowiskiem doktryny treść obowiązku musi być powtórzona (przepisana) za decyzją nakładającą ów obowiązek lub przepisem prawa, z którego wprost ten obowiązek wynika. Innymi słowy, wierzyciel nie jest uprawniony do podania w tytule wykonawczym obowiązku zmodyfikowanego w porównaniu z treścią decyzji lub przepisem prawa stanowiącego podstawę wystawienia tytułu wykonawczego, także wówczas, gdy miałoby to na celu wyjaśnienie ewentualnych wątpliwości dotyczących treści obowiązku. Wątpliwości co do treści decyzji mogą być wyjaśniane jedynie przez ten organ administracji, który wydał decyzję, w trybie określonym w art. 113 § 2 k. p. a. lub art. 215 § 2 Ordynacji podatkowej. Treść obowiązku podlegającego wykonaniu została w przedmiotowym tytule wykonawczym wpisana prawidłowo. Na powyższe rozstrzygnięcie H.W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj.: - art. 27 § 1 pkt 1 u. p. e. a. poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, iż przez wymagalność obowiązku rozumie się także opatrzenie decyzji rygorem natychmiastowej wykonalności. To doprowadziło do przyjęcia, iż w niniejszej sprawie doszło do egzekucji wymagalnego obowiązku. - art. 27 § 1 pkt 3 u. p. e. a. poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, iż organ egzekucyjny właściwie wskazał podstawę prawną wykonania obowiązku, - art. 27 § 1 pkt 6 u. p. e. a. poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, iż przez "wskazanie podstawy prawnej" wystarczy rozumieć samo wskazanie decyzji lub aktu normatywnego.' To doprowadziło do przyjęcia, iż w niniejszej sprawie organ egzekucyjny precyzyjnie oznaczył podstawę prawną prowadzenia egzekucji. - art. 27 § 3 u. p. e. a. poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, iż w niniejszej sprawie organ egzekucyjny precyzyjnie oznaczył obowiązek podlegający wykonaniu, a przepisy nie przewidują obowiązku dołączenia dowodu doręczenia upomnienia. Ponadto H.W. zarzuciła postanowieniu naruszenie jej interesu prawnego poprzez uznanie skuteczności egzekucji, w wyniku której skarżąca utraciła własność i posiadanie nieruchomości bez otrzymania za nią jakiegokolwiek odszkodowania. W oparciu o powyższe skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia, ewentualnie o jego uchylenie oraz zwrot kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko oraz wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. *U. Nr 153, póz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu. Wady postępowania administracyjnego, skutkujące koniecznością: uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi sąd w myśl art. 151 p.p.s.a. skargę oddala. Skarga jest nieuzasadniona, gdyż zarówno zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. jak i postanowienie wierzyciela - Prezydenta Miasta K. , uznające zarzuty skarżącej za nieuzasadnione, są prawidłowe i nie naruszyły prawa. Sprawa dotyczy nieuwzględnienia przez wierzyciela zarzutów wniesionych przez zobowiązaną H.W. w toku postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie decyzji nr [...] Wojewody z dnia [...] października 2009r., a zmierzającego do niezwłocznego wydania przez zobowiązaną nieruchomości, opróżnienia lokali i innych pomieszczeń. W pierwszym kolejności należy wskazać, że stosownie do treści art. 34 § 1 i 4 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8 cyt. ustawy, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. § 4. Organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Przepisy te traktują o dwóch rodzajach postanowień w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne - postanowieniu organu egzekucyjnego w sprawie zarzutów oraz postanowieniu w sprawie stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów, przy czym od obydwu postanowień przysługuje zażalenie (art. 34 § 2 i 5 u.p.e.a.). Zgodnie z tą regulacją zasadą jest, że postanowienie organu egzekucyjnego winno być poprzedzone ostatecznym postanowieniem wierzyciela. Kontrolowana w niniejszym postępowaniu kwestia dotyczy postanowienia w wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów. Nie ulega przy tym wątpliwości, że organem właściwym do rozpoznania zażalenia na postanowienie wierzyciela wyrażające stanowisko w zakresie zarzutów jest właściwy do tego wierzyciela organ wyższego stopnia, o którym mowa w art. 17 k.p.a., a nie organ egzekucyjny (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 22 lutego 2008 r., l SA/Kr 14/07, LEX nr 489610). Procedura ta została w kontrolowanej sprawie zachowana. Odnosząc się zaś do oceny zarzutów wniesionych przez zobowiązaną H.W. w toku postępowania egzekucyjnego, Sąd w pełni podziela stanowisko wierzyciela i Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Prawidłowo uznano, że obowiązek stwierdzony tytułem wykonawczym jest wymagalny. Zgodnie bowiem z art. 17 ust. 1 i 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych nadają decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygor natychmiastowej wykonalności na wniosek właściwego zarządcy drogi, uzasadniony interesem społecznym lub gospodarczym. Decyzja ta zobowiązuje do niezwłocznego wydania nieruchomości, opróżnienia lokali i innych pomieszczeń. W niniejszej sprawie rygor natychmiastowej wykonalności został nadany decyzją nr [...] Wojewody z dnia [...] października 2009r. (k. [...].). Nie znajduje zatem zastosowania wskazywany przez skarżącą art. 16 ust. 2 cyt. ustawy, wprowadzający ograniczenia czasowe wydania nieruchomości, wobec treści w/w art. 17 ust. 1 i 3, stanowiących lex specialis wobec art. 16 ust. 2. Przedmiotowy tytuł wykonawczy wskazuje podstawę prawną nałożonego obowiązku i w związku z tym kolejny zarzut skarżącej nie mógł zostać uwzględniony. Sąd podziela bowiem pogląd, że wskazanie podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku może sprowadzać się do powołania decyzji, z mocy której na zobowiązanym ciąży egzekwowany obowiązek i nie jest konieczne wskazywanie przepisów prawa materialnego, będących podstawą jej wydania. Powyższe spełnia wymóg określony w art.*27 § 1 pkt 3 u. p. e. a. (por. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2007 r., sygn. akt II FSK 304/06). W kontrolowanej sprawie w tytule wykonawczym z dnia 16 kwietnia 2010 r. powołano decyzję, która stanowi podstawę prawną obowiązku oraz opisano treść tego obowiązku (k. [...] akt adm.). Treść obowiązku z wskazana została w sposób precyzyjny. Dalsze zarzuty w zakresie braku podstawy prawnej, określonej w tytule wykonawczym, również nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z art. 26 § 1 i 2 u. p. e. a. organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru (§ 1). Wzór, o którym mowa w § 1, określa w drodze rozporządzenia minister właściwy do spraw finansów publicznych. Wzór ten zawiera treść określoną w art. 27, a ponadto umożliwia elektroniczne przetwarzanie danych zawartych w tytule wykonawczym (§ 2). W kontrolowane sprawie tytuł wykonawczy został wystawiony wg załącznika nr 25 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 grudnia 2002 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2003 r. Nr 9, póz. 106), które weszło w życie z dniem 1 lutego 2003 r. Pomiędzy rubrykami 25 a 26 tego wzoru znajduje się zwrot, że "wykazany w niniejszym tytule wykonawczym obowiązek jest wymagalny i podlega egzekucji w trybie administracyjnym na podstawie art. 2 § 1 pkt 3 u. p. e. a." Ustawą z dnia 10 września 2003 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2003 r. Nr 193, póz. 1884), z dniem 1 stycznia 2004 r. egzekucja zobowiązań o charakterze niepieniężnym wskazana jest w art. 2 § 1 pkt 10 u. p. e. a., a nie w art. 2 § 1 pkt 3 u. p. e. a. Ustawodawca nie zmienił w tym zakresie wzoru tytułu wykonawczego, jednakże nie umożliwia to w ocenie Sądu prowadzenia egzekucji. Podstawa prowadzenia egzekucji świadczeń niepieniężnych jest w niniejszej sprawie niewątpliwa - wskazano ją w tytule wykonawczym jako opisywaną wyżej decyzję nr [...] Wojewody z dnia [...] października 2009r. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 27 § 3 u. p. e. a. poprzez brak doręczenia zobowiązanej wraz z tytułem wykonawczym dowodu doręczenia upomnienia. Zgodnie z treści a przywołanego przepisu do tytułu wykonawczego wierzyciel dołącza dowód doręczenia upomnienia, a jeżeli doręczenie upomnienia nie było wymagane, podaje w tytule wykonawczym podstawę prawną braku tego obowiązku. Przepis ten wskazuje jakie wymogi musi spełnić wierzyciel przesyłając do realizacji tytuł wykonawczy. W tym przypadku ma zatem obowiązek dołączenia do niego dowodu doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a., aby wykazać, organowi egzekucyjnemu, że spełniony został wymóg dopuszczalności egzekucji administracyjnej. Obowiązek ten ciąży zatem na wierzycielu względem organu egzekucyjnego nie zaś względem zobowiązanego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), w myśl którego w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.