II SA/Łd 468/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska (spr.) Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej A z siedzibą w P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...]., nr [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej Spółdzielni Mieszkaniowej A z siedzibą w P. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...], znak: [...], którą organ pierwszej instancji, działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1, art. 104 oraz art. 145 § 1 pkt 4, art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. odmówił uchylenia decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...], nr [...], udzielającej A Spółce z o.o. z siedzibą w Ł. pozwolenia na budowę: pawilonu handlowego branży spożywczo-przemysłowej wraz z instalacjami wewnętrznymi, wolnostojącym pylonem reklamowym, wewnętrznym układem komunikacyjnym, miejscami postojowymi i wjazdem z ul. A, przewidzianej do realizacji na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], w obrębie [...], w P. przy ul. A 10 i ul. B na działkach nr [...], w obrębie [...], którą to decyzję następnie przeniesiono na rzecz: B S.A. z siedzibą w K. decyzją z dnia [...]. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia Wojewoda [...] wyjaśnił, iż w dniu 16.września 2010r. Spółdzielnia Mieszkaniowa C z siedzibą w P. wniosła, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., o wznowienie postępowania zakończonego w/w decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...], nr [...]. Wnioskodawczyni wyjaśniła, iż bez swojej winy nie brała udziału w postępowaniu, zakończonym w/w decyzją o pozwoleniu na budowę, mimo że była uczestniczką postępowania, zakończonego wydaniem decyzji o warunkach zabudowy dla spornej inwestycji. Spółdzielnia wyjaśniła, że jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości, bezpośrednio sąsiadującej z działką, na której realizowana jest inwestycja, a planowany budynek może naruszyć istniejące stosunki wodne na tym terenie i doprowadzić do obsuwania się ziemi, co w konsekwencji może doprowadzić do uszkodzenia budynków garaży, należących do członków Spółdzielni, które znajdują się w sąsiedztwie działek inwestora. W konsekwencji wskazanego wyżej wniosku, Prezydent Miasta P. postanowieniem z dnia [...], nr [...] wznowił postępowanie zakończone decyzją własną nr [...] z dnia [...], po czym w dniu [...] wydał decyzję, którą odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] ze względu na brak interesu prawnego wnioskodawczyni do bycia stroną postępowania pozwoleniowego. Od tejże decyzji odwołanie złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa C z siedzibą w P., zarzucając jej naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż Spółdzielnia C nie była stroną postępowania zakończonego wydaniem decyzji z 17.maja 2010r. o pozwoleniu na budowę oraz art. 28 § 2 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. – Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. nr 243 z 2010r., poz. 1623 ze zm.) poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie. Strona odwołująca się wyjaśniła, że błędne jest stanowisko organu, iż nieruchomość należąca do skarżących nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, będącej przedmiotem decyzji Prezydenta Miasta P., udzielającej pozwolenia na budowę spornego budynku, bowiem inwestycja zrealizowana na podstawie wydanego pozwolenia może spowodować utratę oparcia gruntu, należącego do Spółdzielni, a to oznacza, że Spółdzielnia powinna mieć prawo uczestniczenia w procesie wydawania pozwolenia na budowę. Wojewoda [...] w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z dnia [...] wyjaśnił, iż organ pierwszej instancji rzetelnie przeprowadził postępowanie wyjaśniające w sprawie. W obszernym uzasadnieniu decyzji wskazano, iż obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji ogranicza się do działek, na których jest realizowana. W przeprowadzonym postępowaniu słusznie ustalono, iż nieruchomości będące w użytkowaniu wieczystym wnioskodawcy nie znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, a sama inwestycja nie zakłóci korzystania z działek będących w użytkowaniu wieczystym wnioskodawcy. Organ odwoławczy stwierdził, że obszar oddziaływania przedmiotowego zamierzenia zamyka się w granicach nieruchomości, co do których inwestor wykazał się prawem do dysponowania na cele budowlane. Sam fakt bezpośredniego sąsiedztwa nieruchomości z obszarem, objętym wnioskiem o pozwolenie na budowę, nie powoduje, iż użytkownik wieczysty sąsiedniej działki powinien być stroną postępowania wszczętego w związku z powyższym wnioskiem. Podmiot domagający się wznowienia postępowania winien wskazać przepis, przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z jego nieruchomości, wyprowadzone ze względu na powstanie w sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego. Organ przypomniał, że Spółdzielnia Mieszkaniowa C w złożonym wniosku jak i w toku prowadzonego postępowania nie wskazała żadnego przepisu, którego naruszenie może spowodować ograniczenie w swobodzie korzystania z nieruchomości, których jest użytkownikiem wieczystym. Konkludując Wojewoda stwierdził, iż postępowanie administracyjne zakończone kwestionowaną decyzją ostateczną Prezydenta Miasta P. z dnia [...] nie było objęte wadą, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, organ odwoławczy stwierdził, że Prezydent Miasta P. w uzasadnieniu decyzji pierwszej instancji wyczerpująco wykazał, że oddziaływanie inwestycji będącej przedmiotem kwestionowanej decyzji ostatecznej, ogranicza się jedynie do nieruchomości, co do których inwestor wykazał prawo do dysponowania na cele budowlane. Nadto na etapie wydawania pozwolenia na budowę inwestor przedstawił dokumentację, która uwzględnia wzmocnienie powstałej skarpy na swoim terenie i blokuje możliwość obsuwania się ziemi z terenów sąsiednich. W aktach przedmiotowej sprawy znajduje się projekt drogowy, z którego wynika, że od strony działek będących w użytkowaniu wieczystym SM C projektowane jest na długości 45 m umocnienie skarpy. Ponadto organ odwoławczy zauważył, iż w dniu [...] Prezydent Miasta P. wydał decyzję nr [...], którą w części zmienił kwestionowaną decyzję ostateczną z dnia [...]. Z załączonego projektu zamiennego wynika, iż w rejonie projektowanego wjazdu od ul. A, dla zabezpieczenia skarp od strony istniejących garaży i budynków, zaprojektowano stalową ściankę oporową typu Larsen. Natomiast przepis artykułu art. 105 § 1 k.p.a. został w decyzji organu I instancji wskazany omyłkowo, ponieważ nie był on podstawą wydania owej decyzji. W skardze na powyższą decyzję Spółdzielnia Mieszkaniowa C z siedzibą P. wniosła o jej uchylenie, podtrzymując stanowisko zawarte w odwołaniu. Jak wskazała, zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż Spółdzielnia Mieszkaniowa C nie jest stroną postępowania oraz art. 28 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, przejawiające się w uznaniu, że właściciel działki sąsiedniej , bezpośrednio graniczącej z działką na której wznoszony jest obiekt, objęty decyzją o pozowaniu na budowę, nie jest stroną w postępowaniu o wydanie takiej decyzji; nadto – w uznaniu, że obszar oddziaływania inwestycji zamyka się w granicach nieruchomości, na której jest ona realizowana. Odwołując się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca podniosła, iż jakkolwiek celem przepisu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane było ograniczenie kręgu stron postępowania w sprawach, dotyczących pozwolenia na budowę, nie dotyczy to bezpośrednich sąsiadów nieruchomości, na terenie której prowadzona jest inwestycja, chyba że organ jednoznacznie ustali, że granice obszaru oddziaływania w otoczeniu obiektu budowlanego nie przekraczają granic działki, którą dysponuje wyłącznie inwestor. Obszar oddziaływania obiektu to także teren, gdzie uciążliwości związane z przedsięwzięciem mieszczą się w granicach norm, określonych przez przepisy prawa lub wydane na ich podstawie decyzje. Także bowiem zachowanie odległości przewidzianych przepisami technicznymi nie przesądza o braku oddziaływania obiektu poza obszarem nieruchomości inwestora. Wyznaczenie tego obszaru powinno zatem nastąpić z uwzględnieniem funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. Obiekty wznoszone przez inwestora znajdują się na terenie położonym znacznie niżej niż sąsiadujący z nim teren skarżącej Spółdzielni, na którym zlokalizowane są garaże spółdzielców. Fakt ten dostrzegają także organy wskazując, że przedstawiona przez inwestora dokumentacja uwzględnia wzmocnienie powstałej skarpy i blokuje możliwość osuwania się ziemi. Dostrzegł to również inwestor skoro zaprojektował wzmocnienie skarpy. Okoliczność ta, zdaniem skarżącej, przesądza, że Spółdzielnia ma interes prawny w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane do bycia stroną postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Inwestycja realizowana przez inwestora może bowiem spowodować utratę oparcia gruntu, należącego do Spółdzielni a to oznacza, że powinna ona mieć prawo uczestniczenia w procesie wydawania pozwolenia na budowę w celu ochrony swoich uzasadnionych praw właściciela. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w treści zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 7.czerwca 2011r. pełnomocnik skarżącej wskazała, iż równica poziomów terenów inwestycji oraz nieruchomości Spółdzielni, zabudowanej garażami przekracza 2 m. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p. p. s. a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego w stopniu opisanym w powołanych wyżej przepisach. W rozpoznawanej sprawie przedmiot sporu sprowadzał się do odpowiedzi na pytanie czy w świetle regulacji, zawartej w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, skarżącej przysługiwał przymiot strony w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowanego i udzielenie pozwolenia na budowę pawilonu handlowego branży spożywczo-przemysłowej wraz z instalacjami wewnętrznymi wolnostojącym, pylonem reklamowym, wewnętrznym układem komunikacyjnym, miejscami postojowymi i wjazdem z ul. A, przewidzianej do realizacji na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], w obrębie [...], w P. przy ul. A 10 i ul. B na działkach nr [...], w obrębie [...]. W konsekwencji zaś – czy spełniona została przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., pozwalająca na skuteczne domaganie się wzruszenia ostatecznej decyzji pozwoleniowej w rezultacie pominięcia Spółdzielni w tymże postępowaniu. W pierwszej kolejności wskazać zatem należy, że przy ocenie czy dany podmiot jest stroną postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, nie ma znaczenie czy został naruszony interes prawny tego podmiotu, a jedynie czy interes taki podmiotowi temu przysługiwał. Obszar oddziaływania obiektu, zdefiniowany w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, został natomiast określony jako teren wyznaczony wokół obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W procesie zmierzającym do wyznaczenia takiego obszaru nie chodzi przy tym o wykazanie negatywnego wpływu inwestycji na działki znajdujące się w otoczeniu projektowanego obiektu, lecz o możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na teren otaczający działkę inwestora w związku z zamiarem realizacji inwestycji. Należy więc przyjąć, że o ile istnieje możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na otoczenie, biorąc pod uwagę indywidualne cechy projektowanego obiektu i sposób zagospodarowania terenu otaczającego działkę inwestora, osoby legitymujące się tytułem prawnym do działek położonych w tak wyznaczonym "obszarze oddziaływania obiektu" są stroną w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę. Kwestia natomiast ustalenia ewentualnego rzeczywistego negatywnego oddziaływania, stanowi element postępowania wyjaśniającego, prowadzonego w ramach toczącego się postępowania pozwoleniowego. Godzi się również podkreślić, że skoro postępowania administracyjne mają w szczególności zapewnić ochronę interesów prawnych stron, więc wątpliwości na temat legitymacji do udziału w postępowaniu w charakterze strony należy rozstrzygać na korzyść domagającej się uznania jej za stronę postępowania. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7.kwietnia 2010r., sygn.akt II OSK 1342/09, z dnia 18.czerwca 2010r., sygn.akt II OSK 1053/09 oraz z dnia 29.września 2010r., sygn.akt II OSK 1481/09, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym kontekście więc wszelkie rozważania, sprowadzające się do konkluzji, iż nieruchomość skarżącej Spółdzielni nie znajduje się w sferze oddziaływania prowadzonej inwestycji albowiem "nie zakłóci ona korzystania z działek będących w użytkowaniu wieczystym wnioskodawcy", uznać należy za wadliwe. Ocena wpływu konkretnej inwestycji na otoczenie obejmuje cały wachlarz zagadnień związanych z oddziaływaniem projektowanego obiektu na nieruchomości znajdujące się w otoczeniu tego obiektu i nie może ograniczać się do kwestii zachowania warunków technicznych w zakresie sytuowania obiektów na działce inwestycyjnej lub sąsiedniej. Interesu prawnego strony postępowania pozwoleniowego nie można też kwestionować odwołując się do faktu, że zamierzenie budowlane nie jest zaliczone do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" materializuje się, gdy na podstawie konkretnych indywidualnych parametrów danej inwestycji, jej przedmiotu, konkretyzują się również odpowiednie normy wynikające z odrębnych przepisów, które będą wytyczać pewną strefę wobec projektowanego obiektu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15.kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 666/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Nie można zatem przyjąć, że ogólnikowe powołanie się w zaskarżonej decyzji na fakt, iż inwestycja na działkach inwestora nie ogranicza możliwości zagospodarowania działki sąsiedniej, ponieważ według opinii projektanta zamyka się w granicach działki inwestora, jest wykraczające dla uzasadnienia konkluzji o braku legitymacji po stronie skarżącej Spółdzielni do działania jako strona niniejszego postępowania. Niezasadne i nieuprawnione jest także odwoływanie się do "niewskazania przez wnioskodawcę konkretnego przepisu prawa, którego naruszenie spowoduje ograniczenie w swobodzie korzystania z nieruchomości". Jak bowiem wspomniano, przy określaniu obszaru oddziaływania obiektu nie chodzi o wykazanie negatywnego wpływu inwestycji na działki znajdujące się w otoczeniu projektowanego obiektu, lecz o samą możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na teren otaczający działkę inwestora w związku z zamiarem realizacji inwestycji. Zgodnie brzmieniem z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in. poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Obowiązkiem właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej jest przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdzenie m.in. zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 Prawa budowlanego). Stosownie do wymogów § 8 ust. 2 pkt 3 i 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3.lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. nr 120, poz. 1133), część opisowa projektu zagospodarowania działki lub terenu powinna określać projektowane zagospodarowanie działki lub terenu, w tym urządzenia budowlane związane z obiektami budowlanymi, informację i dane o charakterze i cechach istniejących i przewidywanych zagrożeń dla środowiska oraz higieny i zdrowia użytkowników projektowanych obiektów budowlanych i ich otoczenia w zakresie zgodnym z przepisami odrębnymi, a zwłaszcza przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 .kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690, ze zm.). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem inwestycji jest budowa pawilonu handlowego branży spożywczo-przemysłowej wraz z instalacjami wewnętrznymi, wolnostojącym pylonem reklamowym, wewnętrznym układem komunikacyjnym i miejscami postojowymi. Już z części opisowej projektu zagospodarowania działki wynika, iż teren inwestycji jest nierówny ze spadkiem w kierunku północnym około 5 m. Wzdłuż granicy z nieruchomością skarżącej zaprojektowano wjazd o szerokości 5,0 m wyokrąglony łukami kołowymi o promieniu 8,0 m. Po zachodniej stronie pawilonu, aby zabezpieczyć przed napływem wód opadowych w kierunku budynku, zaprojektowano ściek z elementów betonowych o długości 41,5 m zakończony kratką ściekową. Z uwagi na różnicę poziomów pomiędzy B i ulicą A, projektowany pawilon posadowiono około 3 m niżej od wjazdu z ulicy A. Różnica poziomów spowodowała konieczność zastosowania na drodze dojazdowej od ulicy A spadków podłużnych wynoszących 4,4 % i 3,4 %. Część rysunkowa projektu drogowego zawiera również bliżej nieokreśloną adnotację o "umocnieniu skarpy na długości 45 m". Część opisowa nie precyzuje natomiast na czym owo "umocnienie" ma polegać oraz z czego wynika potrzeba jego dokonania. Jak wynika zaś z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, "umocnienie" wspomniane okazało się niewystarczające, skoro inwestor zmienił zamierzenie budowlane w tym zakresie, ubiegając się o zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego. Wnioskowanie zaś, iż wspomniany zapis eliminuje skarżącą Spółdzielnię z kręgu stron, bowiem ogranicza oddziaływanie inwestycji do terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny, jest zaś nieporozumieniem. Konieczność "umocnienia skarpy" czy następnie ustawienie muru oporowego (w granicy obu nieruchomości) może bowiem dowodzić tezy wręcz przeciwnej, wskazując na potencjalną możliwość ingerencji w sferę praw skarżącej. Zgodnie z treścią § 291 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, budynek i urządzenia z nim związane powinny być projektowane i wykonywane w sposób nie stwarzający niemożliwego do zaakceptowania ryzyka wypadków w trakcie użytkowania, w szczególności poprzez uwzględnienie przepisów działu VII (Bezpieczeństwo użytkowania). Skarżąca Spółdzielnia ma zatem prawo domagania się by projektowana inwestycja (w tym projektowane w sąsiedztwie: ściek o długości 41,5 m, utwardzona droga dojazdowa oraz "umocnienie skarpy") nie stwarzała niebezpieczeństwa (niemożliwego do zaakceptowania ryzyka) wypadków, co dotyczy także ryzyka zawalenia obiektów zlokalizowanych na terenie sąsiednim, znajdującym się w użytkowaniu wieczystym skarżącej. Skuteczną ochronę tych praw gwarantuje jej zaś udział w postępowaniu administracyjnym, którego przedmiotem jest zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Wskazane powyżej okoliczności przesądzają, że Spółdzielnia Mieszkaniowa C w P. jest stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę obejmującego budowę: pawilonu handlowego branży spożywczo-przemysłowej wraz z instalacjami wewnętrznymi, wolnostojącym pylonem reklamowym, wewnętrznym układem komunikacyjnym, miejscami postojowymi i wjazdem z ul. A, przewidzianej do realizacji na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], w obrębie [...], w P. przy ul. A 10 i ul. B na działkach nr [...], w obrębie [...]. Bez znaczenia jest przy tym na etapie ustalania obszaru oddziaływania obiektu czy wymogi warunków technicznych zostały w ramach przedmiotowej rozbudowy spełnione, bowiem kwestia ta powinna być ustalona w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego, z udziałem wszystkich stron, w tym również skarżącej. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzeczono zatem o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, uznając to za konieczne dla końcowego załatwienia sprawy. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżącej Spółki ich zwrot w kwocie równej uiszczonemu wpisowi sądowemu od skargi (200-zł.), wynagrodzeniu pełnomocnika, będącego adwokatem, ustalonemu na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1348 ze zm.) na kwotę 240,-zł. oraz opłacie od pełnomocnictwa (17,-zł.) Z uwagi natomiast na charakter prawny zaskarżonej decyzji (niepodlegającej wykonaniu i niewymagającej wykonania), za bezprzedmiotowe uznano rozstrzyganie w sprawi jej wykonywania w trybie art. 152 p.p.s.a. Prowadząc ponownie wznowione postępowanie organy winny uczynić to, uwzględniając przedstawione powyżej poglądy prawne, dotyczące legitymacji strony skarżącej. m.o.