II OSK 2075/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędzia del. NSA Tomasz Zbrojewski Protokolant Anna Jusińska po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2011r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Autostrady Wielkopolskiej S. A. w Poznaniu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 czerwca 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 732/11 w sprawie ze skargi Autostrady Wielkopolskiej S. A. w Poznaniu na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 stycznia 2011 r. znak DON/ORZ/7101/22/11 w przedmiocie nałożenia obowiązku dostarczenia ekspertyzy technicznej oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 15 czerwca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Autostrady Wielkopolskiej S.A. w Poznaniu na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 stycznia 2011 r. znak DON/ORZ/7101/22/11 w przedmiocie nałożenia obowiązku dostarczenia ekspertyzy technicznej, skargę oddalił. Jak wynika z uzasadnienia wyroku postanowieniem z dnia 20 grudnia 2010 r. znak: WIK-2.7143-28-8/10 Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 81 c ust. 2 w związku z art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), oraz art. 123 § 1 k.p.a. nałożył na zarządcę Autostradę Wielkopolską S.A. z siedzibą w Poznaniu obowiązek dostarczenia w terminie do dnia 28 lutego 2011 r. ekspertyzy technicznej odcinka autostrady w rejonie Sługocin od 244+000 do 245+ 150 km nitka północna i południowa określającej: – stan techniczny odcinka autostrady w rejonie Sługocin od 244+000 do 245+ 150 km nitka północna i południowa po ustąpieniu wezbrań powodziowych rzeki Warty i zjawiska filtracji wody w korpus nasypu autostrady; – stan bezpieczeństwa użytkowania i spełnienie wymagań określonych przepisami techniczno-budowlanymi, obowiązującymi Polskimi Normami, w szczególności wymagań określonych w art. 5 ust. 2 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 a i 1 c Prawa budowlanego, w okresie występowania wysokich stanów powodziowych, przez odcinek autostrady w rejonie Sługocin od 244+ 000 do 245+ 150 km nitka północna i południowa na przykładzie zdarzeń powodzi maj/czerwiec 2010 r. – koncepcję rozwiązań technicznych uniemożliwiających bezpośrednią filtrację wód wezbraniowych i (powodziowych ) rzeki Warty w istniejący korpus autostrady przedmiotowym odcinku autostrady. Z uzasadnienia powyższej decyzji wynika, że na odcinku autostrady w rejonie miejscowości Sługocin od km 244+000 do 245+150 km występuje zaniżenie niwelety drogi. Wezbranie powodziowe jakie nastąpiło na przełomie maja i czerwca 2010 r., na rzece Warcie spowodowało, że maksymalna wysokość wód powodziowych, opierających się na nasypie autostrady osiągnęła poziomo ok. 45 cm. od krawędzi jezdni. Niweleta drogi na przedmiotowym odcinku przechodzącym przez dolinę rzeki Warty, jest znacznie zaniżona, co spowodowało, że wody wezbraniowe Warty osiągnęły tak wysoki poziom w stosunku do korony nasypu. Autostrada nie posiada żadnych zabezpieczeń hydrotechnicznych przez infiltracją wody w jej korpus ziemny. Ponadto wysoki stan wody spowodował częściowe osuwiska skarpy nasypu drogowego. Zarządca autostrady w okresie wezbrania powodziowego wyłączył z użytkowania zewnętrzne pasy ruchu autostrady na odcinku 243 do 246 km. Po ustąpieniu wezbrania powodziowego zarządca autostrady nie stwierdził występowania zagrożenia dla ruchu i przywrócił pełny ruch na autostradzie. Ponadto na odcinku od km 244 + 000 do km 244 +120 zarządca drogi prowadził w dniach od dnia 14 września 2010 r. do 19 października 2010 r. roboty budowlane polegające na wzmocnieniu płytami ażurowymi skarpy drogi oraz umocnieniu podnóża skarpy narzutem kamiennym. W ocenie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z uwagi na fakt, że wezbrania powodziowe występowały w tym rejonie wcześniej i nie można wykluczyć ich wystąpienia w przyszłości, istnieje zagrożenie bezpieczeństwa na autostradzie występujące w okresie wód powodziowych. Wysoki poziom wody infiltrujący w korpus nasypu drogowego stworzył bowiem niebezpieczeństwo rozluźnienia jego struktur ziemnych. Tym samym zaistniało realne niebezpieczeństwo utraty stateczności nasypu, a co za tym idzie bezpieczeństwo użytkowania obiektu budowlanego. Nasyp korpusu autostrady nie jest bowiem nasypem hydrotechnicznym i nie posiada uszczelnienia uniemożliwiającego infiltracje wody w jego korpus. Wobec powyższego Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że zachodzą uzasadnione wątpliwości co do stanu technicznego odcinka autostrady w rejonie miejscowości Sługocin od km 244+000 do km 245 + 150, nitka północna i południowa, co stanowiło podstawę do nałożenia na Autostrada Wielkopolska S.A. jako zarządcy drogi obowiązku dostarczenia ekspertyzy stanu technicznego przedmiotowego odcinka, w trybie art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego. Po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez Autostradę Wielkopolską S.A. z siedzibą w Poznaniu, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 11 stycznia 2011 r. znak: DON/ORZ/7101/22/11 na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 k.p.a. uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku i w tym zakresie wyznaczył nowy termin wykonania obowiązku do dnia 30 czerwca 2011 r., zaś w pozostałej części utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 grudnia 2010 r. w zakresie dotyczącym obowiązku dostarczenia ekspertyzy technicznej odcinka autostrady w rejonie miejscowości Sługocin od km 244+000 do km. 245 + 150 , nitka północna i południowa, jak i zakresu tej ekspertyzy odpowiada przepisom prawa, co uzasadnia utrzymanie w ww. zakresie zaskarżonego postanowienia w mocy. Jednakże z uwagi na obszerny zakres ekspertyzy w ocenie organu odwoławczego, termin wykonania obowiązku określony przez organ stopnia wojewódzkiego jest zbyt krótki, co uzasadnia uchylenie zaskarżonego postanowienia w części, dotyczącej terminu wykonania przedmiotowej ekspertyzy i wyznaczenie nowego terminu jej dostarczenia do dnia 30 czerwca 2011 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że przepis art. 81c ust. 1 Prawa budowlanego wymieniając podmioty, na które mogą być nakładane obowiązki w nim przewidziane, pozwala organom na wybór adresata tego obowiązku. W sytuacji, gdy obowiązek może być nałożony jak wynika z tego przepisu na uczestnika procesu budowlanego, właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego organ może kierować się względami praktycznymi, wynikającymi z oceny , który z tych podmiotów lepiej zapewni wykonanie obowiązku lub wobec którego można skuteczniej wyegzekwować wykonanie. Zaznaczono, że Autostrada Wielkopolska S.A. jest zarządcą odcinka autostrady w rejonie Sługocin od km 244+ 000 do km 245 + 150 na podstawie art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.). Tym samym nałożenie na Autostradę Wielkopolska S.A. obowiązku dostarczenia ekspertyzy przedmiotowego odcinka autostrady zdaniem organu odwoławczego nie narusza regulacji przytoczonego artykułu. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił stanowisko Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że w niniejszej sprawie istnieją uzasadnione wątpliwości co do stanu technicznego odcinka autostrady w rejonie Sługocin od km 244+000 do km 245+150. Wyjaśnienie tych wątpliwości wymaga uzyskania wiadomości specjalnych po zasięgnięciu opinii osób posiadających stosowne uprawnienia, więc nie może być dokonane wyłącznie przez sam organ administracji publicznej. Organ odwoławczy uznał, że uzasadnione nałożenie ekspertyzy technicznej przedmiotowego odcinka autostrady, określającej stan techniczny obiektu i stanowiącej odpowiedź na pytanie czy przedmiotowy odcinek autostrady spełnia wymagania określone przepisami techniczno-budowlanymi, obowiązującymi Polskimi Normami, w szczególności wymagania określone w art. 5 ust. 2 w związku art. 5 ust. 1 pkt 1 lit a i c Prawa budowlanego. Skargę na powyższe postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosła Autostrada Wielkopolska S.A. z siedzibą w Poznaniu, wnosząc o jego uchylenie oraz poprzedzającego je postanowienia Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 grudnia 2010 r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego to jest przepisu art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, oraz naruszenie przepisów postępowania, to jest przepisów art. 6, art. 7 , art. 9 , art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 84 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez ich niezastosowanie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę , Główny inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie: Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, skargę oddalił. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że przesłanką zastosowania przez właściwy organ art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego jest powstanie uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych bądź też stanu technicznego obiektu budowlanego. W ocenie Sądu prawidłowo ustalony stan faktyczny niniejszej sprawy i zgromadzony materiał dowodowy w pełni wyjaśnia, dlaczego organ I jak i II instancji powzięły uzasadnione wątpliwości, co do stanu technicznego odcinka autostrady w rejonie Sługocin od km 244+ 000 do km 245 + 150. W rozpatrywanej sprawie ustalono, że na ww. odcinku autostrady występuje zaniżenie niwelety drogi. Wezbranie powodziowe jakie nastąpiło na przełomie maja i czerwca 2010 r. na rzece Warcie spowodowało, że maksymalna wysokość wód powodziowych, opierających się na nasypie autostrady osiągnęła poziom około 45 cm od krawędzi jezdni. Woda opierała się o skarpę autostrady. Taki wysoki poziom wody infiltrujący w korpus nasypu drogowego stworzył niebezpieczeństwo rozluźnienia jego struktur ziemnych. Organ słusznie zaznaczył, że zaniżenie niwelety w tym miejscu jest szczególnie niebezpieczne, gdyby wezbranie powodziowe wystąpiło w okresie zimowym ( przy niskich temperaturach) gdzie zaistniałoby zjawisko zamarzania i rozmarzania wody filtrującej w masy ziemne wbudowane w korpus autostrady. Nasyp korpusu nie jest nasypem hydrotechnicznym i nie posiada uszczelnienia uniemożliwiającego infiltracji wody w jego korpus. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że z akt sprawy wynika co prawda, że zarządca drogi w dniu 2 czerwca 2010 r., przeprowadził pomiar nośności nawierzchni, lecz nie obejmował on całego odcinka od 244+000 do 245+ 150 km, gdzie występuje zaniżenie niwelety drogi, ani też całego odcinka wyłączonego z ruchu w związku z wysokim poziomem wód powodziowych. Pomiarom poddano jezdnię południową na odcinku od 244+ 400 do 245 + 700 km i jezdnię północną od 245 + 700 do 244+ 100 km. Ponadto wysoki stan wody spowodował częściowe osuwiska skarp nasypu drogowego. Na odcinku od 244+000 do 244+120 km zarządca autostrady prowadził w dniach od 14 września 2010 r. do 19 października 2010 r. roboty budowlane polegające na wzmocnieniu płytami ażurowymi skarpy drogi oraz umocnieniu podnóża skarpy narzutem kamiennym. W takim stanie faktycznym organy nadzoru budowlanego mogły mieć uzasadnione wątpliwości co do stanu technicznego odcinka autostrady w rejonie miejscowości Sługocin od 244 + 000 do 245 + 150 km nitka północna i południowa. W celu wyjaśnienia powyższych wątpliwości zasadnie więc organ nadzoru budowlanego nałożył na stronę skarżącą obowiązek dostarczenia ekspertyzy technicznej w zakresie wskazanym w postanowieniu Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 grudnia 2010 r. Przedstawienie ekspertyzy technicznej przedmiotowego odcinka autostrady, sporządzonej przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia pozwoli wyjaśnić powyższe wątpliwości oraz stwierdzić, czy przedmiotowy odcinek autostrady spełnia wymagania określone przepisami techniczno-budowlanymi, obowiązującymi Polskimi Normami, w szczególności wymagania określone w art. 5 ust. 2 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit a lit a i c Prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej dotyczącego upływu ponad 25 lat od oddania powyższego odcinka drogi do użytkowania, i tym samym braku prawnego obowiązku po stronie skarżącej, zapewnienia odporności autostrady na zalania wodami powodziowymi, należy wyjaśnić, że na właścicielu lub zarządcy obiektu budowlanego spoczywa obowiązek utrzymywania obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym i estetycznym przez cały okres istnienia obiektu budowlanego (art. 5 ust. 2 w zw. z art. 61 Prawa budowlanego. Nadmienić należy, że w okresie użytkowania obiektu budowlanego czynniki zewnętrzne, nie związane bezpośrednio z obiektem budowlanym, mogą ulec zmianie, co jednakże nie zwalnia właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego od utrzymywania go w należytym stanie technicznym. W ocenie Sądu organy prawidłowo określiły również podmiot zobowiązany do dostarczenia ekspertyzy technicznej. Adresatem przedmiotowego postanowienia, zgodnie z brzmieniem art. 81 c ust. 2 w związku z art. 81 c ust. 1 może być uczestnik procesu budowlanego , właściciel lub zarządca obiektu. Z akt sprawy wynika, że Autostrada Wielkopolska S.A. jest zarządcą odcinka autostrady w rejonie miejscowości Sługocin od km 244+ 000 do km 245 + 150 na podstawie art. 19 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Zatem nałożenie na Autostradę Wielkopolska S.A. obowiązku dostarczenia ekspertyzy przedmiotowego odcinka autostrady nie narusza regulacji powyższego przepisu. Skargę kasacyjna od powyższego wyroku wniosła Autostrada Wielkopolska S.A. w Poznaniu zaskarżając tenże wyrok w całości i zarzuciła: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 81 c ust. 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez jego błędną wykładnię, polegające na nałożeniu na skarżącą spółkę obowiązku przedstawienia – w ramach ekspertyzy technicznej - - "koncepcji rozwiązań technicznych uniemożliwiających bezpośrednią filtrację wód wezbraniowych (powodziowych) rzeki Warty w istniejący korpus autostrady na przedmiotowym odcinku autostrady", co wykracza poza zakres uprawnień organów nadzoru wynikających z przepisu art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego; 2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 7, art. 77 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na braku wyjaśnienia przyczyn uznania ustalonego przez organ terminu sporządzenia ekspertyzy na dzień 30 czerwca 2011 r. za wystarczający, a także naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutu skarżącego zbyt szerokiego zakresu nałożonego na niego przez organy nadzoru budowlanego obowiązku sporządzenia ekspertyzy. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Tak skonstruowana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów proceduralnych podnieść należy, że skarżąca kasacyjnie spółka nie uzasadniła, że zarzucane uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem zgodnie z treścią art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem skarżąca kasacyjnie ograniczyła się jedynie do powtórzenia treści przepisu podnosząc, że zarzucane naruszenie "miało istotny wpływ na wynik sprawy". Strona nie uzasadniła w szczególności dlaczego brak wyjaśnienia przyczyn uznania przez organ terminu sporządzenia ekspertyzy na dzień 30 czerwca 2011 r. za wystarczający miało wpływ na wynik niniejszej sprawy. Również formułując zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutu skarżącego zbyt szerokiego zakresu nałożonego na niego przez organy nadzoru budowlanego obowiązku sporządzenia ekspertyzy autor skargi kasacyjnej nie uzasadnił, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym zarzuty te nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Przechodząc do zarzutów o charakterze materialnym w pierwszej kolejności podkreślić należy, że skarżący kasacyjnie nie podważa ustaleń Sądu pierwszej instancji w zakresie uznania, iż w okolicznościach tej sprawy zasadnym było nałożenie na stronę skarżącą obowiązku dostarczenia ekspertyzy technicznej w zakresie wskazanym w postanowieniu Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 grudnia 2010 r., a konieczność wykonania ekspertyzy technicznej wynikała z pojawienia się uzasadnionych wątpliwości co do stanu technicznego odcinka autostrady w rejonie miejscowości Sługocin od 244 + 000 do 245 + 150 km nitka północna i południowa. Zasadnicza kwestią dl rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje natomiast to, czy organ nadzoru nie wykroczył poza zakres swoich uprawnień wynikających z przepisu art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego nakazując stronie skarżącej, aby w ramach ekspertyzy technicznej dotyczącej stanu technicznego wskazanego odcinka autostrady przedstawiła "koncepcję rozwiązań technicznych uniemożliwiających bezpośrednią filtrację wód wezbraniowych (powodziowych) rzeki Warty w istniejący korpus autostrady na tym odcinku". Zdaniem Naczelnego Sadu Administracyjnego orzekającego w niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji nie naruszył w tym zakresie przepisu art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Zaznaczyć należy, że przepis art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane ma charakter uznaniowy. Zobowiązanie zarządcy obiektu budowlanego do przedstawienie koncepcji rozwiązań technicznych mieści się w ramach tego uznania administracyjnego. Podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 61 pkt 2 ustawy Prawo budowlane zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany zapewnić bezpieczne użytkowanie obiektu w razie wystąpienia czynników zewnętrznych oddziaływujących na obiekt, związanych z działaniem sił natury, takich jak: intensywne opady atmosferyczne, powodzie (...) w wyniku których następuje uszkodzenie obiektu budowlanego lub bezpośrednie zagrożenie takim uszkodzeniem, mogące spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa, mienia lub środowisko. Tym samym jeżeli ekspertyza techniczna potwierdzi uzasadnione wątpliwości organu co do stanu technicznego autostrady, a co należy podkreślić organ nadzoru budowlanego nie przesądził o powstaniu wady obiektu budowlanego w tym zakresie, to na zarządcy drogi ciążył będzie obowiązek zapewnienia bezpiecznego użytkowania obiektu. Jednocześnie zauważyć należy, że to zarządca jest podmiotem który winien znać stan techniczny obiektu budowlanego, który ma pod swoją pieczą. Ponadto skoro podmiot ten może być zobligowany do wykonania czynności koniecznych do zabezpieczenia obiektu budowlanego, to nałożenie na niego obowiązku przedstawienia koncepcji rozwiązań technicznych uniemożliwiających bezpośrednią filtrację wód powodziowych rzeki Warty w istniejący korpus autostrady na przedmiotowym odcinku autostrady, jest uzasadnione. Podkreślić również należy, że przedstawienie przez stronę koncepcji rozwiązań technicznych może także wpłynąć na wybór sposobu przeprowadzenia przyszłych prac budowlanych, do których jak można się spodziewać strona będzie zobligowana, co z kolei daje możliwość najlepszej obrony praw zobowiązanego decyzją. Wskazać równocześnie należy, że kwestia ewentualnych rozliczeń zarządcy z właścicielem z tytułu poniesionych kosztów, leży poza kontrolą sądowoadministracyjną. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną oddalił.