II SA/Wa 368/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula - Dąbrowska Sędzia WSA Janusz Walawski Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi T.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę II SA/Wa 368/11 UZASADNIENIE Wójt Gminy w S. decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., wydaną na podstawie art. 1 – 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734), § 1 – 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] listopada 2010 r., odmówił T.K. przyznania dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu podał, że nie odliczył od dochodu wnioskodawcy płaconych przez niego alimentów w kwocie 864,50 zł miesięcznie i ustalił, że dochód rodzinny w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku, wyniósł kwotę 12.266,25 zł, co stanowi 1.022,19 zł miesięcznie na jednego członka gospodarstwa domowego. Z uwagi na to brak było podstaw do przyznania dodatku mieszkaniowego, ponieważ wydatki poniesione na zajmowany lokal są mniejsze od określonego w art. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, i wynoszą 550,57 zł. W odwołaniu od powyższej decyzji T.K. nie zgodził się z przyjętą do podstawy wyliczenia dodatku mieszkaniowego kwotą dochodów za trzy miesiące, gdyż nie zostały odliczone od niej alimenty w kwocie 2.593,50 zł. W jego ocenie właściwa do obliczenia dodatku jest kwota 9.672,75 zł, gdyż tylko z tych pieniędzy utrzymuje się jego czteroosobowa rodzina. Ponadto podał, iż alimenty przekazywane są osobie uprawnionej, która z nim nie mieszka, a nadto poprzednio otrzymywał dodatek mieszkaniowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) oraz art. 3 ust. 1 i 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, po rozpoznaniu odwołania utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podało, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, dodatek przysługuje osobom, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku. Natomiast w myśl art. 3 ust. 3, za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Wśród świadczeń, których nie wlicza się do dochodu i które są wyczerpująco wyliczone, brak jest alimentów, taki też pogląd wyrażony jest w orzecznictwie. Organ stwierdził, że wnioskodawca pozostaje w czteroosobowym gospodarstwie domowym i wraz z rodziną zajmuje lokal o pow. 36,08 m2, na który ponosi wydatki w kwocie 550,57 zł. Dochodem rodziny jest wynagrodzenie wnioskodawcy w kwocie 12.266,25 zł, z tego są potrącane alimenty w kwocie 864,50 zł miesięcznie. Zatem miesięczny dochód w przeliczeniu na jedną osobie w gospodarstwie domowym wynosi 1.022,19 zł i przekracza kwotę 125% najniższej emerytury, która w dniu złożenia wniosku wynosiła 706,29 zł. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T.K. uznał ją za niewłaściwą i krzywdzącą, gdyż odmówiono pomniejszenia dochodu rodzinnego o kwotę 864,50 zł alimentów miesięcznie, potrącanych i przekazywanych synowi z pierwszego małżeństwa, co pozostaje w sprzeczności z wyrokami NSA i WSA. Skarżący podtrzymał swoje stanowisko, iż do celów dodatku mieszkaniowego winna być brana kwota po odliczeniu alimentów, a więc 9.672,75 zł, co daje 806,06 zł na osobę i nie przekracza 882,86 zł stanowiących 125% najniższej emerytury (706,29 zł). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana według powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do brzmienia art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.), dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8. Natomiast w myśl art. 3 ust. 3 powołanej ustawy, za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się świadczeń pomocy materialnej dla uczniów, dodatków dla sierot niepełnych, jednorazowych zapomóg z tytułu narodzenia się dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej, dodatku mieszkaniowego oraz zapomogi pieniężnej, o której mowa w przepisach o zapomodze pieniężnej dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenie przedemerytalne albo zasiłek przedemerytalny w 2007 r. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia wysokości średniego miesięcznego dochodu na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku. T.K. wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego złożył w dniu [...] listopada 2010 r., do którego załączył deklarację o wysokości dochodów w jego gospodarstwie domowym składającym się z 4 osób, za sierpień, wrzesień i październik 2010 r. w wysokości 9.625,75 zł łącznie, co daje 2.418,19 zł na jednego członka gospodarstwa domowego, to jest miesięcznie 806,06 zł. Powyższy dochód stanowi uposażenie skarżącego jako funkcjonariusza Policji po odliczeniu alimentów, gdyż żona nie pracuje i nie osiąga żadnych dochodów. Natomiast z zaświadczenia Komendy Wojewódzkiej Policji z siedzibą w R. z dnia [...] listopada 2010 r. wynika, iż wysokość dochodu skarżącego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku, po odliczeniu kosztów uzyskania przychodu i braku składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, wynosi 12.266,26 zł. W zaświadczeniu znajduje się ponadto adnotacja, iż wynagrodzenie obciążone jest alimentami w wysokości 25%, tj. 864,50 zł miesięcznie. Analiza powołanego przepisu art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wyraźnie wskazuje, iż zawiera on zamknięty katalog odliczeń od dochodu, który nie przewiduje odliczenia od dochodu branego pod uwagę przy ustalaniu uprawnień do dodatku mieszkaniowego płaconych na rzecz osób trzecich alimentów. Niezasadnie zatem skarżący argumentował, iż dochód jego gospodarstwa domowego w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych winien wynosić 9.672,75 zł, czyli należy odliczyć płacone przez niego na rzecz dziecka z pierwszego małżeństwa alimenty w kwocie 864,50 zł. Prawidłowe były w tej sytuacji ustalenia organu, iż miesięczny dochód w przeliczeniu na jedną osobę w gospodarstwie domowym wynosi 1.022,19 zł i przekracza kwotę 125% najniższej emerytury, która na dzień złożenia wniosku wynosiła 706,29 zł, czyli przekracza kwotę 882,86 zł. Za zgodną z prawem należy więc uznać zaskarżoną decyzję, utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji o odmowie przyznania zasiłku mieszkaniowego. Powyższe jest zgodne z dotychczasowymi poglądami orzecznictwa sądowoadministracyjnego, wbrew zarzutowi skargi, zaprezentowanymi w wyrokach WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 15 marca 2006 r. sygn. akt II SA/Go 680/05 i WSA w Poznaniu z dnia 17 kwietnia 2008 r. sygn. akt IV SA/Po 672/07, dostępnymi w Internecie – https://cbois.nsa.gov.pl – które Sąd w całości podziela. Nie sposób odnieść się do stanowiska skarżącego, iż "publikowane w Internecie orzeczenia NSA i WSA, w podobnych sprawach gdzie również występują alimenty świadczą, iż ośrodki pomocy społecznej powinny uwzględniać takie odliczenia" również z uwagi na zbytnią jego ogólnikowość. Nie można bowiem ustalić kiedy zapadły owe orzeczenia i jakich stanów faktycznych dotyczą oraz co było przedmiotem rozstrzygnięć. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.