I SA/Ke 227/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek, Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 czerwca 2011r. sprawy ze skargi W.E. S.A. w O. Ś. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane w całości; 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w K. na rzecz W. E. S.A. w O. Ś. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dyrektor Izby Celnej w K. postanowieniem z dnia [...]. nr [...]pozostawił odwołanie W. E. S.A. (dalej zwaną Spółką) z siedzibą w O. Ś. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...]. nr [...], bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. decyzją z dnia [...]., określił Spółce zobowiązanie w podatku akcyzowym za miesiąc listopad 2006r. w kwocie 25 526 zł. W ocenie Dyrektora Izby Celnej w K. odwołanie od ww. decyzji nie spełniało warunków formalnych wynikających z art. 222 Ordynacji podatkowej, bowiem nie określało istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem odwołania. W związku z tym Spółkę wezwano do usunięcia braków odwołania w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia, zgodnie z art. 228 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Pismem z dnia 30 grudnia 2009r. zostało przesłane uzupełnienie odwołania. Dyrektor Izby Celnej w K. postanowieniem z dnia [...].r. stwierdził pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że zgodnie z informacją o sposobie reprezentacji Spółki umieszczoną w KRS, do składania oświadczeń i podpisywania w imieniu Spółki uprawniony jest każdy z członków zarządu samodzielnie. W skład zarządu Spółki zgodnie z wpisem w KRS z dnia 26 czerwca 2009r. na stanowisko prezesa został powołany M. Jarecki, który zgodnie z wpisem w KRS z dnia 29 stycznia 2010r. został odwołany ze stanowiska prezesa Spółki, a powołany na to stanowisko został K. S.. W. W. natomiast zgodnie z wpisem w KRS z dnia 12 grudnia 2002r. został powołany w skład rady nadzorczej Spółki. Organ stwierdził, że odwołanie zostało wniesione i podpisane przez M. J. - osobę umocowaną do reprezentacji spółki, natomiast uzupełnienie odwołania zostało wniesione i podpisane przez W.W. - Przewodniczącego Rady Nadzorczej, który nie był umocowany do reprezentacji Spółki. W związku z tym organ odwoławczy stwierdził, że wniesione odwołanie nie zostało uzupełnione, w związku z czym nie zawiera wymaganych elementów i pozostawił je bez rozpatrzenia. Na skutek skargi Spółki, Wojewódzki Sądu Administracyjnego w K., prawomocnym wyrokiem z dnia 2 września 2010r. sygn. I SA/Ke 397/10 uchylił postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K., zarzucając organowi brak wezwania Spółki w trybie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej do wykazania prawidłowości reprezentacji Spółki przez W. W.. Wobec powyższego Dyrektor Izby Celnej w K. wezwał spółkę do przedłożenia stosownych dokumentów, szczegółowo wymienionych w uzasadnieniu postanowienia. W odpowiedzi na wezwania spółka przedłożyła: oryginalny pełny odpis KRS kopię protokołu z posiedzenia Rady Nadzorczej Spółki i kopię jej uchwały z dnia 28 grudnia 2009r. Zdaniem Spółki załączona kopia W.. uchwały pozwala w pełni potwierdzić prawidłowość reprezentacji Spółki przez W. W.. W związku ze złożeniem w dniu 23 grudnia 2009r. rezygnacji z funkcji Prezesa Zarządu przez M. J., Rada Nadzorcza musiała podjąć kroki mające na celu zapewnienie prawidłowej reprezentacji spółki. Nie mogła czekać na powołanie nowego Prezesa, gdyż konieczne było uzupełnienie braków pisma w ustawowym terminie. W ocenie Spółki działanie Rady Nadzorczej zgodne jest z art. 383 § 1 kodeksu spółek handlowych. Spółka wskazała również, że nie jest możliwe przesłanie oryginałów W.. uchwały oraz protokołu z posiedzenia Rady, gdyż zostały one załączone i przesłane do WSA w K. wraz ze skargami. Pozostawiając odwołanie bez rozpatrzenia Dyrektor Izby Celnej w K. wskazał, że zgodnie z art. 222 Ordynacji podatkowej odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie. Odwołanie z dnia 23 listopada 2009r. nie spełniało warunków formalnych wynikających z W.. przepisu bowiem nie określało istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem odwołania. Uzupełnienie odwołania zostało podpisane przez W. W., który zgodnie z wpisem w KRS z dnia 16 grudnia 2002r. został powołany w skład Rady Nadzorczej Spółki. Z protokołu posiedzenia Rady Nadzorczej Spółki z dnia 28 grudnia 2009r. wynika, że powzięto uchwałę zgodnie z którą, w związku ze złożeniem w dniu 23 grudnia 2009r. rezygnacji z funkcji Prezesa Zarządu przez M. J., upoważniono W. W. do reprezentowania spółki przed organami kontroli, Urzędu Kontroli Skarbowej w zakresie odwołania od decyzji nr [...],[...][...][...]. Organ wskazał na treść przepisu art. 383 k.s.h., regulującego kwestię delegowania członków rady nadzorczej do pełnienia czynności członków zarządu oraz przytoczył § 27 tiret 5 i 6 statutu Spółki, powtarzający kodeksową regulację ww.. zakresie. Ponadto organ, powołując stosowne publikacje, wyjaśnił że oddelegowany do zarządu członek rady nadzorczej staje się w czasie delegacji zarządcą ze wszystkimi skutkami z tego wynikającymi. Oznacza to, że uchwała rady nadzorczej w przedmiocie delegacji stanowi dalsze, poza powołaniem, źródło powstania stosunku członkostwa w tym organie. Wpis do rejestru ma charakter deklaratoryjny, a delegowany staje się de iure członkiem zarządu już z chwilą podjęcia przez radę stosownej uchwały. Możliwość delegowania członków rady nadzorczej do czasowego wykonywania czynności członków zarządu została ograniczona do maksymalnie trzech miesięcy dla sytuacji, gdy członek zarządu został odwołany, złożył rezygnację bądź z innych powodów nie może sprawować swojej funkcji. Oddelegowanie do czasowego pełnienia funkcji ma charakter swoistej "delegacji", która odbywa się okazjonalnie, jest okresowa, ograniczona czasowo (okres jednorazowej delegacji to maksymalnie trzy miesiące), a także - ma miejsce tylko wtedy, gdy zarząd nie może czasowo pełnić swoich funkcji. Delegowany do zarządu członek rady nadzorczej nabywa nie tylko obowiązki, lecz także prawa zarządcy, w tym prawo do wynagrodzenia przysługującego członkowi tego organu. Jednoczesne zawieszenie w funkcji członka rady powoduje "zamrożenie" praw i obowiązków wynikających z członkostwa w tym organie, w tym prawa do wynagrodzenia, jeżeli członkom rady nadzorczej zostało przyznane wynagrodzenie. Czasowy charakter delegacji, której dotyczy art. 383 § 1 k.s.h., oznacza określenie granic czasowych w taki sposób, aby z góry wiadomo było, na jaki okres członek rady nadzorczej jest oddelegowany do wykonywania czynności członka zarządu niemogącego sprawować swoich czynności. Uchwała rady nadzorczej w przedmiocie delegacji będzie skuteczna jedynie przez trzy miesiące od daty delegowania. Po tym okresie uprawnienia delegowanego wygasają. Czasowe wykonywanie funkcji polega też na tym, że członek rady nadzorczej "powraca" następnie do rady nadzorczej, chyba że w trybie powołania zostanie ustanowiony członkiem zarządu. Gdyby miało dojść do delegowania członków rady, należy to zgłosić sądowi rejestrowemu. W związku z powyższym Dyrektor Izby Celnej w K. stwierdził, że ww. nie był umocowany do reprezentacji spółki. Nie był bowiem oddelegowanym członkiem rady nadzorczej do czasowego wykonywania czynności członka zarządu niemogącego sprawować swoich czynności. Podjęta przez radę nadzorczą uchwała nie stanowiła takiej delegacji, bowiem jak wykazano powyżej delegowanie członka rady nadzorczej do czasowego wykonywania czynności członków zarządu nie polega na upoważnieniu do reprezentowania spółki w jednej, ściśle określonej sprawie. Spółka zatem nie była należycie reprezentowana w sprawie, a uzupełnienie odwołania zostało podpisane przez osobę nieuprawnioną. Dodatkowo Dyrektor Izby Celnej w K. zauważył, że spółka nie dołączyła przedmiotowych dokumentów na etapie uzupełnienia odwołania. Ponadto Spółka od momentu utworzenia tj. roku 2002 jest spółką akcyjną, w związku z czym kwestia właściwej reprezentacji nie powinna budzić wątpliwości dla organów tę spółkę reprezentujących. Wobec powyższego stwierdzono, że wniesione odwołanie nie zostało uzupełnione w określonym terminie, zgodnie z wezwaniem, w związku z czym nie zawiera wymaganych elementów. Zdaniem organu odwołanie Spółki nie może być więc rozpatrywane bowiem nie spełnia warunków wynikających z art. 222 Ordynacji podatkowej. Na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. wnosząc o jego uchylenie oraz zarzucając naruszenie: 1. art. 222 i art. 228 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, polegający na przyjęciu jakoby odwołanie Spółki od decyzji Dyrektora UKS w K. nie spełniało wymogów art. 222 Ordynacji podatkowej, podczas gdy treść odwołania jednoznacznie wskazywała, że skarżący domaga się uchylenia decyzji o wymiarze podatku akcyzowego wobec jej niezgodności z prawem co wypełnia wymogi powołanego . W szczególności odwołanie z dnia 23 listopada 2009r. zawierało w części dyspozytywnej zarzuty wobec decyzji ujęte w dwu punktach. Natomiast w uzasadnieniu odwołania na stronie 4 w przedostatnim akapicie zawarte jest żądanie dotyczące zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji jako rażąco naruszającej prawo co określa wystarczająco istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania. Skarżąca wskazał, że art. 222 Ordynacji podatkowej nie zawiera wymogu ścisłego sformułowania wniosku co do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji z zaznaczeniem zakresu żądanej zmiany. Natomiast wywód skarżącego zawarty na stronach 1-4 odwołania z dnia wypełnia całkowicie wymogi dotyczące określenia istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem odwołania. Nie budzi wątpliwości, że skarżący kwestionuje zaskarżoną decyzję z powodu jej niezgodności z prawem. Zatem już samo wezwanie strony do uzupełnienia treści odwołania z powodu jej rzekomych braków stanowiło naruszenie art. 222 i 228 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej 2. art. 383 § 1 k.s.h. polegające na przyjęciu, że delegowanie członka rady nadzorczej do wykonywania czasowo funkcji zarządu nie może polegać na delegowaniu do wykonania pojedynczej czynności. Wymieniony przepis zawiera górne ograniczenie czasowe do zastępczego pełnienia funkcji zarządu przez delegowanych członków rady nadzorczej. Natomiast przepis ten nie ogranicza wielkości minimalnego czasu delegacji. Zatem delegacja taka może dotyczyć pojedynczej czynności wymagającej jednorazowej lub tylko jednodniowej delegacji członków rady nadzorczej. Skoro bowiem przepis daje prawo do szerszego zakresu wykonywania czynności przez delegowanych członków rady nadzorczej, to jest oczywiste, że zachowuje ważność i skuteczność delegowanie w węższym zakresie. Wykładnia art. 383 § 1 k.s.h .zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie wskazuje jedynie na nieważność czynności wykonanych z przekroczeniem 3 miesięcznego ustawowego okresu delegacji członka rady nadzorczej spółki akcyjnej do pełnienia czynności zarządu a w żadnym razie nie wskazuje na wadliwość czynności zdziałanych gdy zakres takiej delegacji nie przekracza 3 miesięcy. Art. 383 § 1 k.s.h. nie zawiera przy tym żadnych formalnych wymogów co do treści lub formy czynności, na podstawie której rada nadzorcza dokonuje takiego delegowania. W ocenie skarżącej delegowanie członka Rady Nadzorczej Spółki W. W. do wykonania czynności polegającej na reprezentacji Spółki w postępowaniach administracyjnych jest w pełni ważne i skuteczne na okres do 3 miesięcy. Ponieważ uchwała w tym przedmiocie została podjęta w dniu 28 grudnia 2009r., a czynność polegająca na uzupełnieniu i odwołania od decyzji w sprawie wymiaru akcyzy została wykonana przez W. W. w dniu 4 stycznia 2010r. to jest oczywiste, że nie doszło do przekroczenia zakresu delegacji i wykonana przez W. W. w ramach tej delegacji czynność jest ważna i skuteczna. Treść uchwały uprawniającej do tych konkretnych czynności w postępowaniu administracyjnym była podyktowana szczególną troską rady nadzorczej by w tym zakresie delegacja nie budziła żadnych wątpliwości. W istocie bowiem w związku z faktycznym zaprzestaniem na przełomie grudnia 2009r. i stycznia 2010r jakichkolwiek czynności gospodarczych spółki W. E. SA, postępowania przed organami administracyjnymi, które zostały wskazane w treści uchwały z dnia 28 grudnia 2009r. były jedynymi czynnościami, które Spółka wykonywała. Równolegle jednak rada nadzorcza Spółki podjęła uchwałę o generalnym delegowaniu w.w do pełnienia czynności zarządu spółki. Jednak wobec wezwania przez organ decyzyjny do wykazania prawa reprezentacji w tym szczególnym postępowaniu spółka przedłożyła właśnie uchwałę z dnia 28 grudnia 2009r. 3. art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej i art. 153.p.p.s.a. Wbrew wytycznym sądu administracyjnego poprzednio rozpoznającego sprawę organ decyzyjny był zobowiązany do wezwania Spółki do wykazania prawidłowości jej reprezentacji wywodząc, że ocena w tym zakresie jest dokonywana w oparciu o przepisy kodeksu cywilnego. Wbrew tym wytycznym WSA organ decyzyjny nałożył na skarżącego cały szereg zobowiązań dotyczących przedłożenia oryginałów wielu dokumentów. Wytyczne WSA dotyczyły tylko wezwania strony do wykazania prawidłowości reprezentacji W. E. SA przez W.W Tymczasem organ decyzyjny zażądał między innymi przedłożenia oryginałów wszelkiej dokumentacji i wszelkich uchwał określających uprawnienia do reprezentacji spółki a także oryginałów innych dokumentów w tym statutu spółki. Skarżąca podkreśliła, że żaden przepis nie wyłącza posługiwania się odpisami dokumentów w postępowaniach administracyjnych lub sądowych. Jest to oczywiste gdy się zważy, że podmioty gospodarcze w tym spółki kapitałowe w szczególności mają obowiązek przechowywania oryginałów uchwał w prowadzonej w siedzibie księdze uchwał a nadto z uwagi na możliwość a nawet potrzebę posługiwania się takimi dokumentami w wielu czynnościach stwarza konieczność korzystania z odpisów a nie oryginałów. Działanie organu decyzyjnego, które narzucało stronie dodatkowe nie wynikające ani z przepisów ani z wytycznych zawartych w wyroku WSA nie ma żadnej prawnej podstawy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a., sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek nie wszystkie podniesione zarzuty są zasadne. Skarżąca zarzuca naruszenie art. 222 i art. 228 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), dalej Ordynacja podatkowa polegające na uznaniu przez organ, że odwołanie W. E. S.A. od decyzji Dyrektora UKS w K. nie spełnia wymogów art. 222 Ordynacji podatkowej, podczas gdy treść odwołania jednoznacznie wskazywała, że skarżąca domaga się uchylenia decyzji o wymiarze podatku akcyzowego wobec jej niezgodności z prawem co wypełnia wymogi powołanego przepisu. Odnosząc się do tak postawionego zarzutu należy wskazać, że zgodnie z art. 153 ustawy p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Niniejsza sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w K., który wyrokiem z dnia 2 września 2010r., sygn. akt I SA/Ke 397/10, uchylił postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z uwagi na konieczność przeprowadzenia czynności wyjaśniających w zakresie sposobu reprezentacji Spółki na dzień złożenia uzupełnienia odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. w wyroku z dnia 2 września 2010r. nie zakwestionował legalności działania organu odwoławczego w zakresie braków formalnych odwołania wynikających z art. 222 Ordynacji podatkowej. Sąd rozpoznając sprawę ponownie jest oceną prawną odwołania związany zaś pominięcie przezeń związania w zakresie tej oceny w danej sprawie na mocy art. 153 p.p.s.a. stanowiłoby naruszenie prawa, w szczególności zasady demokratycznego państwa prawnego. Stanowisko powyższe pozostaje w zgodzie z wyrokiem NSA w Warszawie z dnia 21 maja 2010r. sygn. akt II FSK 195/09, lex nr 596112, w którym stwierdzono, że jeśli sąd administracyjny nakazał organom podatkowym poczynić pewne ustalenia, oznacza to, że w pozostałym zakresie uznał on ustalenia dotyczące stanu faktycznego za poprawne i zgodne z prawem. Wobec powyższego omawiany zarzut skargi jest niezasadny. Skarżąca w ramach zarzutu naruszenia art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej i art. 153 ustawy p.p.s.a. podnosi, że wbrew wytycznym Sądu organ zażądał między innymi przedłożenia oryginałów wszelkiej dokumentacji i wszelkich uchwał określających uprawnienia do reprezentacji spółki a także oryginałów innych dokumentów w tym statutu spółki. Odnosząc się do tak postawionego zarzutu należy przypomnieć, że WSA w K. uchylając postanowienie o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia, w wytycznych wskazał na konieczność przeprowadzenia czynności wyjaśniających potwierdzenie aktualnego sposobu reprezentacji skarżącej. Z akt sprawy wynika, że organ odwoławczy zażądał od skarżącej dokumentów związanych z jej reprezentacją. Rację ma skarżąca, że zakres wymaganych od niej dokumentów był szeroki bowiem do ustalenia prawidłowej jej reprezentacji w dniu złożenia uzupełnienia odwołania wystarczyły: odpis KRS Spółki, protokół posiedzenia jej rady nadzorczej z dnia 28 grudnia 2009r. oraz uchwała tego organu z tej samej daty. Takie postępowanie organu nie mogło jednak mieć istotnego wpływu na wynik postępowania bowiem działania organu zmierzały konsekwentnie do ustalenia reprezentacji skarżącej i nie stanowiły, wbrew jej zarzutom, przekroczenia wytycznych Sądu. Stąd zarzut naruszenia art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej i art. 153 ustawy p.p.s.a. nie mógł zostać uwzględniony. Zdaniem Sądu zasadny jest natomiast zarzut naruszenia art. 383 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037 z późn. zm), określanej dalej k.s.h. polegający na przyjęciu przez organ, że delegowanie członka rady nadzorczej do wykonywania czasowo funkcji zarządu nie może polegać na delegowaniu do wykonania pojedynczej czynności. Innymi słowami organ nieprawidłowo uznał, że uchwała rady nadzorczej W. E. SA z dnia 28 grudnia 2009r. nie delegowała, zgodnie z art. 383 § 1 k.s.h., swojego członka do wykonywania czynności członka zarządu, tym samym stwierdzając, że W. W. podpisując uzupełnienie odwołania był osobą nieupoważnioną do reprezentacji Spółki. Zgodnie z przepisem art. 383 § 1 k.s.h.; do kompetencji rady nadzorczej należy również (...) delegowanie członków rady nadzorczej, na okres nie dłuższy niż trzy miesiące, do czasowego wykonywania czynności członków zarządu, którzy zostali odwołani, złożyli rezygnację albo z innych przyczyn nie mogą sprawować swoich czynności. Delegowanie obejmuje, co do zasady, wejście delegowanego w ogół praw i obowiązków członka zarządu, który nie może sprawować swoich czynności. Jednak literalna wykładnia przedmiotowego przepisu prowadzi do wniosku, że możliwe jest delegowanie do wykonywania jedynie niektórych czynności. Przepis stanowi bowiem o "wykonywaniu czynności członków zarządu", a nie "pełnieniu funkcji członka zarządu". Za taką interpretacją przepisu art. 383 § 1 k.s.h. przemawia także argumentacja a maiori ad minus, co oznacza, że skoro przepis daje prawo do szerszego zakresu wykonywania czynności przez delegowanych członków rady nadzorczej, to zachowuje także ważność i skuteczność delegowanie w węższym zakresie, co trafnie podnosi skarżąca. Ponadto możliwość określenia zakresu delegacji potwierdza okoliczność, że delegowanie jest środkiem nadzwyczajnym i trudno przypisać ustawodawcy zamiar sprzeciwienia się samoograniczeniu delegowania przez radę nadzorczą tylko do najściślejszych potrzeb spółki. Innym argumentem potwierdzającym możliwość delegowania tylko do konkretnych czynności jest fakt, że skoro może dojść do określenia zakresu czynności danego członka w drodze regulaminu zarządu (art. 375 k.s.h.), to możliwość wpływu na zakres czynności delegowanego członka, należy także przyznać radzie nadzorczej. Poza tym fakt, że delegowanie jest ograniczone czasowo może skutkować delegacją krótko przed podjęciem konkretnej czynności lub decyzji przez zarząd (zob. A. Nowacki "Delegowanie członków rady nadzorczej do czasowego wykonywania czynności członków zarządu" w: Przegląd Prawa Handlowego nr 10, październik 2010, s. 13). Dopiero w braku określenia zakresu delegowania w uchwale rady nadzorczej, można uznać, że delegowany jest uprawniony i zobowiązany do wykonywania wszystkich czynności członka zarządu, który nie może wykonywać swoich czynności. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy uznać, że uchwała rady nadzorczej z dnia 28 grudnia 2009r. delegowała W. W. do wykonywania czynności członka zarządu, a konkretnie do reprezentowania skarżącej w jednej ściśle określonej sprawie między innymi w zakresie odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...]. Nr [...]. Wbrew twierdzeniom organu bowiem, delegowanie członka rady nadzorczej do wykonywania czynności członka zarządu, może polegać na delegowaniu do wykonania pojedynczej czynności. W tym przypadku czynnością tą było podpisanie przez W. W. uzupełnienie odwołania z dnia 30 grudnia 2009r. Ponadto należy wskazać, że art. 383 § 1 k.s.h. nie wskazuje na żadne formalne wymogi co do treści uchwały delegującej. Brak w uchwale słowa "deleguje" nie oznacza w związku z tym, że jej celem nie była właśnie ta czynność. Pozostałe bowiem elementy uchwały oraz okoliczności sprawy świadczą, że taki był właśnie zamiar rady nadzorczej. Po pierwsze uchwała została podjęta w związku z rezygnację jedynego członka zarządu. Po drugie upoważniała do czynności mieszczącej się w zakresie czynności wykonywanych przez członków zarządu. Po trzecie czynność ta została dokonana bez przekroczenia trzymiesięcznego okresu. Poza tym znamiennym jest, że powołanie W. W. nastąpiło w dniu, w którym skarżącej doręczono wezwanie do uzupełnienia odwołania i w okresie, w którym jedyny członek zarządu nie pełnił swojej funkcji z uwagi na złożenie, kilka dni wcześniej rezygnacji. Powyższe okoliczności jak również treść samej uchwały potwierdzają tezę, że W. W. jako członek rady nadzorczej skarżącej został delegowany do wykonania konkretnej czynności członka zarządu. Ponadto biorąc po uwagę fakt, że zgodnie z wpisem w KRS organem uprawnionym do reprezentacji skarżącej jest jej zarząd, a do składania i podpisywania oświadczeń w jej imieniu jest każdy z członków zarządu samodzielnie, należało uznać, że uzupełnienie odwołania zostało podpisane przez osobę upoważnioną do reprezentacji skarżącej. Reasumując organ naruszył przepis art. 383 § 1 k.s.h. przez jego błędną wykładnię, co miało wpływ na wynik sprawy. Stwierdzając bowiem, że W. W. nie został delegowany do pełnienia czynności członka zarządu, jednocześnie błędnie uznano, że uzupełnienie odwołania skarżącej zostało podpisane przez osobę nieupoważnioną. Powyższe miało z kolei wpływ na ocenę skuteczności złożonego odwołania w aspekcie art. 222 Ordynacji podatkowej. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy uwzględni rozważania poczynione przez Sąd w niniejszej sprawie następnie podejmie stosowne czynności procesowe. Wobec stwierdzonych naruszeń prawa Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a orzekł jak w pkt 1 wyroku o uchyleniu zaskarżonego postanowienia. Na podstawie art. 152 tej ustawy stwierdził jego niewykonalność. O kosztach postępowania (na które składają się wpis od skargi – 100 zł, wynagrodzenie dla adwokata – 240 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 zł) orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 tej ustawy w związku z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), § 18 ust. 1 pkt 1 lit. ,,c", rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348) oraz art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006r. o opłacie skarbowej (Dz. U. Nr 225, poz. 1635) w zw. z częścią IV załącznika do w/w ustawy.