IV SA/Po 357/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost - Durchowska (spr.) Sędziowie WSA Maciej Dybowski WSA Bożena Popowska Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Andrzejak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi T.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu oddala skargę Wnioskiem z dnia 26 lipca 2010 r. T.S. zwróciła się o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu własnościowego nr [...] przy ul. P.W. [...] w K., o powierzchni użytkowej [...] m2. Postanowieniem z dnia [...] września 2010 r., nr [...] Prezydent Miasta K. działając na podstawie art. 219 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa) odmówił T.S. wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu własnościowego nr [...] przy ul. P.W. [...] w K., o powierzchni użytkowej [...] m2. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...], po rozpoznaniu zażalenia T.S. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koninie uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując, że organ powinien rozpatrzyć możliwość wydania na wniosek T.S., zaświadczenia określonego w art. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn. Dz. U. z 2000 nr 80 poz. 903 ze zm. - dalej ustawa o własności lokali). Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] Prezydent Miasta K., działając na podstawie art. 219 kpa odmówił T.S. wydania zaświadczenia, określonego w art. 2 ustawy o własności lokali dotyczącego lokalu własnościowego nr [...] przy ul. P.W. [...] w K, o powierzchni użytkowej [...] m2. W uzasadnieniu organ wskazał m. in., że o samodzielności określonego lokalu decyduje spełnienie przez niego warunków określonych przez ustawodawcę w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Spełnienie tych wymagań potwierdza zaświadczenie, wydawane w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, w oparciu o przepisy działu VII kpa ( art. 217-220 kpa). W trakcie oględzin lokalu stwierdzono, że składa się on z pomieszczeń o powierzchni [...] m2 ( dwa pokoje, kuchnia, łazienka, we ) służących zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych oraz pomieszczenia o powierzchni [...] m2, przeznaczonego na prowadzenie działalności gospodarczej - sklep z odzieżą ochronną. Powyższe potwierdza wykonana dokumentacja fotograficzna. Dokumentacja ta potwierdza także, że do pomieszczenia o powierzchni [...] m2 wybudowano dodatkowe wejście z zewnątrz budynku, w celu przystosowania pomieszczenia na lokal handlowy. Załączona do wniosku decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] grudnia 1996 r, znak [...] o pozwoleniu na użytkowanie pawilonu handlowego o powierzchni użytkowej [...] m2 potwierdza, że pomieszczenie to ma inne przeznaczenie niż mieszkalne. Pomieszczenie handlowe połączone jest drzwiami wewnętrznymi z pomieszczeniami spełniającymi funkcję mieszkalną, bowiem projekt przebudowy warunkował takie funkcjonowanie pomieszczenia handlowego, w którym obsługę sklepu stanowić będzie właścicielka pomieszczeń mieszkalnych, korzystająca z węzła higieniczno-sanitarnego oraz miejsca do higienicznego spożywania posiłków znajdujących się w lokalu mieszkalnym. Zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali samodzielnym lokalem mieszkalnym jest izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, wydzielonych trwałymi ścianami w obrębie budynku, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Kwestię pomieszczeń przynależnych do lokalu reguluje art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali zgodnie z którym do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż. Organ wskazał, że z punktu widzenia przesłanek samodzielności lokali, przedmiotowy lokal nr 36 nie stanowi samodzielnego lokalu mieszkalnego. Składa się on z pomieszczeń służących zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych oraz pomieszczenia przeznaczonego na prowadzenie działalności gospodarczej. Funkcjonowanie tego pomieszczenia handlowego warunkowane jest koniecznością korzystania z węzła higieniczno-sanitarnego znajdującego się w części mieszkalnej. Zażalenie na powyższe postanowienie wiosła T.S. wskazując m. in. iż lokal mieszkalny i lokal użytkowy nie mają wspólnych urządzeń higieniczno-sanitarnych. Lokal użytkowym może, zgodnie z przepisami i orzecznictwem korzystać z zewnętrznego węzła sanitarnego. Oba lokale posiadają oddzielone, niezależne od siebie wejścia do lokali i są użytkowane zgodnie ze swoim przeznaczeniem. Lokal mieszkalny i lokal użytkowy są wydzielone w obrębie budynku i w obrębie lokalu własnościowego trwałymi ścianami, a drzwi wewnętrzne pomiędzy tymi lokalami stanowią dozwolony element konstrukcyjny trwałej ściany. Postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koninie, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Uzasadniając je Kolegium podkreśliło m.in., że oględziny i sporządzona dokumentacja fotograficzna wskazują, że przedmiotowy lokal składa się z lokalu mieszkalnego oraz pawilonu handlowego. Odwołująca uzyskała pozwolenie na adaptacje pomieszczenia mieszkalnego na pawilon wielobranżowy wraz ze zmianą elewacji bloku i budową podestu wejściowego. Pawilon handlowy posiada odrębne wejście, ale nie jest wyposażony w pomieszczenie higieniczno-sanitarne. Pomiędzy lokalem mieszkalnym a pawilonem handlowym znajdują się drzwi wewnętrzne. Jedną z przesłanek warunkujących samodzielność lokalu jest wydzielenie lokalu za pomocą trwałych ścian. W sytuacji gdy pawilon handlowy jest połączony z lokalem mieszkalnym wewnętrznymi drzwiami, żaden z tych lokali nie spełnia przesłanki wydzielenia trwałymi ścianami. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżąca wskazała m.in., że zaskarżone postanowienie jest nieprzekonywujące. Podniosła, iż sporne drzwi wewnętrzne rozdzielają lokale, które przylegają do siebie oraz należą i są użytkowane przez ta samą osobę. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej Ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd zobowiązany jest do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszonych w skardze. Zgodnie z art. 2 ust.2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokojeniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Spełnienie wymagań o których mowa w ust. 2, stwierdza starosta w formie zaświadczenia. Przyjęcie przez ustawodawcę, iż stwierdzenie spełnienia przez lokal mieszkalny lub użytkowy wymagań, o których mowa w art. 2 ust. 2 ustawy, dokonywane ma być przez starostę i czynność ta ma formę zaświadczenia, oznacza, że postępowanie prowadzone z wniosku podmiotu zainteresowanego uzyskaniem potwierdzenia samodzielności lokalu ma charakter administracyjny, do którego mają zastosowanie przepisy działu VII kpa (art. 217-220). Jednakże stwierdzenie spełnienia wymagań techniczno-budowlanych jest czynnością materialno-techniczną, która charakteryzuje się szczególną specyfiką. Zaświadczenie, mimo że jest urzędowym potwierdzeniem określonych faktów - odmiennie, niż wynika to z art. 218 § 1 kpa - opiera się najczęściej na określeniu stanu samodzielności lokalu nie na podstawie materiałów znajdujących się w wyłącznym posiadaniu organu, lecz na podstawie dokumentacji przedstawionej przez ubiegającego się o wydanie zaświadczenia (tak Uchwała 7 Sędziów z dnia 27 lipca 2009 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie I OPS 2/09 -ONSA/WSA 2009/5/83). W przedmiotowej sprawie jest niespornym, że skarżąca na podstawie decyzji z dnia 8 października 1996 r. uzyskała pozwolenie na adaptację pomieszczenia mieszkalnego na pawilon wielobranżowy wraz ze zmianą elewacji bloku i budową podestu o powierzchni użytkowej [...] m2 W dniu [...] grudnia 1996 r. udzielono skarżącej pozwolenia na użytkowanie pawilonu handlowego. W przedłożonej dokumentacji wynika, że w lokal własnościowy nr [...] przy ul. P.W. [...] w K. składa się z lokalu mieszkalnego o powierzchni użytkowej [...] m2 i pawilonu handlowego o powierzchni użytkowej [...] m2 zaadaptowanego z pomieszczenia mieszkalnego. Jest również niespornym w ustalonym stanie faktycznym, że pawilon handlowy posiada odrębne wejście, i że w ścianie wspólnej dla lokalu mieszkalnego i pawilonu handlowego znajdują się drzwi wewnętrzne. Właścicielem i użytkownikiem lokal handlowego i mieszkalnego jest skarżąca. Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, samodzielny lokal może się składać z jednej lub z kilku izb, byleby tylko zostały one wydzielone w obrębie budynku trwałymi ścianami. Ma on być przeznaczony na stały pobyt ludzi i wraz z pomieszczeniami pomocniczymi (jeśli są) służyć ma zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Wskazać należy, że lokal handlowy nie stanowi "pomieszczenia przynależnego", o którym mowa w art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali bowiem pomieszczenie przynależne to niewątpliwie pomieszczenia których byt jest związany z lokalem mieszkalnym. Przykładowe ich wyliczenie w przepisie art. 2 ust. 4 jak piwnica, strych, komórka, garaż wyraźnie wskazują, że ich istnienie pozwala na korzystanie z lokalu mieszkalnego. Podobnie jak pomieszczenie przynależne może być położone w pewnej odległości od lokalu, w skład którego wchodzi, tak i urządzenia niezbędne do prawidłowego i zgodnego z przewidzianą funkcją korzystania z lokalu mogą być położone poza nim. Zarówno z przepisów ustawy o własności lokali, jak i z innych przepisów nie wynika wymóg, aby samodzielny lokal mieszkalny wyposażony był we wszystkie niezbędne urządzenia. Niektóre urządzenia mogą znajdować się poza lokalem, np. urządzenia do gromadzenia odpadów oraz urządzenia sanitarne. O samodzielności określonego lokalu decyduje jednak wyłącznie kryterium normatywne, tj. spełnienie przez niego warunków określonych przez ustawodawcę w dyspozycji art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali. Jak wskazano wyżej samodzielny lokal może się składać z jednej lub z kilku izb, byleby tylko zostały one wydzielone w obrębie budynku trwałymi ścianami. W niniejszej sprawie przesłanka ta nie jest spełniona bowiem w ścianie wspólnej dla lokalu mieszkalnego i pawilonu handlowego znajdują się drzwi wewnętrzne. Z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 202 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę należało oddalić.