II SA/Gl 264/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kubik po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. K. na pismo Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawarcia umowy sprzedaży lokalu mieszkalnego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W dniu [...]r. w Urzędzie Miasta K. G. K. złożyła wniosek o wykup lokalu położonego w K. przy ul. [...]. Pismem z dnia [...]r. oznaczonym numerem [...] Prezydent Miasta K. poinformował wnioskodawczynię o negatywnym załatwieniu powyższego wniosku, wskazując jednocześnie, że mąż wnioskodawczyni jest już właścicielem lokalu mieszkalnego usytuowanego w nieruchomości położonej w M. przy ul. [...], a nadto, że żądanie nabycia lokalu przysługuje wyłącznie najemcy lokalu mieszkalnego w przypadku gdy miasto zbywa nieruchomość, w pozostałych przypadkach wyrażenie zgody na sprzedaż zależy od woli właściciela mieszkania, tj. Miasta K. Pismem z dnia [...]r. G. K. reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na powyższe pismo Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r., domagając się jego uchylenia, zarzucając organowi administracji publicznej m.in. naruszenie prawa równego traktowania obywateli oraz różnicowanie najemców, z którymi zawarto umowę sprzedaży mieszkań według kryterium pozostawania w związku małżeńskim oraz kryterium dotyczącego przekonań religijnych i światopoglądu. Jednocześnie z ostrożności procesowej, na wypadek uznania, że skarżona czynność nie zawiera cech aktu z zakresu administracji publicznej, pełnomocnik skarżącej wniósł o zobowiązanie Wojewody [...] jako organu nadzoru do stwierdzenia nieważność skarżonej czynności oraz potwierdzenia zawarcia umowy sprzedaży przedmiotowego lokalu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie bowiem nie należy ona do właściwości sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów określają przepisy art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie p.p.s.a. W indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej kontrola działalności organów obejmuje orzekanie w sprawach skarg: na decyzje administracyjne, na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, na inne niż określone akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, jak również na bezczynność organów administracji publicznej we wszystkich wymienionych wypadkach (art. 3 § 2 pkt 1-4a i 8 p.p.s.a.). Wniesiona w rozpoznawanej sprawie skarga dotyczy pisma Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. nr [...] informującego o negatywnym załatwieniu wniosku o wykup lokalu położonego w K. przy ul. [...] . Skargę na tego rodzaju pismo uznać należy za niedopuszczalną. Zaskarżone pismo nie jest bowiem decyzją czy postanowieniem, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a., ani też innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.), akt ten nie ustala bowiem ani nie odmawia ustalenia uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Z treści przedmiotowej skargi wynika, że skarżącej chodzi w istocie o zawarcie umowy kupna – sprzedaży lokalu mieszkalnego położonego w K. przy ul. [...], stanowiącego własność Miasta K.. Wskazać natomiast trzeba, że zasady gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa oraz własność jednostek samorządu terytorialnego określa ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 ze zm.). Zgodnie z art. 13 ust. 1 tej ustawy z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z ustaw, nieruchomości mogą być przedmiotem obrotu. Sprzedaż nieruchomości gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego (art. 27 zd. 1 u.g.n.) i następuje w drodze przetargu lub w drodze bezprzetargowej, stosownie do przepisów rozdziału 4 powołanej wyżej ustawy (art. 28 ust. 1 u.g.n.). Niezależnie od powyższego po ustaleniu nabywcy nieruchomości następuje zawarcie umowy. Nie budzi zatem wątpliwości, iż sprzedaż nieruchomości stanowiącej własność jednostek samorządu terytorialnego, następuje w drodze umowy cywilnoprawnej. Oczywiste tym samym jest, że sprzedaż nieruchomości odbywa się w oparciu o przepisy kodeksu cywilnego. Nie jest to więc postępowanie administracyjne w rozumieniu przepisów kpa i nie kończy się wydaniem decyzji administracyjnej, postanowienia czy innego aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Wszelkie spory w tym zakresie mogą być natomiast dochodzone przed sądem powszechnym. W sprawach dotyczących sprzedaży nieruchomości stanowiących własność gminną, organy wykonawcze gminy, jakim są wójt, burmistrz czy prezydent miasta, nie występują bowiem w roli organów administracji publicznej, ale jako reprezentanci gminy będący właścicielem nieruchomości. Reprezentują oni zatem osobę prawną w wykonywaniu jej uprawnień majątkowych z zakresu prawa cywilnego, dlatego też sprawy te należą, z racji braku wyraźnego ustawowego odesłania do ich rozstrzygania w trybie administracyjnoprawnym, zgodnie z art. 2 § 1 i § 3 z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 1964 Nr 43 poz. 296 ze zm.), do właściwości sądu powszechnego. W świetle powyższego stwierdzić należy, że rozpoznawana sprawa nie mieści się w zakresie przedmiotowym powołanego wyżej art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jest to sprawa o charakterze cywilnoprawnym. Wniesiona skarga jest więc niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.