II SA/Sz 325/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder,, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II Sz na rozprawie w dniu 09 czerwca 2011r. sprawy ze skargi P.M. na postanowienie Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wykonania zastępczego oddala skargę W dniu [...] r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w G. wydał postanowienie o zastosowaniu wykonania zastępczego, na podstawie art. 128 § 1 pkt 2 w zw. z art. 130 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 1991 r. Nr 36, poz. 161 ze zm.) wzywające P. M. do wykonania w terminie do [...] r. obowiązku wymienionego pod poz. 1 w tytule wykonawczym nr [...] z dnia [...] r., wystawionym przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. W postanowieniu zawarto informację, że w przypadku niewykonania obowiązku w terminie, zostanie zlecone jego wykonanie innej osobie na koszt i niebezpieczeństwo zobowiązanego. P. M. wniósł na ww. postanowienie zażalenie do Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w S. żądając jego uchylenia w całości. W uzasadnieniu zażalenia podniósł, że postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, którego to warunku kwestionowane postanowienie nie spełnia. Ponadto, P. M. zarzucił organowi wydającemu postanowienie posłużenie się zwrotem "z późniejszymi zmianami" przy powoływaniu Dziennika Ustaw, bez precyzyjnego określenia o jakie zmiany chodzi. Po rozpoznaniu sprawy w wyniku złożonego zażalenia Wojewódzki Lekarz Weterynarii w S., postanowieniem z dnia [...]r., nr [...], powołując się na art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 2010 r. Nr 112, poz. 774) oraz art. 34 § 4 i 5 w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z ostatnią zmianą opublikowaną w Dz. U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1241), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Uzasadniając zajęte stanowisko w sprawie organ podał, że powodem nakazu uboju wszystkich sztuk ze stada drobiu stanowiącego własność P. M. było zagrożenie epidemiologiczne salmonellozą. Codzienna obsługa stada w postaci czynności polegających na zapewnieniu kurom ciągłego dostępu do paszy i wody, jak również wykonywanie codziennych przeglądów stada, mogło spowodować bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia ludzi. Ponadto, istotnym faktem było to, iż według oświadczenia zawartego w Protokole aktualnej sytuacji w ognisku choroby zakaźnej z dnia [...] r., jaja, w ilości [...] sztuk dziennie, sprzedawane są odbiorcom indywidualnym, co mogło wpływać na dalsze rozprzestrzenianie się choroby na szeroką skalę. Dalej organ wyjaśnił, ze bakteria Salmonella jest patogenem chorobotwórczym dla ludzi i zwierząt. Źródłem zakażenia dla człowieka i zwierząt są zazwyczaj chore zwierzęta wydalające do środowiska dziesiątki milionów chorobotwórczych bakterii. Źródłem zarazka są również tzw. nosiciele bakterii, dotyczy to w jednakowej mierze człowieka i zwierząt. Nosiciel sam nie wykazuje objawów choroby lecz okresowo wydala ogromne ilości pałeczek Salmonella i może zakazić dziesiątki (setki) osób lub tysiące zwierząt. Pałeczki Salmonella dostają się do organizmu człowieka i zwierzęcia głównie drogą pokarmową wraz z pokarmem, paszą lub wodą. W przypadku obiektów gospodarskich, w których utrzymuje się zwierzęta lub przechowuje paszę, głównym winowajcą zanieczyszczenia paszy odchodami zawierającymi chorobotwórcze pałeczki Salmonella są myszy i szczury, szczególnie w takich obiektach, w których zabezpieczenia przed gryzoniami są na niskim poziomie lub ich nie ma wcale. Zatem przyczyną podjęcia postanowienia o wykonaniu zastępczym była okoliczności zapobieżenia powstaniu epidemii choroby. Organ przyznał, że co do zasady wadliwość uzasadnienia – jego niepełność, może skutkować wadliwością podjętego rozstrzygnięcia. Jednakże po przeanalizowaniu całokształtu okoliczności sprawy uznał, że wykonanie zastępcze z uwagi na fakt zagrożenia salmonellozą było uzasadnione. Ponadto organ dodał, że postanowienie o wykonaniu zastępczym nałożonego obowiązku niezwłocznego uboju i zabicia wszystkich sztuk drobiu ze stada zakażonego było spowodowane brakiem realizacji obowiązku przez samego zobowiązanego w zakreślonym terminie i było powiązane z materiałem dowodowym sprawy. P. M, działając poprzez pełnomocnika adwokata P. M., zaskarżył opisane wyżej postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. zarzucając mu rażące naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a mianowicie: - art. 7 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez nieuzasadnione zastosowanie uciążliwego środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego, co doprowadziło także do powstania nieuzasadnionych wydatków egzekucyjnych; - art. 130 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez uniemożliwienie stronie zgłaszania zastrzeżeń co do wyboru osoby, której zostało zlecone zastępcze wykonanie egzekwowanego obowiązku oraz brak zawiadomienia strony o tej osobie, a zarazem brak zachowania należytej staranności przy wyborze wykonawcy zastępczego; oraz naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj.: - art. 8 k.p.a., poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa; - art. 9 k.p.a. - obowiązku organów należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego; - art. 7, 77, oraz 80 k.p.a., poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego; - art. 124 § 2 k.p.a., poprzez wydanie postanowienia nie zawierającego należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego; - sprzeczność dokonanych ustaleń z zebranym w sprawie materiałem dowodowym poprzez przyjęcie, że wykonanie zastępcze z uwagi na fakt zagrożenia salmonellozą było uzasadnione podczas gdy nie znajduje to potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia oraz stwierdzenie nieważności postanowienia Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. z dnia [...] r. o zastosowaniu wykonania zastępczego w całości, jako postanowień wydanych z rażącym naruszeniem prawa - art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 126 k.p.a. W przypadku nieuwzględnienia ww. wniosków, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości wraz z poprzedzającym je postanowieniem Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. z dnia [...] r. W części stanowiącej uzasadnienie skargi strona wskazała, że organ II instancji w zasadzie nie odniósł się do zarzutów zawartych w treści złożonego przez stronę zażalenia na postanowienie Powiatowego Lekarza Weterynarii w S. z dnia [...] r. Tymczasem postanowienie o zastosowaniu wykonania zastępczego z dnia [...] r. zostało wadliwie sformułowane i nie zawiera w ogóle żadnego uzasadnienia faktycznego, ani prawnego. Ponadto, postanowienie to oparte zostało o wadliwy tytuł wykonawczy, który także został przez stronę zaskarżony. Wykonanie postanowienia z dnia [...] r. o zastosowaniu wykonania zastępczego decyzji z dnia [...] r. Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. nr [...] w sprawie uznania fermy drobiu o numerze weterynaryjnym [...] jako ogniska choroby zakaźnej salmonellozy drobiu i likwidacji stada drobiu poprzez dokonanie zabicia [...] sztuk kur niosek oraz [...] sztuk kogutów, wszystko o wartości ok.[...] zł, nastąpiło w dniu [...]r. Przy czym ww. decyzja Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. oraz utrzymującą ją w mocy decyzja Lekarza Weterynarii w S. zostały przez stronę zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargą z dnia [...] r. W ocenie skarżącego w sprawie nieuzasadnione było zastosowanie uciążliwego środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego, doprowadzając do powstania nieuzasadnionych wydatków egzekucyjnych. Przyczynił się do tego fakt uniemożliwienia stronie możliwości zgłaszania zastrzeżeń co do wyboru osoby, której zostało zlecone zastępcze wykonanie egzekwowanego obowiązku poprzez brak zawiadomienia strony o tej osobie, a zarazem brak zachowania należytej staranności przy wyborze wykonawcy zastępczego. Następnie skarżący zauważył, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie wskazano z jakich przyczyn organ II Instancji uznał badanie przeprowadzone na podstawie próbki pobranej przez Powiatowego Lekarza Weterynarii za bardziej wiarygodne niż późniejsze badania przeprowadzone na zlecenie skarżącego, które nie potwierdziły występowania bakterii Salmonella. Uzasadnienie w żadnym zakresie nie odnosi się do oceny podstawowej w sprawie okoliczności czy przy badaniu stanowiącym oparcie dla zaskarżonego postanowienia Powiatowego Lekarza Weterynarii w G., a zwłaszcza przy pobieraniu próbek i ich przewozie przez Powiatowego Lekarza Weterynarii, zachowano określone przepisami powszechnie obowiązującego prawa procedury określające prawidłowość takiego badania, a także czy zostało ono właściwie zweryfikowane w szczególności w oparciu o przepisy Rozporządzenia (WE) NR 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt. Poza ogólnikowymi stwierdzeniami nie wiadomo na jakim materiale dowodowym oparł się organ II Instancji przyjmując, że w sprawie istniało faktycznie zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi uzasadniające wydanie decyzji w sprawie uznania fermy drobiu o numerze weterynaryjnym [...] jako ogniska choroby zakaźnej - salmonellozy drobiu i likwidacji stada drobiu poprzez dokonanie zabicia [...] sztuk kur niosek oraz [...] sztuk kogutów oraz czy było konieczne jej wykonanie przed rozpoznaniem zażalenia na wykonanie zastępcze i bez uwzględnienia przedstawionych przez stronę wyników badań laboratoryjnych kwestionujących zasadność decyzji organu I Instancji. Postanowienie Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii wydane zostało więc wskutek nieprzeprowadzenia dowodów zmierzających do obiektywnego i wszechstronnego wyjaśnienia przedmiotowej sprawy w oparciu o wadliwe ustalenia stanu faktycznego. W treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia pominięto fakt, że pomiędzy badaniem przeprowadzonym na początku [...] r., a wykonaniem decyzji z dnia [...] r. upłynęło ponad trzy miesiące czasu, a co więcej decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w S. o utrzymaniu w mocy decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. doręczono stronie w dniu [...] r., a więc już po wykonaniu zastępczym w dniu [...] r. decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii. Skarżący podniósł, że nie wiadomo na jakiej podstawie organ I Instancji przyjął, iż w sprawie istniało zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi uzasadniające ubój jego stada, a zwłaszcza, że niewykonanie decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. z dnia [...] r. stanowiłoby zagrożenie wprowadzenia do obrotu przez P. M. jaj, zniesionych przez zarażone lub narażone na zarażenie kury. Zaskarżone postanowienie, jak również poprzedzające je postanowienie Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. z dnia [...] r. zapadły bez uwzględnienia obowiązku organów do udzielania informacji faktycznej i prawnej wskazanego w przepisie art. 9 k.p.a. Dodatkowo, oba postanowienia zostały wydane z naruszeniem zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a., tj. zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa oraz zasady uwzględnienia słusznego interesu strony, co stanowi rażące naruszenie art. 7 k.p.a. Obowiązkiem organu II Instancji było przeprowadzenie analizy interesów społecznego i słusznego interesu strony oraz stwierdzenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, jakie to względy (zarówno prawne jak i społeczne) zostały przy podejmowaniu rozstrzygnięcia wzięte pod uwagę, dlaczego pewne argumenty zostały przedłożone nad inne i w jaki sposób interes osoby, dla której rozstrzygnięcie jest negatywne, został wzięty pod uwagę. Obowiązku tego organ II Instancji, podobnie jak organ I Instancji nie dopełniły. W ocenie skarżącego, uzasadnienie postanowienia Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii jest wyrazem niedbałego i arbitralnego podejścia do rozstrzygnięcia sprawy, przekraczającego przy tym granice swobodnej oceny dowodów. Pominięcie w uzasadnieniu postanowienia oceny okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a przemawiających przeciw zastępczemu wykonaniu decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w G., stanowi naruszenie - wywierające istotny wpływ na wynik sprawy zasady prawdy obiektywnej oraz obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, wyrażonych w przepisach art. 7, 77, oraz 80 kpa (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2001 r., V SA 1611/00, LEX nr 80635). Nadto, działania organu II Instancji stanowią naruszenie art. 8 kpa, albowiem uzasadnienie zaskarżonego postanowienia, a zwłaszcza całkowity brak uzasadnienia postanowienia organu I Instancji w tak rażącym stopniu odbiegają od wyznaczonych w orzecznictwie i piśmiennictwie standardów prawidłowego uzasadnienia rozstrzygnięć administracyjnych, że burzy to zaufanie do organów Państwa rozstrzygających niniejszą sprawę. Odpowiadając na skargę Wojewódzki Lekarz Weterynarii w S. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje. Przeprowadzona kontrola zaskarżonego postanowienia pod kątem jego zgodności z prawem doprowadziła Sąd do uznania, że wydając je Wojewódzki Lekarz Weterynarii w S. prawa nie naruszył. Przedmiotem zaskarżenia stało się postanowienie, utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. wydane w sprawie zastosowania wykonania zastępczego, wzywające P. M. do wykonania w terminie do [...] r. obowiązku wymienionego pod poz. 1 w tytule wykonawczym nr [...] z dnia [...] r., wystawionym przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w G., pod rygorem zlecenia jego wykonanie innej osobie na kosz i niebezpieczeństwo skarżącego. Jako podstawę prawną wydanego postanowienia wskazano art. 128 § 1 pkt 2 w zw. z art. 130 ustawy z dnia 17czerwca1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229,poz.1954 ze zm.). Zgodnie z art. 127 ww. ustawy, wykonanie zastępcze stosuje się, gdy egzekucja dotyczy obowiązku wykonania czynności, którą można zlecić innej osobie do wykonania za zobowiązanego i na jego koszt. Stosownie do postanowień art. 128 § 1 pkt 2 tej ustawy, w celu zastosowania środka egzekucyjnego określonego w art. 127 organ egzekucyjny doręcza zobowiązanemu postanowienie, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym zostanie w trybie postępowania egzekucyjnego wykonany zastępczo przez inną osobę za zobowiązanego, na jego koszt i niebezpieczeństwo. Z akt sprawy wynika, że w dacie wydawania postanowienia w sprawie wykonania zastępczego na skarżącym ciążył obowiązek wykonania nakazu niezwłocznego uboju lub zabiciu wszystkich sztuk drobiu ze stada zakażonego (stado [...] w wieku [...], liczące [...] kur i [...] koguty), wynikającego z decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. z dnia [...] r., której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, utrzymanej następnie w mocy przez Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w S. decyzją z dnia [...] r., nr [...]. Na mocy ww. decyzji został również wystawiony w dniu [...] r. i doręczony skarżącemu tytuł wykonawczy nr [...] dotyczący wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym w postaci m.in. niezwłocznego uboju lub zabicia wszystkich sztuk drobiu ze stada zakażonego kur rasy [...], liczącego [...] kur i [...] koguty (poz. nr 1). W takich okolicznościach, istniały podstawy prawne do zastosowania przez organ trybu wynikającego z art. 127 i 128 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i wydania postanowienie w sprawie zastosowaniu zastępczego wykonania obowiązku, wzywające skarżącego do wykonania obowiązku wymienionego w tytule wykonawczym z dnia [...] r. nr [...] pod poz. nr 1, pod rygorem zastępczego wykonania tego obowiązku przez inną osobę za zobowiązanego, na jego koszt i niebezpieczeństwo. Wbrew zarzutom skargi podejmując postanowienie w tym przedmiocie organ wykazał, w sposób przekonujący, także okoliczności faktyczne, które przemawiały za jego wydaniem. Ryzyko zaniechania wykonania obowiązku przez P. M. wynikającego z dalszego braku wykonania obowiązku określonego w decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. z dnia [...] r., tj. niezwłocznego uboju lub zabicia wszystkich sztuk drobiu ze stada zakażonego kur, nie tylko było realne, wobec kwestionowania przez stronę ustaleń faktycznych organów weterynaryjnych w sprawie i formułowanych w tym zakresie pism procesowych, ale przede wszystkim prowadziło do niedopuszczalnego utrzymywania stanu stwarzającego potencjalne zagrożenie dla zdrowia lub życia ludzkiego. Uznanie, że stado kur rasy [...] stanowi ognisko choroby zakaźnej – Salmonellozy drobiu, jako zakażone pałeczkami Salmonella Typhimurium, determinowało podjęcie niezwłocznych działań zmierzających do jego likwidacji, celem zapobieżenia ryzyka rozprzestrzeniania się choroby zakaźnej. Trudno sobie w takiej sytuacji wyobrazić, jakiż to inny środek egzekucyjny miałby być bardziej adekwatny dla usunięcia stanu tego zagrożenia. Takiego, mniej uciążliwego a zarazem skutecznego środka egzekucyjnego nie wskazał sam skarżący, zaś Sąd uznał, że w przedstawionych okolicznościach sprawy, wydanie postanowienia było w pełni uzasadnione. Wobec sformułowanego w skardze zarzutu naruszenia przez organ art. 7, art. 77 oraz 80 k.p.a., mającego polegać na naruszeniu zasady prawdy obiektywnej oraz obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i próby kwestionowania ustaleń odnoszących się do uznania przez organy stada kur stanowiącego własność skarżącego jako ogniska choroby zakaźnej – Salmonelloza drobiu, należy zauważyć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Sz 136/11 za zgodną z prawem uznał decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] r., nr [...] utrzymującą w mocy orzeczenie Powiatowego Lekarza Weterynarii uznającego ww. stado kur za zarażone pałeczkami Salmonella Typhimurium. Wyrokiem z dnia 2 czerwca 2011 r., sygn. akt 326/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie za niewadliwy uznał również tytuł wykonawczy z dnia [...] r. i określony w nim obowiązek, oddalając skargę w przedmiocie wniesionych zarzutów egzekucyjnych. Pomimo, iż ww. orzeczenia są nieprawomocne, w zakresie który był przedmiotem ich rozpoznania wiążą one obecny skład orzekający i podważanie na obecnym etapie postępowania ustaleń faktycznych związanych z istnieniem choroby zakaźnej stada kur skarżącego jest nieuzasadnione na etapie badania prawidłowości wydania postanowienia w przedmiocie wykonania zastępczego. W tym samym kontekście należy ocenić zarzut braku odwołania się w zaskarżonym postanowieniu do materiału dowodowego skoro wydanie postanowienia było konsekwencją wystawienia tytułu wykonawczego i uprzedniego wydania decyzji administracyjnej podlegającej natychmiastowemu wykonaniu i konkretyzującej określony obowiązek. Postanowienie o wykonaniu zastępczym nie stanowi etapu w którym organ dokonuje ponownych ustaleń faktycznych co do istotny i weryfikacji prawidłowości ustalonego już decyzją obowiązku. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 130 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji związanego z uniemożliwieniem skarżącemu zgłaszania zastrzeżeń co do wyboru osoby, której zostało zlecone zastępcze wykonanie egzekwowanego obowiązku, należy przypomnieć, że zgodnie z art. 130 ww. ustawy, jeżeli w postanowieniu w sprawie wykonania zastępczego nie wskazano osoby, której zostało zlecone zastępcze wykonanie egzekwowanego obowiązku, organ egzekucyjny zleci wykonanie egzekwowanych czynności określonej przez siebie osobie w terminie nie dłuższym niż miesiąc i zawiadomi o tym zobowiązanego. Z przepisu tego nie wynika zatem obowiązek wskazania przez organ w postanowieniu w sprawie wykonania zastępczego osoby, której zostało zlecone zastępcze wykonanie egzekwowanego obowiązku. W takiej sytuacji przed faktycznym przystąpieniem do wykonania zastępczego przepis nakłada na organ obowiązek zawiadomienia zobowiązanego o fakcie wyboru osoby, której zostało zlecone zastępcze wykonanie egzekwowanego obowiązku. Akcentowany w skardze brak uzasadnienia postanowienia organu I instancji jest niewątpliwie uzasadniony i za takowy został uznany również przez Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w S. Tym niemniej nie mógł on w tej sprawie okazać się skuteczny. Istotą postępowania administracyjnego jest to, że sprawa jest rozpoznawana w dwóch instancjach. Organ odwoławczy rozstrzyga sprawę na nowo, w pełnym jej zakresie i to jego rozstrzygnięcie, co do zasady, podlega kontroli sądu administracyjnego. Ponadto, uchybienia organu I instancji w zakresie naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. nie mogą stanowić bezwzględnej przesłanki do uchylenia takiej decyzji przez organ odwoławczy w trybie art. 138 § 2 k.p.a. Uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpatrzenia może nastąpić wyłącznie w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Brak takiej potrzeby obliguje organ odwoławczy do merytorycznego, ostatecznego w sensie administracyjnym, załatwienia sprawy. W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie spełnia wymogi stawiane mu przez art. 107 § 3 k.p.a., wskazuje argumenty przemawiające za zajętym stanowiskiem, które zostało oparte na obowiązujących przepisach ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 128) w niewadliwie ustalonym stanie faktycznym sprawy. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w S, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi