II OSK 1997/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska – Szary (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Wojciech Mazur Sędzia del. WSA Mariola Kowalska Protokolant asystent Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 626/11 w sprawie ze skargi P. Sp. z o. o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] 2. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 1230 (tysiąc dwieście trzydzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 10 czerwca 2011r., sygn. akt II SA/Kr 626/11, oddalił skargę P. Spółki z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lutego 2011 r. w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: W dniu 16 września 2010 r. do Urzędu Miasta K. wpłynęło zgłoszenie P. Sp. z o.o. dotyczące zamiaru wykonania robót budowlanych, mających polegać na instalowaniu urządzeń stacji bazowej telefonii komórkowej (instalacji antenowej konstrukcji wsporczej o wys. 5 m wraz z systemem anten) na dachu budynku przy ul. A. [...]. Decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. Prezydent Miasta K. wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania ww. robót budowlanych, ze względu na to, że nie uzupełniono braku w postaci prawidłowego oświadczenia inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że przedłożone do akt sprawy oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dotyczy tylko części nieruchomości (części dachu i części gruntu), a oddziaływanie montowanych urządzeń będzie miało wpływ na wszystkie elementy nośne budynku (ściany, stropy, fundamenty). W odwołaniu podważono zasadność ww. decyzji wskazując, że prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie jest równoznaczne z prawem do oddziaływania na nieruchomość. Złożone do akt sprawy oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest zgodne ze stanem faktycznym i prawnym. Inwestor wypełnił je stosownie do treści umowy najmu. Wadliwym byłoby złożenie oświadczenia co do dysponowania całą działką. Zaznaczyć należy, że inwestor nie będzie wykonywał robót budowlanych na całej nieruchomości, ale tylko i wyłącznie w zakresie określonym w umowie najmu. Oświadczenie odpowiada wymogom formalnym określonym przez przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że w przedłożonym do akt sprawy oświadczeniu o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wskazano, że P. Sp. z o.o. posiada prawo do dysponowania częścią nieruchomości - częścią dachu budynku oraz częścią gruntu przylegającego do budynku położonego w K. przy ul. A. [...] na cele budowlane, wynikające z umowy najmu z dnia [...] lutego 2010 r. Zgłaszane roboty budowlane obejmują zainstalowanie na dachu budynku masztu antenowej konstrukcji wsporczej o wys. ok. 5 m wraz z dwoma sztywnymi odciągami oraz montaż wolnostojącej szafy telekomunikacyjnej przy budynku. Z ww. oświadczenia w zakresie dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynika, że inwestor dysponuje dla celów inwestycyjnych jedynie częścią nieruchomości w postaci części dachu oraz częścią działki przeznaczoną pod usytuowanie szafy telekomunikacyjnej. Jednakże ani w oświadczeniu, ani w żadnych innych dokumentach znajdujących się w aktach sprawy, nie ma informacji o wielkości części, którą dysponuje inwestor, ani w którym miejscu się ona znajduje. Organ wskazał, że zgodnie z art. 46 § 1 k.c. nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Wzór oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane przewiduje złożenie stosownego oświadczenia w stosunku do nieruchomości, a więc w świetle ww. przepisu nie jest możliwym deklarowanie prawa do dysponowania częścią działki nie stanowiącej odrębny przedmiot własności, a tym bardziej częścią dachu budynku, której własność towarzyszy nierozerwalnie budynkowi nim przekrytemu. Ze znajdującego się w aktach sprawy opracowania "Ekspertyza techniczna budynku mieszkalnego w K. ul. A. [...]" wynika, że instalowanie na dachu zgłaszanych elementów stacji bazowej ma wpływ na konstrukcję budynku, w tym ściany nośne i fundamenty. Ponadto w ekspertyzie podano, że przedmiotem opracowania jest budynek mieszkalny w K. ul. A. [...] z jego ścianami konstrukcyjnymi, dachem, stropami, podciągami, pod względem bezpiecznej przyszłej eksploatacji stacji bazowej. Wskazano też, że na poziomie parteru za sprawą rozkładu obciążeń po wysokości budynku, stopień wytężenia ścian na skutek dociążenia ścian poprzecznych ostatniej kondygnacji pozostanie bez większych zmian. Ustalenia ww. ekspertyzy potwierdzają, zdaniem organu, wpływ projektowanych elementów stacji na budynek i brak możliwości rozważania instalowania elementów na dachu budynku w oderwaniu od jego całości konstrukcyjnej. Dach nie jest odrębną częścią nieruchomości. Obciążenia dachu i znajdujących się na nim elementów przenoszone są poprzez mury i stropy na fundamenty budynku. Nie jest zatem możliwe uznanie, że inwestor może legitymować się prawem do dysponowania częścią dachu na cele budowlane. Organ stwierdził, że rozważania zmierzające do zakwalifikowania zgłaszanych robót do wykonywanych tylko i wyłącznie na dachu (w oderwaniu od pozostałych części budynku) prowadziłoby do wniosku, że nie jest możliwe zakwalifikowanie zgłaszanych robót do możliwych do wykonania w trybie zgłoszenia, na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b. Przepis ten przewiduje możliwość wykonania na podstawie zgłoszenia urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych. Dach nie jest samoistnym obiektem budowlanym w świetle definicji zawartej wart. 3 ust. l lit. a ustawy Prawo budowlane, który mianem obiektu budowlanego każe nazywać budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi. W związku z powyższym przedłożone oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane nie dotyczy nieruchomości, na której przewidziano wykonanie zgłaszanych robót budowlanych. Skargą P. Sp. z o.o. zaskarżyła powyższą decyzję, zarzucając jej błędną wykładnię art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118) poprzez uznanie, że skarżący nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, skoro legitymuje się jedynie prawem do części nieruchomości - części dachu budynku oraz częścią gruntu przylegającego do budynku oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy - art. 7 i 77 k.p.a. w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego poprzez uznanie, że prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest równoznaczne z prawem do oddziaływania na nieruchomość. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku wskazał, że zgodnie z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego do zgłoszenia robót budowlanych należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, czyli oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Prawo administracyjne nie definiuje pojęcia nieruchomości, ale posługując się unormowaniami ustawy o gospodarce nieruchomościami można stwierdzić, że ustawa ta nigdy nie operuje pojęciem części nieruchomości a odwrotnie: definiując nieruchomość gruntową zaznacza, że chodzi tu o grunt wraz częściami składowymi, z wyłączeniem budynków i lokali, jeżeli stanowią odrębny przedmiot własności. Jednocześnie w prawie administracyjnym funkcjonują takie instytucje, jak np. scalanie lub podział nieruchomości, których znaczenie polega właśnie na tym, że bez podziału części składowej nieruchomości nie można uważać za odrębną nieruchomość. Podobnie w prawie cywilnym funkcjonuje definicja uniwersalna dla całego prawa, zgodnie z którą nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności (art. 46 § 1 k.c.). Część budynku może więc być tylko wtedy oddzielną nieruchomością, gdy przepisy szczególne na to pozwalają. Niewątpliwie nie może to dotyczyć dachu. Nie ma więc, zdaniem Sądu, żadnych argumentów za przyjęciem, że oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, może się odnosić tylko do jej części, np. do dachu budynku. Nie ma tu znaczenia to, że inwestor będzie wykonywał roboty budowlane tylko na dachu, że dach jest przedmiotem najmu i że oddziaływanie zamontowanej anteny będzie lub nie będzie obejmować całej nieruchomości. Organy obu instancji trafnie zatem stwierdziły, że inwestor, przedkładając oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, dotyczący tylko części tej nieruchomości (dachu), w istocie takiego oświadczenia nie w ogóle przedłożył. Skargą kasacyjną P. Sp. z o.o. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie: 1) prawa materialnego, poprzez jego wadliwą wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie poprzez odmowę uznania naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust. 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), tj. art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że skarżący nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, skoro legitymuje się jedynie prawem do części nieruchomości - części dachu budynku oraz częścią gruntu przylegającego do budynku; 2) prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez odmowę uznania innego naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust. 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) - art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zakresie nierozpoznania całokształtu materiału dowodowego i przyjęcie, że prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest równoznaczne z prawem do oddziaływania na nieruchomość. Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zdaniem skarżącej Spółki Sąd nietrafnie przyjął, że nie ma żadnych argumentów za przyjęciem, że oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane może się odnosić tylko do jej części - tak jak w analizowanym przypadku - dachu budynku. Skarżący z podmiotem posiadającym tytuł prawny do nieruchomości zawarł w granicach swobody kontraktowej umowę, na mocy której uzyskał prawo do wykonania robót budowlanych. Skoro strony umówiły się na realizację inwestycji poprzedzonej zgodą właściciela, to niezasadnym jest ingerencja organów administracji poprzez złożenie sprzeciwu. Przepis art. 46 k.c. nie stanowi przy tym przeszkody do złożenia tej treści oświadczenia, skoro umowa jaką zawarły strony mieści się w granicach swobody kontraktowej. Zdaniem skarżącej, prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie jest równoznaczne z prawem do oddziaływania na nieruchomość. W tym zakresie organy obu instancji dokonały nieuprawnionej nadinterpretacji przepisów. Złożone do akt sprawy oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest zgodne ze stanem faktycznych i prawnym. Inwestor wypełnił je stosownie do treści umowy najmu. Wadliwym byłoby złożenia oświadczenia co do dysponowaniu całą działką. Zaznaczyć należy, że inwestor nie będzie wykonywał robót budowlanych na całej nieruchomości, ale tylko i wyłączenie w zakresie określonym w umowie najmu. Przedłożone oświadczenie odpowiada także wymogom formalnym określonym przez przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. Nr 120, poz. 1127). Wzór oświadczenia stanowi w pkt. 6, że prawo do dysponowania nieruchomością może wynikać ze stosunku zobowiązaniowego przewidującego uprawnienia do wykonywania robót i obiektów budowlanych. Doszło zatem, zdaniem Spółki, do naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zakresie nierozpoznania całokształtu materiału dowodowego i przyjęcie, że prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest równoznaczne z prawem do oddziaływania na nieruchomość. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna oparta jest na usprawiedliwionych podstawach. Trafny jest podniesiony w niej zarzut naruszenia prawa materialnego – art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane przez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy załączone przez inwestora do zgłoszenia robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń stacji bazowej telefonii komórkowej (instalacji antenowej konstrukcji wsporczej o wys. 5 m wraz z systemem anten) na dachu budynku przy ul. A. [...] oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane spełnia wymogi art. 30 ust. 2 w związku z art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego do zgłoszenia robót budowlanych należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt. 2 ustawy a więc oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wzór oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane stanowi załącznik do wydanego na podstawie art. 32 ust. 5 i 6 Prawa budowlanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 23 czerwca 2003 r., w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. Nr 120, poz. 1127 ze zm.). Treścią powyższego oświadczenia jest deklaracja o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W myśl definicji legalnej zawartej w art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Każda więc umowa cywilnoprawna, na podstawie której właściciel (wieczysty użytkownik) upoważnił inny podmiot do wykonania konkretnych robót budowlanych na własnej nieruchomości, tworzy stosunek zobowiązaniowy w rozumieniu art. 353 § 1 k.c. i daje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W doktrynie przyjmuje się przy tym, iż oprócz znanych prawu cywilnemu umów obligacyjnych prawo takie mogą też dawać tzw. "umowy nienazwane" (por. Prawo budowlanego. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2006, s. 76). Inwestorem może być zatem także najemca, o ile w umowie najmu wynajmujący, który sam ma stosowny tytuł prawny do nieruchomości, zawarł upoważnienie dla drugiej strony umowy do wykonywania robót budowlanych. Prowadzi to do wniosku, że w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie pozwolenia na budowę (w postępowaniu zgłoszeniowym) warunek wykazania się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest spełniony, jeżeli inwestor wykaże się zgodą właściciela nieruchomości na budowę projektowanego obiektu – złoży oświadczenie o posiadaniu takiej zgody ze wskazaniem dokumentów potwierdzających tą okoliczność. W badanej sprawie inwestor do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń stacji bazowej telefonii komórkowej (instalacji antenowej konstrukcji wsporczej o wys. 5 m wraz z systemem anten) na dachu budynku przy ul. A. [...] załączył ( zgodne z wzorem) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z dnia 23 czerwca 2010 r. , w którym wskazał, że P. Sp. z o.o. posiada prawo do dysponowania częścią nieruchomości – częścią dachu budynku oraz częścią gruntu przylegającego do budynku położonego w K. ul. A. nr [...] na działce nr [...] obręb ewidencyjny P. ( nr [...]) na cele budowlane wynikające ze stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienie do wykonywania robót i obiektów budowlanych. Jako dokument potwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w pkt. 6 oświadczenia wskazano umowę najmu z dnia [...].02.2010r. zawartą pomiędzy B. R. i W. R. ( właścicielami nieruchomości) a P. Spółka z o.o. w W.. Jeżeli więc, wobec nieprecyzyjnej treści oświadczenia ( dysponowanie "częścią nieruchomości") organy miały wątpliwości co do zakresu prawa do dysponowania nieruchomością na cele realizacji zgłoszonego zamierzenia inwestycyjnego, to powinny zażądać przedstawienia przez inwestora powołanej w oświadczeniu umowy najmu z dnia [...].02.2010 r. i na tej podstawie jednoznacznie ustalić czy inwestor ma zgodę właścicieli nieruchomości na realizację planowanej inwestycji, a tym samym prawo do dysponowania tą nieruchomością na wykonanie objętych zgłoszeniem konkretnych robót. Należy mieć przy tym na uwadze, że zgoda właścicieli nieruchomości na wykonanie objętych zgłoszeniem robót wyczerpuje też kwestie związane z oddziaływaniem inwestycji na nieruchomość i ingerencja organów w tym zakresie na tym etapie postępowania jest niedopuszczalna. Podkreślenia również wymaga, że organ, do którego wpływa zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych wraz z załączonym oświadczeniem nie jest związany jego treścią, jako że oświadczenie to nosi cechy środka dowodowego przewidzianego w art. 75 § 2 k.p.a. i jako środek dowodowy podlega badaniu przez organ. Badanie to powinno zmierzać, w razie wątpliwości co do zakresu prawa inwestora, w kierunku ustalenia rzeczywistego stanu prawnego. Nie można przy wykładni przepisu art. 30 ust. 2 w zw. z art. 32 ust 4 pkt. 2 i art. 3 pkt. 11 Prawa budowlanego koncentrować się jedynie na ustawowych definicjach nieruchomości i pomijać celu, jakiemu ma służyć złożone w procesie budowlanym oświadczenie. Ma to być oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na konkretne cele budowlane, których zakres jest określony w zgłoszeniu ( w tym przypadku instalowanie urządzeń tj. antenowej konstrukcji wsporczej wraz z instalacją radiokomunikacyjną dla potrzeb stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu budynku oraz montaż wolnostojącej szafy telekomunikacyjnej u podnóża budynku). Szerokie wywody organów i Sądu I instancji dotyczące definicji nieruchomości w różnych dziedzinach prawa wykraczają poza istotę rozpoznawanej sprawy, którą jest zgłoszenie konkretnych robót budowlanych i w odniesieniu do takiego zamierzenia budowlanego należy dokonać oceny złożonego oświadczenia. Mając powyższe względy na uwadze należy podzielić stanowisko skarżącego, że zarówno organy jak i Sąd I instancji dokonały błędnej wykładni art. 30 ust. 2 prawa budowlanego, co w konsekwencji doprowadziło do mylnego uznania, że wobec tego, że oświadczenie inwestora nie spełnia wymogów ustawowych – inwestor w istocie takiego oświadczenia nie złożył. Trafny jest zatem zarzut naruszenia prawa materialnego. Podniesione w pkt. 2 skargi zarzuty naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. zmierzają w istocie do uzasadnienia zarzutu naruszenia prawa materialnego i w tym zakresie są uzasadnione. Skoro istota rozstrzygnięcia objętego zaskarżonym wyrokiem dotyczy naruszenia art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę na podstawie art. 188 p.p.s.a. Rozpoznając skargę należy stwierdzić, że jest ona uzasadniona, albowiem jak zostało wskazane zaskarżona decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lutego 2011 r. została wydana z naruszeniem art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego i art. 7 i 77 § 2 k.p.a. Uzasadnia to uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. W toku ponownego rozpoznawania odwołania inwestora organ uwzględni ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w uzasadnieniu wyroku. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie ar. 200 i 203 pkt. 1 p.p.s.a, które obejmują zwrot opłat poniesionych przez skarżącą oraz zwrot wynagrodzenia adwokackiego według norm przepisanych.