VII SA/Wa 1876/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Protokolant spec. Mariusz Gąsiński-Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi B.W. i Z.W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistego błędu pisarskiego. skargę oddala Prezydent [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2003r. ([...]), na podstawie art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a., sprostował na żądanie strony błąd pisarski w treści decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2002r. ([...]) udzielającej pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] w Dzielnicy [...] Miasta [...] wydanej dla B. i M.K., w ten sposób, że w wierszu 21 - na stronie pierwszej - zamiast powierzchnia użytkowa wynosi "176 m2", winno być "116 m2". Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...] Wojewoda [...] uchylił zaskarżone postanowienie z dnia [...] marca 2003r., nr [...] i umorzył postępowanie pierwszej instancji. Prawomocnym wyrokiem z dnia 18 czerwca 2004 r., sygn. akt 7/IV SA 1818/03-1819/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że organ pierwszej instancji dokonał sprostowania powierzchni użytkowej wskazanej w decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie wskazanej jako 176 m2, gdy w rzeczywistości powinno być 116 m 2. W ocenie Sądu jest to jedynie błąd pisarski, gdyż wielkość powierzchni użytkowej wynika z inwentaryzacji obiektu będącej podstawą do ustaleń organu. Następnie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, w związku z ww. wyrokiem z dnia 18 czerwca 2004 r., postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) po rozpatrzeniu zażalenia Z.W. i B.W. - utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] marca 2003r. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z orzecznictwem błąd pisarski to widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia albo widoczne niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Oczywistość tego rodzaju błędu można stwierdzić porównując treść decyzji z zawartymi w aktach dokumentami. Fakt błędnego wskazania powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego jednorodzinnego, tj. 176 m2 zamiast 116 m2 w decyzji z dnia [...] listopada 2002r. było oczywistym błędem powstałym w czasie redagowania tekstu decyzji. Pomyłka ta w żaden sposób nie wpłynęła na wynik postępowania prowadzonego przez organ I instancji oraz końcowe rozstrzygnięcie w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] w [...]. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w zażaleniu organ zaznaczył, iż przedmiotem postępowania zażaleniowego było jedynie postanowienie z dnia [...] marca 2003r., które prostowało z urzędu oczywiste omyłki pisarskie. Dlatego organ odwoławczy był zobowiązany jedynie do zbadania treści postanowienia, nie zaś całości postępowania prowadzonego przez organ powiatowy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie wniosły Z.W. i B.W. kwestionując jego zasadność i prawidłowość. Skarżące zarzuciły wadliwość dokumentacji budowlanej i faktycznie wykonanych robót budowlanych. Organom administracji orzekającym w sprawie zarzuciły działanie na korzyść inwestora, a na szkodę skarżących. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie przytaczając argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie odpowiada przepisom prawa. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Natomiast zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w orzeczeniu Sądu, wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. S. Hanausek (w:) W. Siedlecki (red., System..., s. 319). Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu (czynności). Natomiast niezastosowanie się przez sąd do oceny prawnej przewidzianej w komentowanym przepisie jest naruszeniem prawa stanowiącym podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Oznacza to, że Sąd obecnie rozpoznający sprawę związany był oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażoną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 czerwca 2004 r. Rozpatrując sprawę w tym kontekście należy wskazać, że zaskarżone postanowienie z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] jest prawidłowe, a [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zastosował się do wytycznych wskazanych w wyroku Sądu z dnia 18 czerwca 2004 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wprost wskazał, że postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...] marca 2003 r. zostało prawidłowo wydane w oparciu o art. 113 § 1 k.p.a., organ odwoławczy zaś błędnie przyjął, iż sprostowaniu uległa merytoryczna treść decyzji. Z akt administracyjnych, w tym inwentaryzacji budynku, wynikało, że prawidłowo wpisana powierzchnia użytkowa budynku wynosi 116 m2, a nie jak błędnie wskazano w decyzji o pozwoleniu na użytkowanie -176 m2. Powyższe uchybienie zostało naprawione w postępowaniu zakończonym postanowieniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 r. Organ odwoławczy wypełnił zalecenia Sądu zawarte w wyroku z dnia 18 czerwca 2004 r. i dokonał właściwej oceny materiału dowodowego w sprawie, wraz z zastosowaniem właściwej podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych w skardze wskazać należy, iż są one bezzasadne. Przedmiotem postępowania zakończonego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r. była kwestia sprostowania decyzji z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...] udzielającej pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] w [...] wydanej B. i M.K.. Ocenie nie podlegała więc decyzja o pozwoleniu na użytkowanie, ani prawidłowość procesu budowlanego tylko zaistnienie omyłki w treści decyzji. W tym kontekście ustalenia organów obu instancji są prawidłowe i potwierdzone wyrokiem Sądu z dnia 18 czerwca 2004 r. W tym stanie rzeczy skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.