II OZ 277/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.U., S.J., D.J., J.P., J.D., M.D., J.U. i Z.U. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 565/11 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 października 2011 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi D.J., S.J., K.U. i M.D. na uchwałę Rady Gminy Wiśniowa z dnia 15 marca 2010 r. nr XXIX/187/10 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości Wiśniowa postanawia: 1. oddalić zażalenie D.J., S.J., M.D. i K.U., 2. odrzucić zażalenie J.P., J.D., J.U. i Z.U. Pismem z dnia 7 marca 2011 r. skargę na uchwałę Rady Gminy Wiśniowa z dnia 15 marca 2010 r. nr XXIX/187/10 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości Wiśniowa do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli D.J., S.J., M.D. i K.U. Wyrokiem z dnia 10 czerwca 2011 r. wskazana wyżej skarga została oddalona. Uzasadnienie powyższego wyroku zostało sporządzone na wniosek pełnomocnika D.J. i S.J. Natomiast skargę kasacyjną wnieśli M.D., J.P., Z.U., S.J., D.J. i J.D. Postanowieniem z dnia 19 października 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił wniesioną skargę kasacyjną z uwagi na niesporządzenie jej przed adwokata lub radcę prawnego. Pismem z dnia 3 listopada 2011 r. zażalenie na powyższe postanowienie z dnia 19 października 2011 r. wnieśli K.U., J.U., D.J., J.D., M.D. i J.P. Postanowieniem z dnia 2 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił złożone zażalenie na postanowienie tegoż Sądu z dnia 19 października 2011 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej, albowiem zażalenie to nie spełniało wymogu z art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.". Zostało ono bowiem sporządzone osobiście przez wnoszących zażalenie, zamiast przez adwokata lub radcę prawnego. Na to postanowienie z dnia 2 grudnia 2011 r. zażalenie (opatrzone datą 20 stycznia 2012 r.) wnieśli K.U., S.J., D.J., J.P., J.D., M.D., J.U. i Z.U. W treści tego zażalenia zawarto argumentację mającą na celu wykazanie, że zaskarżona uchwała jest wadliwa. Wskazano także, że wnoszący zażalenie "liczą" na rozpoznanie wniesionej skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Pismem z dnia 31 lipca 2012 r. Z. i J.U., J.D. oraz J.P. potwierdzili, że również składają zażalenie (k. 211). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W stosunku do skarżących D.J., S.J., M.D. i K.U. wniesione zażalenie z dnia 20 stycznia 2012 r. należało oddalić. W niniejszej sprawie ww. skarżący wnieśli zażalenie na postanowienie z dnia 2 grudnia 2011 r., którym Wojewódzki Sąd odrzucił wniesione przez nich zażalenie na postanowienie tego Sądu z dnia 19 października 2011 r. odrzucające skargę kasacyjną od wyroku z dnia 10 czerwca 2011 r. Zażalenie to nie ma usprawiedliwionych podstaw, albowiem zasadnie Sąd I instancji wskazał, że zażalenie na postanowienie którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej winno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, ewentualnie przez podmioty wskazane w treści art. 175 § 2 i 3 P.p.s.a. Wymóg ten wynika z treści art. 194 § 4 P.p.s.a. Zaś niespełnienie tego wymogu skutkuje odrzuceniem wniesionego zażalenia jako niedopuszczalnego (art. 197 § 2 w zw. z art. 178 P.p.s.a.). I taka sytuacji miała miejsce w niniejszej sprawie. Zażalenie z dnia 3 listopada 2011 r. na postanowienie Sądu z dnia 19 października 2011 r. odrzucające skargę kasacyjną skarżących zostało sporządzone przez skarżących osobiście, a zatem wbrew wymogowi adwokacko-radcowskiemu. W tej sytuacji takie zażalenie nie mogło być merytorycznie rozpoznane, a jedynie podlegało odrzuceniu. Odnosząc się zaś do argumentacji zażalenia wskazać należy, że w postępowaniu zażaleniowym, zainicjowanym skutecznie, Naczelny Sąd Administracyjny bada jedynie, czy postanowienie będące przedmiotem zaskarżenia jest zgodne z prawem. W postępowaniu tym Sąd nie bada żadnych innych kwestii, zatem podnoszone argumenty co do wadliwości wydanego w sprawie wyroku nie mogą odnieść oczekiwanego przez skarżących skutku. Legalność wydanego w sprawie wyroku Naczelny Sąd Administracyjny może zbadać jedynie na skutek wniesienia skargi kasacyjnej, ale w sposób prawidłowy, zgodny z przepisami prawa w tym zakresie. W związku z powyższym, na podstawie art. 197 § 1 i 2 w zw. z art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie 1 sentencji. Natomiast w stosunku do J.P., J.D., J.U. oraz Z.U. wniesione zażalenie należało odrzucić. Przepis art. 194 § 2 p.p.s.a. stanowi, że zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Zatem z powyższego wynika, że termin do wniesienia zażalenia otwiera się w momencie doręczenia postanowienia. Jak wynika z akt sprawy kontrolowanym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu z dnia 2 grudnia 2011 r. zostało odrzucone zażalenie J.P., J.D. i J.U. wniesione na postanowienie tegoż Sądu z dnia 19 października 2011 r. Zatem to postanowienie z dnia 2 grudnia 2011 r. winno zostać wskazanym wyżej osobom, tj. J.P., J.D. i J.U. doręczone. Tymczasem, jak wynika z akt niniejszej sprawy, odpis postanowienia z dnia 2 grudnia 2011 r. nie został im w ogóle doręczony. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że przedmiotowe zażalenie zostało przez ww. osoby wniesione przedwcześnie. Natomiast zażalenie wniesione przez Z.U. także należało odrzucić, ale z tego powodu, że co do zasady nie przysługuje jej status strony, a ponadto, zaskarżone postanowienie nie dotyczy jej interesu prawnego (Z.U. nie składała zażalenia na postanowienie z dnia 19 października 2011 r.). Jak wynika z akt sprawy Z.U. nie wniosła skargi na zaskarżoną uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie ma do niej również zastosowania przepis art. 33 § 1 P.p.s.a., albowiem przepis ten łączy status uczestnika postępowania na prawach strony z osobami, które nie brały udziału w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosły skargi, a wynik postępowania sądowego dotyczy ich interesu prawnego. Zaś postępowanie uchwałodawcze zakończone podjęciem uchwały w przedmiocie miejscowego planu nie jest postępowaniem administracyjnym. Z tego względu na podstawie art. 178 w zw. z art. 180 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. wniesione przez J.P., J.D., J.U. i Z.U. zażalenie należało odrzucić jako niedopuszczalne.