I SA/Gl 260/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz – Ziętek (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącego kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] , nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., działając na podstawie m.in. art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.), uwzględniło w całości skargę M. K. na decyzję tegoż organu oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia i uchyliło zaskarżoną decyzję. Powołując się na tę okoliczność, wniosło zatem w odpowiedzi na skargę o umorzenie postępowania sądowego. Pismem z dnia 13 maja 2011 r. zgłosił swój udział w sprawie radca prawny K. B., składając do akt pełnomocnictwo udzielone jej przez M. K. wraz z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa. Pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie organowi sprawy do ponownego rozpoznania oraz o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W dalszej kolejności na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 18 maja 2011 r. zwrócono się do organu o wskazanie, czy decyzja z dnia [...] wydana w ramach autokontroli została zaskarżona przez M. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W odpowiedzi na powyższe Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. w piśmie z dnia 31 maja 2011 r. podało, iż decyzja z dnia [...] wydana w wyniku autokontroli nie została zaskarżona skargą do Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Skorzystanie przez organ z powyższej możliwości samokontroli powoduje sytuację, do osiągnięcia której zmierza skarga, czyli eliminuje zaskarżoną decyzję z obrotu prawnego. Tym samym postępowanie sądowoadministracyjne zainicjowane przez wspomnianą skargę, a mające na celu sądową kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego, staje się bezprzedmiotowe. Postępowanie takie zaś, zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., należy umorzyć. W związku z powyższym na podstawie przywołanego przepisu orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji, ponieważ zaskarżony akt został uchylony w trybie autokontroli decyzją z dnia [...], na którą nie wniesiono skargi. Stosownie z kolei do art. 201 § 1 p.p.s.a. w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a., skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania. Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie i dlatego, przy uwzględnieniu treści § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), zasądzono na rzecz strony skarżącej koszty postępowania, na które składają się kwoty: [...] zł – tytułem wynagrodzenia pełnomocnika oraz [...] zł – tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.