II SA/Kr 540/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: NSA Joanna Tuszyńska WSA Ewa Rynczak (spr.) Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 8 grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej A. sp. z o.o. w K. kwotę 457,00 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] maja 2010r. Nr [...], działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4, art. 104 § 1 i 2, art. 107 § 1 k.p.a., art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku A. sp. z o.o. w K. z dnia 18 sierpnia 2009 r., odmówił uchylenia decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...].04.2008r., którą, na wniosek Państwowej Szkoły Muzycznej [...] w K. , ustalono lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Rozbudowa budynku usługowego - edukacyjnego (szkoła muzyczna) na cele usługowe -edukacyjne. Zmiana sposobu użytkowania istniejących nieużytkowych pomieszczeń strychowych na pomieszczenia usługowe - edukacyjne" na działce nr [...] obr. [...] w K. (znak sprawy: [...]). W uzasadnieniu organ wskazał na treść wniosku o wznowienie z dnia 18.08.2009r, w którym A. sp. z o.o. w K. podała, że jest właścicielem nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] graniczącej bezpośrednio z działką nr [...] obręb [...], stanowiącą teren inwestycji objętej w/w decyzją. Zdaniem spółki powinna ona być stroną postępowań o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr [...] a organ zobowiązany był zawiadomić ją o toczącym się postępowaniu i doręczyć ostateczną decyzję w przedmiotowej sprawie, czego organ nie wykonał. Zdaniem wnioskującej projektowany obiekt prawdopodobnie będzie oddziaływał ujemnie na jej nieruchomość (działka ta jest niezabudowana, a właściciel planuje na niej budowę, przy czym inwestycja może znacznie ograniczyć warunki tej zabudowy). Rozstrzygając wniosek odmownie organ wskazał na art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który w stosunku do postępowań w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego zakłada daleko idące uproszczenia w zakresie doręczania stronom korespondencji. O wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu 1 publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Zgodnie z art. 49 k.p.a. w sytuacji, gdy przepis szczególny stanowi o możliwości zawiadamiania o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. W przedmiotowym postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] korespondencja kierowana była pisemnie jedynie do inwestora oraz właściciela terenu inwestycji. Pozostałe strony postępowania, w tym właściciele działek sąsiadujących z terenem inwestycji, zawiadamiane były o podejmowanych w sprawie czynnościach w drodze obwieszczeń zamieszczanych w siedzibie Wydziału Architektury i Urbanistyki UMK oraz na stronach internetowych Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miasta K. W świetle powyższego spółka A. wnioskująca o wznowienie postępowania zawiadamiana była o toczącym się postępowaniu, a w związku z tym nie spełniona została przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. tj. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Do żądającej wznowienia strony nie skierowano wprawdzie pisemnego zawiadomienia o wszczęciu postępowania, ani też postanowienia zapadłego w trybie współdziałania organów administracji na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 106 § 1 k.p.a., jak również decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego, niemniej jednak w świetle art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 49 k.p.a. organ był zobowiązany uznać, iż korespondencja ta została skierowana skutecznie do stron postępowania, innych niż inwestor oraz właściciel terenu inwestycji. Organ wskazał też na art. 53 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który mówi, że nie uchyla się decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego w przypadku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli upłynęło 12 miesięcy od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła A. sp. z o.o. w K. zarzucając naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Uzasadniając zarzut wskazano, że bezspornym jest posiadanie przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta K. decyzji nr [...] z dnia [...].04.2008 r., stąd organ winien informować spółkę o wszelkich czynnościach podejmowanych w postępowaniu. Decyzją z dnia [...] grudnia 2010r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , działając na podstawie art. 53 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), art. 145 § 1 pkt 4, art. 151 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że determinującym w niniejszym postępowaniu jest brzmienie przepisu art. 53 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w myśl którego nie uchyla się decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego w przypadku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jeżeli upłynęło 12 miesięcy od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia. Decyzja Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...].04.2008r. stała się ostateczna w dniu 27.05.2008 r. W literaturze przedmiotu wskazuje się, że rozwiązania przyjęte w art. 53 ust. 7 i 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zwracają się w większym stopniu niż odpowiadające im unormowania k.p.a. ku zasadzie trwałości decyzji administracyjnej i zasadzie pewności obrotu prawnego, kosztem zasady weryfikacji ostatecznej decyzji. Upływ 12-miesięcznego terminu do stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego lub jej uchylenia w wyniku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. sanuje rozstrzygnięcie w sprawie, uniemożliwiając jego wzruszenie. W świetle powyższego przepisu brak jest podstaw prawnych do uchylenia decyzji w trybie wznowionym z uwagi na upływ 12 - miesięcznego okresu od dnia doręczenia decyzji objętej postępowaniem prowadzonym w trybie wznowionym. Okres 12 miesięcy upłynął w maju 2009r, a więc jeszcze przed złożeniem wniosku o wznowienie postępowania. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożyła A. sp. z o.o. w K. zarzucając naruszenie: - art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez uznanie, że poinformowanie skarżącej jedynie poprzez obwieszczenie zapewniało jej czynny udział w postępowaniu, pomimo, że artykuł ten oprócz obwieszczeń przewiduje także informowanie w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, a przez to - art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez uznanie, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka do wznowienia postępowania; - art. 53 ust 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez przyjęcie, że nie można uchylić decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, gdyż upłynęło 12 miesięcy od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia, pomimo, że skarżąca nie była odpowiednio poinformowana o wydaniu decyzji w przedmiocie ustalenia lokalizacji celu publicznego; -art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego, mimo, że w doktrynie i orzecznictwie sądowo - administracyjnym utrwalone jest stanowisko, iż stronami postępowania o ustalenie warunków zabudowy są co najmniej właściciele i użytkownicy wieczyści wszystkich nieruchomości sąsiednich, a czasem także właściciele innych, dalszych nieruchomości, jeżeli inwestycja może wpływać na ich prawa. W oparciu o powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu l instancji i zasądzenie kosztów. W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu. Wady postępowania administracyjnego, skutkujące koniecznością: uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi sąd w myśl art. 151 p.p.s.a. skargę oddala. Skarga jest uzasadniona. Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...].12.2010 r. znak: [...], jak też decyzji organu l instancji Prezydenta Miasta K. z dnia [...].05.2010 r. nr [...] uznał, że decyzje te naruszają przepisy postępowania art. 7 Kpa, art. 77 § 1 Kpa oraz przepis prawa materialnego art. 53 ust. 8 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 r., Nr 80, póz. 717 ze zm.) w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Sąd z urzędu wziął pod uwagę okoliczności mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...].12.2010 r. znak: [...] utrzymała w mocy decyzję organu l instancji Prezydenta Miasta K. z dnia [...].05.2010 r. nr [...], w której Prezydent Miasta K. odmówił uchylenia własnej decyzji nr [...] z dnia [...].04.2008 r., którą ustalono lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Rozbudowa budynku usługowego -edukacyjnego (szkoła muzyczna) na cele usługowe - edukacyjne. Zmiana sposobu użytkowania istniejących nieużytkowych pomieszczeń strychowych na pomieszczenia usługowe - edukacyjne" na działce nr [...] obr. [.,..] w K. (znak sprawy: [...]). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...].12.2010 r. organ podał, że postanowieniem z dnia [...].09.2009 r. wznowiono postępowanie w przedmiotowej sprawie, strona skarżąca w sposób prawidłowy i w terminie złożyła wniosek o wznowienie postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Te okoliczności w ocenie Sądu nie budzą wątpliwości. Organy ustaliły, że A. Spółce z o.o. w K. przysługiwał przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu, w rozumieniu art. 28 Kpa, a ponadto że spółka jako strona była prawidłowo zawiadomiona o toczącym się postępowaniu poprzez obwieszczenia umieszczane w siedzibie Wydziału Architektury i Urbanistyki UMK oraz na stronach internetowych Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miasta K. , a także w ten sposób poprzez obwieszczenie dowiedziała się o wydanej w dniu [...].04.2008 r. decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...]. Organy ustaliły w związku z tym, że brak jest przesłanki do uznania, aby spółka bez własnej winy nie brała udziału w przedmiotowym postępowaniu. Poza tym organ odwoławczy wskazał, że istotną okolicznością w sprawie jest treść przepisu art. 53 ust. 8 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w myśl którego nie uchyla się decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w przypadku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, jeżeli upłynęło 12 miesięcy od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia. Organ ustalił, że decyzja Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...].04.2008 r. stała się ostateczna w dniu 27.05.2008 r., okres 12 miesięcy upłynął w maju 2009 r., a więc jeszcze przed złożeniem wniosku o wznowienie przedmiotowego postępowania przez spółkę w dniu 18.08.2009 r. W związku z tym brak jest podstaw prawnych do uchylenia decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...].04.2008 r. nr [....], z uwagi na upływ 12-miesięcznego okresu od dnia doręczenia decyzji, objętej postępowaniem prowadzonym w trybie wznowieniowym. W ocenie Sądu takie ustalenia organów są przedwczesne, gdyż organ nie zebrał i nie rozpatrzył wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, naruszając przepisy postępowania określone w art. 7 Kpa, art. 77 § 1 Kpa, a także przepisy prawa materialnego art. 53 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.). Po pierwsze należy stwierdzić, że zgodnie z art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz o postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie, strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. W myśl art. 53 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - nie uchyla się decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego w przypadku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli upłynęło 12 miesięcy od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia. Organy ustaliły, że A. Sp. z o.o. w K. jest właścicielem nieruchomości sąsiedniej, położonej przy ul. [...] w K. , na której nie była lokalizowana przedmiotowa inwestycja celu publicznego, gdyż jest ona realizowana na nieruchomości położonej obok, przy ul. [...] w K. A zatem organ miał obowiązek zawiadamiać spółkę oraz doręczyć jej decyzje przez obwieszczenie, a nie pisemnie. Organ nie ustalił daty skutecznego ogłoszenia A. spółce z o.o. w K. decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...].04.2008 r. nr [...]. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji stwierdził jedynie, że decyzja ta stała się ostateczna w dniu 27.05.2008 r. i w związku z tym okres 12 miesięcy upłynął w maju 2009 r., a zatem brak jest przesłanki z art. 53 ust. 8 cyt. ustawy. Ustawodawca w przepisie art. 53 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wskazał, aby upływ terminu 12 miesięcy był liczony od daty ostateczności tej decyzji, tylko dokładnie określił, że upływ 12 miesięcy liczy się od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia stronie. W niniejszej sprawie termin upływu 12 miesięcy winien być liczony od daty skutecznego ogłoszenia decyzji spółce poprzez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Oznacza to, że nie wystarczy tylko samo obwieszczenie, ale konieczne jest też ogłoszenie w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Przepis art. 49 Kpa odnoszący się do ogłoszeń publicznych stanowi, że strony mogą być zawiadamiane o decyzjach lub czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Takim przepisem szczególnym, o którym mowa w art. 49 Kpa, jest właśnie cytowany wyżej przepis art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W związku z powyższym organy nie wykazały czy, kiedy i gdzie zostało wywieszone skutecznie obwieszczenie o wydanej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...].04.2008 r. nr [...] i nie omówiły tych okoliczności, a także nie podały czy o przedmiotowej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...].04.2008 r. nr [...] zawiadomiły stronę w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, podając przy tym jaki jest to sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości i jakie dowody ten fakt potwierdzają. Należy podkreślić, że obwieszczenie aby mogło być skutecznie ogłoszone, musi spełniać wymogi dokumentu, o którym mowa w art. 75 § 1 Kpa, w tym musi zawierać adnotację o jego wywieszeniu przez okres 14 dni, wskazując konkretnie, jaki to był okres. Tych istotnych dla sprawy okoliczności organy obu instancji nie ustaliły, w związku z tym Sąd nie może zweryfikować zaskarżonej decyzji i ustalić, czy rzeczywiście dokonano czynności obwieszczenia i zawiadomienia strony w sposób zwyczajowo przyjęty w, danej miejscowości, o których mowa w art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, l od jakiej daty biegł dla spółki termin 12 miesięcy. W aktach administracyjnych sprawy na k. [...] znajduje się wprawdzie obwieszczenie Prezydenta Miasta K. z dnia 28.04.2008 r. nr [...] podpisane przez Kierownika Referatu T.P. o wydaniu w dniu 28.04.2008 r. decyzji przez Prezydenta Miasta K. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, bez jakiejkolwiek informacji o jego wywieszeniu. Pismo to jednak nie może stanowić dokumentu -obwieszczenia, na podstawie którego można byłoby przyjąć, że obwieszczenie to było skutecznie ogłoszone. To właśnie od daty skutecznego ogłoszenia liczy się upływ 12-miesięcznego terminu (art. 53 ust. 8 cytowanej ustawy). Organy wprawdzie podały w uzasadnieniu decyzji, że pozostałe strony postępowania, w tym A., Spółka z o.o. w K. , były zawiadamiane na stronach internetowych Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miasta K. , jednak tylko poza samym stwierdzeniem, nie omówiono czy jest to sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości i kiedy upłynął termin skutecznego ogłoszenia decyzji w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. A zatem wskazany przez organ odwoławczy sposób obliczania upływu terminu 12 miesięcy od jej daty ostateczności, nie znajduje podstaw prawnych. Mając powyższe na uwadze zaskarżona decyzja została wydana przedwcześnie, zgromadzony przez organy obu instancji materiał dowodowy sprawy jest niepełny, wymaga uzupełnienia i nie daje podstaw do stwierdzenia przesłanki z art. 53 ust. 8 w zw. z art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 49 Kpa. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, to należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie na obecnym etapie postępowania nie można się do nich odnieść w sposób wyczerpujący, gdyż postępowanie wyjaśniające wymaga uzupełnienia poprzez zebranie i rozpatrzenie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a także dokonania ich oceny, zgodnie z wymogami zawartymi w przepisie art. 80 Kpa. Kontrola Sądu następuje dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu (por. wyrok NSA z dnia 10.02.1981 r., SA 910/80, ONSA 1981 r., nr 1, póz. 7 oraz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. T. Wosia WP LexisNexis W-wa 2005 r. str. 1451. 14). Organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy winien wziąć pod uwagę naprowadzone wyżej okoliczności sprawy. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w pkt l sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i lit. "c" ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r., Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.), w myśl którego Sąd w razie uwzględnienia skargi na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a także inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a.