I OSK 1912/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 14 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 643/11 o odrzuceniu skargi T. G. na działanie Rady m.st. Warszawy postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 643/11, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", odrzucił skargę T. G. na działanie Rady m.st. Warszawy. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że z treści skargi T. G. z dnia 20 grudnia 2010 r. dotyczącej Rady m.st. Warszawy wynika, iż jej przedmiotem jest: kłamstwo Hanny Gronkiewicz-Waltz w trakcie kampanii wyborczej, że budowa Centrum Nauki Kopernik została ukończona; wycięcie zdrowych drzew przy ul. T.; uszkodzenie dachu domu przy ul. S. w Warszawie - Wesoła w trakcie wycinania dębu; nadużycie prawa przez Zarząd Dzielnicy Śródmieście w trakcie postępowania dotyczącego lokalu komunalnego, które toczyło się w 2003 r. Zdaniem Sądu pierwszej instancji skarga T. G. nie mieści się w katalogu spraw rozpatrywanych przez sądy administracyjne. Skarga może być wniesiona tylko od aktów administracyjnych wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1–7 P.p.s.a., a także na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sąd administracyjny nie jest natomiast właściwy do rozpoznawania skarg, których przedmiotem jest krytyka nienależytego wykonywania lub organizacji zadań przez organy i ich pracowników, skarg podnoszących zarzuty wadliwej działalności organu, wyrażających niezadowolenie z jego pracy, wytykających zaniechania i inne nieprawidłowości, a więc skarg tzw. powszechnych (art. 227 K.p.a.), a taki właśnie charakter ma skarga T. G. z dnia 20 grudnia 2010 r. W myśl art. 227 K.p.a. przedmiotem skargi może być zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Do rozpatrywania tego rodzaju skarg właściwe są organy określone w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, w art. 229-230. Do skarg uregulowanych w dziale VIII K.p.a. nie ma natomiast zastosowania sądowa kontrola administracji publicznej. Skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł T. G., reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu. Zaskarżając postanowienie w całości, zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało zasadniczy wpływ na rozstrzygnięcie, tj. art. 106 § 3 P.p.s.a. przez zaniechanie przeprowadzenia koniecznego postępowania dowodowego oraz art. art. 52 § 3 i § 4 P.p.s.a. przez przyjęcie, że skargi T. G., zawarte w jednym piśmie z dnia 20 grudnia 2010 r. są tzw. skargami powszechnymi w rozumieniu art. 227 K.p.a., a nie skargami wniesionymi w wyniku uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Wskazując na te zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rada Miasta Stołecznego Warszawy wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Wskazać należy, że zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie przedmiot skargi złożonej przez skarżącego do sądu wojewódzkiego, obejmujący zarzuty odnoszące się do kłamstw Hanny Gronkiewicz-Waltz w trakcie kampanii wyborczej, wycięcia zdrowych drzew przy ul. T., uszkodzeń dachu domu przy ul. S. w Warszawie - Wesoła oraz nadużyć prawa przez Zarząd Dzielnicy Śródmieście w trakcie postępowania dotyczącego lokalu komunalnego nie spełnia warunków określonych w art. 3 § 2 P.p.s.a., zatem Sąd pierwszej instancji zasadnie zakwalifikował ją jako skargę powszechną, o której mowa w art. 227 K.p.a. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 52 § 3 i 4 P.p.s.a. przez przyjęcie, że skargi T. G., zawarte w jednym piśmie z dnia 20 grudnia 2010 r. są tzw. skargami powszechnymi w rozumieniu art. 227 K.p.a., a nie skargami wniesionymi w wyniku uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa wskazać należy, że stosownie do art. 52 § 3 P.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a P.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Zaś w myśl § 4 tego przepisu, w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania. Mając powyższe przepisy na uwadze podnieść należy, że Sąd pierwszej instancji nie oparł swojego rozstrzygnięcia na art. 52 § 3 i 4 P.p.s.a., zatem nie mógł dopuścić się ich naruszenia. Natomiast okoliczność, że strona wzywała organ do usunięcia naruszenia prawa w sposób określony w powołanym wyżej przepisie pozostaje bez znaczenia, skoro przedmiot skargi nie obejmował spraw, które – zgodnie z art. 3 P.p.s.a. – podlegają kontroli sądu administracyjnego. Z tych względów uznać należy, że zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji odrzucające skargę jest zgodne z prawem, zaś twierdzenia zawarte skardze kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 182 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł przy tym o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi ustanowionemu w ramach prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 P.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania pomiędzy stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.) przyznawane jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu uregulowanym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a.