II GSK 571/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia del. WSA Ludmiła Jajkiewicz (spr.) Protokolant Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 19 listopada 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 1534/09 w sprawie ze skargi M. T. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i niewyrażenia zgody na sfinansowanie ponadstandardowego leczenia protetycznego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.; 2. zasądza od M. T. na rzecz Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 19 listopada 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1534/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. T. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...], w przedmiocie wyrażenia zgody na sfinansowanie ponadstandardowego leczenia protetycznego uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję z dnia [...] maja 2009 r., nr [...], Dyrektora M. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w K. oraz stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu. Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia. M. T. zwrócił się do Dyrektora M. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia o wyrażenie zgody na indywidualną refundację kosztów ponadstandardowego leczenia protetycznego. Organ I instancji decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nie wyraził zgody na indywidualną refundację kosztów ponadstandardowego leczenia protetycznego, powołując się na przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 24 listopada 2004 r. w sprawie wykazu gwarantowanych świadczeń lekarza dentysty i materiałów stomatologicznych oraz rodzaju dokumentu potwierdzającego uprawnienia do tych świadczeń (Dz. U. Nr 261, poz. 2601, dalej: rozporządzenie z dnia 24 listopada 2004 r.). Od tej decyzji w dniu [...] maja 2009 r. skarżący wniósł odwołanie. Podniósł, iż z uwagi na schorzenia stomatologiczne, jakie u niego występują, protezy akrylowe są niewystarczająco wytrzymałe i muszą być zastąpione protezami szkieletowymi. Z zaświadczenia wystawionego przez świadczeniodawcę wynika, że na skutek uszkodzenia dotychczasowych uzupełnień protetycznych i zmiany warunków w jamie ustnej, istnieje konieczność wykonania nowych uzupełnień tylko w formie protez szkieletowych. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej: Prezes NFZ) decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł, że nie wyraża zgody na sfinansowanie ponadstandardowego leczenia protetycznego w postaci protez szkieletowych. Nadto wskazał, że nie może mieć zastosowania działanie w granicach uznania administracyjnego. Rozpatrując odwołanie organ II instancji wskazał, że żaden przepis ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j.: Dz. U. 2008 r., Nr 164, poz. 1027 ze zm., dalej: ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r.), nie przyznaje osobom objętym jej działaniem prawa do żądania zwrotu środków wniesionych na opiekę zdrowotną poza systemem w/w ustawy. Żądanie refundacji poniesionych kosztów opieki zdrowotnej uzyskanej poza zakresem świadczeń określonych w ustawie lub też z pominięciem warunków określonych w ustawie nie jest żądaniem mieszczącym się w granicach tej ustawy, nie stanowi zatem podstawy do orzekania w tej sprawie. Czym innym jest bowiem ustalenie prawa do świadczeń, w trybie opisanym w ustawie, czym innym zaś żądanie zwrotu poniesionych nakładów na ochronę zdrowia realizowaną poza warunkami określonymi w ustawie. Organ II instancji wskazał, że nie ma kompetencji do wyrażenia indywidualnej zgody na niezbędne leczenie z pominięciem zapisów ustawowych wraz z przepisami wykonawczymi. Uznał, że może działać tylko i wyłącznie w zakresie przepisów prawnych. W dniu [...] sierpnia 2009 r. M. T. wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wskazując, iż płaci składkę na Narodowy Fundusz Zdrowia (dalej: NFZ) tak samo jak pacjenci korzystający z refundacji na protezy akrylowe. Wskazał, że protezy akrylowe stosowane są w większości przypadków z powodu naturalnych ubytków. W jego i podobnych przypadkach, oprócz ubytków występują jeszcze schorzenia stomatologiczne, które nie pozwalają na zastosowanie protez akrylowych, a tylko protez szkieletowych. Jego zdaniem pacjenci zmuszeni do korzystania z protez szkieletowych nie otrzymują żadnej refundacji. Wskazał, że jest to jaskrawa dyskryminacja pacjentów, tylko z tego powodu, że oprócz ubytków w uzębieniu mają jeszcze dolegliwe schorzenia stomatologiczne. Taka regulacja prawna jest jego zdaniem sprzeczna z art. 68 Konstytucji RP, który zobowiązuje władze publiczne do zapewnienia równego dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych. Wskazał, że zdając sobie sprawę z możliwości finansowych NFZ i stosunkowo wysokich kosztów protez szkieletowych, postulował częściową refundację w wysokości kosztów protez akrylowych, jak to jest praktykowane w innych świadczeniach stomatologicznych, ale i to nie zostało uwzględnione. Takie różnicowanie refundacji jest jego zdaniem sprzeczne z art. 32 Konstytucji RP. Podniósł, że z akt sprawy nie wynika żeby wnioskowane leczenie zostało wykonane i wskazał, że jego zdaniem, czym innym jest ustalenie prawa do świadczeń, a czym innym, żądanie zwrotu poniesionych nakładów na ochronę zdrowia. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie. Wyrokiem z dnia 19 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uchylił decyzje z dnia [...] maja 2009 r. i z dnia [...] lipca 2009 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że na podstawie art. 31 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r., świadczeniobiorca ma prawo do świadczeń zdrowotnych lekarza dentysty oraz materiałów stomatologicznych stosowanych przy udzielaniu tych świadczeń zakwalifikowanych jako świadczenia gwarantowane. Sąd I instancji zaznaczył, iż z treści pkt 11 załącznika nr 1 do rozporządzenia z dnia 24 listopada 2004 r. wynika, że świadczeniem gwarantowanym jest leczenie protetyczne z zastosowaniem ruchomych częściowych i całkowitych protez akrylowych w szczęce i żuchwie raz na 5 lat oraz odtworzenie funkcji żucia przez naprawę protez ruchomych częściowych i całkowitych w szczęce i żuchwie raz na 2 lata. Sąd I instancji wskazał, iż po stronie świadczeniodawcy istnieje obowiązek udzielenia świadczenia natomiast organy NFZ obowiązane są przekazać środki pieniężne na sfinansowanie świadczenia. Umożliwiają w ten sposób realizację uprawnienia świadczeniobiorcy, czego nie zmienia okoliczność przekazania środków po wykonaniu obowiązku przez świadczeniodawcę. Ponadto Sąd I instancji zaznaczył, iż świadczeniobiorca uprawniony jest do leczenia protetycznego oraz naprawy protez ruchomych częściowych i całkowitych w szczęce i żuchwie, natomiast konkretnie oznaczonym celem leczenia protetycznego i naprawy protez jest odtworzenie funkcji żucia. Sąd I instancji stwierdził, iż skoro leczenie protetyczne zmierza do odtworzenia funkcji żucia to musi doprowadzić do, możliwego osiągnięcia w istniejących warunkach, prawem przewidzianego celu. Wobec tego, jeżeli wykonanie protezy odtwarzającej funkcję żucia jest możliwe tylko poprzez wykonanie odpowiedniej protezy to wykonanie innej protezy, nieodtwarzającej tej funkcji, nie stanowi wykonania określonych prawem obowiązków, a w konsekwencji udzielenia świadczenia gwarantowanego. Sąd I instancji powołał się na podobny pogląd prezentowany w orzecznictwie – wyroku WSA w Warszawie z dnia 13 grudnia 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 1746/07. W ocenie Sądu organy zarówno I jak i II instancji nie wzięły pod uwagę, że ubezpieczonemu przysługuje leczenie protetyczne, którego celem jest umożliwienie pacjentowi realizowanie funkcji niezbędnych przy tego rodzaju schorzeniach. Ma on więc prawo do wykonania w ramach ustawy o świadczeniach protezy umożliwiającej mu to zadanie. W związku z tym, w ocenie Sądu należało uznać, iż leczenie za pomocą protez szkieletowych może być w odpowiedniej części finansowane na podstawie art. 31 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. Zdaniem Sądu I instancji minister właściwy do spraw zdrowia, zgodnie z dyspozycją art. 31 ww. ustawy, określając, w drodze rozporządzenia z dnia 24 listopada 2004 r., wykaz gwarantowanych świadczeń lekarza dentysty, powinien uwzględnić dobro świadczeniobiorcy oraz możliwości płatnicze Funduszu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Prezes NFZ. Wniósł o: 1) uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi skarżącego lub 2) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania, 3) zasądzenie na rzecz NFZ kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: I. przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 133 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej: p.p.s.a.), poprzez oparcie wyroku na innych materiałach niż znajdujących się w aktach sprawy oraz naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez uznanie naruszenia przez organ art. 7, art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2000 r. Nr 98, poz. 1071, dalej: k.p.a.) i błędne przyjęcie, że organ nie wziął pod uwagę, że ubezpieczonemu przysługuje leczenie protetyczne za pomocą protez szkieletowych, które może być w odpowiedniej części finansowane na podstawie art. 31 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r., którego celem jest umożliwienie pacjentowi realizowanie funkcji niezbędnych przy schorzeniach M. T., podczas gdy Prezes NFZ ustalił nie budzący wątpliwości stan prawny, z którego wynika, że stosownie do treści lp. 11 załącznika nr 1 rozporządzenia z dnia 24 listopada 2004 r., prawodawca, a co za tym idzie organ, prawidłowo określił cel regulacji nie tylko co do celu, tj. przywrócenie funkcji żucia, ale również co do metody, tj. proteza akrylowa. II. przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię: a) art. 15 ust. 2 pkt 7 oraz art. 31 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r., a także § 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 24 listopada 2004 r. polegające na przyjęciu, że skarżącemu przysługuje prawo do ponadstandardowego leczenia protetycznego w postaci protez szkieletowych, tj. świadczenia nie objętego wykazem świadczeń zdrowotnych lekarza dentysty zakwalifikowanych jako świadczenia gwarantowane, o którym mowa w załączniku nr 1 do rozporządzenia z dnia 24 listopada 2004 r., co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że rozporządzenie z dnia 24 listopada 2004 r. określa działanie nie tylko, co do celu, tj. przywrócenie funkcji żucia, ale również, co do metody, tj. proteza akrylowa, co wynika z lp. 11 załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia. W ocenie organu wykonanie protezy szkieletowej w świetle ww. przepisów nie jest świadczeniem gwarantowanym. Ponadto organ wskazał, iż nieuzasadnione jest przytoczenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 13 grudnia 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 1746/07, bowiem orzeczenie to dotyczy innych okoliczności faktycznych i prawnych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną M. T. stwierdził, iż podjęto próbę podważenia wyroku w sposób wybiórczy, z pominięciem zasadniczego problemu, jakim jest pozbawienie go konstytucyjnego i ustawowego prawa do równego dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej, finansowanej ze środków publicznych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zakres kontroli sądu odwoławczego w stosunku do zaskarżonego orzeczenia jest zdeterminowany, poza przypadkami nieważności postępowania, które w niniejszej sprawie nie występują, granicami środka zaskarżenia. Stosownie bowiem do art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Niniejsza skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a., tj. na zarzucie naruszenia przepisów postępowania - art. 133, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2) oraz na zarzucie naruszenia prawa materialnego – art. 15 ust. 2 pkt 7 i art. 313kt 7 i art.alnego - art.powania, mogącego mieć istotny wpływ nawynik sparwy ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. i § 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 24 listopada 2004 r. (pkt 1). Przechodząc do rozpoznania skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności wypada zauważyć, iż wbrew twierdzeniu kasatora Sąd I instancji nie naruszył art. 133 p.p.s.a., "...poprzez oparcie wyroku na innych materiałach niż znajdujące się w aktach sprawy..." , co odpowiada w swej treści § 1 powołanego przepisu. Wrażony w zaskarżonym wyroku pogląd oraz dostrzeżone przez Sąd uchybienia formalne, które stanowiły podstawę uchylenia, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., wynikają raczej z przyjętej przez Sąd interpretacji prawa materialnego, a nie rozpoznania sprawy w oparciu o inny materiał dowodowy. Sąd przyjął, że w świetle przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. ubezpieczonemu przysługuje leczenie protetyczne adekwatne do rodzaju schorzenia, w tym wypadku za pomocą protez szkieletowych, które może być częściowo sfinansowane ze środków publicznych. W stanie prawnym sprawy, warunki udzielania oraz zakres świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, określały przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. oraz rozporządzenia z dnia 24 listopada 2004 r. Zgodnie z art. 31 ust. 2 powołanej ustawy świadczeniobiorca miał prawo do świadczeń zdrowotnych lekarza dentysty oraz materiałów stomatologicznych stosowanych przy udzielaniu tych świadczeń, zakwalifikowanych jako świadczenia gwarantowane. Minister Zdrowia, korzystając z ustawowego upoważnienia (art. 31 ust. 3 powołanej ustawy), określił w drodze rozporządzenia wykaz gwarantowanych świadczeń lekarza dentysty. Zgodnie z poz. 11 załącznikiem nr 1 do rozporządzenia z dnia 24 listopada 2004 r. świadczeniem gwarantowanym, w interesującym nas zakresie, było leczenie protetyczne z zastosowaniem ruchomych częściowych i całkowitych protez akrylowych w szczęce i żuchwie raz na 5 lat oraz odtworzenie funkcji żucia przez naprawę protez ruchomych częściowych i całkowitych w szczęce i żuchwie raz na 2 lata. Oznacza to, że na mocy powołanej regulacji świadczeniobiorcy przysługiwało jedynie uprawnienie do ściśle określonych świadczeń opieki zdrowotnej, co było też wyznacznikiem dla określenia zakresu usług świadczeniodawcy, finansowanych ze środków publicznych. Dodatkowo wypada podkreślić, że wskazany w poz. 11 załącznika nr 1 do powołanego rozporządzenia zakres świadczeń lekarskich dentystycznych został określony nie tylko przez efekt, do jakiego powinno zmierzać leczenie, ale także przez wskazanie środków, za pomocą których powinien on być osiągnięty. Ustawodawca wskazał bowiem, że celem leczenia protetycznego i naprawy protez ruchomych częściowych i całkowitych w szczęce i żuchwie jest odtworzenie funkcji żucia, które może się zrealizować jedynie za pomocą wykonania protezy akrylowej. Powyższe prowadzi więc do konkluzji, że świadczeniobiorca miał zagwarantowane bezpłatne świadczenie usług stomatologicznych w zakresie, wynikającym z powołanych przepisów, natomiast wszelkie inne usługi nie mogły być finansowane (czy współfinansowane) ze środków publicznych. Przyjęcie odmiennego poglądu naruszałoby konstytucyjną zasadę równego dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej, wyrażoną w art. 68 ust. 2 Konstytucji RP, w myśl której obywatelom, niezależnie od ich sytuacji materialnej, władze publiczne zapewniają równy dostęp do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych. Warunki i zakres udzielania świadczeń określa ustawa. Proklamowana w powołanym przepisie równość w dostępie do świadczeń opieki zdrowotnej, niezależnie od zakresu partycypacji poszczególnych członków wspólnoty obywatelskiej w tworzeniu zasobu środków publicznych stanowiących źródło ich finansowania, nie oznacza jeszcze powszechnej dostępności do wszystkich znanych i stosowanych zgodnie z aktualnym stanem wiedzy medycznej świadczeń opieki zdrowotnej. Wręcz przeciwnie - zamieszczona w zdaniu drugim ust. 2 art. 68 Konstytucji RP wzmianka, iż nie tylko warunki, ale i zakres świadczeń finansowanych ze środków publicznych określać ma ustawa, wskazuje że ustawodawca może wprowadzać różne modele ochrony zdrowia oparte na środkach publicznych, z wykorzystaniem innych znanych we współczesnych systemach sposobów finansowania (czy raczej dofinansowania) kosztów tych świadczeń (udział własny, dodatkowe ubezpieczenie). Ustawa musi jednak wyraźnie o tym stanowić, ponieważ niedopuszczalne jest pozostawienie wątpliwości co do tego, jaki jest zakres świadczeń medycznych przysługujących beneficjentom publicznego systemu opieki zdrowotnej. Bezpośrednim celem takiego uregulowania jest nie tylko stworzenie pewności beneficjentów systemu opieki zdrowotnej, co do rodzajów świadczeń finansowanych ze środków publicznych oraz zapewnienie związanej z formą ustawy stabilności takiego katalogu, ale również długoterminowe planowanie zabezpieczenia pozostałych potrzeb zdrowotnych poza systemem publicznym. Treść powołanego przepisu, a zwłaszcza ostatnie jego zdania, wskazuje, że wolą ustrojodawcy było, aby warunki i zakres udzielania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych były regulowane w drodze zwykłych ustaw. Można więc rzec, że przepis art. 68 Konstytucji RP wyraża jedynie zasady polityki państwa, które z istoty swojej nie mogą być źródłem bezpośrednich roszczeń jednostki (art. 81 Konstytucji RP). W wyroku z dnia 22 czerwca 1999 r., sygn. K. 5/99 (OTK ZU nr 5/1999, poz. 100, s. 538) Trybunał Konstytucyjny zwrócił uwagę, że "prawodawca konstytucyjny pozostawia określenie zakresu i form zabezpieczenia społecznego ustawie zwykłej. Regulacja konstytucyjna akcentuje w ten sposób jeszcze wyraźniej szeroką swobodę działania pozostawioną parlamentowi w zakresie urzeczywistniania prawa do zabezpieczenia społecznego. Do ustawodawcy należy wybór rozwiązań, które uważa za optymalne z punktu widzenia potrzeb obywateli oraz wymogów rozwoju gospodarczego kraju. Swoboda wyboru nie jest jednak nieograniczona. Określając zakres prawa do zabezpieczenia społecznego, ustawa nie może naruszyć istoty danego prawa". Pogląd ten, mimo że wyrażony na tle art. 67 Konstytucji RP, jest aktualny też na gruncie powołanego art. 68 Konstytucji RP. Konkludując, należy stwierdzić, iż ustawodawca zrealizował konstytucyjny obowiązek uchwalając ustawę z dnia 27 sierpnia 2004 r., w której określił warunki udzielania i zakres świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz zasady i tryb finansowania tych świadczeń, zasady i tryb kwalifikowania świadczeń opieki zdrowotnej jako świadczeń gwarantowanych (art. 1 ustawy). Mając powyższe na uwadze należy więc przyjąć, iż Sąd I instancji błędnie zinterpretował przepisy prawa materialnego mające w sprawie zastosowanie, co w konsekwencji doprowadziło Sąd do błędnego wnioski, iż cel, jaki podlega realizacji za pomocą świadczeń gwarantowanych, tj. przywrócenie funkcji żucia, może być zrealizowany za pomocą innej metody niż wskazana w załączniku nr 1 do rozporządzenia z dnia 24 listopada 2004 r. Nadto dopuszczenie przez Sąd możliwość częściowego sfinansowania wydatków poniesionych na protezę o wyższym standardzie, nie znajduje podstaw prawnych. Należy bowiem zauważyć, iż z uwagi na przyjęte rozwiązania systemowe w zakresie finansowania świadczeń zdrowotnych. Umowa zawarta pomiędzy Funduszem a świadczeniodawcą zawiera obowiązek świadczenia na rzecz osoby trzeciej, którą jest świadczeniobiorca uprawniony do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej. Świadczeniobiorca jako beneficjent uzyskuje więc prawo do gwarantowanych świadczeń medycznych określonych w ustawie, które ma obowiązek finansować NFZ. I tylko z tego tytułu po stronie świadczeniobiorcy powstaje roszczenie ( uchwała SN z dnia 27 kwietnia 2001 r., III CZP 5/01, Biul. SN 2001, nr 4, poz. 12). Podsumowując, należy więc stwierdzić, iż w wyniku wydania skarżonego wyroku doszło do naruszenia przepisów prawa. Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.