II SA/Wa 599/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Sławomir Antoniuk, Protokolant Asystent sędziego Mateusz Rogala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi H.D. na decyzję Szefa Służby Celnej z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze Służby Celnej oddala skargę Dyrektor Izby Celnej [...] decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2010 r., na podstawie art. 104 § 1 kpa, art. 105 pkt 9, art. 107 ust. 1 pkt 2, art. 188 ust. 2, ust. 4 i ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323 ze zm.), zwolnił H. D. ze Służby Celnej z upływem 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji. W motywach podał, że w okresie obejmującym lata 2006, 2007, 2008, 2009 oraz od 1 stycznia do 28 lutego 2010 r. absencja funkcjonariusza z powodu choroby, na okoliczność której przedłożył zwolnienia lekarskie, obejmowała łącznie 899 dni. W związku z tym dalsze pozostawanie wymienionego w służbie nie gwarantuje należytego wykonywania obowiązków służbowych i jest sprzeczne z dobrem służby. Powyższa decyzja została doręczona pełnomocnikowi H. D. S.S. – [...], który wniósł od niej odwołanie, zaś Szef Służby Celnej stwierdził jego niedopuszczalność z uwagi na brak pełnomocnictwa S. S. do reprezentowania funkcjonariusza w postępowaniu odwoławczym. Od przedmiotowej decyzji odwołał się również sam funkcjonariusz, który zarzucił jej naruszenie: 1. art. 105 pkt 9 ustawy o Służbie Celnej, poprzez błędne uzasadnienie decyzji dobrem służby, 2. art. 67 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez działanie organu administracji publicznej dyskryminujące funkcjonariusza celnego za stan zdrowia oraz pozbawiając go zabezpieczenia społecznego w okresie niezdolności do pracy ze względu na chorobę, 3. art. 10 kpa, poprzez pozbawienie możliwości wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem decyzji administracyjnej i uniemożliwienie wypowiedzenia co do zgłoszonych żądań. Szef Służby Celnej decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 188 ust. 5 ustawy o Służbie Celnej, po rozpoznaniu odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podał, że postępowanie w sprawie zwolnienia H.D. ze Służby Celnej zostało wszczęte w dniu [...] marca 2010 r., a o zamiarze zwolnienia Dyrektor Izby Celnej [...] poinformował Związek Zawodowy [...], Związek Zawodowy [...] oraz Związek Zawodowy [...]. Powyższe organizacje związkowe nie wniosły zastrzeżeń odnośnie przedmiotowego zamiaru na co wskazują pisma z dnia 2 marca 2010 r., natomiast w dniu 6 kwietnia 2010 r. Przewodniczący [...] zwrócił się do organu o ponowne przeanalizowanie kwestii zwolnienia H. D. ze służby, z uwagi na jego trudną sytuację zawodową, zdrowotną i rodzinną. Organ odwoławczy ponownie wskazał na absencję chorobową funkcjonariusza wynoszącą od 2006 r. 899 dni i stwierdził, że tak znaczna absencja, jej charakter (żadna z poszczególnych nieobecności w służbie nie przekraczała 30 dni, zaświadczenia lekarskie wystawiane były przez lekarzy wielu specjalności) oraz jej negatywne następstwa powodują, iż uzasadnione jest stanowisko organu I instancji, że dalsze pozostawanie zainteresowanego w służbie nie gwarantuje należytego wykonywania obowiązków służbowych i jest sprzeczne z dobrem służby. W sytuacji, gdy miejscem pełnienia służby funkcjonariusza był graniczny Oddział Celny [...], zaś do jego obowiązków należało m.in. przeprowadzanie kontroli celnej, przyjmowanie zgłoszeń celnych, dokonywanie bieżącej analizy ryzyka na etapie przyjęcia i weryfikacji zgłoszenia celnego i rewizji, obejmowanie towaru wnioskowaną procedurą lub nadanie towaru innego przeznaczenia celnego, określanie kwoty długu celnego, kontrola dewizowa itp., oczywistym jest w ocenie organu, iż częste nieobecności w służbie dezorganizowały płynne i terminowe wykonywanie zadań w oddziale oraz wymuszały zlecanie służby innym funkcjonariuszom w godzinach nadliczbowych. W powyższych okolicznościach, jak stwierdził organ odwoławczy, kiedy etat odwołującego się był formalnie obsadzony, natomiast przypisane do niego zadania nie były przez niego faktycznie realizowane wskutek częstych nieobecności, przedłużanie takiego stanu rzeczy byłoby sprzeczne z dobrem służby. Szef Służby Celnej podniósł, iż w tej kwestii podziela stanowisko organu I instancji, który powołując się na orzecznictwo wskazał, że troska o dobro służby publicznej usprawiedliwia zastosowanie indywidualnych rygorów prawnych zdeterminowanych jej specyfiką, nawet jeżeli cechować je będzie duży stopień represyjności, albowiem podejmując służbę funkcjonariusz godzi się na zwiększone obowiązki i ograniczenia, do których w szczególności należy dyspozycyjność i obowiązek wykonywania swoich obowiązków w miejscu i w sposób podyktowany dobrem służby. Ponadto w przypadku zastosowania art. 105 pkt 9 ustawy o Służbie Celnej wymagany jest brak gwarancji należytego wykonywania obowiązków służbowych, gdy wymaga tego dobro służby, na które składa się wiele czynników i elementów tworzących określony stan faktyczny. W tym pojęciu, w powiązaniu z innymi okolicznościami, mieści się nieobecność w służbie spowodowana chorobą, gdyż wpływa negatywnie na funkcjonowanie jednostki, w której pełni służbę. Zatem w ocenie organu odwoławczego, wbrew stanowisku funkcjonariusza, który twierdzi, że wyłączną podstawą prawną zwolnienia funkcjonariusza celnego ze służby ze względów zdrowotnych i związanej z tym nieobecności w służbie może być art. 105 pkt 4 i 6 ustawy o Służbie Celnej, długotrwałe i powtarzające się na przestrzeni kilku lat nieobecności w służbie wpłynęły negatywnie na prawidłową realizację zadań nałożonych na Izbę Celną, co w konsekwencji stworzyło zagrożenie dla dobra służby, jak stanowi art. 105 pkt 9 ustawy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 67 ust. 1 Konstytucji RP organ wskazał, że pojęcie zabezpieczenia społecznego jest pojmowane w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego jednolicie jako system urządzeń i świadczeń służących zaspokojeniu usprawiedliwionych potrzeb obywateli, którzy utracili zdolność do pracy lub doznali ograniczenia jej zdolności (orzeczenie TK z dnia 19 listopada 1996 r., sygn. akt K 7/95, OTK ZU nr 6/1996, poz. 49, s. 416), natomiast w przypadku zainteresowanego taka sytuacji nie miała miejsca, gdyż za czas nieobecności w służbie z powodu choroby otrzymywał uposażenie w wysokości 100%. Organ nie podzielił również stanowiska, iż doszło do naruszenia art. 10 kpa przez pozbawienie odwołującego możliwości wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem decyzji, w tym co do zgłoszonych żądań, gdyż w trybie powyższego przepisu o uprawnieniach w nim przewidzianych został poinformowany skutecznie w świetle prawa ustanowiony pełnomocnik funkcjonariusza S. S. Natomiast w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organ stwierdził, że stał się on bezprzedmiotowy, gdyż wpłynął do organu w dniu [...] września 2010 r., zaś decyzja o zwolnieniu zainteresowanego ze służby została wykonana z dniem [...] sierpnia 2010 r. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie H. D. zarzucił jej: 1. naruszenie art. 7, 77, 80 kpa, poprzez zebranie niepełnego materiału dowodowego, oparcie ustaleń faktycznych w sprawie na niepełnym materiale dowodowym, zaniechanie przeprowadzenia dowodów oraz ustaleń faktycznych w przedmiocie aktualnego stanu zdrowia skarżącego i prognoz jego ewentualnej niezdolności do służby w przyszłości, które to okoliczności stanowiły bezpośrednią przesłankę ustalenia przez organy orzekające o braku gwarancji należytego wykonywania obowiązków służbowych przez skarżącego i negatywnej oceny pozostania przez niego w służbie w kontekście dobra służby celnej, 2. naruszenie art. 84 kpa, poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy ocena stanu zdrowia skarżącego oraz przewlekłość jego chorób wymagały wiedzy specjalistycznej, 3. naruszenie art. 10 kpa, poprzez uniemożliwienie skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, złożenie wyjaśnień dotyczących jego stanu zdrowia oraz wniosków dowodowych, 4. naruszenie art. 107 § 3 kpa poprzez niewyjaśnianie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji twierdzeń, będących podstawą ustalenia braku gwarancji należytego wykonywania obowiązków służbowych przez skarżącego i wymogu jego zwolnienia z uwagi na dobro służby. W związku z tym wniósł o jej uchylenie w całości oraz uchylenie poprzedzającej decyzji organu pierwszej instancji, a nadto o przeprowadzenie dowodu z załączonej do skargi dokumentacji medycznej na okoliczność ustalenia jego aktualnego stanu zdrowia i prognoz co do ewentualnej niezdolności do służby. W uzasadnieniu wskazał, że materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji jest przepis art. 105 pkt 9 ustawy o Służbie Celnej, który stanowi, że funkcjonariusz celny może być zwolniony ze służby w przypadku zaistnienia ważnej przyczyny, jeżeli dalsze pozostawanie w służbie nie gwarantuje należytego wykonywania obowiązków służbowych, w szczególności gdy wymaga tego dobro Służby Celnej lub nastąpiła utrata zaufania niezbędnego do wykonywania obowiązków. Zatem obowiązkiem organu było ustalenie łącznego zaistnienia dwóch przesłanek, a mianowicie, że dalsze pozostawanie skarżącego w służbie nie gwarantuje należytego wykonywania obowiązków służbowych, oraz że zwolnienie skarżącego podyktowane jest wymogiem dobra Służby Celnej. Pomimo tego, że decyzja w tym przedmiocie ma charakter uznaniowy, nie zwalnia to organów od wszechstronnego ustalenia stanu faktycznego i jego zbadania w kontekście interesu społecznego i słusznego interesu obywatela (art. 7 kpa), czego organy nie uczyniły. Oparły bowiem spełnienie pierwszej z przesłanek na dowodach w postaci zaświadczeń lekarskich, list obecności oraz rocznych zestawień okresów nieobecności w służbie w latach 2006-2010. Jednakże sama ocena zestawień nieobecności bez ustalenia ich przyczyny oraz ustalenia obecnego stanu zdrowia skarżącego nie daje podstawy do twierdzenia, iż w przyszłości nadal będzie on przebywał na zwolnieniach lekarskich w stopniu wyższym jak dotychczas, jeśli wziąć pod uwagę obecny stan jego zdrowia zdecydowanie lepszy niż w latach 2006 – luty 2010 r. Organ nie skorzystał przy tym z możliwości zasięgnięcia opinii biegłego lub biegłych co do stanu zdrowia skarżącego, w myśl art. 84 § 1 kpa. Ponadto zdaniem skarżącego w uzasadnieniach obydwu decyzji nie wyjaśniono, dlaczego okoliczność, iż niezdolność skarżącego do pracy była z reguły krótka (mniej niż 30 dni), wpływa negatywnie na jego sytuację i stanowi złą prognozę w przedmiocie jego ewentualnej przyszłej absencji i co za tym idzie, gwarancji należytego wykonywania obowiązków służbowych. W odniesieniu do naruszenia art. 10 kpa H. D. podniósł, że gdyby miał zagwarantowane prawo czynnego udziału w postępowaniu, to złożyłby szczegółowe wyjaśnienia co do stanu swojego zdrowia obecnie i w przyszłości, a nadto zawnioskowałby o dopuszczenie dowodu dokumentacji medycznej oraz ewentualnie z opinii biegłych lekarzy. Stwierdził też, że S. S. – [...] występował w sprawie jako organ związku zawodowego, który na podstawie art. 105 pkt 9 ustawy o Służbie Celnej wyrażał swoją opinię, a nie jako pełnomocnik skarżącego. Skarżący wskazał również, że organy obu instancji nie prześledziły godzinowego wymiaru służby skarżącego, co ma istotne znacznie dla oceny jego przydatności do służby oraz niewystarczająco odniosły się do ostatecznej opinii ZZ [...], wedle której, z uwagi na swoje doświadczenie, wieloletnią służbę skarżący jest wartościowym funkcjonariuszem, którego zwolnienie byłoby stratą dla służby. Zdaniem skarżącego organ odwoławczy nie wykazał także, iż jego nieobecność w służbie rzeczywiście wpłynęła negatywnie na organizację jednostki, w której tę służbę pełnił. W odpowiedzi na skargę, Szef Służby Celnej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne oraz prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 105 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323 ze zm.), określającym przesłanki fakultatywnego zwolnienia ze służby, funkcjonariusza można zwolnić w przypadku: 1. niewywiązywania się z obowiązków służbowych służby stałej, stwierdzonego w dwóch następujących po sobie ocenach okresowych, między którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy; 2. skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo inne niż określone w art. 104 ust. 1 pkt 2; 3. powołania do innej służby państwowej, a także objęcia funkcji z wyboru w organach wykonawczych samorządu terytorialnego; 4. nabycia prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy; 5. niewyrażenia zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe; 6. nieobecności w służbie z powodu choroby trwającej dłużej niż rok; 7. warunkowego umorzenia postępowania karnego lub postępowania karnego skarbowego, jeżeli popełniony czyn stanowił przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe; 8. odmowy poddania się badaniom lekarskim, o których mowa w art. 130 ust. 1; 9. zaistnienia innej, niż określone w pkt 1-8 ważnej przyczyny, jeżeli dalsze pozostawanie w służbie nie gwarantuje należnego wykonywania obowiązków służbowych, w szczególności gdy wymaga tego dobro Służby Celnej lub gdy nastąpiła utrata zaufania niezbędnego do wykonywania obowiązków służbowych: zwolnienie funkcjonariusza ze służby może nastąpić w tym przypadku po zasięgnięciu opinii związku zawodowego funkcjonariuszy; 10. upływu 12 miesięcy okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych, jeżeli nie ustąpiły przyczyny będące podstawą zawieszenia; 11. osiągnięcia wieku 65 lat, jeżeli okres służby umożliwia mu uzyskanie prawa do emerytury, z osiągnięciem tego wieku. Materialnoprawną podstawę zwolnienia H. D. ze Służby Celnej stanowił pkt 9 powołanego przepisu z uwagi na brak gwarancji należytego wykonywania przez niego obowiązków służbowych oraz dobro Służby Celnej. Ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny jest w ocenie sądu bezsporny i wynika z niego, że skarżący decyzją Szefa Służby Celnej z dnia [...] kwietnia 2005 r. został przeniesiony z dniem 1 lipca 2005 r. z Izby Celnej [...] do pełnienia służby w Izbie Celnej [...]. Po przeniesieniu funkcjonariusz został skierowany do Urzędu Celnego [...] i wyznaczony do pełnienia służby w granicznym Oddziale Celnym [...]. Do jego zadań należało m.in. przeprowadzanie kontroli celnej, przyjmowanie zgłoszeń celnych, dokonywanie bieżącej analizy ryzyka na etapie przyjęcia i weryfikacji zgłoszenia celnego i rewizji, obejmowanie towaru wnioskowaną procedurą lub nadanie towarom innego przeznaczenia celnego oraz określanie kwoty długu celnego, wszczynanie postępowania mandatowego, kontrole dewizowe, pobieranie próbek towarów. Począwszy od 2 stycznia 2006 r. H. D. zaczął przebywać na zwolnieniach lekarskich w wymiarze ponad 200 dni w ciągu roku w latach 2006 - 2009, zaś absencja chorobowa wyniosła łącznie za lata 2006 - 2009 oraz od 1 stycznia 2010 r. do 28 lutego 2010 r. 899 dni. Zasadnie zatem organy uznały, że taka długotrwała absencja skarżącego powoduje, iż nabyte przez niego wieloletnie doświadczenie w zakresie znajomości i stosowania przepisów celnych, na które sam się zresztą powołuje, podkreślając, że jest wartościowym funkcjonariuszem, dezaktualizuje się wobec nieustannych nowelizacji przepisów prawa dotyczących działalności Służby Celnej. Natomiast z uwagi na bardzo krótkie okresy faktycznego wykonywania obowiązków w przerwach pomiędzy zwolnieniami, nie ma możliwości uzupełnienia i aktualizacji na bieżąco wiedzy zawodowej niezbędnej do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. W efekcie prowadzi to do stwierdzenia, że skarżący nie gwarantuje w takiej sytuacji należytego wykonywania obowiązków funkcjonariusza celnego. Brak takiej gwarancji wynika w ocenie Sądu także z innych przesłanek. Skarżący swoje problemy zdrowotne koncentruje w przeważającej mierze na urazie [...], do którego doszło [...] listopada 2008 r., wymagającym leczenia operacyjnego i rehabilitacji, a który został już wyleczony. Należy jednak zauważyć, że przed tą datą skarżący także przebywał na długotrwałych zwolnieniach lekarskich, pochodzących od lekarzy różnych specjalności. Ponadto wobec skarżącego była już wydana w dniu [...] kwietnia 2007 r. decyzja o zwolnieniu ze służby z uwagi na przebywanie na długotrwałych zwolnieniach lekarskich, lecz po ponownym rozpoznaniu sprawy, przychylając się do wniosku strony, Dyrektor Izby Celnej [...] uchylił decyzję o zwolnieniu i umorzył postępowanie. Również ta okoliczność zdaniem Sądu daje uzasadnioną podstawę do przyjęcia, iż dalsze pozostawanie skarżącego w służbie nie gwarantuje należytego wykonywania obowiązków służbowych, skoro wcześniejsze pozostawienie go w służbie takich gwarancji nie zapewniło. Aktualnie taka prognoza więc wydaje się być ze wszech miar usprawiedliwiona. Na aprobatę zasługuje także stanowisko organów celnych, że zwolnienie H. D. ze służby podyktowane jest wymaganiami dobra służby. Ani przepis art. 105 pkt 9, ani też inne przepisy ustawy nie definiują i nie precyzują bliżej pojęcia "dobra służby". Jego granic i treści należy zatem poszukiwać w przepisach omawianej ustawy regulujących zadania i cele Służby Celnej oraz zasady rozwiązywania z funkcjonariuszami stosunku służbowego. Pojęcie "dobro służby" należy niewątpliwie utożsamiać z koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji przez Służbę Celną nałożonych na tę formację obowiązków, wynikających w szczególności z treści art. 1 ustawy o Służbie Celnej. Prawidłowa zaś i terminowa realizacja licznych zadań nałożonych na administrację celną, a tym samym Izbę Celną [...] i podległe jej jednostki organizacyjne, jak trafnie wskazują organy, wymaga jak najefektywniejszego wykorzystania przydzielonych etatów. Obsada etatowa izb celnych, w tym w szczególności izb granicznych, podlega systematycznym analizom, w tym z uwzględnieniem liczby funkcjonariuszy nieobecnych m.in. z powodu choroby. Z analiz tych wynika, że część etatów pomimo tego, że są obsadzone, nie mogą być efektywnie wykorzystane właśnie z uwagi na długotrwałą nieobecność w służbie niektórych funkcjonariuszy, którzy zajmują etaty nie pełniąc służby. Powyższa okoliczność bardzo utrudnia prawidłowe funkcjonowanie komórek organizacyjnych izby i wymusza dodatkowe obciążenie pracą innych funkcjonariuszy. Taka sytuacja z kolei wpływa negatywnie na dyscyplinę służby oraz ma ujemne oddziaływanie na pozostałych funkcjonariuszy. Nie bez znaczenia jest również aspekt finansowy takich przypadków, na co zasadnie zwracają uwagę organy w kontekście przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240), nakładających na dyrektora izby celnej obowiązek wydatkowania środków publicznych w sposób celowy i oszczędny przy czym przez celowość należy rozumieć wykorzystanie ich dla efektywnej realizacji zadań jednostki. Nie można natomiast za takie wydatkowanie uznać wypłacania funkcjonariuszom celnym przebywającym na długotrwałych zwolnieniach lekarskich 100% uposażenia w sytuacji, gdy nie przyczyniają się oni do realizacji zadań nałożonych na Służbę Celną. Nie bez znaczenia dla oceny całokształtu sytuacji skarżącego jest również szczególny status prawny funkcjonariusza, z którego wynikają zarówno przywileje, jak też zwiększone obowiązki i ograniczenia wolności osobistej. Pierwszorzędne znaczenie ma tu dyspozycyjność, która pociąga za sobą obowiązek wykonywania zadań w miejscu i w sposób podyktowany dobrem służby. Potwierdzeniem takiego stanowiska jest pogląd Trybunału Konstytucyjnego wyrażony w wyroku z dnia 19 października 2004 r. sygn. akt K 1/04, zgodnie z którym troska o dobro służby publicznej, w tym Służby Celnej, usprawiedliwia zastosowanie indywidualnych rygorów prawnych zdeterminowanych jej specyfiką, nawet jeżeli cechować ją będzie duży stopień represyjności. Z tego względu nie sposób uznać za trafny zarzut naruszenia art. 7 kpa, ponieważ organy dokładnie wyjaśniły stan faktyczny z uwzględnieniem tak interesu społecznego, jak i słusznego interesu strony. Zebrały również w sposób wyczerpujący i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, czego wymaga przepis art. 77 § 1 kpa i oceniły go zgodnie z treścią art. 80 kpa. Wbrew sugestiom skarżącego, nie było potrzeby ustalenia jego aktualnego stanu zdrowia na potrzeby prowadzonego postępowania, gdyż to nie ta okoliczność legła u podstaw zwolnienia go ze służby, lecz brak gwarancji należytego wykonywania obowiązków służbowych i dobro służby. Nie znajduje także uzasadnienia w tej sytuacji zarzut naruszenia art. 84 kpa poprzez jego niezastosowanie, bowiem to nie prognoza co do stanu zdrowia była jedną z przesłanek zwolnienia ze służby, lecz właśnie negatywna prognoza odnosząca się do braku gwarancji należytego wykonywania obowiązków. Nie zasługuje na aprobatę również zarzut naruszenia art. 10 kpa, gdyż jak wynika z akt postępowania administracyjnego, skarżący udzielił [...] – S.S. – pełnomocnictwa do reprezentowania go przed Dyrektorem Izby Celnej [...] w sprawie zwolnienia ze służby i to pełnomocnika zawiadomiono w trybie art. 105 kpa o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Bez znaczenia jest też "ostateczna opinia" wydana przez ZZ [...] podkreślająca doświadczenie i wieloletnią służbę skarżącego. Jak wynika bowiem z treści art. 105 pkt 9 ustawy o Służbie Celnej, nie jest ona dla organu zwalniającego wiążąca, natomiast wymóg zasięgnięcia opinii związków zawodowych organ spełnił, zwracając się do wszystkich organizacji związkowych działających w Izbie Celnej [...] z informacją o zamiarze zwolnienia H. D. ze służby. Chybiony jest wreszcie zarzut naruszenia art. 107 § 3 kpa, gdyż obszerne uzasadnienie zaskarżonej decyzji, podobnie jak i decyzji organu I instancji, spełniają wymogi powyższego przepisu. Natomiast załączone do skargi zaświadczenia lekarskie dotyczące aktualnego stanu zdrowia skarżącego wskazujące na brak przeciwwskazań do pracy w charakterze celnika, nie mają znaczenia dla oceny prawidłowości wydanych w sprawie decyzji, do czego Sąd odnosił się już wcześniej. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.