VI SA/Wa 625/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji postanawia: odrzucić skargę K. S. (dalej jako skarżąca, strona) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] o utrzymaniu w mocy uchwały Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] utrzymującej w mocy uchwałę Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w K. z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] o skreśleniu skarżącej z listy radców prawnych [...] Izby Radców Prawnych. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 145a § 1 i art. 149 § 3 w zw. z art. 150 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej też jako kpa). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej też jako p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków odwoławczych należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 powołanej wyżej ustawy). Dopiero wskutek złożenia przysługującego stronie środka odwoławczego uzyskuje ona prawo zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięcia wydanego po jego rozpatrzeniu (p. T. Woś "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wyd. LexisNexis, Warszawa, 2005 r., str. 239). W niniejszej sprawie skarżąca nie wyczerpała przysługującej jej drogi zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Wniosek skarżącej o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] zainicjował bowiem nadzwyczajny tryb postępowania administracyjnego obejmujący badanie wystąpienia przesłanek ujętych w art. 145, art. 145 a i art. 145b kpa. Podkreślić przy tym należy, iż decyzje organu wydane w wyniku postępowania wznowieniowego są decyzjami pierwszej instancji i służy od nich odwołanie bądź wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 lipca 1999 r. sygn. akt I SA 1600/98, (Lex nr 48568): postępowanie toczące się na skutek wniosku o wznowienie jest postępowaniem odrębnym i nie stanowi prostej kontynuacji postępowania zakończonego ostateczną decyzją. Zatem decyzja wydana w trybie art. 151 k.p.a. zapada w pierwszej instancji. Oznacza to, że przysługuje od niej środek odwoławczy. Jeżeli decyzję wydał naczelny organ administracji państwowej, nie przysługuje od niej odwołanie, lecz stosownie do art. 127 § 3 k.p.a. strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Tym samym po wydaniu przez Ministra Sprawiedliwości decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] odmawiającej uchylenia decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] przysługiwał skarżącej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dopiero od decyzji wydanej przez organ po ponownym rozpatrzeniu sprawy stronie przysługiwałaby skarga do sądu administracyjnego. Jednocześnie zauważyć należy, iż w zaskarżonej decyzji błędnie pouczono skarżącą o prawie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Błędne pouczenie o możliwości skargi nie jest jednakże w żaden sposób samodzielną podstawą do wniesienia skargi i nie sanuje jej formalnej niedopuszczalności. O dopuszczalności skargi stanowią bowiem bezwzględnie przepisy p.p.s.a., a nie pouczenie zawarte w treści postanowienia wydanego przez organ administracji. Jednakże, stosownie do treści art. 112 kpa, błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. W związku z powyższym, skarżącej przysługuje prawo do złożenia wniosku do Ministra Sprawiedliwości o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 1998 r. sygn. akt III SA 230/97, publ. LEX 38205). Wniosek ten, jeżeli skarżąca z takiej możliwości skorzysta, należy wnieść, stosownie do art. 58 § 2 kpa, w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z jego wniesieniem należy dopełnić czynności, dla której określony był termin, czyli w niniejszej sprawie złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Reasumując, stwierdzić należy, iż przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna, bowiem została wniesiona z naruszeniem ujętego w art. 52 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wymogu uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia. Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne, przy czym odrzucenie może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.