II SA/Ke 302/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 czerwca 2011 roku sprawy ze skargi A. K. , R. K. , T. O. i R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz A. K. , R. K. , T. O. i R. K. solidarnie kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pismem z dnia 26.08.2009r., uzupełnionym w dniach 14.10.2010r. oraz 15.02.2011r., A. K., T. O., R. K. i R. K. wnieśli o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z wbudowanym garażem na 48-52 miejsc postojowych wraz ze zjazdem z ulicy [...] na terenie obejmującym [...]. W niniejszej sprawie Prezydent Miasta dwukrotnie – decyzjami z dnia [...] oraz z dnia [...] – orzekał o ustaleniu warunków zabudowy dla w/w inwestycji. Rozstrzygnięcia te zostały uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzjami z dnia [...] oraz z dnia [...] przy jednoczesnym przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniach podjętych decyzji Kolegium powoływało się na niekompletny i niespójny wniosek inwestorski, wadliwie sporządzoną analizę urbanistyczno-architektoniczną, wskazane w sposób nieczytelny linie rozgraniczające teren inwestycji, brak uzasadnienia przyjęcia warunku dotyczącego wysokości części budynku, nieprawidłowo obliczoną wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej projektowanego budynku, brak jakiegokolwiek uzasadnienia dla przyjęcia tej wartości oraz niedopuszczalne sprostowanie postanowieniem, wydanym w trybie art. 113 k.p.a., istotnych wad decyzji. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta, po ponownym przeprowadzeniu postępowania, ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, przedstawiając załącznik graficzny (nr 1) oraz wyniki analizy – część tekstową i graficzną (załącznik nr 2). W podstawie prawnej powołano art. 59 oraz art. 60 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Warunki dotyczące zabudowy oraz szczegółowe zasady zagospodarowania terenu zostały określone w punktach 1-3 decyzji. Zaznaczono przy tym, że linie rozgraniczające teren inwestycji oznaczono kolorem czarnym i literami ABCDEFG-A na mapie stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji. Wokół przedmiotowej działki wyznaczono obszar analizowany, w którym dokonano analizy funkcji oraz cech zabudowy, w oparciu o jaką ustalono warunki zabudowy oraz wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego – stosownie do art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy. Mając na uwadze wyniki przeprowadzonej analizy określono dla wnioskowanej inwestycji wymagania w zakresie linii zabudowy, powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej i geometrii dachu. Organ potwierdził, że złożony wniosek odpowiada wymaganiom określonym art. 52 ust. 1 i 2 ustawy, wskazując jednocześnie, że nowa zabudowa nie będzie się różnić od zabudowy istniejącej ani pod względem gabarytów, ani pod względem funkcji. W odwołaniu od w/w decyzji Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy [...] wskazał na naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25.08.2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz.1588 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, poprzez nieprawidłowe ustalenie zawyżonego wskaźnika wielkości zabudowy terenu inwestycji (0,58). Zwrócono także uwagę na niezgodne z rozporządzeniem ustalenie wysokości zabudowy elewacji frontowej (16,5 m), które – podobnie jak możliwość "przewyższenia budynku w odległości 2 m od krawędzi" – zawyża dopuszczalną wysokość budynku i spowoduje zacienienie sąsiedniego budynku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, uchylając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. w całości zaskarżoną decyzję i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia stwierdziło, że organ I instancji ponownie nie wyeliminował wszystkich uchybień wskazanych w decyzji Kolegium z dnia [...] oraz nie uzupełnił materiału dowodowego w niezbędnym zakresie. Z tego też względu decyzja z dnia [...] została wydana przedwcześnie i z istotnym naruszeniem przepisów art. 7, 77 i 107 k.p.a. – w sposób mogący mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Ponadto zawarty w punkcie 2.1 decyzji zapis o treści: "maksymalna wysokość budynku nie może przekroczyć 18 m (wysokość mierzona od poziomu terenu przy głównym wejściu do budynku) pod warunkiem cofnięcia ostatniej kondygnacji o 2,0 m od zewnętrznych krawędzi budynku" – jest nieprawidłowy i nie znajduje żadnego uzasadnienia w załączonej do akt sprawy analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Zdaniem organu II instancji ustalenie warunków zabudowy polega na wyrażeniu zgody na konkretną treść proponowanego przez wnioskodawcę rozstrzygnięcia – jako że jest wiążące dla organu prowadzącego sprawę w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Natomiast ustalenie parametru pod warunkiem jest niedopuszczalne jako niekonkretne i nieczytelne. Kolegium stwierdziło, że wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu przeprowadzonej przez organ I instancji stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia powinny stanowić w analizowanej sprawie podstawę do podjęcia rozstrzygnięcia o warunkach zabudowy wnioskowanej budowy, gdyż pozwalają odpowiedzieć pozytywnie na pytanie, czy inwestycja jest zgodna z dobrosąsiedzkimi stosunkami. W konsekwencji nowopowstająca zabudowa powinna odpowiadać parametrom, gabarytom i cechom zabudowy istniejącej. Tymczasem, pomimo kolejnego już rozpatrzenia sprawy przez organ I instancji, w postępowaniu tym nie dokonano uzupełnienia wymaganej analizy w niezbędnym zakresie, a analiza załączona do akt nadal pozostaje "zbyt lapidarna", nie zawierając wystarczającego, a jednocześnie obligatoryjnego uzasadnienia przyjętych przez organ odstępstw od wynikających z obszaru analizowanego parametrów. Organ odwoławczy, przytaczając § 5 ust. 1 rozporządzenia, wskazał, że ani w samej treści analizy, ani w uzasadnieniu decyzji, ani w aktach sprawy organ I instancji nie wyjaśnił, dlaczego odstąpił od średniej wartości wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki. Samo powołanie się na poszczególne wartości tego parametru na konkretnych działkach w obszarze analizowanym oraz okoliczność, że teren inwestycji położony jest w centrum miasta jest niewystarczające. Odnosząc się do ustalonej w decyzji szerokości elewacji frontowej planowanego budynku (§ 6 ust. 1 rozporządzenia) Kolegium podkreśliło, że uzasadnieniem przyjęcia tych parametrów nie może być jedynie wskazany w analizie wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy – bez dokonania analizy parametrów istniejącej zabudowy oraz innych okoliczności mających wpływ na wynik sprawy. W powyższym zakresie powołano się ogólnie na "orzecznictwo sądowe". Organ odwoławczy, ustosunkowując się do ustalonej w decyzji wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, przytoczyło § 7 ust. 1, 2, 3, 4 rozporządzenia, podniósł jednocześnie, że organ I instancji, ustalając średnią wartość tego parametru na 9,38 m, nie dokonał przy tym żadnej analizy porównawczej budynków bezpośrednio sąsiadujących z terenem planowanej inwestycji – do czego zobowiązuje treść powołanego przepisu. Nie wiadomo więc, dlaczego ustalono przedmiotowy parametr właśnie w takiej – a nie innej wielkości. Skargę na decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wnieśli A. K., T. O., R. K. i R. K., zarzucając temu rozstrzygnięciu: 1) naruszenie prawa materialnego, to jest art. 59 ust. 1 ustawy - poprzez jego nieprawidłową interpretację i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że decyzja o warunkach zabudowy nie może zawierać w swej treści warunku (-ów), a skoro w przedmiotowej sprawie decyzja organu I instancji zawiera w pkt 2.1 warunek "cofnięcia ostatniej kondygnacji o 2,0 m od zewnętrznych krawędzi budynku" to oznacza to, że jest wydana "pod warunkiem" (jest decyzją "warunkową"), co z kolei w ocenie Kolegium "istotnie narusza prawo"; 2) naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, to jest przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z przepisami rozporządzenia - poprzez brak dokonania wszechstronnej oceny i błędy w ocenie materiału dowodowego, polegające na uznaniu, że analiza urbanistyczna przeprowadzona przez organ I instancji stosownie do przepisów rozporządzenia jest nieprawidłowa, niekompletna i nie dostarcza wystarczających przesłanek do ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji zgodnie z decyzją organu I instancji; 3) naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, to jest przepisów art. 8, 9, 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez wydanie decyzji, która nie zawiera w swoim uzasadnieniu rzetelnej i przekonywującej oceny dowodów oraz wskazania przesłanek i konkretnych argumentów, dla których Kolegium uznało postępowanie dowodowe organu I instancji za nieprawidłowe w stopniu skutkującym koniecznością uchylenia decyzji. Mając na uwadze powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie od Kolegium na rzecz skarżących solidarnie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że w toku postępowania administracyjnego organ odwoławczy dopuścił się naruszenia przepisów prawa procesowego – to jest art. 138 § 1 oraz art. 138 § 2 k.p.a. – w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżonym rozstrzygnięciem Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Przedmiotowa decyzja, wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., ma zatem charakter kasacyjny i jako taka jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozstrzygania spraw w postępowaniu odwoławczym. Z tego też względu, jak to zgodnie przyjmuje się w orzecznictwie, niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca cyt. przepisu. Odnośnie uprawnień organu odwoławczego, o jakich mowa w art. 138 § 2 k.p.a., wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z dnia 04.05.1998r., syng. akt: FPS 2/1998, publik. ONSA nr 3 z 1998r. poz. 79. Odwołując się do treści tej uchwały należy podnieść, że według art. 138 § 2 k.p.a. decyzja kasacyjna może być wydana tylko wówczas, gdy spełnione są przesłanki określone w powołanym przepisie, a więc wtedy, gdy organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, albo przeprowadzone przez tenże organ postępowanie wyjaśniające nie jest wystarczające do rozstrzygnięcie sprawy i brak jest podstaw do zastosowania w postępowaniu odwoławczym art. 136 k.p.a. Przesłanką taką nie jest natomiast konieczność ponownego dokonania oceny prawnej przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego, czy też konieczność dokonania oceny zarzutów podniesionych w odwołaniu (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 13.02.2002r., V SA 1680/01, LEX nr 109328). Odnosząc się do ratio legis art. 138 § 2 k.p.a. wskazać należy, że w opisanych w nim sytuacjach organ odwoławczy, aby dokonać oceny prawidłowości ustalenia stanu faktycznego, musiałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające albo w całości, albo w znacznej części, a do tego nie jest uprawniony, nie mieści się to bowiem w jego kompetencji. Przyjęcie przeciwnego założenia stanowiłoby naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażonej w art. 15 k.p.a. Mając na uwadze powyższe podnieść należy, że u podstaw podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia legło stwierdzenie organu odwoławczego, że Prezydent Miasta – w ponownie prowadzonym postępowaniu – nie dokonał uzupełnienia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w niezbędnym zakresie, a tym samym nie uzupełnił w sposób wystarczający materiału dowodowego w niniejszej sprawie. Wykonana analiza jest, zdaniem Kolegium, "zbyt lapidarna" oraz "nie zawiera wystarczającego, a jednocześnie obligatoryjnego uzasadnienia przejętych przez organ odstępstw od wynikających z obszaru analizowanego parametrów" w zakresie § 5, 6 i 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25.08.2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz.1588 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem. Z powyższym stanowiskiem nie sposób się zgodzić, jako że w ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy w pełni uprawniał organ I instancji do wydania merytorycznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z wbudowanym garażem na 48-52 miejsc postojowych wraz ze zjazdem z [...] na terenie obejmującym działki nr 33, 83 i 38/36, obręb 0024, przy [...]. Prezydent Miasta, wbrew stanowisku organu odwoławczego, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 k.p.a. – podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, zbierając i rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), przy jednoczesnym zachowaniu reguł oceny materiału dowodowego wskazanych w art. 80 k.p.a. Organ I instancji przedstawił motywy podjętego rozstrzygnięcia w uzasadnieniu spełniającym wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Odnosząc się do zakwestionowanej przez Kolegium analizy funkcji cech zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiącej załącznik do decyzji I – instancyjnej (k. 261 – 262) należy powołać się na rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, które znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie. Zgodnie z § 3 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (ust. 1). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy katastralnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust. 2). Niesporna w niniejszej sprawie pozostaje prawidłowość wyznaczenia granic obszaru analizowanego przez organ I instancji – linią przerywaną koloru czarnego na kopii odpowiedniej mapy, stanowiącej załącznik nr 2 do decyzji (k. 261 akt administracyjnych). Przechodząc natomiast do zakwestionowanych przez organ odwoławczy parametrów ustalonych dla planowanej inwestycji w decyzji I – instancyjnej należy stwierdzić, co następuje: Zgodnie z § 5 rozporządzenia wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego (ust. 1). Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy funkcji cech zabudowy i zagospodarowania terenu (ust. 2). Organ I instancji, zaznaczając że w obszarze analizowanym w/w wskaźnik wynosi dla poszczególnych nieruchomości od 0,20 do 0,72, podniósł że teren inwestycji znajduje się w centrum miasta, gdzie dąży się do intensyfikacji zabudowy, wynikającej z tendencji rozwojowych miasta, najnowszy budynek wzniesiony na działce nr 37 ma współczynnik zabudowy 0,58, a niektóre nieruchomości są jeszcze bardziej zabudowane (działka nr 28 – współczynnik 0,61, działka nr 1314/1 i 1314/2 – współczynnik 0,72). Ze względu na powyższe współczynnik zabudowy dla planowanej inwestycji został ustalony w decyzji I – instancyjnej na 0,58. W związku ze szczegółowym i logicznym uzasadnieniem podjętego rozstrzygnięcia nie znajdują potwierdzenia zarzuty Kolegium o braku wyjaśnienia przez organ I instancji odstąpienia od wyznaczenia średniego wskaźnika przedmiotowej wielkości. Podkreślić trzeba, że Prezydent Miasta – orzekając w tym zakresie – nawiązał do wskaźnika przyjętego w stosunku do ostatniej ze zrealizowanych w obszarze analizowanym inwestycji (0,58), uwzględniając tym samym zasadę kontynuacji cech architektoniczno-urbanistycznych zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym oraz lokalizację planowanej inwestycji w centrum miasta. W śródmieściu – z uwagi na ograniczoną ilość miejsca pod inwestycje – rzeczą oczywistą jest konieczność zabudowania działek na większej powierzchni niż np. na przedmieściach oraz wykorzystanie ich w sposób zapewniający jak największą funkcjonalność (wznoszenie budynków kilkupiętrowych, miejsca parkingowe w podziemiach, zintensyfikowana zabudowa itp.). Sąd nie podzielił także stanowiska organu odwoławczego, który – kwestionując ustaloną w decyzji z dnia [...] szerokość elewacji frontowej planowanego budynku – uznał, że uzasadnieniem przyjęcia tego parametru nie może być jedynie wskazany w analizie wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy bez dokonania analizy parametrów istniejącej zabudowy oraz innych okoliczności mających wpływ na wynik sprawy. Jak wynika bowiem z przepisu § 6 ust. 1 rozporządzenia szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20 %. Nie budzi wątpliwości Sądu, że organ I instancji wymogom tym sprostał. Przedmiotowy parametr (20 m z możliwością zastosowania tolerancji do 20%) został bowiem – wbrew temu, co twierdzi Kolegium – ustalony na podstawie uśrednionej szerokości elewacji frontowych w obszarze analizowanym (nie zaś wyłącznie w oparciu o wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy), co znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji z dnia [...]. Jednocześnie należy uznać za gołosłowne powoływanie się przez Kolegium w powyższym zakresie na "aktualne orzecznictwo sądowe", zwłaszcza że organ nie przytoczył sygnatury ani daty jakiegokolwiek wyroku, który potwierdzałby zajęte przezeń stanowisko. Z kolei wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej została ustalona przez Prezydenta Miasta w oparciu o § 7 ust. 3 rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym. Jak wynika bowiem z uzasadnienia decyzji organu I instancji w analizowanym obszarze występują budynki mieszkalne wielorodzinne o wysokości od 6,5 do 18 m do okapu od poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. Tym samym – mając na uwadze powyższe dane – w przedmiotowym rozstrzygnięciu zasadnie ustalono wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej projektowanego obiektu od strony [...] na 16,5 m od poziomu terenu przed głównym wejściem, przy jednoczesnym wskazaniu, że maksymalna wysokość budynku nie może przekroczyć 18 m – pod warunkiem cofnięcia ostatniej kondygnacji o 2 m od zewnętrznych krawędzi budynku. Ubocznie wskazać trzeba, że budynek obecnie istniejący na terenie inwestycji, a przeznaczony do rozbiórki ma wysokość ok. 17,5 m, a więc niemalże odpowiada planowanemu do realizacji obiektowi. Nie sposób zarazem zgodzić się z argumentacją Kolegium, że przedmiotowy parametr inwestycji – jako zawarty "pod warunkiem" – jest niekonkretny, nieczytelny i domniemany, przez co decyzja istotnie narusza prawo. Jak słusznie zauważono w uzasadnieniu skargi, istota decyzji o warunkach zabudowy (jak sama nazwa wskazuje) polega właśnie na określeniu "warunków", pod jakimi jest możliwa jest realizacja danej inwestycji na określonym terenie. Nie może przy tym budzić wątpliwości, że byt prawny decyzji organu I instancji nie jest uzależniony od jakiegokolwiek warunku, rozumianego jako zastrzeżenie, które uzależnia powstanie lub ustanie skutku prawnego od zdarzenia przyszłego i niepewnego. Dopiero w tym ostatnim przypadku można by mówić o decyzji warunkowej. Tymczasem decyzja o warunkach zabudowy obowiązuje zupełnie niezależnie od spełnienia przez inwestora określonych w niej przesłanek. Ponadto godzi się podnieść, że zawarty w pkt 2.1 decyzji z dnia [...] zapis dotyczący wysokości projektowanego budynku został określony w sposób precyzyjny i konkretny. Z treści w/w rozstrzygnięcia wynika bowiem jednoznacznie, że projektowany budynek może mieć przy swojej górnej krawędzi elewacji frontowej maksymalną wysokość 16,5 m, a w przypadku, gdy inwestorzy cofną ostatnią kondygnację o 2,0 m od zewnętrznej krawędzi budynku – jego całkowita wysokość może wynieść 18,0 m. Podkreślić należy, że potrzeba "cofnięcia" ostatniej kondygnacji wynikała z konieczności ochrony interesów osób trzecich (art. 54 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) – mieszkańców nieruchomości sąsiednich, którzy dzięki przyjęciu takiego rozwiązania będą mogli korzystać z większej ilości światła, docierającego na ich posesje. Reasumując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja z dnia [...] została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. Organ odwoławczy nie wykazał bowiem w przekonujący sposób konieczności dalszego prowadzenia postępowania wyjaśniającego, a w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia zabrakło także wyszczególnienia przyczyn niezastosowania art. 136 k.p.a. Ponadto Kolegium, wydając w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. decyzję kasacyjną, uchyliło się w istocie od merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Tym samym na gruncie niniejszej sprawy doszło do naruszenia nie tylko tego przepisu, ale również art. 138 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy rozpatrując odwołanie ponownie rozstrzyga sprawę administracyjną w jej całokształcie wydając jedno z rozstrzygnięć, o jakich mowa w art. 138 § 1 pkt 1 – 3 k.p.a. Rozstrzygając sprawę ponownie organ II instancji wyda stosowne rozstrzygnięcie mając na względzie wszystkie przedstawione wyżej uwagi i eliminując dotychczasowe naruszenia prawa. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji wyroku Orzeczenie zawarte w pkt II wyroku znajduje oparcie w art. 152 ustawy p.p.s.a. O kosztach orzeczono w pkt III wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 202 § 2 i art. 205 § 2 ustawy p.p.s.a.