II OSK 2225/11

Dnia 20 marca 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Bujko Sędziowie Sędzia NSA Leszek Kamiński (spr.) Sędzia del. WSA Małgorzata Miron Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Wielgosz po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej E.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Gd 272/11 w sprawie ze skargi E.S. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku z dnia 21 stycznia 2011 r. nr ZO/872-23/2010/2011/AG w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. 2. zasądza od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku na rzecz E. S. kwotę 500(pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem dnia 16 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 272/11, oddalił skargę E. S. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku z dnia 21 stycznia 2011 r. nr ZO/872-23/2010/2011/AG w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego. W motywach wyroku Sąd powołał się na następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy: Starosta Starogardzki decyzją z 19 maja 2010 r., wydaną na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 127 ust. 1 i 3, art. 128 ust. 1 pkt 4 i art. 140 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2005r., Nr 239, poz. 2019 ze zm.), zw. dalej ustawą – Prawo wodne, § 19 ust. 1 i § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz.U. z 2006 r. Nr 137, poz. 984), zw. dalej rozporządzeniem z 24 lipca 2006 r., udzielił Gminie Miejskiej Czarna Woda pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie podczyszczonych wód opadowych z terenu ulic: W., S., T., Z. i K. w miejscowości Czarna Woda w ilości Q = 148,6 l/s do rowu melioracyjnego na działce nr 500 (obręb Czarna Woda) i wykonanie wylotu kanalizacji deszczowej Dz 90PE. Organ zobowiązał stronę do: wykonania wszystkich robót zgodnie z operatem wodnoprawnym, utrzymywania drożności rowu melioracyjnego na odcinku 70 m przed i 150 m za nowoprojektowanym wylotem wód opadowych z przedmiotowych ulic, systematycznego oczyszczania kratek ściekowych i osadników studni rewizyjnych w celu niedopuszczenia do ich zamulenia, odprowadzania wód opadowych o następujących wskaźnikach zanieczyszczeń: zawiesina ogólna < 100 mgli, węglowodory ropopochodne < 15 mgli, prowadzenia dokumentacji eksploatacyjnej (książka dokumentacji czyszczeń studzienek kontrolnych), w której notowany będzie czas czyszczenia i ilość osadów, a na odbiór osadów zobowiązał do zawarcia umowy z przedsiębiorstwem posiadającym stosowne pozwolenie na gospodarkę odpadami, wykonywania przeglądów eksploatacyjnych urządzeń oczyszczających co najmniej dwa razy w roku. Decyzję wydano w oparciu o operat wodnoprawny na odprowadzanie wód deszczowych do urządzeń melioracyjnych w ramach budowy ww. ulic w miejscowości Czarna Woda. Organ I instancji stwierdził, że ujęcie wód opadowych oraz podczyszczenie ich w osadniku i separatorze ma na celu poprawę stanu środowiska i dodatkowe zabezpieczenie przed skutkami ewentualnej awarii, ponadto z operatu wodnoprawnego wynika, że odprowadzanie wód opadowych z ww. ulic do rowu jest optymalnym rozwiązaniem i zgodne z § 19 ust. 1 rozporządzenia z 24 lipca 2006 r. Po rozpoznaniu odwołania E. S. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku decyzją z 21 stycznia 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ II instancji wskazał, że z akt sprawy oraz zebranej dokumentacji pokontrolnej wynika, iż na terenach okolicznych posesji przy ul. T., na której prowadzona jest hodowla ryb oraz na terenie sąsiedniej działki nr ... , należącej do Gminy Miejskiej Czarna Woda, obecnie nie stwierdzono żadnych nielegalnych podłączeń i nie ma możliwości bezprawnego upuszczania ścieków powstałych w wyniku powyższej działalności. Fakt ten został również potwierdzony przez inspektora ds. ochrony środowiska, gospodarki odpadami i gospodarki wodno ściekowej, w trakcie przeprowadzonej przez organ I instancji, wizji lokalnej na terenie działki nr ... w oraz rozprawy administracyjnej, które odbyły się w dniu 28 kwietnia 2010 r. Organ powołał się na treść art. 123 ust. 2 ustawy - Prawo wodne, który stanowi, że pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości ani urządzeń potrzebnych do jego realizacji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń wodnych. Z tego względu organ przeprowadzający postępowanie wodnoprawne nie jest obowiązany do uzyskania zgody stron na wydanie pozwolenia wodnoprawnego, gdyż sama decyzja nie uprawnia wnioskodawcy do realizacji wynikającej z niej aprobaty na wskazane w decyzji korzystanie z wód, czy wykonanie urządzeń wodnych. Strona, której udzielono pozwolenia wodnoprawnego, chcąca zrealizować wynikające z niego uprawnienie musi uzyskać zgodę stron, jeżeli taka jest konieczna, ale czynności do tego prowadzące nie są przedmiotem postępowania wodnoprawnego, ani nie są prowadzone w trybie przepisów k.p.a. W sytuacji naruszenia prawa własności, w związku z realizacją pozwolenia wodnoprawnego, strona ma prawo dochodzić swoich roszczeń z tytułu naruszenia prawa własności w trybie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. W operacie wodnoprawnym oraz decyzji wskazano maksymalne parametry zanieczyszczeń, które mogą występować w wodach opadowych odprowadzanych do ziemi. Są to wskaźniki zanieczyszczeń dopuszczalne, uznane za niewpływające szkodliwie na stan środowiska zgodnie z § 19 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi. Zarzut skarżącej dotyczący optymalności odprowadzania wód opadowych z ww. ulic do kanalizacji sanitarnej organ uznał za nieuzasadniony, gdyż z treści operatu wodnoprawnego wynika, że zaprojektowane odprowadzanie wód opadowych z przedmiotowego terenu jest optymalnym rozwiązaniem i zgodnym z § 1 g ust. 1 rozporządzenia z 24 lipca 2006 r. W przypadku wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego wnioskodawca obowiązany jest dołączyć decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli jest wymagana. Na terenie, na którym planuje się inwestycję objętą zaskarżoną decyzją Starosty Starogardzkiego, nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W dniu 29 maja 2009r. wydana została decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, z którą projektowana inwestycja jest zgodna. Z operatu wodnoprawnego wynika, że planowana ilość odprowadzanych wód opadowych nie będzie miała negatywnego wpływu na przyległy teren. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżąca zarzuciła niewyjaśnienie przez Starostę i zaakceptowaniem przez organ odwoławczy niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, skutkujących wydaniem błędnej decyzji o zezwoleniu na odprowadzenie podczyszczonych wód opadowych do rowu melioracyjnego położnego na działce numer ... (obręb Czarna Woda), podczas gdy rów melioracyjny położony jest również na działkach numer: ...,...,..., pominięcie odprowadzania wód roztopowych, brak uzasadnienia szczególnymi uwarunkowaniami lokalizacyjnymi tego, iż brak jest możliwości zastosowania innego rozwiązania technicznego, zezwolenia na odprowadzenie podczyszczonych wód opadowych do rowu melioracyjnego, pomimo iż dno rowu melioracyjnego oddzielone jest od najwyższego użytkowego poziomu wodonośnego wód podziemnych warstwą gruntu o miąższości mniejszej aniżeli 3 metry, nadto niezapewnienie przez wprowadzającego ścieki wystarczającej ochrony wód przed zanieczyszczeniem oraz minimalizowania negatywnego oddziaływania na środowisko. Zarzucono też, że nie wskazano w decyzji, na którą stronę nakłada się obowiązki wyszczególnione w punkcie II decyzji oraz nieustalenie obowiązku uczestniczenia w kosztach utrzymania rowu melioracyjnego stosowanie do odnoszonych korzyści, brak wskazania usytuowania i warunków wykonania urządzeń wodnych, jak też nieustalenie, czy w sprawie istniał obowiązek uzyskania i przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz wadliwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji utrudniające w istotny sposób kontrolę prawidłowości tejże decyzji. Skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wskazał, że przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja udzielająca pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie podczyszczonych wód opadowych do rowu melioracyjnego i wykonanie wylotu kanalizacji deszczowej. Zdaniem Sądu, istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do kwestii wpływu pozwolenia wodnoprawnego na przysługujące skarżącej prawo własności nieruchomości. Skarżąca kwestionowała zasadność wydania pozwolenia wodnoprawnego wskazując, że spowoduje ono naruszenie prawa własności. Nadto twierdziła, że na skutek wykonywania pozwolenia dojdzie do zalania jej nieruchomości. Sąd powołał się na treść art. 125 ustawy - Prawo wodne w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji zgodnie z którym pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać ustaleń warunków korzystania z wód regionu wodnego lub warunków korzystania z wód zlewni (pkt 1), ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy (pkt 2) oraz wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z odrębnych przepisów (pkt 3). Natomiast w myśl art. 126 ustawy – Prawo wodne, wydania pozwolenia wodnoprawnego odmawia się, jeżeli projektowany sposób korzystania z wody narusza ustalenia dokumentów, o których mowa wart. 125 pkt 1 i 2 lub nie spełnia wymagań, o których mowa wart. 125 pkt 3 (pkt 1), bądź projektowany sposób korzystania z wody dla celów energetyki wodnej nie zapewni wykorzystania potencjału hydroenergetycznego w sposób technicznie i ekonomicznie uzasadniony (pkt 2). W konsekwencji, przy dokonywaniu oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd odniósł się do wskazanych w art. 126 ustawy - Prawo wodne przesłanek odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego. Bezspornie pozwolenie nie narusza ustaleń warunków korzystania z wód regionu wodnego lub warunków korzystania z wód zlewni ani też wydanej przez Burmistrza Miasta Czarna Woda dla przedmiotowego zamierzenia decyzji z dnia 29 maja 2009 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Pozostała zatem do rozważenia podnoszona przez skarżącą kwestia zagrożenia dla zdrowia ludzi oraz środowiska. W ocenie Sądu zarzut ten nie jest zasadny, a stanowisko organów w tym zakresie było prawidłowe. Z dołączonego do wniosku operatu wodnoprawnego nie wynika aby przedmiotowe pozwolenie zagrażało zdrowiu ludzi bądź środowisku, wręcz przeciwnie planowana ilość oprowadzanych wód opadowych nie będzie miała negatywnego wpływu na przyległy teren. W ocenie Sadu decyzja udzielająca pozwolenia wodnoprawnego zawiera wszystkie niezbędne wymagania dla odprowadzania wody w zakresie wynikającym z art. 128 ust. 1 i 2 ustawy - Prawo wodne i jest zgodna z warunkami określonymi w treści operatu wodnoprawnego. Pozwolenia udzielono na okres 10 lat, a więc z uwzględnieniem art. 127 ust. 3 ustawy – Prawo wodne. Nie mogły odnieść również skutku zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia prawa własności poprzez wydanie przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego. Zgodnie z art. 123 ust. 2 ustawy - Prawo wodne pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń. Oznacza to, że wydanie pozwolenia uprawnia jedynie do korzystania z wód w sposób i na warunkach określonych w pozwoleniu. Nie uprawnia natomiast do ingerencji w cudze prawo własności. Zdaniem Sądu kontrola wykonania zaskarżonej decyzji nie może odbywać się na etapie badania jej zgodności z prawem. Organ wydający pozwolenie wodnoprawne posiada kompetencje kontrolne w zakresie wykonywania pozwoleń wodnoprawnych. Zgodnie bowiem z treścią art. 133 ustawy - Prawo wodne możliwa jest zmiana pozwolenia wodnoprawnego po jego wydaniu w przypadku, gdy określony w pozwoleniu sposób korzystania z wody narusza interesy osób trzecich albo nastąpi zmiana sposobu użytkowania wód w regionie wodnym. Organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego może w takich sytuacjach nałożyć obowiązek wykonania ekspertyzy, opracowania lub aktualizowania instrukcji gospodarowania wodą, a na ich podstawie zmienić pozwolenie wodnoprawne. Z kolei stosownie do 136 ust. 1 ustawy – Prawo wodne pozwolenie wodnoprawne można cofnąć lub ograniczyć bez odszkodowania, jeżeli zakład zmienia cel i zakres korzystania z wód lub warunki wykonywania uprawnień ustalonych w pozwoleniu. Nadto kompetencje kontrolne dotyczące gospodarowania wodami w zakresie przestrzegania warunków ustalonych w decyzjach wydanych na podstawie ustawy zostały określone w rozdziale 7 działu VI ustawy – Prawo wodne. I tak organ ma obowiązek wezwać zakład do usunięcia, w określonym terminie, zaniedbań w zakresie gospodarki wodnej, w wyniku których może powstać stan zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi albo zwierząt bądź środowisku. Jeżeli zaniedbania zakładu nie zostaną usunięte w określonym terminie, organ, może wydać decyzję o unieruchomieniu zakładu lub jego części, do czasu usunięcia zaniedbań (art. 162 ust. 1 i 2 ustawy – Prawo wodne). Inicjatywa kontroli może wynikać z urzędu lub na wniosek. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że skarżąca dysponuje prawnymi środkami ochrony przed nieprawidłowym wykonywaniem pozwolenia wodnoprawnego naruszającym jej interesy. W razie ewentualnego wystąpienia szkód na etapie wykonywania pozwolenia wodnoprawnego możliwe jest dochodzenia roszczeń odszkodowawczych w trybie określonym w art. 186 ustawy - Prawo wodne. W sprawie bezsporne jest również, że przedmiotowy rów melioracyjny, do którego będą odprowadzane wody opadowe, znajduje się nie tylko na działce nr ..., ale również na działkach skarżącej nr ..., ..., .... Sąd podkreślił, że wskazanie w decyzji jedynie należącej do Gminy działki nr ... wynika z faktu, że jest to miejsce bezpośredniego odprowadzania wód opadowych, zgodnie z zaprojektowanym wylotem Dz 90PE. Konsekwencją czego był udział skarżącej w postępowaniu. Wbrew zarzutom skargi w decyzji miejsce wylotu Dz 90PE zostało określono prawidłowo i zgodnie z mapami geodezyjnymi i rysunkami projektowymi znajdującymi się w operacie wodnoprawnym, a w szczególności planem zagospodarowania terenu budowy odcinka kanalizacji deszczowej i schematem rozmieszczenia kanalizacji deszczowej. W punkcie zaś drugim decyzji zostały nałożone obowiązki na adresata pozwolenia wodnoprawnego, tj. Gminę Czarna Woda, zatem zastrzeżenia skarżącej w tym zakresie są nieuzasadnione. W ocenie Sądu nie mógł również odnieść skutku podniesiony w skardze zarzut dotyczący nieustalenia jakie osoby i podmioty powinny brać udział w postępowaniu. Zarzut ten nie został sprecyzowany ani uzasadniony w sposób pozwalający na jego rozpoznanie. W tej zaś sytuacji Sąd nie mógł ocenić przeprowadzonego postępowania administracyjnego pod tym kątem. W kwestii dotyczącej pominięcia wód roztopowych Sąd wskazał na wyjaśnienia organu odwoławczego zawarte w odpowiedzi na skargę, a także wyjaśnienia pełnomocnika organu na rozprawie przed Sądem. Udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie wód opadowych jest jednoznaczne z udzieleniem tego pozwolenia również na odprowadzanie wód roztopowych, gdyż nie ma możliwości realnego ich rozdzielenia. Metody obliczania ilości odprowadzanych wód nie przewidują rozdziału na wody opadowe oraz wody roztopowe. Ilość odprowadzanych wód wskazana w decyzji Starosty, obejmuje zarówno wody opadowe jak i roztopowe. Wody te będą odprowadzane z kanalizacji deszczowej, zrealizowanej w ramach wykonania inwestycji celu publicznego - budowy ulic. Oczywistym jest zaś, że kanalizacja deszczowa służy do odprowadzania nie tylko wód opadowych, ale także roztopowych. Zdaniem Sądu warunki określone w § 11 ust. 3 pkt 1-3 rozporządzenia z 24 lipca 2006 r., a w szczególności wskazywane przez skarżącą wymogi dotyczące 3 m miąższości warstwy gruntu, nie dotyczą rozpatrywanej w przedmiotowej sprawie sytuacji. Przepisy tego paragrafu odnoszą się bowiem do mieszanin różnego rodzaju ścieków, dlatego też nie mogą mieć zastosowania w sprawie. Przedmiotem postępowania były tylko i wyłącznie ścieki jednego rodzaju, stanowiące wody opadowe (w tym także wody roztopowe). Warunki odprowadzania tego rodzaju ścieków reguluje natomiast § 19 rozporządzenia z 24 lipca 2006 r., który stanowił podstawę rozstrzygnięcia i zgodnie z którym określono wymagania dla stopnia ich oczyszczenia przed wprowadzeniem do ziemi. Tym samym organ w decyzji określił warunki wykluczające możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko oraz ochrony wód. Określenie wymogów dla oczyszczonych wód stosownie do wymogów wynikających z § 19 ust. 1 i § 21 ust. 1 rozporządzenia z 24 lipca 2006 r. wskazuje, że w pozwoleniu wodnoprawnym uwzględniono wymagania ochrony zdrowia ludzi, środowiska (art. 125 pkt 3 ustawy - Prawo wodne). Organ wyjaśnił przy tym, że niezgodne z prawem byłoby wprowadzanie tego rodzaju ścieków do kanalizacji sanitarnej, z uwagi na treść art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i odprowadzaniu ścieków (Dz.U. Nr 123, poz. 858 ze zm.). Z treści operatu wodnoprawnego oraz zaskarżonej decyzji wynika także, że zaprojektowane odprowadzanie wód opadowych z tego terenu jest optymalnym rozwiązaniem. Okoliczność ta była więc, wbrew zarzutom skargi, wyjaśniona przez orzekające organy wnikliwie i prawidłowo. Kwestia dotycząca kosztów utrzymania rowu melioracyjnego stosownie do odnoszonych korzyści zależy od okoliczności sprawy, bowiem nie jest to obligatoryjny element pozwolenia wodnoprawnego. Stąd też zarzuty skargi dotyczące braku ustalenia, czy taka potrzeba nie zachodzi nie są zasadne. Co więcej, skarżąca nie twierdziła nawet, że taka potrzeba była, a jedynie zarzuciła, że organ nie wyjaśnił sprawy w tym zakresie. Przedmiotowe przedsięwzięcie nie wymagało również uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jego realizację. W aktach administracyjnych znajduje się bowiem decyzja Burmistrza Miasta Czarna Woda z dnia 28 maja 2009r. stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia budowy nawierzchni bitumicznej ww. ulic w miejscowości Czarna Woda. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniosła E. S. Zaskarżając wyrok w całości wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku oraz zasądzenie od organu administracji - Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku kosztów postępowania w sprawie, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu wyrokowi, zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zw. dalej p.p.s.a., w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 30, poz. 168 ze zm.), zw. dalej k.p.a., w zw. art. 31 ust. 5, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. c, art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. a, art. 37 pkt 2, art. 122 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy - Prawo wodne w zw. z art. 151 p.p.s.a. polegające na nieuzasadnionym oddaleniu skargi na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku z dnia 21 stycznia 2011 r. w wyniku nieuzasadnionego przyjęcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, że Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku w sposób prawidłowy utrzymał w mocy decyzję Starosty Starogardzkiego z dnia 19 maja 2010 r. pomimo niewyjaśnienia przez Starostę Starogardzkiego wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zaniechania wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, dokonania błędnych ustaleń faktycznych, skutkujących wydaniem błędnej decyzji o zezwoleniu na odprowadzenie podczyszczonych wód opadowych do rowu melioracyjnego, z pominięciem wód roztopowych; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 31 ust. 5, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. c, art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. a, art. 37 pkt 2, art. 122 ust, 1 pkt 1 i 3 ustawy - Prawo wodne w zw. z art. 151 p.p.s.a. polegające na nieuzasadnionym oddaleniu skargi na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku z dnia 21 stycznia 2011 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, mimo niewyjaśnienia przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zaniechaniu wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, dokonaniu błędnych ustaleń faktycznych, iż do rowu melioracyjnego wprowadzane będą wyłącznie wody opadowe, podczas gdy do rowu tego wprowadzane będą także wody roztopowe, które nie zostały objęte pozwoleniem wodnoprawnym; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 31 ust. 5, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. c, art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. a, art. 37 pkt 2, art. 122 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy - Prawo wodne w zw. z § 11 ust. 3 rozporządzenia z 24 lipca 2006 r. w zw. z art. 151 P.p.s.a. polegające na nieuzasadnionym oddaleniu skargi na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku z dnia 21 stycznia 2011 r. w wyniku nieuzasadnionego przyjęcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, iż Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku w sposób prawidłowy utrzymał w mocy decyzję Starosty Starogardzkiego z dnia 19 maja 2010 r. pomimo niewyjaśnienia przez Starostę Starogardzkiego wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zaniechania wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, skutkujących wydaniem błędnej decyzji o zezwoleniu na odprowadzenie podczyszczonych wód opadowych do rowu melioracyjnego, pomimo braku ustaleń, że jest to uzasadnione szczególnymi uwarunkowaniami lokalizacyjnymi oraz, iż brak jest możliwości zastosowania innego rozwiązania technicznego; 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, k.p.a. w zw. z art. 31 ust. 5, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. c, art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. a, art. 37 pkt 2, art. 122 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy - Prawo wodne w zw. z § 11 ust. 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w zw. z art. 151 P.p.s.a. polegające na nieuzasadnionym oddaleniu skargi na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku z dnia 21 stycznia 2011 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, mimo niewyjaśnienia przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zaniechaniu wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego w kierunku dokonania ustaleń, że odprowadzenie podczyszczonych wód opadowych do rowu melioracyjnego, uzasadnione jest szczególnymi uwarunkowaniami lokalizacyjnymi oraz, iż brak jest możliwości zastosowania innego rozwiązania technicznego; 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 31 ust. 5, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. c, art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. a, art. 37 pkt 2, art. 122 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy - Prawo wodne w zw. z § 11 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia z 24 lipca 2006 r. w zw. z art. 151 p.p.s.a. polegające na nieuzasadnionym oddaleniu skargi na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku z dnia 21 stycznia 2011 r. w wyniku nieuzasadnionego przyjęcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, że Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku w sposób prawidłowy utrzymał w mocy decyzję Starosty Starogardzkiego z dnia 19 maja 2010 r. pomimo niewyjaśnienia przez Starostę Starogardzkiego wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zaniechania wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, skutkujących wydaniem błędnej decyzji o zezwoleniu na odprowadzenie podczyszczonych wód opadowych do rowu melioracyjnego, pomimo iż z okoliczności sprawy wynika, że dno rowu melioracyjnego oddzielone jest od najwyższego użytkowego poziomu wodonośnego wód podziemnych warstwą gruntu o miąższości mniejszej aniżeli 3 metry; 6) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 31 ust. 5, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. c, art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. a, art. 37 pkt 2, art. 122 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy - Prawo wodne w zw. z § 11 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia z 24 lipca 2006 r. zw. z art. 151 p.p.s.a. polegające na nieuzasadnionym oddaleniu skargi na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku z dnia 21 stycznia 2011 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, mimo niewyjaśnienia przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zaniechaniu wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, dokonaniu błędnych ustaleń faktycznych, że dno rowu melioracyjnego oddzielone jest od najwyższego użytkowego poziomu wodonośnego wód podziemnych warstwą gruntu o miąższości co najmniej 3 metry, podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, że dno rowu melioracyjnego oddzielone jest od najwyższego użytkowego poziomu wodonośnego wód podziemnych warstwą gruntu o miąższości mniejszej aniżeli 3 metry; 7) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku w sposób prawidłowy utrzymał w mocy decyzję Starosty Starogardzkiego z dnia 19 maja 2010 r. pomimo niewyjaśnienia przez Starostę Starogardzkiego wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zaniechania wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, skutkujących wydaniem błędnej decyzji o zezwoleniu na odprowadzenie podczyszczonych wód opadowych do rowu melioracyjnego, pomimo iż z okoliczności sprawy wynika, że dno rowu melioracyjnego oddzielone jest od najwyższego użytkowego poziomu wodonośnego wód podziemnych warstwą gruntu o miąższości mniejszej aniżeli 3 metry; 6) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 31 ust. 5, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. c, art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. a, art. 37 pkt 2, art. 122 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy - Prawo wodne w zw. z § 11 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia z 24 lipca 2006 r. w zw. z art. 151 p.p.s.a. polegające na nieuzasadnionym oddaleniu skargi na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku z dnia 21 stycznia 2011 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, mimo niewyjaśnienia przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zaniechaniu wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, dokonaniu błędnych ustaleń faktycznych, że dno rowu melioracyjnego oddzielone jest od najwyższego użytkowego poziomu wodonośnego wód podziemnych warstwą gruntu o miąższości co najmniej 3 metry, podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, że dno rowu melioracyjnego oddzielone jest od najwyższego użytkowego poziomu wodonośnego wód podziemnych warstwą gruntu o miąższości mniejszej aniżeli 3 metry; 7) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 31 ust. 5, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. c, art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. a, art. 37 pkt 2, art. 122 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 42 ust. 1 oraz art. 128 ust. 1 pkt 7a i 8 ustawy - Prawo wodne w zw. z art. 151 p.p.s.a. polegające na nieuzasadnionym oddaleniu skargi na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku z dnia 21 stycznia 2011 r. w wyniku nieuzasadnionego przyjęcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, iż Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku w sposób prawidłowy utrzymał w mocy decyzję Starosty Starogardzkiego z dnia 19 maja 2010 r. pomimo niewyjaśnienia przez Starostę Starogardzkiego wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zaniechania wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, skutkujących wydaniem błędnej decyzji o zezwoleniu na odprowadzenie podczyszczonych wód opadowych do rowu melioracyjnego, pomimo niezapewnienia przez wprowadzającego ścieki wystarczającej ochrony wód przez zanieczyszczeniem oraz minimalizowania negatywnego oddziaływania na środowisko; 8) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 31 ust. 5, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. c, art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. a, art. 37 pkt 2, art. 122 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 42 ust. 1 oraz art. 128 ust. 1 pkt 7a i 8 ustawy - Prawo wodne w zw. z art. 151 p.p.s.a. polegające na nieuzasadnionym oddaleniu skargi na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku z dnia 21 stycznia 2011 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, mimo niewyjaśnienia przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zaniechaniu wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, dokonaniu błędnych ustaleń faktycznych, że wprowadzający ścieki zapewnił wystarczająca ochronę wód przez zanieczyszczeniem oraz minimalizuje negatywne oddziaływanie na środowisko; 9) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 31 ust. 5, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. c, art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. a, art. 37 pkt 2, art. 122 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 127 ust. 7 oraz art. 128 ust. 1 i 2 ustawy - Prawo wodne w zw. z art. 151 p.p.s.a. polegające na nieuzasadnionym oddaleniu skargi na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku z dnia 21 stycznia 2011 r. w wyniku nieuzasadnionego przyjęcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, iż Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku w sposób prawidłowy utrzymał w mocy decyzji Starosty Starogardzkiego z dnia 19 maja 2010 r. pomimo niewyjaśnienia przez Starostę Starogardzkiego wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zaniechania wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, skutkujących wydaniem błędnej decyzji o zezwoleniu na odprowadzenie podczyszczonych wód opadowych do rowu melioracyjnego, w której nie wskazano na którą stronę nakłada się obowiązki wyszczególnione w punkcie II decyzji; 10) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 31 ust. 5, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. c, art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. a, art. 37 pkt 2, art. 122 ust. 1 pkt. 1 i 3, art. 127 ust. 7 oraz art. 128 ust. 1 i 2 ustawy - Prawo wodne w zw. z art. 151 p.p.s.a. polegające na nieuzasadnionym oddaleniu skargi na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku z dnia 21 stycznia 2011 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, mimo niewyjaśnienia przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zaniechaniu wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, w kierunku wskazania na którą stronę nakłada się obowiązki wyszczególnione w punkcie II decyzji Starosty Starogardzkiego z dnia 19 maja 2010 r. 11) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 31 ust. 5, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. c, art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. a, art. 37 pkt 2, art. 122 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 128 ust. 2 pkt 3 ustawy - Prawo wodne w zw. z art. 151 p.p.s.a. polegające na nieuzasadnionym oddaleniu skargi na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku z dnia 21 stycznia 2011 r. w wyniku nieuzasadnionego przyjęcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, iż Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku w sposób prawidłowy utrzymał w mocy decyzję Starosty Starogardzkiego z dnia 19 maja 2010 r. pomimo niewyjaśnienia przez Starostę Starogardzkiego wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zaniechania wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, skutkujących wydaniem błędnej decyzji o zezwoleniu na odprowadzenie podczyszczonych wód opadowych do rowu melioracyjnego nieuwzgledniającej potrzeby ustalenia obowiązku uczestniczenia w kosztach utrzymania rowu melioracyjnego stosowanie do odnoszonych korzyści; 12) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 31 ust. 5, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. c, art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. a, art. 37 pkt 2, art. 122 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 128 ust. 2 pkt. 3 ustawy - Prawo wodne w zw. z art. 151 p.p.s.a. polegające na nieuzasadnionym oddaleniu skargi na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku z dnia 21 stycznia 2011 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, mimo niewyjasnienia przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zaniechaniu wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, dokonaniu błędnych ustaleń faktycznych iż nie zachodzi potrzeba ustalenia obowiązku uczestniczenia w kosztach utrzymania rowu melioracyinego stosowanie do odnoszonych korzyści; 13) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 31 ust. 5, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. c, art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. a, art. 37 pkt 2, art. 122 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 128 ust. 1 pkt 6 ustawy - Prawo wodne w zw. z art. 151 p.p.s.a. polegające na nieuzasadnionym oddaleniu skargi na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku z dnia 21 stycznia 2011 r. w wyniku nieuzasadnionego przyjęcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, iż Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku w sposób prawidłowy utrzymał w mocy decyzję Starosty Starogardzkiego z dnia 19 maja 2010 r. pomimo niewyjasnienia przez Starostę Starogardzkiego wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zaniechania wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, skutkujących wydaniem błędnej decyzji o zezwoleniu na wykonanie urządzenia wodnego w postaci wylotu kanalizacji deszczowej pomimo braku wskazania usytuowania i warunków wykonania tego urządzenia wodnego; 14) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 31 ust. 5, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. c, art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. a, art. 37 pkt 2, art. 122 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 128 ust. 1 pkt 6 ustawy - Prawo wodne w zw. z art. 151 p.p.s.a. polegające na nieuzasadnionym oddaleniu skargi na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku z dnia 21 stycznia 2011 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, mimo niewyjaśnienia przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zaniechaniu wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego w kierunku określenia usytuowania i warunków wykonania urządzenia wodnego w postaci wylotu kanalizacji deszczowej; 15) art. 106 § 3 w zw. z art. 151 p.p.s.a. polegające na bezpodstawnym pominięciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wniosku dowodowego strony postępowania z dokumentu w postaci poświadczonej za zgodność z oryginałem decyzji Starosty Starogardzkiego z dnia 14 maja 2009 r. na okoliczność wątpliwości co do miąższości gruntu oddzielającego dno rowu melioracyjnego od najwyższego użytkowego poziomu wodonośnego wód podziemnych, mimo że jest to kwestia mająca ogromne znaczenie do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zawiera zarzuty usprawiedliwiające uchylenie zaskarżonego wyroku W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania w petitum skargi przepisów prawa ze wskazaniem konkretnej jednostki redakcyjnej naruszonego przepisu, którym, zdaniem skarżącego, uchybił sąd, dalej określenia, jaką postać miało to naruszenie (w przypadku naruszenia prawa materialnego, czy popełniono błąd interpretacyjny, czy też błąd subsumcji), uzasadnienia zarzutu odnoszącego się ściśle do wskazanych naruszeń, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi II instancji dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia. Złożona w rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna odpowiada przedstawionym wymogom, chociaż niektóre z tych zarzutów przedstawione jako naruszenia przepisów postępowania są związane z niewłaściwymi, zdaniem skarżącej, ocenami zastosowania prawa materialnego. Zarzuty te zostały pogrupowane w skardze kasacyjnej parami, gdyż odnosiły się do ustaleń decyzji pierwszoinstancyjnej, zaakceptowanej następnie przez organ odwoławczy i w konsekwencji przyjętych jako podstawa ustaleń, na których oparł się Sąd Wojewódzki. Na wstępie wskazać należy, że przyjęty jako podstawa ustaleń przez organy administracji operat wodnoprawny, jak i oparte na nim ustalenia organów i Sądu bezkrytycznie przechodzą do porządku nad okolicznością odprowadzania z ulic miejskich podczyszczonych ścieków pochodzących z wód opadowych do istniejącego rowu melioracyjnego. To, że rów ten przebiega przez działkę miejską nr ..., a następnie przez działki skarżącej było oczywiście przedmiotem rozważań Sądu, (chociaż pozwolenie wodnoprawne ograniczono do działki nr ...), jednakże nie przeanalizowano, czy przedmiotem decyzji może być co do zasady odprowadzanie ścieków do rowu melioracyjnego. Jak bowiem wynika z art. 9 ust. 1 pkt 14 lit c ustawy - Prawo wodne przez ścieki rozumie się wprowadzane do wód lub do ziemi: wody opadowe lub roztopowe, ujęte w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacyjne, pochodzące z powierzchni zanieczyszczonych o trwałej nawierzchni, w szczególności z miast, portów, lotnisk, terenów przemysłowych, handlowych, usługowych i składowych, baz transportowych oraz dróg i parkingów. Nie ma wątpliwości zatem, że odprowadzane z takich powierzchni wody opadowe i roztopowe stanowią ścieki. Zgodnie z art. 70 ust 1 ustawy – Prawo wodne melioracje wodne polegają zaś na regulacji stosunków wodnych w celu polepszenia zdolności produkcyjnej gleby, ułatwienia jej uprawy oraz na ochronie użytków rolnych przed powodziami. Z art. 73 ust 1 pkt 1 ustawy – Prawo wodne wynika, że do urządzeń melioracji wodnych szczegółowych zalicza się m.in. rowy wraz z budowlami związanymi z nimi funkcjonalnie, ale tylko wówczas - jeżeli służą celom, o których mowa w art. 70 ust. 1 tej ustawy, czyli służą celom poprawy stosunków wodnych na gruntach rolnych. Podlegało zatem w sprawie wyjaśnieniu, na jakiej podstawie zaakceptowane zostało przeznaczenie rowu melioracyjnego, który, jak powiedziano wyżej służyć ma polepszeniu zdolności produkcyjnej gleby, na kanał odpływowy dla ścieków. W tym też zakresie trafnie zarzucono w skardze kasacyjnej nierozważnie skutków takiej zmiany funkcji rowu melioracyjnego, ujętych w art. 128 ust. 1 pkt 7a i 8, w których mowa o konieczności wykonania urządzeń zapobiegających szkodom lub zmniejszających negatywne skutki wykonywania tego pozwolenia wodnoprawnego oraz podjęcie niezbędnych przedsięwzięć ograniczających negatywne oddziaływanie na środowisko. Zasadnie zatem zarzucono w skardze kasacyjnej (zarzut 1 i 2 oraz 3 i 4, a także łączące się z nimi zarzuty 7 i 8), naruszenie powyższych przepisów w kontekście niewyjaśnienia przez organy administracji problematyki odprowadzania ścieków do rowu melioracyjnego. Autor skargi kasacyjnej wskazując na naruszenie § 11 ust. 3 rozporządzenia z 24 lipca 2006 r., w którym mowa o mieszaninach ścieków, nie dostarcza jednak argumentów do rozpoznania tej części zarzutu ponieważ wskazując w petitum skargi kasacyjnej ten przepis, wymieniono tylko ust. 3 § 11, chociaż ustęp ten posiada 6 punktów, nie można więc zidentyfikować o naruszenie jakiego przepisu chodzi.. Dopiero w zarzucie 5 i 6 przywołano § 11 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia z 24 lipca 2006 r. niemniej zarzutów tych nie można uznać za trafne, ponieważ, jak już wspomniano w § 11 ust. 3 rozporządzenia uregulowano sytuację dotyczącą mieszanin ścieków, co wprost wynika z treści tego przepisu ("Ścieki inne albo ścieki przemysłowe, będące mieszaniną ścieków bytowych, wód z odwodnienia zakładów górniczych, wód chłodniczych, wód opadowych lub roztopowych, lub ścieków pochodzących ze stacji uzdatniania wody"). Ponieważ nie ma faktycznych podstaw do twierdzenia, że wody opadowe odprowadzane z nawierzchni utwardzanych będą tworzyły mieszaninę z którymś z rodzajów ścieków opisanych w dyspozycji § 11 ust. 3 rozporządzenia z 24 lipca 2006 r. nie ma też podstaw do uwzględnienia tego zarzutu. Nieuwzględnienie tego zarzutu powoduje, że nie można również uwzględnić zarzutu 15 dotyczącego naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. w zakresie dotyczącym dowodzenia skali miąższości gruntu, skoro przepis prawa materialnego, o którym była mowa w zarzutach 5 i 6 nie okazał się trafny. Wyjaśnienie tej kwestii pozostawało zatem bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Ma jednak rację skarżący kasacyjnie stawiając zarzut 9 i 10, iż w II punkcie pozwolenia wodnoprawnego użyto sformułowania "zobowiązać stronę" co, wbrew poglądom Sądu Wojewódzkiego, nie identyfikuje dostatecznie adresata nałożonych obowiązków. Obowiązki te wykraczają bowiem poza teren działki nr ... (stanowiącej własność Gminy) i dotyczą m.in. utrzymywania drożności rowu melioracyjnego na odcinku 150 m za wylotem wód opadowych, a zatem mogących wkraczać na działki skarżącej. Z decyzji nie wynika zatem jednoznacznie, której ze stron przypisano ten obowiązek. Zasadnie też postawiono zarzuty 11 i 12 odnoszące się do niewyjaśnienia przez organy i zdawkowego odniesienia się przez Sąd Wojewódzki do kwestii partycypacji w kosztach utrzymania rowu, stosownie do odnoszonych korzyści. Zasadne dostrzeżenie przez Sąd Wojewódzki wpływu wydanego pozwolenia wodnoprawnego na prawo własności skarżącej, w konfrontacji z treścią decyzji, z jednej strony odnoszącej się wyłącznie do działki nr ..., a całkowicie pomijającej wpływ odprowadzania ścieków do dalszej części rowu leżącego na gruntach skarżącej, nie mogło prowadzić tylko do skonstatowania przez Sąd Wojewódzki, że rozstrzygnięcie tej kwestii nie jest obligatoryjną częścią pozwolenia. W sytuacji, w której Sąd Wojewódzki zasadnie przyjął, że pozwolenie dotyczy nie tylko działki gminnej (do czego ograniczała się osnowa decyzji), ale i gruntów skarżącej, winien ocenić, czy i kto będzie ponosił koszty i odnosił korzyści z tego przedsięwzięcia i czy w takim razie decyzja powinna rozstrzygną i ten problem. Sąd Wojewódzki przeoczył jednak, że zarówno decyzja z dnia 28 maja 2009 r. stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, wydana przez Burmistrza Miasta Czarna Woda, podobnie jak wydana przez tego Burmistrza w dniu następnym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji (na wniosek Gminy Czarna Woda), nie dotyczyły posadowienia urządzeń na działce nr ... objętych pozwoleniem wodnoprawnym, lecz budowy nawierzchni bitumicznej wymienionych w tej decyzji ulic miejskich. Błędny był zatem wniosek Sądu Wojewódzkiego, że dla inwestycji, polegającej na budowie urządzeń wodnych na działce nr ... wydano decyzję lokalizacyjną, podobnie jak błędny był wniosek, iż stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia objętego pozwoleniem wodnoprawnym. Również analiza rysunków projektowych załączonych do akt nie daje podstaw do dokładnego zlokalizowania umieszczenia urządzeń związanych z wyprowadzeniem odwodnienia do rowu. Nie stwarza takiej podstawy mapka zawierająca ogólny przebieg rowu melioracyjnego, ani też schemat rozmieszczenia kanalizacji deszczowej, na którym wprawdzie urządzenia te oznaczono (rura, separator, przepompownia), ale nie umieszczono ich na mapie pozwalającej zidentyfikować położenie urządzeń względem działek ewidencyjnych. Spostrzeżenia powyższe powodują, że należało uznać za usprawiedliwiony zarzut 13 i 14 skargi kasacyjnej. Uwzględnienie wymienionych wyżej zarzutów skutkuje uchyleniem w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku i przekazaniem temu Sądowi sprawy do ponownego rozpoznania na podstawie art. 185 p.p.s.a. Rozpoznając powtórnie sprawę Sąd Wojewódzki będzie miał na uwadze rozważania zawarte w niniejszym wyroku. O kosztach postępowania Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 200 pkt 1 p.p.s.a.