II SA/Wa 768/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Anna Mierzejewska Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2011 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na aplikację prokuratorską oddala skargę Minister Sprawiedliwości decyzją [...] dnia [...] lutego 2011 r. wydaną na podstawie art 29 ust. 4 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. Nr 26, poz. 157 ze zm.) w zw. z art. 104 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania A.M, utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury w K. z dnia [...] grudnia 2010 r. [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na aplikację prokuratorską. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. [...] Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury w K., na podstawie art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, odmówił przyjęcia A. M na aplikację prokuratorską. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że o przyjęciu na aplikację prokuratorską decyduje miejsce kandydata na liście klasyfikacyjnej aplikantów, o której mowa w art. 26 ust. 2 ustawy, przy uwzględnieniu limitu miejsc na tej aplikacji wyznaczonego przez Ministra Sprawiedliwości. Minister Sprawiedliwości zarządzeniem z dnia 31 marca 2010 r. w sprawie zarządzenia naboru na aplikację prokuratorską w 2010 r. (Dz. Urz. MS Nr 2, poz. 11) wyznaczył limit 75 miejsc. Dyrektor Krajowej Szkoły ustalił miejsce A.M na liście klasyfikacyjnej na pozycji [...]. Wobec zatem wyczerpania miejsc na aplikacji prokuratorskiej, Dyrektor Krajowej Szkoły odmówił przyjęcia odwołującego na aplikację specjalistyczną. A.M wniósł odwołanie od powyższej decyzji do Ministra Sprawiedliwości. W odwołaniu zarzucił wydanie decyzji w oparciu o błędnie wyliczoną sumę punktów ze wszystkich sprawdzianów i praktyk, a w konsekwencji wadliwe ustalenie pozycji na liście kwalifikacyjnej aplikantów. Odwołujący się podniósł, że art. 26 ust. 3 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury stanowi, że o kolejności miejsca na liście aplikantów decyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta ze wszystkich sprawdzianów i praktyk w czasie aplikacji ogólnej. Według odwołującego, w toku odbywania aplikacji ogólnej uzyskał on łącznie [...] punktu ([...] punktu ze sprawdzianów i [...] punkty z praktyk). Tymczasem Dyrektor Krajowej Szkoły ustalił liczbę uzyskanych przez niego punktów ze wszystkich sprawdzianów i praktyk na [...]. Podnosząc powyższy zarzut, skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji przez przyjęcie go na aplikację prokuratorską, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji. Minister Sprawiedliwości, w wyniku rozpoznania powyższego odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. wydaną na podstawie art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury w zw. z art. 104 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury w K. z dnia [...] grudnia 2010 r. W uzasadnieniu decyzji, przytaczając treść przepisów ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 czerwca 2009 r., organ odwoławczy podniósł, iż w przedmiotowej sprawie przyczyną wydania decyzji o odmowie przyjęcia A. M. na aplikację prokuratorską był brak spełnienia przesłanki związanej z umieszczeniem go na liście klasyfikacyjnej na pozycji w granicach limitu określonego zarządzeniem Ministra Sprawiedliwości. Podkreślił przy tym, że sporządzenie listy klasyfikacyjnej stanowi czynność materialno-techniczną, nie wywołującą bezpośrednio skutków prawnych. Skoro jednak miejsce na liście w sposób pośredni skutki takie wywołuje, przy ponownym merytorycznym rozpoznaniu sprawy przez organ II instancji konieczne było zbadanie, czy czynność ta dokonana została zgodnie z prawem, a w wypadku stwierdzenia ewentualnych naruszeń przepisów proceduralnych, stwierdzenie, czy mogło to mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Badając w tym zakresie postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji Minister Sprawiedliwości stwierdził, że miejsce A.M na liście klasyfikacyjnej, o której mowa w art. 26 ust. 2 ustawy, zostało ustalone prawidłowo, w konsekwencji czego brak było podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja narusza prawo. Bezsporne w sprawie jest, że odwołujący się został umieszczony na liście klasyfikacyjnej na miejscu [...], znajdującym się poza wyznaczonym przez Ministra Sprawiedliwości limitem miejsc na aplikację prokuratorską. Ostatni z aplikantów przyjętych na aplikację prokuratorską plasował się bowiem na 154 pozycji. Organ podkreślił, że komisja, o której mowa w § 7 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia, jest niezależna, co oznacza, że Minister Sprawiedliwości nie może merytorycznie oceniać sposobu dokonywania ocen poszczególnych sprawdzianów; podobnie Minister Sprawiedliwości nie ma kompetencji do ustalania ocen z przebiegu praktyk wystawianych przez patronów i patrona koordynatora. W postępowaniu związanym z naborem na aplikację prokuratorską możliwość wniesienia odwołania została przewidziana jedynie od decyzji Dyrektora Krajowej Szkoły, który jednak nie przeprowadza i nie ustala ocen ze sprawdzianów i praktyk. Ze względu na przyjęty w ustawie sposób uregulowania trybu odwoławczego należy zatem uznać, że do kompetencji Dyrektora Krajowej Szkoły należy dokonanie ostatecznego ustalenia miejsca aplikanta na liście klasyfikacyjnej. Ustalenie liczby punktów uzyskanych przez kandydata ze sprawdzianów i praktyk pozostaje zaś w sferze ustaleń faktycznych organu podejmującego decyzję o przyjęciu na aplikację specjalistyczną. Z tej przyczyny organ I instancji ma obowiązek odniesienia się do liczby punktów uzyskanych ze sprawdzianów i praktyk, zaś organ odwoławczy winien ustalić, czy liczba ta została ustalona prawidłowo. W toku postępowania odwoławczego mogą być zatem poprawiane błędy rachunkowe oraz weryfikowana zgodność formalna ocen wystawionych przez komisję, o której mowa w rozporządzeniu oraz ocen wystawionych przez patronów i patrona koordynatora. Minister Sprawiedliwości kontroluje także błędy w decyzji Dyrektora Krajowej Szkoły, np. w kwestii błędnego ustalenia, że kandydat nie zostaje przyjęty na aplikację sędziowską lub prokuratorską, mimo wysokiej pozycji na liście klasyfikacyjnej, ale nie ma, podobnie jak Dyrektor Krajowej Szkoły, uprawnień do merytorycznego podważenia ocen ze sprawdzianów wystawionych przez komisję, o której mowa w rozporządzeniu, lub ocen wystawionych przez patronów za praktyki. Minister Sprawiedliwości, badając niniejszą sprawę, nie stwierdził, aby przy wyliczaniu punktów Dyrektor Krajowej Szkoły popełnił błędy rachunkowe, natomiast oceny ze sprawdzianów i praktyk mieszczą się w ustawowej skali i są zgodne z kryteriami ocen sporządzonymi przez komisję. Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu wydania zaskarżonej decyzji w oparciu o błędnie, tj. niezgodnie z dyspozycją art. 26 ust. 3 ustawy, wyliczoną sumę punktów ze wszystkich sprawdzianów i praktyk, a w konsekwencji wadliwe ustalenie pozycji na liście klasyfikacyjnej aplikantów, Minister Sprawiedliwości stwierdził, że nie jest on zasadny. W ocenie organu dokonana przez odwołującego wykładnia powyższego przepisu jest niedopuszczalna. Dokonana jest bowiem w oderwaniu od brzmienia art. 25 ust. 5 ustawy, z którego treści wynika, że ocena z praktyk jest tylko jedna (łączna za wszystkie praktyki, przy czym warunkiem jej uzyskania jest wcześniejsze uzyskanie minimum 2 punktów za poszczególne praktyki, jako elementy składowe wystawianej następnie przez patrona koordynatora łącznej oceny). Wykładnia art. 26 ust. 3 ustawy prezentowana przez odwołującego czyniłaby zaś ocenę łączną patrona koordynatora, o której mowa w art. 25 ust. 5 ustawy, bezprzedmiotową i bezcelową. Przepis art. 26 ust. 3 ustawy, zgodnie z jego literalną wykładnią, winien być zatem rozumiany w ten sposób, że o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej aplikantów decyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta ze wszystkich sprawdzianów (tyle ocen ile sprawdzianów) i praktyk (jedna ocena końcowa). Także systemowa wykładnia przepisów art. 26 ust. 3 i art. 25 ust. 5 zdanie 2 ustawy, prowadzi do wniosku, że o miejscu na liście klasyfikacyjnej decyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta ze wszystkich sprawdzianów oraz jednej oceny z praktyk, wyliczonej zgodnie z zasadą wskazaną w art. 25 ust. 5 zdanie 2 ustawy. Zdaniem organu, zaprezentowane w odwołaniu stanowisko, że o miejscu na liście decyduje proste zliczenie punktów ze sprawdzianów i punktów z praktyk jest sprzeczne z zasadą racjonalnego tworzenia prawa. Sporządzenie przez patrona koordynatora łącznej oceny z przebiegu wszystkich praktyk nie ma bowiem żadnego innego celu, niż przyjęcie jej za podstawę ustalenia miejsca na liście klasyfikacyjnej, zgodnie z art. 26 ust. 3 ustawy. Przy czym patron koordynator nie wystawia oceny subiektywnie, a jego rola polega w tym wypadku na podsumowaniu ocen ze wszystkich praktyk odbytych przez aplikanta w czasie trwania aplikacji. Łączna ocena z praktyk jest bowiem, stosownie do brzmienia art. 25 ust. 5 ustawy, oceną wystawioną przez patrona koordynatora ze wszystkich praktyk odbytych w czasie aplikacji ogólnej. Za takim sposobem obliczania sumy punktów przemawia także treść § 9 ust. 2 rozporządzenia, który statuuje, że punkty uzyskane przez aplikanta w wyniku oceny wszystkich praktyk (a zatem jednej łącznej oceny) są sumowane z punktami ze sprawdzianów. Taki sposób rozumienia powyższych przepisów, w ocenie organu, znajduje potwierdzenie także według metody ich wykładni celowościowej. W myśl bowiem art. 52 pkt 2 ustawy, Minister Sprawiedliwości określi w drodze rozporządzenia m. in. sposób ustalania systemu punktowego oceny zaliczania sprawdzianów i ich poprawek, praktyk i stażu objętych programem poszczególnych aplikacji, mając na względzie zakres wiedzy teoretycznej i praktycznej niezbędnej do zajmowania stanowiska [...] oraz konieczność jednolitej i obiektywnej oceny wiedzy i kwalifikacji aplikantów [...]. Przywołany przepis w sposób nie budzący wątpliwości wskazuje zatem, że intencją ustawodawcy było, aby ocena wiedzy i kwalifikacji aplikantów była jednolita i obiektywna. Obiektywizm i jednolitość kryteriów oceny aplikanta realizowane są w pełnej formie w toku sprawdzianów przeprowadzanych dla wszystkich aplikantów przez te same zespoły egzaminacyjne, stosujące te same, jednolite kryteria oceny. Tylko zatem taka ocena będzie spełniała jednocześnie wszystkie kryteria wymienione w wytycznych upoważnienia ustawowego zawartego w art. 52 pkt 2 ustawy. Natomiast punkty z praktyk przyznaje patron, do którego aplikant został przydzielony w danym wydziale sądu. Liczba punktów z praktyki jest więc ze swej istoty subiektywną oceną patrona na temat wiedzy i kwalifikacji aplikanta, który ocenia wyłącznie aplikanta przydzielonego mu do odbycia praktyki, nie mając w zasadzie porównania z poziomem wykonywania praktyk przez innych aplikantów. Dokonana w ten sposób ocena nie będzie więc miała charakteru oceny jednolitej i obiektywnej. Zobiektywizowaniu tej oceny służy właśnie łączna ocena wszystkich praktyk dokonywana przez patrona koordynatora na podstawie art. 25 ust. 5 ustawy, w sposób wskazany w § 9 ust. 2 rozporządzenia i jest wystawiana przez patrona koordynatora na podstawie ocen uzyskiwanych przez aplikantów ze wszystkich praktyk. Przyjęcie wykładni zaprezentowanej przez odwołującego oznaczałoby natomiast w efekcie, iż o dostępie do aplikacji sędziowskiej lub prokuratorskiej decydują przede wszystkim oceny z praktyk, a nie ze sprawdzianów. Tymczasem to na sprawdzianach weryfikowano, w precyzyjnie określonych warunkach umiejętności aplikantów nabyte w trakcie trwania poprzedniego zjazdu i pogłębione na praktyce lub praktykach. Treść analizowanych przepisów pozwala zatem stwierdzić, że łączna ocena, o której mowa w art. 26 ust. 3 ustawy, powinna obejmować sumę punktów uzyskanych ze sprawdzianów oraz łączną ocenę przebiegu wszystkich praktyk wystawioną przez patrona koordynatora. Przy czym ocena wystawiona przez patrona koordynatora powinna być średnią arytmetyczną ocen ze wszystkich praktyk. Ocena ta w przypadku odwołującego wyniosła [...]. Ze sprawdzianów odwołujący uzyskał natomiast [...] punktów. Suma punktów ze wszystkich sprawdzianów i praktyk, ustalona zgodnie z wykładnią art. 26 ust. 3 ustawy, zaprezentowana w niniejszej decyzji wynosi zatem [...], co stanowiło podstawę umieszczenia odwołującego się na [...] pozycji listy klasyfikacyjnej. Organ zaznaczył jednocześnie, że sposób obliczania sumy punktów warunkującej miejsce na liście klasyfikacyjnej był jednakowy dla każdego aplikanta. W związku z tym, w sprawie A. M jako podstawa faktyczna zaskarżonej decyzji nie wpłynął na wynik sprawy. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. M zarzucił organowi: 1. naruszenie art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury oraz § 9 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej oraz prokuratorskiej poprzez błędną ich wykładnię, polegającą na przyjęciu, że o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej aplikantów decyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta ze wszystkich sprawdzianów i jedna ocena łączna z praktyk w postaci średniej arytmetycznej ocen uzyskanych ze wszystkich praktyk, podczas gdy podstawą ustalenia kolejności na wymienionej liście są punkty uzyskane przez aplikanta ze wszystkich praktyk zsumowane z punktami uzyskanymi przez niego ze sprawdzianów; 2. naruszenie § 7 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej i prokuratorskiej poprzez przeprowadzenie sprawdzianu wiedzy nr VI z zakresu nieobjętego zakresem zajęć i praktyk odbytych w poprzedzającym ten sprawdzian cyklu; 3. naruszenie art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury poprzez nie uchwalenie przez Radę Programową regulaminu działalności szkoleniowej Krajowej Szkoły w zakresie szkolenia wstępnego, podczas gdy wymieniony przepis obliguje Radę Programową do podjęcia takiej uchwały; 4. naruszenie art. 25 ust. 5 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury poprzez dowolne przyjęcie, że łączna ocena przebiegu wszystkich praktyk odbytych przez aplikanta winna stanowić średnią arytmetyczną ocen otrzymanych przez aplikanta ze wszystkich praktyk, podczas gdy obowiązujące przepisy nie dają podstawy do narzucenia patronowi koordynatorowi takiego sposobu ustalenia oceny łącznej. W związku z powyższym wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury w K. z dnia [...] grudnia 2010 r. w całości; 2. zobowiązanie Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury w K. do przedłożenia wskazanych w skardze dokumentów w postaci akt osobowych i "odwołań" aplikantów od ocen ze sprawdzianów wiedzy znajdujących się w jej posiadaniu; 3. przeprowadzenie dowodu z dokumentów stanowiących załączniki do skargi oraz wskazanych w niej dokumentów w postaci akt osobowych i "odwołań" aplikantów od ocen ze sprawdzianów wiedzy, a znajdujących się w posiadaniu Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury w K.; 4. zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż użycie w art. 26 ust. 3 ustawy spójnika "i" wskazuje, że sformułowanie "wszystkich" odnosi się zarówno do praktyk, jak i sprawdzianów. Gdyby bowiem intencją ustawodawcy było przyjęcie jako podstawy ustalenia miejsca na liście łącznej oceny końcowej dokonanej przez patrona koordynatora przepis ten brzmiałby następująco: "O kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej aplikantów decyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta ze wszystkich sprawdzianów i oceny, o której mowa w art. 25 ust. 5 zdanie drugie". W jego ocenie, za przyjęciem sumy ocen ze wszystkich sprawdzianów i wszystkich praktyk jako podstawy ustalenia miejsca aplikanta na liście kwalifikacyjnej przemawia również uzasadnienie projektu wskazanej ustawy, w którym stwierdzono, że "ujmowane w systemie punktowym wyniki uzyskane w trakcie aplikacji ogólnej ze sprawdzianów oraz praktyk decydować będą o miejscu aplikanta na liście kwalifikacyjnej". Przyjęcie odmiennej koncepcji doprowadziłoby w ocenie skarżącego także do naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej oraz prokuratorskiej. Przepis § 9 ust. 2 tego rozporządzenia stanowi bowiem, że punkty uzyskane przez aplikanta w wyniku oceny wszystkich praktyk są sumowane z punktami uzyskanymi ze sprawdzianów. Zgodnie natomiast z zasadami redagowania projektów ustaw i aktów wykonawczych, które uregulowane zostały w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej, treści poszczególnych ustępów paragrafu rozporządzenia nie można odczytywać w oderwaniu od brzmienia danego paragrafu jako całości. Z powyższego wynika, iż podzielony na ustępy paragraf wyraża jedną myśl, zatem ustęp 2 § 9 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 czerwca 2009 r. musi być odnoszony do treści ustępu 1 § 9. Tymczasem ustęp 1 § 9 rozporządzenia stanowi, że " oceny przebiegu praktyk i stażu dokonuje patron w systemie punktowym w skali od 0 do 5 punktów. Do tej oceny dołącza zwięzłe pisemne uzasadnienie. Warunkiem zaliczenia każdej z praktyk i każdego ze staży w przypadku aplikacji sędziowskiej jest uzyskanie co najmniej 2 punktów". W przepisie tym jest zatem mowa o ocenie przebiegu praktyk i stażu dokonywanej przez patrona praktyki, co przy jednoczesnym braku odesłania do art. 25 ust. 5 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury przemawia za rozumieniem wskazanej w ustępie 2 § 9 "oceny wszystkich praktyk" jako sumy wszystkich ocen dokonanych przez patronów poszczególnych praktyk, o których mowa w ustępie 1 paragrafu 9. Zdaniem skarżącego, odmienne stanowisko nie znajduje również oparcia w zasadach logicznego rozumowania. Ocena każdej z praktyk jest bowiem wystawiana przez patrona danej praktyki. W związku z tym logicznym jest, że dokonana właśnie przez patrona danej praktyki ocena będzie najbardziej miarodajna i obiektywna i to ona winna stanowić przesłankę do ustalenia miejsca na liście kwalifikacyjnej i w konsekwencji stwierdzenia, że dana osoba winna kontynuować dalsze kształcenie na aplikacji specjalistycznej. Wskazane przez Dyrektora "ujednolicenie sposobu wystawiania łącznych ocen" w postaci ustalenia oceny łącznej jako średniej arytmetycznej pozbawia natomiast patrona koordynatora jakiejkolwiek swobody w dokonaniu oceny przebiegu praktyk, co należy uznać za rażące naruszenie art. 26 ust. 3 ustawy. Skarżący zaznaczył, iż wyznaczony dla niego patron koordynator w oparciu o treść art. 26 ust. 3 ustawy wystawił mu łączną ocenę z praktyk 5, natomiast po wezwaniu do ponownego wystawienia oceny łącznej w oparciu o szczegółowe wytyczne ustalone przez Dyrektora Szkoły ocena łączna z przebiegu jego praktyk została ustalona przez patrona koordynatora na 4,86(6). Skarżący na poparcie prezentowanego przez siebie stanowiska powołał się na uzasadnienie projektu rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej oraz prokuratorskiej. Podkreślił też, że przepisy tego rozporządzenia w ogóle nie odnoszą się do oceny patrona koordynatora, o której mowa w art. 25 ust. 5 ustawy, co przemawia za uznaniem, że Minister Sprawiedliwości nie traktował "oceny łącznej", o której mowa w tym przepisie jako podstawy ustalenia miejsca aplikanta na liście kwalifikacyjnej. Odnośnie zastosowania wykładni celowościowej i uznania ocen ze sprawdzianów za "ważniejsze" skarżący wskazał natomiast na treść zdania drugiego art. 26 ust. 3 ustawy, zgodnie z którym w przypadku równej liczby punktów uzyskanych przez aplikantów o kolejności (na liście kwalifikacyjnej) decyduje suma punktów uzyskanych ze sprawdzianów. Z powyższego, w jego ocenie wynika, że ustawodawca podzielał przytoczoną przez Ministra Sprawiedliwości argumentację w przedmiocie gradacji ocen ze sprawdzianów i praktyk i dał temu wyraz właśnie w powołanym przepisie. Natomiast opieranie koncepcji "oceny łącznej w postaci średniej arytmetycznej" jako podstawy ustalenia miejsca na liście kwalifikacyjnej na przyznaniu prymatu ocenom ze sprawdzianów jest w ocenie skarżącego zbyt daleko idące, tym bardziej, że żaden z przepisów ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury na to nie wskazuje. Za zupełnie niezrozumiałe uznał natomiast stwierdzenie organu, że zobiektywizowaniu (subiektywnych ocen z poszczególnych praktyk) służy łączna ocena ze wszystkich praktyk dokonywana przez patrona koordynatora na podstawie art. 25 ust. 5 ustawy w sposób wskazany w § 9 ust. 2 rozporządzenia. Skarżący podniósł jednocześnie, iż nie istniały "sporządzone przez komisję kryteria ocen" z poszczególnych sprawdzianów. Kierowana do aplikantów korespondencja e - mailowa wyjaśniała jedynie, że praca pisemna oceniana jest w trzech płaszczyznach: merytorycznej (prawidłowość stosowania przepisów prawa materialnego, procesowego, poprawność ocen i argumentacji), formalnej (prawidłowość struktury orzeczenia i uzasadnienia) i językowej (styl i gramatyka) w skali od 0-5 z tym, że 3 punkty przypadają na aspekt merytoryczny, 1 na formalny i 1 na warstwę językową. W jego ocenie, sposób oceniania, wyniki uzyskiwane przez aplikantów oraz pisemne uzasadnienia wystawionych ocen jednoznacznie wskazują, że prace sporządzane w ramach sprawdzianów wiedzy były oceniane w oparciu o niejednolite kryteria lub przy całkowitym ich braku. Sprawdzanie i ocenianie sporządzanych przez aplikantów w ramach sprawdzianów wiedzy prac polegało na rozdzieleniu ich pomiędzy poszczególnych członków komisji, co oznacza, że każdy z członków komisji podczas oceniania pracy danego aplikanta miał styczność tylko z częścią innych prac, w związku z czym, podobnie jak patroni praktyk, nie zapoznawał się z efektami pracy wszystkich aplikantów. Wprawdzie pod uzasadnieniami ocen większości kolejnych sprawdzianów podpisywali się wszyscy członkowie komisji, jednakże sposób oceniania oraz uzasadnienia ocen poszczególnych aplikantów nie pozwalają na uznanie, że prace te sprawdzane były w oparciu o jednolite kryteria. Skarżący przytoczył przykłady dla wykazania różnic w kryteriach oceniania prac przez poszczególnych członków komisji. Odnośnie naruszenia § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 czerwca 2009 r. skarżący wskazał, iż zgodnie z treścią tego przepisu po każdym cyklu zajęć i praktyk przeprowadza się sprawdzian wiedzy z zakresu tych zajęć i praktyk, przy czym sprawdzian obejmuje temat zajęć i praktyk. Z wykazu odbytych przez niego praktyk wynika natomiast, że praktyki nr 7 - 9, stanowiące jeden blok praktyk obejmowały sprawy: gospodarcze, rodzinne oraz z zakresu prawo pracy, taka też była tematyka zajęć, które odbyły się przed wymienionym blokiem praktyk. Ten sam zakres tematyki sprawdzianu wskazano też w skierowanych do aplikantów tzw. "założeniach do VI sprawdzianu wiedzy". Tymczasem przedmiotem sprawdzianu było sporządzenie wyroku z uzasadnieniem w sprawie o ustalenie wstąpienia w stosunek najmu. Nie budzi zatem wątpliwości fakt, że przedmiot sprawdzianu w żaden sposób nie był związany z postępowaniem w sprawach gospodarczych, prawem pracy czy szeroko rozumianym "prawem rodzinnym", nie był też zgodny z założeniami do VI sprawdzianu wiedzy, które skierowano do aplikantów. Powyższe prowadzi do uznania, że doszło do naruszenia § 7 ust. 1 ww. rozporządzenia. Skarżący podniósł ponadto, iż zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy, Rada Programowa winna uchwalić regulamin działalności szkoleniowej Krajowej Szkoły. Według jego wiedzy do dnia dzisiejszego wymieniony organ Szkoły nie podjął uchwały w sprawie regulaminu działalności szkoleniowej Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury w zakresie szkolenia wstępnego. Brak takiego aktu powoduje zaś, że wiele istotnych kwestii odnośnie przebiegu aplikacji ogólnej, w szczególności sposobu oceniania, pozostało nieregulowanych. Dyrekcja Szkoły podjęła np. kontrowersyjną decyzję odnośnie ustalenia, która ocena ze sprawdzianu winna być brana pod uwagę przy ustalaniu miejsca aplikanta na liście klasyfikacyjnej w sytuacji, gdy aplikant przystępował do tzw. "sprawdzianu poprawkowego". Według wiedzy skarżącego przyjęto, że istotna z punktu widzenia art. 26 ust. 3 ustawy będzie jedynie ocena druga, uzyskana właśnie ze sprawdzianu poprawkowego. Tymczasem z treści § 8 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 czerwca 2009 r. wynika jedynie, że do sprawdzianu "poprawkowego" należy stosować skalę ocen od 0 do 5 punktów. Brak jest natomiast wskazania, która ocena winna stanowić podstawę do ustalenia miejsca aplikanta na liście kwalifikacyjnej. Rozwiązanie przyjęte przez Szkołę w ocenie skarżącego jest rażąco niesprawiedliwie, bowiem w sposób nieuzasadniony premiuje aplikantów, którzy nie zaliczyli sprawdzianu w pierwszym terminie, a następnie dysponowali znaczną ilością czasu na należyte przygotowanie się do sprawdzianu poprawkowego. W jego ocenie, uchybienie polegające na nie uchwaleniu przez Radę Programową stosownego regulaminu mogło mieć wpływ na kolejność miejsc na liście klasyfikacyjnej, a tym samym na wynik postępowania dotyczącego skarżącego. Z ostrożności procesowej skarżący podniósł ponadto, że gdyby nawet przyjąć, że ocena łączna, o której mowa w art. 25 ust. 5 ustawy, winna być podstawą ustalenia miejsca aplikanta na liście klasyfikacyjnej, to brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że ocena ta winna być wystawiana jako "średnia arytmetyczna". W jego ocenie, użyte w art. 25 ust. 5 zdanie drugie ustawy sformułowanie "łączną oceną przebiegu wszystkich praktyk" wyklucza ustalenie jej jako średniej arytmetycznej ocen cząstkowych, wystawionych za poszczególne praktyki. Przyjęcie przez Dyrektora Szkoły, iż "ocena łączna" musi być średnią arytmetyczną nie znajduje zatem żadnego oparcia w obowiązujących przepisach. Jak natomiast wskazuje się w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego (por. orzeczenie z dnia 28 maja 1986 r., U 5/86) i Sądu Najwyższego (por. wyr. z dnia 22 października 1992 r., III ARN 50/92, OSNCP 1993, nr 10, poz. 181) w drodze wykładni nie można uzupełniać ustawodawcy, a podstawy do ustalenia praw i obowiązków powinny wprost wynikać z ustawy. Skarżący zaznaczył jednocześnie, że o takim sposobie ustalenia liczby punktów z praktyk decydujących o miejscu na liście klasyfikacyjnej (jedna ocena w postaci "średniej arytmetycznej" ocen ze wszystkich praktyk) poinformowano aplikantów drogą e - mailową dopiero w dniu 9 listopada 2010 r., a zatem na trzy tygodnie przed zakończeniem aplikacji ogólnej i niemal rok od jej rozpoczęcia. Takie działanie, polegające na ustaleniu zasad rekrutacji na aplikacje specjalistyczne tuż przed zakończeniem aplikacji ogólnej, stanowi rażące naruszenie art. 8 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Skarżący podkreślił też, że wielokrotnie zgłaszano Dyrekcji Szkoły problem nieobiektywnego, czy chwilami wręcz dowolnego oceniania prac będących przedmiotem sprawdzianów, jednakże ani Dyrektor Szkoły, ani sprawujący nadzór nad przebiegiem aplikacji Minister Sprawiedliwości nie podejmowali żadnych działań mających na celu usunięcie wyżej opisanych nieprawidłowości. Nie istnieją natomiast żadne podstawy, by skutkami zaniedbań wymienionych organów obciążać skarżącego. Minister Sprawiedliwości w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi, organ podkreślił, iż zgodnie z założeniami do Sprawdzianu nr VI przygotowanymi przez komisję egzaminacyjną, obejmował on swym zakresem tematycznym sporządzenie wyroku z uzasadnieniem w postępowaniu cywilnym. Sporządzenie wyroku wraz z uzasadnieniem w sprawie o ustalenie istnienia stosunku prawnego lub prawa mieści się zatem w kategorii spraw rozstrzyganych w postępowaniu cywilnym. Zagadnienia dotyczące postępowania w sprawach cywilnych były też przedmiotem zarówno zajęć teoretycznych, jak i praktyk przewidzianych planem aplikacji, poprzedzających przedmiotowy sprawdzian, w związku z czym zarzut naruszenia przepisu § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 czerwca 2009 r. nie można uznać za zasadny. Ponownie też zaznaczył, że nie posiada uprawnień do merytorycznego podważenia ocen ze sprawdzianów wystawionych przez komisję egzaminacyjną. Podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy organ uznał natomiast za całkowicie chybiony podkreślając, iż regulamin działalności szkoleniowej, o którym mowa w tym przepisie dotyczy szkolenia ustawicznego sędziów, prokuratorów oraz pracowników sądów i prokuratur, a nie szkolenia wstępnego. Na rozprawie w dniu 30 maja 2011 r. Sąd oddalił wnioski dowodowe zgłoszone przez skarżącego w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga A. M nie zasługuje na uwzględnienie. Zasady odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej i prokuratorskiej reguluje ustawa z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. Nr 26, poz. 157 ze zm.), zwana dalej ustawą, oraz rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej oraz prokuratorskiej (Dz. U. Nr 107, poz. 895). Ustawa z 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury wprowadziła nowy sposób przeprowadzenia naboru na aplikację sądową i prokuratorską. W miejsce zdecentralizowanego modelu przyjęć na aplikację prowadzonego oddzielnie dla prokuratur i sądów, przez 36 ośrodków szkolenia aplikantów sądowych i prokuratorskich, ustawa buduje zcentralizowany model aplikacji. Aplikacja ta przez pierwsze 12 miesięcy ma charakter ogólny, wspólny dla kandydatów na aplikantów prokuratorskich i sądowych. Kolejny etap stanowią aplikacje specjalistyczne: sędziowska i prokuratorska. W tym modelu aplikację prowadzi jeden wyspecjalizowany podmiot, jakim jest Krajowa Szkoła Sądownictwa i Prokuratury. Nowy model aplikacji ma służyć temu, aby z jednej strony lepiej przygotować przyszłych sędziów i prokuratorów do potrzeb współczesnego wymiaru sprawiedliwości, a z drugiej obniżyć koszty prowadzenia aplikacji (uzasadnienie do projektu ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, strona 1 i 2, opublikowane na www.ms.gov.pl). W myśl art. 16 ust. 2 ww. ustawy, Minister Sprawiedliwości zarządza, w zależności od potrzeb kadrowych sądów i prokuratury, nabór na aplikację ogólną, sędziowską oraz prokuratorską i jednocześnie wyznacza limity miejsc na te aplikacje. Aplikacja ogólna trwa 12 miesięcy (art. 25 ust. 1 ustawy), a warunkiem jej ukończenia jest uzyskanie pozytywnych ocen ze wszystkich sprawdzianów i praktyk objętych programem aplikacji (art. 26 ust. 1 ustawy). W trakcie aplikacji ogólnej aplikanci odbywają zajęcia w Krajowej Szkole oraz praktyki zgodnie z programem aplikacji (art. 25 ust. 3 ustawy). Na czas odbywania przez aplikanta praktyk, zgodnie z programem aplikacji ogólnej; jak stanowi art. 25 ust. 5 ustawy, Dyrektor Krajowej Szkoły, w uzgodnieniu z patronem koordynatorem, wyznacza aplikantowi patrona każdej z praktyk, który zapoznaje aplikanta z czynnościami należącymi do zakresu jego obowiązków w trakcie praktyki i niezwłocznie po jej zakończeniu przedstawia patronowi koordynatorowi pisemną opinię wraz z oceną przebiegu praktyki. W oparciu o te opinie i oceny patron koordynator sporządza końcową opinię wraz z łączną oceną przebiegu wszystkich praktyk, które odbył aplikant. Z kolei w myśl § 7 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, po każdym cyklu zajęć i praktyk przeprowadza się sprawdzian wiedzy z zakresu tych zajęć i praktyk (ust. 1). Sprawdzian przeprowadza trzyosobowa komisja powołana przez Dyrektora Krajowej Szkoły spośród jej wykładowców biorących udział w szkoleniu aplikantów (ust. 2). Komisja opracowuje szczegółowy zakres tematyczny, a także metody i formy przeprowadzenia oraz oceny każdego sprawdzianu (ust. 3). Oceny sprawdzianu są formułowane w systemie punktowym od 0 do 5 punktów. Warunkiem zaliczenia sprawdzianu jest uzyskanie co najmniej 2 punktów (ust. 4). Zgodnie natomiast z § 9 ust. 1 rozporządzenia, oceny praktyk dokonuje patron w systemie punktowym w skali od 0 do 5 punktów, a punkty uzyskane przez aplikanta w wyniku ocen wszystkich praktyk są sumowane z punktami uzyskanymi ze sprawdzianów (§ 9 ust. 2). Dyrektor Krajowej Szkoły, stosownie do przepisu art. 26 ust. 2 ustawy, w terminie 14 dni od dnia zakończenia aplikacji ogólnej, ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej listę klasyfikacyjną aplikantów. Lista zawiera imiona, nazwiska aplikantów, z podaniem liczby punktów uzyskanych przez każdego aplikanta w trakcie aplikacji ogólnej oraz liczby porządkowej wskazującej jego miejsce na liście. W ust. 3 powyższego artykułu postanowiono, że o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej aplikantów decyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta ze wszystkich sprawdzianów i praktyk w czasie aplikacji ogólnej. Na tej podstawie Dyrektor Krajowej Szkoły, zgodnie z art. 29 ust. 2 ustawy, wydaje decyzję w sprawie przyjęcia na aplikację sędziowską albo prokuratorską według kolejności umieszczenia kandydata na liście klasyfikacyjnej aplikantów, o której mowa w art. 26 ust. 2, do miejsca wyczerpania limitu przyjęć na te aplikacje. Zasadnicza istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do sposobu ustalenia liczby punktów, jakie uzyskuje aplikant po zakończeniu aplikacji ogólnej, determinującej określenie jego miejsca na liście klasyfikacyjnej. Przepis art. 26 ust. 3 ustawy stanowi, że o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej aplikantów decyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta ze wszystkich sprawdzianów i praktyk w czasie aplikacji ogólnej. Jak trafnie zauważył Minister Sprawiedliwości, dokonując wykładni art. 26 ust. 3 ustawy, nie można pomijać treści jej art. 25 ust. 5, który posługuje się pojęciem "łącznej oceny przebiegu wszystkich praktyk, które odbył aplikant". Zgodnie z treścią powyższego przepisu w oparciu o opinie i oceny wystawione przez patronów poszczególnych praktyk patron koordynator sporządza końcową opinię wraz z łączną oceną przebiegu wszystkich praktyk. W ocenie Sądu, należy zgodzić się z organem, że literalna wykładnia art. 26 ust. 3 w powiązaniu z art. 25 ust. 5 ustawy prowadzi do wniosku, że o miejscu na liście klasyfikacyjnej decyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta ze wszystkich sprawdzianów oraz jednej oceny łącznej z praktyk (wystawionej przez patrona koordynatora). Za takim sposobem rozumieniem art. 26 ust. 3 ustawy przemawia zdaniem Sądu także treść przepisu § 9 ust. 2 rozporządzenia, który stanowi, że punkty uzyskane przez aplikanta w wyniku oceny wszystkich praktyk (a zatem punkty uzyskane w wyniku oceny łącznej wystawionej przez patrona koordynatora) są sumowane z punktami uzyskanymi ze sprawdzianów. Przepis art. 26 ust. 3 ustawy, zgodnie z jego literalną wykładnią, winien być zatem rozumiany w ten sposób, że o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej aplikantów decyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta ze wszystkich sprawdzianów (tyle ocen ile sprawdzianów) i jednej oceny łącznej z praktyk wystawionej przez patrona koordynatora. Zasadne, zdaniem Sądu, jest stanowisko organu, iż za takim sposobem ustalania miejsca aplikanta na liście klasyfikacyjnej przemawia również wykładnia celowościowa przepisów ustawy. Zgodnie bowiem z art. 52 pkt 2 ustawy, stanowiącym upoważnienie ustawowe dla Ministra Sprawiedliwości do określenia w drodze rozporządzenia m. in. sposobu ustalania systemu punktowego oceny zaliczania sprawdzianów i ich poprawek, praktyk i stażu objętych programem poszczególnych aplikacji, winien mieć on na względzie konieczność jednolitej i obiektywnej oceny wiedzy i kwalifikacji aplikantów. Taką jednolitość i obiektywizm zapewniają najpełniej sprawdziany przeprowadzone dla wszystkich aplikantów przez te same zespoły egzaminacyjne, stosujące te same jednolite kryteria oceny. Nie bez znaczenia jest ponadto okoliczność, iż sprawdzian stanowi formę całościowej weryfikacji wiedzy, obejmującą zarówno wiedzę uzyskaną podczas zajęć teoretycznych, jak i umiejętności jej stosowania nabyte w toku praktyk, co wynika z treści § 7 ust. 1 powołanego rozporządzenia. Ponadto zgodnie z art. 26 ust. 3 zd. 2, w przypadku równej liczby punktów uzyskanych przez aplikantów o kolejności decyduje suma punktów uzyskanych ze sprawdzianów, co oznacza nadanie przez ustawodawcę prymatu ocenom ze sprawdzianów, a nie praktyk. Konsekwencją przyjęcia, iż o miejscu aplikanta na liście klasyfikacyjnej decyduje suma punktów uzyskanych ze wszystkich sprawdzianów i jednej oceny łącznej z przebiegu wszystkich praktyk, było określenie sposobu ustalenia owej "łącznej oceny" z praktyk. Zdaniem Sądu przyjęcie, iż ową "łączną ocenę" ustala się jako średnią arytmetyczną ocen ze wszystkich praktyk jest ze wszech miar zasadne, bowiem taki sposób wystawienia oceny łącznej z praktyk jest najbardziej miarodajny, obiektywny i sprawiedliwy dla wszystkich aplikantów, a nadto mieści się w skali punktowej określonej w § 9 ust. 1 rozporządzenia. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących zasad oceniania poszczególnych sprawdzianów należy zgodzić się z organem, że Minister Sprawiedliwości nie może merytorycznie oceniać sposobu dokonywania ocen poszczególnych sprawdzianów przez Komisję powołaną zgodnie z § 7 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia. Zarówno ustawa, jak i rozporządzenie, nie zawierają bowiem regulacji, która przewidywałaby tryb odwoławczy od ocen wystawionych przez komisje przeprowadzające sprawdziany wiedzy. Ocena sprawdzianu pod względem merytorycznym należy do wyłącznej kompetencji komisji. Co prawda w myśl art. 16 ust. 1 ustawy, Minister Sprawiedliwości sprawuje nadzór merytoryczny nad aplikacjami: ogólną, sędziowską i prokuratorską, lecz nie oznacza to w ocenie Sądu, że może on ingerować w kompetencje komisji w zakresie oceniania poszczególnych sprawdzianów. Jego rola sprowadza się jedynie do kontroli formalnej polegającej przykładowo na sprawdzeniu, czy wystawione oceny mieszczą się w przewidywanej skali i czy zostały one uzasadnione. W postępowaniu związanym z naborem na aplikację prokuratorską możliwość wniesienia odwołania została przewidziana jedynie od decyzji Dyrektora Krajowej Szkoły. Ze względu na przyjęty w ustawie sposób uregulowania trybu odwoławczego do kompetencji Dyrektora Krajowej Szkoły należy dokonanie ostatecznego ustalenia miejsca aplikanta na liście klasyfikacyjnej. Ustalenie liczby punktów uzyskanych przez kandydata ze sprawdzianów i praktyk pozostaje w sferze ustaleń faktycznych organu podejmującego decyzję o przyjęciu na aplikację specjalistyczną. Z tej przyczyny organ I instancji ma obowiązek odniesienia się do liczby punktów uzyskanych ze sprawdzianów i praktyk, zaś organ odwoławczy winien ustalić, czy liczba ta została ustalona prawidłowo. W toku postępowania odwoławczego mogą być zatem poprawiane błędy rachunkowe oraz weryfikowana zgodność formalna ocen wystawionych przez komisję, o której mowa w rozporządzeniu oraz ocen wystawionych przez patronów i patrona koordynatora. Minister Sprawiedliwości kontroluje także błędy w decyzji Dyrektora Krajowej Szkoły, np. w kwestii błędnego ustalenia, że kandydat nie zostaje przyjęty na aplikację sędziowską lub prokuratorską, mimo wysokiej pozycji na liście klasyfikacyjnej, ale nie ma, podobnie jak Dyrektor Krajowej Szkoły, uprawnień do merytorycznego podważenia ocen ze sprawdzianów wystawionych przez komisję. Odnośnie zarzutów skargi dotyczących przeprowadzenia sprawdzianu wiedzy nr VI z zakresu nieobjętego zakresem zajęć i praktyk odbytych w poprzedzającym ten sprawdzian cyklu należy podkreślić, iż sprawdzian ten został przeprowadzony w dniu [...] lipca 2010 r., a jego przedmiotem zgodnie z założeniami przyjętymi przez komisję miało być opracowanie wyroku z uzasadnieniem w postępowaniu cywilnym. Jak słusznie zauważył organ sporządzenie wyroku wraz z uzasadnieniem w sprawie o ustalenie istnienia stosunku prawnego lub prawa mieści się w kategorii spraw rozstrzyganych w postępowaniu cywilnym. Zagadnienia dotyczące postępowania w sprawach cywilnych były natomiast przedmiotem zarówno prowadzonych wcześniej zajęć teoretycznych, jak i praktyk odbytych przez skarżącego w okresie poprzedzających przedmiotowy sprawdzian (skarżący na przełomie miesięcy [...] 2010 r. odbywał praktykę w[...]. Nieuzasadnione w ocenie Sądu są także zarzuty dotyczące zasad oceniania sprawdzianów poprawkowych. Zgodnie z przepisem § 8 ust. 3 rozporządzenia, do sprawdzianu poprawkowego stosuje się taki sam system oceniania, jak do sprawdzianu zdawanego przez aplikanta w pierwszym wyznaczonym terminie. Oznacza to, że oceny ze sprawdzianu poprawkowego są formułowane także w systemie punktowym w skali od 0 do 5 punktów, a warunkiem zaliczenia sprawdzianu jest uzyskanie co najmniej 2 punktów. Ocena uzyskana przez aplikanta ze sprawdzianu przeprowadzonego w terminie poprawkowym stanowi tym samym jedyną ocenę z tego sprawdzianu, która jest oceną relewantną dla określenia liczby punktów uzyskanych z tego sprawdzianu. Nie znajduje też uzasadnienia podniesiony w skardze zarzut dotyczący naruszenia art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy poprzez nieuchwalenie przez Radę Programową regulaminu działalności szkoleniowej Krajowej Szkoły w zakresie szkolenia wstępnego. Jak słusznie zauważył organ, z przepisu powyższego nie wynika, wbrew temu co twierdzi skarżący, obowiązek uchwalenia przez Radę regulaminu działalności szkoleniowej Krajowej Szkoły w zakresie szkolenia wstępnego na aplikacji. Zadania Rady Programowej, które związane są bezpośrednio z prowadzeniem przez Krajową Szkołę aplikacji ogólnej, sędziowskiej i prokuratorskiej określone zostały w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy. Odnośnie natomiast przedłożonej przez skarżącego na rozprawie uchwały Rady Programowej Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. w sprawie interpretacji art. 26 ust. 3 ustawy, należy podkreślić, iż uchwała ta nie jest aktem normatywnym wiążącym Dyrektora Szkoły, jest tylko opinią Rady. Dyrektor Krajowej Szkoły oraz Minister Sprawiedliwości mają natomiast obowiązek stosować się do obowiązujących przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.