II SA/Wa 608/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung Sławomir Antoniuk (spr.) Protokolant asystent sędziego Bartosz Piwoński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi R.W. na decyzję Szefa Służby Celnej z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stopień służbowy aspiranta celnego w korpusie aspirantów Służby Celnej - oddala skargę - Szef Służby Celnej decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] listopada 2009 r. – akt mianowania R. W. na stopień służbowy aspiranta celnego w korpusie aspirantów Służby Celnej, w zakresie określenia korpusu. W uzasadnieniu powyższej decyzji Szef Służby Celnej podniósł, iż w dniu [...] listopada 2009 r. Dyrektor Izby Celnej w [...], działając na podstawie art. 223 ust. 1 i 4 oraz art. 115 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 323), mianował R. W. z dniem 30 listopada 2009 r. na stopień służbowy aspiranta celnego w korpusie aspirantów Służby Celnej. Wymieniony funkcjonariusz w dniu 18 stycznia 2010 r. skierował do Sądu Rejonowego pozew przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej w [...] żądając zmiany ww. aktu mianowania poprzez zmianę stopnia służbowego z aspiranta celnego w korpusie aspirantów Służby Celnej na stopień podkomisarza celnego w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej. Sąd Rejonowy w [...] postanowieniem z dnia 11 marca 2010 r. sygn. akt [...] stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę o zmianę aktu mianowania do rozpoznania Dyrektorowi Izby Celnej w [...] jako właściwemu rzeczowo. Szef Służby Celnej wszczął postępowanie odwoławcze i decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżony akt mianowania w zakresie określenia korpusu, albowiem tylko w tej części akt mianowania stanowi decyzję administracyjną. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż obowiązek nadania nowego stopnia służbowego funkcjonariuszom Służby Celnej w terminie do dnia 30 listopada 2009 r. wynikał z przepisu art. 223 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej. Regulacja ta była wyrazem wpływu nowej ustawy o Służbie Celnej w zakresie stopnia służbowego na stosunek służbowy funkcjonariusza celnego, powstały pod rządami dotychczasowej ustawy. Mechanizm przypisywania funkcjonariuszom stopni w poszczególnych korpusach, uregulowany został w art. 223 ust. 2 - 6 ustawy. W świetle ww. przepisów zadaniem organu było umieścić danego funkcjonariusza w odpowiednim korpusie, precyzyjnie wskazanym w ustawie, w zależności od dotychczasowego stopnia lub zajmowanego stanowiska, bądź pełnionych obowiązków. Skarżący w odwołaniu z dnia 18 stycznia 2010 r. domagał się mianowania na stopień podkomisarza celnego w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej na podstawie art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy. Zgodnie z treścią powołanego przepisu, funkcjonariuszowi celnemu, który przed dniem wejścia w życie ustawy zajmował stanowisko, które wiązało się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników, bądź pełnił obowiązki na tym stanowisku oraz pełnił służbę w służbie stałej w stopniu innym niż wymieniony w pkt 1 i w ust. 2 ustawy - określa się stopień w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej. Badając zasadność mianowania R. W. na stopień w korpusie aspirantów Służby Celnej Szef Służby Celnej doszedł do przekonania, że w jego przypadku przepis art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy nie mógł mieć zastosowania. Powołany przepis dotyczy bowiem funkcjonariusza, który spełniał wskazane w nim wymogi w okresie bezpośrednio poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, tj. dzień 31 października 2009 r. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika zaś jednoznacznie, że w dacie tej R. W. zajmował stanowisko inspektora celnego i posiadał stopień służbowy młodszego aspiranta celnego. Wobec powyższego obowiązkiem Dyrektora Izby Celnej w [...] było mianowanie odwołującego na określony stopień w korpusie aspirantów Służby Celnej - zgodnie z dyspozycją art. 223 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej. Argumentem przemawiającym za zasadnością określenia odwołującemu stopnia w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej nie mogła być, podnoszona przez stronę okoliczność, że od 2006 r. pełni on w Referacie Grupa Mobilna w [...] obowiązki "nieetatowego kierownika zmiany". Organ zwrócił uwagę, że takiej kategorii stanowisk kierowniczych nie przewidywały przepisy poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (nie przewidują również przepisy obecnie obowiązującego aktu prawnego). Zgodnie z zapisem art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej, wyższymi stanowiskami kierowniczymi w jednostkach organizacyjnych Służby Celnej były stanowiska: Szefa Służby Celnej, zastępcy Szefa Służby Celnej, dyrektora izby celnej, zastępcy dyrektora izby celnej, naczelnika urzędu celnego oraz zastępcy naczelnika urzędu celnego, z kolei w ust. 13 ustawy przewidziano, że stanowiska, które wiążą się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników, w szczególności stanowiska: kierownika zmiany, referatu, oddziału oraz naczelnika wydziału w izbie celnej są stanowiskami kierowniczymi w jednostkach organizacyjnych Służby Celnej. Z akt osobowych R. W. wynika, iż w okresie bezpośrednio poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy o Służbie Celnej z dnia 27 sierpnia 2009 r., zajmował on stanowisko inspektora celnego, pełniąc służbę w stopniu młodszego aspiranta celnego. Stanowisko inspektora celnego nie zostało natomiast zaliczone do kategorii stanowisk kierowniczych, również posiadany przez odwołującego stopień służbowy młodszego aspiranta celnego, nie upoważniał do określenia mu stopnia w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej. Wobec powyższego obowiązkiem Dyrektora Izby Celnej w [...] było mianowanie wymienionego funkcjonariusza na stopień w korpusie aspirantów Służby Celnej. Szef Służby Celnej podkreślił, iż organy nie kwestionują faktu zajmowania w przeszłości przez skarżącego stanowiska związanego z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników. Z akt osobowych R. W. wynika bowiem, iż zajmował on stanowisko kierownika referatu. Został jednak z niego odwołany z dniem 31 lipca 2005 r. Z kolei przepis art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej mianowanie na stopień w ww. korpusie uzależnia od zajmowania, bezpośrednio przed dniem wejścia w życie ustawy, stanowiska związanego z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników lub pełnienia obowiązków na tym stanowisku. Mając na uwadze, że we wskazanym okresie skarżący zajmował stanowisko inspektora celnego i posiadał stopień młodszego aspiranta celnego, przepis art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy nie mógł mieć zastosowania. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji wskazał na niezasadność argumentacji skarżącego, iż użyty w przepisie art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy zwrot "przed dniem wejścia w życie ustawy" powinien być rozumiany, jako dowolny okres poprzedzający jej wejście w życie. Przepis art. 223 ustawy umiejscowiony został w rozdziale 14 zatytułowanym "Przepisy przejściowe". Umiejscowienie ww. przepisu w tym, a nie innym rozdziale oznacza, że jest to przepis regulujący wyłącznie takie sytuacje, które mogą pojawiać się na tle wprowadzania w życie nowych uregulowań. Powyższe znajduje potwierdzenie w zasadach techniki prawodawczej. Zgodnie bowiem z § 30 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", w przepisach przejściowych reguluje się wpływ nowej ustawy na stosunki powstałe pod działaniem ustawy albo ustaw dotychczasowych. Skoro zatem przepis art. 223 został zamieszczony w przepisach przejściowych, a w analizowanej ustawie wprowadzono nowy katalog stopni służbowych o częściowo zmienionej nomenklaturze i ich gradację, oznacza to, iż ustawodawca tym przepisem dostosował stan zastany do gradacji stopni służbowych wprowadzonych nową ustawą o Służbie Celnej. Nie chodziło bowiem w tym przypadku o odniesienie się do sytuacji mającej miejsce kilka lat wcześniej, gdyż oznaczałoby to niedostosowanie, czy transponowanie stopni na zasadzie równoważności, lecz w istocie awansowanie. Tymczasem mianowanie na stopień służbowy na podstawie art. 223 generalnie miało na celu mianowanie na stopień odpowiadający dotychczasowej pozycji w hierarchii katalogu stopni służbowych, a tylko w ściśle określonych przypadkach, wskazanych w art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy, stanowiło awans. Na takie rozumienie wyrażenia "przed dniem wejścia w życie ustawy" wskazuje również wykładnia językowa. Gdyby bowiem uznać, iż przepis art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej, odnosi się do stanu istniejącego w dowolnym czasie przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, a nie wyłącznie do stanu bezpośrednio poprzedzającego ten dzień, doszłoby do wypaczenia sensu tej regulacji i prowadziłoby do rozwiązań, które nie dają się pogodzić z zasadami logiki, zważywszy, że jedną z zasad wykładni prawa jest założenie racjonalności prawodawcy. Decyzja Szefa Służby Celnej z dnia [...] stycznia 2011 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez R. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której strona wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji, 2) zobowiązanie Szefa Służby Celnej do wydania decyzji mianowania skarżącego na stopień służbowy co najmniej podkomisarza celnego w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej, 3) wypłacenia zaległego uposażenia wynikającego z niewłaściwego przyporządkowania stopnia służbowego wraz z ustawowymi odsetkami. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, m.in., iż organ Służby Celnej, powołując się na art. 223 ust. 1 i 4 ustawy o Służbie Celnej, a pomijając art. 223 ust. 3 pkt 2 oraz ust. 7 tej ustawy, popełnił błąd skutkujący nieprzypisaniem zainteresowanego do właściwego korpusu, tj. korpusu oficerów młodszych z nadaniem co najmniej stopnia podkomisarza celnego. Dokonując wykładni językowej przepisu art. 223 ust. 3 pkt 2 powołanej ustawy należy dojść do wniosku, iż ustawodawca nie wprowadził wymogu, aby funkcjonariusz publiczny pełnił służbę w określonym stopniu lub na określonym stanowisku kierowniczym w dniu wejścia w życie ustawy, tj. 31 października 2009 r. Wynika to z dosłownego brzmienia analizowanej regulacji, która pozwała na wyinterpretowanie z niej jednoznacznej normy prawnej. Powyższe implikuje zaś wniosek, iż wystarczające jest, dla spełnienia warunku wskazanego w art. 223 ust. 2 ustawy o Służbie Celnej z 2009 r., aby skarżący pełnił służbę w określonym stopniu. Jeżeli ustawodawca chciałby, aby z mocy nowej ustawy określone skutki prawne wynikały ze stanu faktycznego istniejącego w dniu wejścia w życie tejże ustawy, wprost wskazałby na taką datę. Ponadto akt miniowania z dnia [...] listopada 2009 r. wydany został z rażącym naruszeniem przepisów prawa, w tym zasady praworządności wyrażonej w art. 6 k.p.a. oraz bezpośrednio w art. 7 Konstytucji RP, poprzez nieuwzględnienie przepisu prawa powszechnie obowiązującego (art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie celnej) i rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o interpretacje Szefa Służby Celnej zawarte w pismach okólnikowych. Szef Służby Celnej przekroczył swoje uprawnienia, albowiem w pismach z dnia 31 października 2009 r. oraz z dnia 2 listopada 2009 r., skierował do Dyrektorów Izb Celnych wiążące instrukcje określające pozaustawowe kryteria mianowań funkcjonariuszy celnych. Ponadto w piśmie z dnia 28 października 2009 r. Szef Służby Celnej nakazał wszystkim Dyrektorom Izb Celnych stosowanie przepisu art. 223 ust. 3 ustawy o Służbie Celnej, w ten sposób, że "przepis dotyczy funkcjonariusza, który w momencie utraty mocy ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej, m.in. zajmował stanowisko, które wiązało się z podporządkowaniem służbowym. Jedynie funkcjonariuszowi spełniającemu ww. wymóg może być określony stopień w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej.". Tymczasem, zgodnie z art. 223 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej w zw. z art. 6 k.p.a., decyzja w przedmiocie mianowania poszczególnych funkcjonariuszy powinna być wydana przez niezależny organ administracji publicznej, działający wyłącznie na podstawie przepisów prawa. Związanie tego organu poleceniem służbowym było wykluczone, jako działanie contra legem. W odpowiedzi na skargę Szef Służby Celnej wniósł o jej oddalenie oraz nie podzielając zarzutów skarżącego podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Skarżący w piśmie procesowym z dnia 2 marca 2011 r. wniósł dodatkowo o uchylenie decyzji organu I instancji na podstawie art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. W przypadku uwzględnienia skargi, zgodnie z art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Sąd orzeka wyłącznie kasacyjnie. Oznacza to, że nie jest możliwe uwzględnienie wniosku strony zawartego w skardze, dotyczącego wydania orzeczenia o wypłacie różnicy wysokości uposażenia wynikającego z przyznania skarżącemu niższego stopnia służbowego w korpusie Służby Celnej wraz z ustawowymi odsetkami za zwłokę w wypłacie świadczenia, Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga R. W. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Szefa Służby Celnej oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mającym wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. W sprawie niniejszej kwestią sporną jest wykładnia przepisu art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323). Przepis ten stanowi, że funkcjonariuszowi celnemu, który przed dniem wejścia w życie ustawy zajmował stanowisko, które wiązało się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników, bądź pełnił obowiązki na tym stanowisku oraz pełnił służbę w służbie stałej w stopniu innym niż wymieniony w pkt 1 i w ust. 2 określa się stopień w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej. Skarżący, powołując się na treść powyższego przepisu wskazywał, że do 31 lipca 2005 r. zajmował stanowisko kierownika referatu i po odwołaniu z tego stanowiska pełnił obowiązki "nieetatowego kierownika zmiany" w Referacie Grupa Mobilna w [...]. Z też względu powinien on zostać mianowany na stopień w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej. W ocenie Sądu należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, że dla wykładni użytego w art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej pojęcia "zajmował stanowisko, które wiązało się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników, bądź pełnił obowiązki na tym stanowisku" należy odwołać się do przepisów ustawy wcześniejszej z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej. Ustawodawca w ustawie z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej tylko w jednym przypadku, a mianowicie w art. 17 ust. 13, posłużył się pojęciem "stanowisk, które wiążą się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników". Przepis art. 17 ust. 13 ww. ustawy stanowił, że stanowiska, które wiążą się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników, w szczególności stanowiska: kierownika zmiany, referatu, oddziału oraz naczelnika wydziału w izbie celnej, są stanowiskami kierowniczymi w jednostkach organizacyjnych Służby Celnej. Przepis ust. 14 art. 17 stanowił z kolei, że do obsadzania i zwalniania stanowisk, o których mowa w ust. 13, stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące powoływania i odwoływania zastępcy naczelnika urzędu celnego. Oznacza to, że organem właściwym do powoływania na stanowiska, które wiązały się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników i odwoływania z tych stanowisk był dyrektor izby celnej, działający na wniosek naczelnika urzędu celnego (art. 17 ust. 12 ww. ustawy). W świetle powyższych regulacji prawnych nie można zgodzić się ze skarżącym, iż w dniu wejścia w życie nowej ustawy pragmatycznej zajmował on stanowisko, które wiązało się z podporządkowaniem służbowym, bądź pełnił służbę na tym stanowisku. Zwrócić bowiem uwagę należy, iż poprzednio obowiązująca ustawa pragmatyczna nie przewidywała, tzw. "nieetatowych" stanowisk kierowniczych. Ponadto skarżący nie został powołany na stanowisko, które wiązało się z podporządkowaniem służbowym w sposób wskazany w przepisie art. 17 ust. 14 dawnej ustawy pragmatycznej. W sprawie niniejszej jest okolicznością niesporną, że skarżący do dnia 31 lipca 2005 r. pełnił służbę na stanowisku kierownika referatu, a stanowisko to było zaliczane do stanowisk wiążących się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników. Jednakże przed dniem wejścia w życie nowej ustawy pragmatycznej zajmował on stanowisko inspektora celnego w stopniu młodszego aspiranta celnego. Powyższe wskazuje jednoznacznie, że skarżący przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej nie zajmował stanowiska, które wiązało się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników, w rozumieniu przepisów ustawy o Służbie Celnej z dnia 24 lipca 1999 r. Nie było zatem podstaw do mianowania go na stopień służbowy w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej. Zważywszy na ostatnio zajmowane przez skarżącego stanowisko służbowe i stopień służbowy, w oparciu z przepis przejściowy art. 223 ust. 4 tej ustawy, został prawidłowo mianowany na stopień służbowy w korpusie aspirantów Służby Celnej. W ocenie Sądu, nie jest dopuszczalne stosowanie takiej wykładni przepisu art. 223 ust. 3 nowej ustawy pragmatycznej, która zwrot "przed dniem wejścia w życie" pozwalałaby rozciągać na czas nieokreślony. Zarówno literalne brzmienie tego sformułowania, jak i wykładnia celowościowa powołanego przepisu wskazuje, iż chodzi tu o czas bezpośrednio poprzedzający wejście w życie nowych przepisów prawnych. Powołany przepis prawny należy do przepisów przejściowych, dostosowawczych, którego zadaniem jest umiejscowienie funkcjonariuszy Służby Cywilnej w nowej strukturze organizacyjnej Służby Celnej poprzez przeniesienie ich ze starego reżimu organizacyjnego do nowopowstałych korpusów Służby Celnej. Gdyby przyjąć odmienną interpretację spornego zwrotu i zaakceptować honorowanie stanowisk "kierowniczych" zajmowanych przez funkcjonariusza w przeszłości, niejednokrotnie odległej, to powstałaby sytuacja awansowania funkcjonariusza z pomięciem przepisów określających ten awans, a nie umiejscowieniem w nowej strukturze organizacyjnej. W świetle powyższych rozważań nie można zgodzić się ze skarżącym, iż akt mianowania z dnia 27 listopada 2009 r. Dyrektora Izby Celnej w [...] został wydany nie w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, lecz wytyczne organu wyższego stopnia. Gdyby nawet przyjąć, iż Szef Służby Celnej – jako organ zwierzchni w sprawach kadrowo-organizacyjnych - w pismach wewnętrznych wskazywał, w jaki sposób należy interpretować przepisy przejściowe nowej ustawy pragmatycznej, to z uwagi na dokonanie prawidłowej wykładni przedmiotowych przepisów prawnych, nie sposób dopatrzyć się w tym działaniu naruszenia prawa, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Natomiast zgodzić się ze skarżącym należy, iż sam akt mianowania w zakresie określenia funkcjonariuszowi korpusu Służby Cywilnej, oceniany przez pryzmat wymogów stawianych decyzji administracyjnej, jest decyzją ułomną. Wynika to z faktu, że w dacie orzekania organ Służby Celnej przyjmował, iż przedmiotowy akt mianowania nie jest decyzją administracyjną, lecz aktem wewnętrznym wynikającym z podległości służbowej. Dopiero Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 8 czerwca 2010 r., sygn. akt II PZP 5/10 zwrócił uwagę, które to stanowisko zostało w pełni zaakceptowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, iż od aktu mianowania wydanego na podstawie art. 223 ustawy o Służbie Celnej przez kierownika urzędu celnego funkcjonariuszowi przysługuje, na zasadach przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, odwołanie do organu celnego wyższego stopnia, w tym przypadku do Szefa Służby Celnej. Jednakże tylko w zakresie określenia korpusu Służby Celnej, gdyż tych kwestii ustawodawca nie pozostawił uznaniu administracyjnemu kierownika urzędu (art. 223 ust. 2-6 ustawy). Odnośnie natomiast mianowania na stopień służbowy w ramach danego korpusu funkcjonariuszowi nie przysługuje roszczenie, gdyż te kwestie dotyczące relacji między przełożonym i podwładnym, należą do wewnętrznej sfery działania Służby Celnej i pozostawione zostały uznaniu kierownika urzędu (art. 223 ust. 7 ustawy). Trzeba wskazać, iż postępowanie odwoławcze charakteryzuje się tym, że nie ogranicza się ono do kontroli decyzji organu I instancji lecz organ odwoławczy jest obowiązany ponownie sprawę rozpoznać i rozstrzygnąć. Oznacza to, że przed wydaniem decyzji organ drugiej instancji przeprowadza postępowanie wyjaśniające zmierzające do ustalenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz do zbadania zasadności żądań i zarzutów podniesionych w odwołaniu. Decyzja organu II instancji jest decyzją reformatoryjną, co oznacza, iż mniej istotne uchybie organu I instancji mogą zostać naprawione w postępowaniu odwoławczym przez organ II instancji, bez konieczności uchylania decyzji zawierającej prawidłowe rozstrzygnięcie. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Szef Służby Celnej poddał akt mianowania wydany przez Dyrektora Izby Celnej w [...] kontroli instancyjnej w takim zakresie w jakim było to dopuszczalne w trybie przepisów k.p.a., a więc w zakresie określenia korpusu i w tym zakresie, zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy. W ocenie Sądu, w toku postępowania przed organem odwoławczym nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Organ zbadał istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.), ocenił zebrany w toku postępowania materiał dowodowy (art. 80 k.p.a.), a także uzasadnił swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy zarzuty i wnioski skargi należało uznać za niezasadne. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.