VI SA/Wa 665/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia WSA Waldemar Śledzik (spr.) Protokolant ref. staż. Katarzyna Smaga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi H. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie opłaty sankcyjnej za prowadzenie sprzedaży środków ochrony roślin niedopuszczonych do obrotu oddala skargę Pismem z dnia 21 lutego 2011 r. skarżąca Spółka – H. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa (zwanego dalej także "GIORN" albo "Główny Inspektor") z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa w B. (zwanego dalej także "Wojewódzki Inspektor") z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] określającą opłatę sankcyjną za prowadzenie sprzedaży przez skarżącą środków ochrony roślin F. i C. niedopuszczonych do obrotu. Zaskarżoną decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniach od 29 grudnia 2009 r. do 15 stycznia 2010 r. pracownicy Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Roślin i Nasiennictwa w B. przeprowadzili kontrolę w punkcie obrotu środkami ochrony roślin należącym do spółki H. Sp. z o.o., znajdującym się w [...] przy ul. [...]. Na okoliczność kontroli sporządzono protokół o nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. W toku kontroli stwierdzono, że w magazynie znajduje się środek ochrony roślin F., niedopuszczony do obrotu z uwagi na cofnięcie zezwolenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na dopuszczenie przedmiotowego środka ochrony roślin do obrotu. Na podstawie przeprowadzonej kontroli ustalono, że ww. spółka dokonała sprzedaży środka ochrony roślin F. w okresie, w którym jego sprzedaż była niedozwolona. Dodatkowo stwierdzono, iż wymieniona spółka prowadziła również sprzedaż środka ochrony roślin C. po terminie ważności zezwolenia MRiRW dopuszczającego przedmiotowy środek ochrony roślin do obrotu. Na podstawie kontroli faktur sprzedaży organ kontrolny ustalił, że spółka H. Sp. z o.o. dokonała sprzedaży niedopuszczonych do obrotu środków ochrony roślin F. w ilości 1.206,5 litra o wartości 347.821,69 złotych oraz C. w ilości 1.950 litrów o wartości 48.569,98 złotych. Pismem z dnia 28 stycznia 2010 r. spółka wniosła zastrzeżenia do protokołu kontroli z dnia [...] stycznia 2010 r. Wskazała, że w protokole podano nieprawidłową wartość oraz ilość sprzedanego w badanym okresie preparatu F., zawyżając ją o 12.330,68 złotych, tj. o 43 litry. Jako dowód przedstawiła faktury korygujące dla wcześniej wydanych faktur. Ponadto zarzuciła organowi kontrolnemu naruszenie artykułu 3 ust. 2 Dyrektywy 91/414/EWG, poprzez zabezpieczenie 1.578 sztuk preparatu F. i uniemożliwienie tym samym sprzedaży przedmiotowego preparatu do innych Państw Członkowskich Unii Europejskiej. Podkreśliła również, iż nabywając i sprzedając środki ochrony roślin F. i C. działała w usprawiedliwionym przekonaniu, że środki te są dopuszczone do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wcześniej wydanych zezwoleń. Jak wynika z dalszej argumentacji spółki, w sytuacji gdy zostało cofnięte wcześniej wydane zezwolenie, Wojewódzki Inspektor powinien niezwłocznie rozpowszechnić tę informację, tak, by każdy podmiot mógł z łatwością się o niej dowiedzieć. Zaznaczyła również, że Wojewódzki Inspektor pomimo dyspozycji art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o ochronie roślin, przewidującego jawność rejestru dopuszczonych do obrotu środków ochrony roślin, nie wskazał, czy odpowiednio w dniu 1 listopada 2008 r. odnośnie do preparatu F. i 1 lutego 2009 r. odnośnie do preparatu C., tj. w czasie, gdy ich obrót nie był już dozwolony, widniały one w rejestrze dopuszczonych do obrotu środków ochrony roślin, jako środki dopuszczone do obrotu. W odpowiedzi na zgłoszone uwagi do protokołu z dnia [...] stycznia 2010 r., Wojewódzki Inspektor poinformował ww. spółkę o nieuznaniu złożonych przez nią zastrzeżeń i przekazał spółce stanowisko w tym zakresie. Wskazał, że ilość i wartość sprzedanego środka ochrony roślin podana w protokole z kontroli, została ustalona w oparciu o dokumenty sprzedaży przedstawione przez H. Sp. z o.o. w trakcie kontroli. Jednocześnie zapewnił, że o ile zostaną przedstawione nowe dokumenty, wówczas zostaną one uwzględnione przy określaniu ilości i kwoty sprzedanych środków ochrony roślin. Wojewódzki Inspektor podkreślił również, że kontrolujący zabezpieczając 1.578 sztuk preparatu F. i uniemożliwiając tym samym prowadzenie obrotu przedmiotowym środkiem, w tym również dokonanie sprzedaży środka do innych Państw Członkowskich Unii Europejskiej, nie dopuścił się naruszenia art. 3 ust. 2 Dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. W szczególności zwrócił uwagę, iż w momencie kontroli, ww. spółka nie deklarowała, iż środek ten jest przeznaczony do obrotu w innym Państwie Członkowskim. Poza tym wskazał, że kwestionowany środek jest produktem, któremu upłynął termin ważności i zgodnie z art. 72 ustawy o ochronie roślin, nie powinien on być przedmiotem obrotu. Wojewódzki Inspektor za bezpodstawny uznał również zarzut dotyczący niewskazania w protokole kontroli daty ujawnienia w rejestrze informacji o cofnięciu zezwoleń na obrót przedmiotowych środków ochrony roślin. Podkreślił, że rejestr prowadzony jest przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi i jest jawny. Zawiera on między innymi informacje dotyczące daty ważności i numeru zezwolenia na dopuszczenie środka ochrony roślin do obrotu oraz termin, do którego środek ochrony roślin może znajdować się w obrocie. Informacje te są ogólnie dostępne. W związku z powyższym organy Inspekcji nie mają obowiązku informowania podmiotów prowadzących działalność regulowaną w zakresie obrotu środkami ochrony roślin o wygaśnięciu lub cofnięciu zezwolenia MRiRW. Wojewódzki Inspektor, po przeprowadzeniu postępowania wszczętego wobec H. Sp. z o.o., decyzją z dnia [...] marca 2010 r. określił opłatę sankcyjną za sprzedaż niedopuszczonych do obrotu środków ochrony roślin F. i C. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] marca 2010 r., Wojewódzki Inspektor powtarzając argumentację zawartą w dotychczasowej korespondencji ze spółką, podał, że w praktycznym prowadzeniu rejestru środków ochrony roślin dopuszczonych do obrotu obowiązuje zasada, zgodnie z którą termin wycofania środków ochrony roślin z obrotu zamieszczany jest w rejestrze w dniu wydania w tej sprawie decyzji. Decyzja MRiRW o wycofaniu z obrotu środka ochrony roślin F. została wydana w dniu [...] października 2007 r. z ustaleniem, że preparat ten może znajdować się w obrocie do 31 października 2008 r. Z kolei decyzja MRiRW wycofująca środek ochrony roślin C. została wydana [...] stycznia 2008 r. z określeniem wycofania tego środka do 31 stycznia 2009 r. Organ podkreślił, że na przedsiębiorcy prowadzącym obrót środkami ochrony roślin ciąży obowiązek zapewnienia prowadzenia tej działalności zgodnie z obowiązującym prawem, w tym monitorowanie jawnego rejestru zawierającego informacje o środkach ochrony roślin dopuszczonych do obrotu. H. Sp. z o.o. złożyła odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie. Zarzuciła Wojewódzkiemu Inspektorowi błędne ustalenie, że prowadziła sprzedaż niedopuszczonych do obrotu środków ochrony roślin o nazwach handlowych F. i C. i w konsekwencji nałożenie na nią opłaty sankcyjnej. Na potwierdzenie swojego stanowiska wskazała, iż nabywając i sprzedając zakwestionowane środki ochrony roślin działała w usprawiedliwionym przekonaniu, że środki te są dopuszczone do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Informacja o cofnięciu zezwoleń dopuszczających do obrotu środki ochrony roślin F. i C. nie została jej przekazana ani bezpośrednio, ani w żaden inny sposób umożliwiający zapoznanie się z decyzją właściwego ministra, stąd, jak podała, działała w przekonaniu, że obowiązują w tym zakresie dotychczasowe zezwolenia uprawniające obrót przedmiotowymi środkami ochrony roślin. Zdaniem spółki, w sytuacji kiedy właściwy minister cofnął wydane zezwolenie, winien niezwłocznie rozpowszechnić tę informację, tak aby każdy podmiot mógł dowiedzieć się o jego treści. Ponadto ww. spółka podniosła, że zgodnie z art. 117 ust. 8 ustawy o ochronie roślin w przypadku utraty ważności zezwolenia na dopuszczenie do obrotu środków ochrony roślin, należy stosować odpowiednio art. 46 ust. 3 ww. ustawy. Oznacza to, że powinno się umożliwić sprzedaż zapasów środków ochrony roślin przez okres 18 miesięcy od dnia cofnięcia zezwolenia, a nie okres tylko jednego roku. W dalszej części odwołania podała, że organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję naruszył zasadę zaufania obywateli do państwa, która wyraża się zasadą bezpieczeństwa prawnego obywateli. Jej zdaniem, wskazanie przez organ I instancji, że strona powinna prowadzić działalność zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w sytuacji, gdy nawet przy dołożeniu najwyższej staranności odwołujący się nie mógł dowiedzieć się o wycofaniu z obrotu środków ochrony roślin, do tej pory dopuszczonych, jest naruszeniem tej zasady. Zwróciła również uwagę na brak ujawnienia w rejestrze informacji dotyczącej cofnięcia zezwolenia na obrót ww. preparatami, a także poddała w wątpliwość, że w dniu 1 listopada 2008 r. odnośnie do preparatu F. oraz 1 lutego 2009 r. odnośnie do preparatu C., w rejestrze dopuszczonych środków do obrotu preparaty te widniały, jako dopuszczone do obrotu. Wskazała również, że organ I instancji pomimo, iż spółka zwracała uwagę na powyższe, nie udzielił jej satysfakcjonujących wyjaśnień w tym zakresie. W związku z wniesionym przez H. Sp. z o.o. w odwołaniu przypuszczeniem, iż środki ochrony roślin C. oraz F. widniały w rejestrze środków ochrony roślin dopuszczonych do obrotu, jako dopuszczone do obrotu, również po terminie, w którym mogły znajdować się w sprzedaży, Główny Inspektor przeprowadził dodatkowe postępowanie, w celu uzupełnia materiału dowodowego w sprawie. W ramach podjętych czynności, zwrócił się do Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi, jako organu prowadzącego urzędowy rejestr środków ochrony roślin dopuszczonych do obrotu, o przekazanie stosownych danych. Odnosząc się do nowych materiałów w sprawie, spółka, pismami z dnia 19 sierpnia 2010 r., 24 listopada 2010 r. i 23 grudnia 2010 r. podtrzymała zarzut wyrażony w odwołaniu dotyczący prowadzenia przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi rejestru dopuszczonych do obrotu środków ochrony roślin w sposób sprzeczny z ustawą o ochronie roślin. Wskazała, iż art. 47 ww. ustawy nakłada na ministra właściwego do spraw rolnictwa obowiązek prowadzenia rejestru środków ochrony roślin w sposób jawny, co wymaga prowadzenia rejestru w formie pisemnej, przy zastosowaniu także dyspozycji art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego. Tym samym forma elektroniczna nie powinna zastępować pisemnej. Zdaniem spółki, podstawową cechą każdego rejestru urzędowego jest określona procedura jego prowadzenia, jak również funkcja informacyjna, przez którą rozumie się dostępność danych zawartych w rejestrze dla każdej osoby, a także możliwość otrzymania odpisów z ujętych w nim danych. W ocenie spółki przedstawione przez organ odwoławczy rejestry w formie wydruków komputerowych nie spełniają kryterium dokumentu urzędowego. Zdaniem spółki są to nieznanego pochodzenia wydrukowane pliki komputerowe i tym samym nie mogą być uznane za urzędowy rejestr środków ochrony roślin. Ponadto wskazała, że w rejestrach środków ochrony roślin, dostarczonych dodatkowo na płycie CD, nie ma podanej daty, która miałaby wskazywać, że zawartość pliku odzwierciedla obowiązujący na dany dzień rejestr środków ochrony roślin. Wskazała również na możliwość ingerencji w treść przekazanych rejestrów środków ochrony roślin dopuszczonych do obrotu. W wyniku rozpatrzenia odwołania Główny Inspektor Ochrony Roślin i Nasiennictwa, nie uznając argumentów spółki zawartych w odwołaniu, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze. zm., zwaną dalej: "k.p.a.") i art. 108 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 w związku z art. 89 ust. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o ochronie roślin, utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Główny Inspektor podał między innymi, że w przypadku środka ochrony roślin C., informacja o ważności zezwolenia na dopuszczenie go do obrotu do dnia 30 stycznia 2013 r. po raz ostatni zamieszczona była w rejestrze z dnia 1 lutego 2008 r. W rejestrze z dnia 25 lutego 2008 r. podana została nowa data ważności zezwolenia, tj. do dnia 29 stycznia 2008 r. oraz podano datę, do której przedmiotowy środek mógł znajdować się w obrocie, tj. do dnia 31 stycznia 2009 r. Rejestr z dnia 10 marca 2009 r. nie zawierał już pozycji dotyczącej środka ochrony roślin C. Jak wskazał organ, biorąc pod uwagę, iż dokonana przez spółkę sprzedaż środka F. miała miejsce w okresie od dnia 10 marca 2009 r. do dnia 27 października 2009 r., natomiast środka C. od dnia 20 kwietnia 2009 r. do dnia 5 sierpnia 2009 r., wynika z tego, że nastąpiła ona w okresie ponad roku po dacie opublikowania informacji o nowych terminach zezwoleń i terminów, do których może być prowadzona sprzedaż tych środków. Zdaniem Głównego Inspektora, w sytuacji, gdy informacja dotycząca nowego terminu ważności zezwolenia na dopuszczenie do obrotu ww. środków ochrony roślin była ogólnie dostępna i strona miała możliwość zapoznania się z nią, okoliczność, że nie została ona indywidualnie poinformowana o powyższych zmianach przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, czy wojewódzkiego inspektora ochrony roślin i nasiennictwa, nie może być potraktowana przez organ odwoławczy, jako okoliczność łagodząca. Główny Inspektor zauważył również, że cofnięcie zezwoleń na dopuszczenie do obrotu środków ochrony roślin F. i C. wynikało z zapisów dyrektyw, odpowiednio dyrektywy Komisji Europejskiej Nr 2006/64/WE z dnia 18 lipca 2006 r. zmieniającej dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia klopyralidu, cyprodynilu, fosetylu i trineksapaku jako substancji czynnych oraz dyrektywy Komisji 2006/85/WE z dnia 23 października 2006 r. zmieniającej dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia fenamifosu i etefonu jako substancji czynnych. Na podstawie zapisów ww. dyrektyw Państwa Członkowskie zostały zobowiązane do dokonania przeglądu obowiązujących zezwoleń na środki ochrony roślin zawierających w swoim składzie ww. substancje aktywne, w celu zapewnienia, że zostały spełnione warunki określone w załączniku nr 1 do dyrektywy 91/414/EWG oraz, że podmiot posiadający zezwolenie na dopuszczenie środka ochrony roślin do obrotu i stosowania, dysponuje dokumentacją określoną w załączniku nr 2 do ww. dyrektywy, implementowanym do polskiego porządku prawnego poprzez załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 maja 2005 r. w sprawie zakresu badań, informacji i danych dotyczących środka ochrony roślin i substancji aktywnej oraz zasad sporządzania ich oceny (Dz. U. Nr 100, poz. 839 oraz z 2006 r., Nr 133, poz. 937) lub dostępem do niej, uzyskanym zgodnie z art. 13 dyrektywy 91/414/EWG. H. Sp. z o.o. (zwana dalej "Skarżąca" albo "Spółka") w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora z dnia [...] stycznia 2011 r., wniosła o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie na kosztów postępowania. W swojej skardze podniosła naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego. W zakresie prawa materialnego wskazała na naruszenie: - art. 108 ust. 1 ustawy o ochronie roślin, poprzez jego zastosowanie w sprawie, - art. 46 ust. 3 ustawy o ochronie roślin w związku z art. 117 ust. 8 tej ustawy, poprzez niezastosowanie tego przepisu w sprawie, - art. 2 Konstytucji, poprzez naruszenie zasady zaufania obywateli do państwa, Z kolei w zakresie przepisów prawa procesowego, podniosła naruszenie: - art. 6 i 7 k.p.a., poprzez niepodjęcie przez organ kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie, - art. 76 § 1 i 2 k.p.a., poprzez błędne uznanie, że dokumenty zgromadzone w niniejszym postępowaniu mają charakter dokumentów urzędowych i przysługuje im domniemanie prawdziwości, pomimo tego, że dokumenty te nie zostały sporządzone przez uprawnione do tego osoby, a także, że dokumenty te nie zostały sporządzone w sposób przewidziany w art. 47 ust. 1 ustawy o ochronie roślin, - art. 77 § 1 i 2 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a., poprzez niedokonanie wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i błędne ustalenie, że okoliczności podnoszone przez skarżącą nie zasługiwały na uwzględnienie w toku postępowania dowodowego, Jednocześnie, z ostrożności procesowej, na wypadek przyjęcia przez Sąd, że dokumenty zgromadzone w postępowaniu przed organami administracji publicznej mają charakter dokumentów urzędowych, Skarżąca wskazała także na naruszenie art. 76 § 3 k.p.a., poprzez błędne uznanie, że w trakcie prowadzonego postępowania domniemań tych nie wzruszyła. W uzasadnieniu powyższych zarzutów, Skarżąca powtórzyła argumenty zaprezentowane na etapie postępowania administracyjnego. Dodała, że dokumenty, w oparciu o które organy administracji wydały decyzje, nie spełniają elementarnych cech dokumentu urzędowego, zawartych w dyspozycji art. 76 § 1 k.p.a., a w szczególności, jak podała, nie wiadomo kto i kiedy je wydał oraz brak jest pieczęci urzędowej potwierdzającej ich urzędowy charakter. Nadto wskazała, że ustalenie momentu, w którym ujawniono w rejestrze zmianę daty obowiązywania zezwolenia na wprowadzenie do obrotu preparatu F. i C. jest niezwykle ważne, bowiem na mocy art. 46 ust. 3 ustawy o ochronie roślin, po upływie terminu ważności zezwolenia na dopuszczenie środka ochrony roślin do obrotu środek ten może znajdować się w obrocie do czasu upływu terminu jego ważności, jednak nie dłużej niż przez okres 18 miesięcy. Skarżąca podkreśliła, że przepis ten, na mocy art. 117 ust. 8 ustawy o ochronie roślin, stosuje się także w przypadku zmiany dotychczasowego zezwolenia i ustalenia na tej podstawie wcześniejszej utraty ważności. Zdaniem Skarżącej, w niniejszej sprawie błędnie oznaczono termin, w którym można było wprowadzać do obrotu przedmiotowe środki ochrony roślin. Termin do "wyprzedaży, czy zużycia" posiadanych przez różne podmioty, w tym Skarżącą, wycofanych środków do ochrony roślin powinien wynosić 1,5 roku, a nie, jak wskazuje organ, okres 1 roku, co może mieć zasadnicze znaczenie co do wysokości naliczonej kary. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś kryteriów słusznościowych. Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a podniesione w niej zarzuty nie są trafne. Zaskarżona decyzja, zdaniem Sądu, nie narusza prawa, przynajmniej w stopniu uzasadniającym jej uwzględnienie. Skarżąca utrzymuje, iż nabywając i sprzedając zakwestionowane środki ochrony roślin była przekonana, że środki te są dopuszczone do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie wcześniej wydanych zezwoleń. Jednocześnie wskazuje na niedostateczne informowanie o cofnięciu zezwoleń na dopuszczenie do obrotu środków ochrony roślin. Zdaniem Skarżącej w sytuacji, gdy właściwy Minister cofnął wcześniej wydane zezwolenie, winien niezwłocznie rozpowszechnić tę informację tak, aby każdy podmiot mógł z łatwością dowiedzieć się o jego treści. Analizując powyższą kwestię, której Skarżąca przypisuje podstawowe znaczenie i kluczowy zarzut w sprawie, Sąd doszedł do przekonania, że informacja o cofnięciu zezwoleń na dopuszczenie do obrotu wymienionych środków była upubliczniona w sposób dający możliwość zapoznania się z wprowadzonymi zmianami zarówno przez Skarżącą, jak i przez każdy inny zainteresowany podmiot. Zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy o ochronie roślin dopuszczenie środka ochrony roślin do obrotu wymaga zezwolenia ministra właściwego do spraw rolnictwa. Zezwolenie na dopuszczenie środka ochrony roślin do obrotu oraz jego cofnięcie następuje w formie decyzji administracyjnej, która kierowana jest do strony postępowania, w tym przypadku do posiadacza zezwolenia. W tym miejscu należy zaznaczyć, że Skarżąca nie jest posiadaczem zezwolenia, a przedsiębiorcą zajmującym się obrotem między innymi wymienionych środków ochrony roślin. Co jednak w sprawie jest najistotniejsze, informacje o wydanych zezwoleniach, jak również o ich wygaśnięciu lub cofnięciu są udostępniane publicznie w rejestrze dopuszczonych do obrotu środków ochrony roślin, prowadzonym na podstawie art. 47 ustawy o ochronie roślin przez ministra właściwego do spraw rolnictwa. Rejestr ten jest jawny. Zawiera on między innymi takie informacje, jak: nazwę i rodzaj środka ochrony roślin, nazwę, siedzibę i adres podmiotu, który uzyskał zezwolenie, producenta środka, zawartość substancji aktywnej, jej nazwę zwyczajową oraz dane producenta, informacje dotyczące klasyfikacji środka ochrony roślin oraz termin ważności zezwolenia i termin, do którego środek ochrony roślin może znajdować się w obrocie w odniesieniu do środków ochrony roślin, których zezwolenia wygasły lub zostały cofnięte. Sąd zauważa, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198, z późn. zm.) rejestr dopuszczonych do obrotu środków ochrony roślin stanowi informację publiczną. Udostępnienie takiej informacji następuje, co do zasady (bo z zastrzeżeniem art. 7 ust. 2 wymienionej ustawy) bezpłatnie w postaci ujednoliconego systemu stron w sieci teleinformatycznej pod nazwą Biuletyn Informacji Publicznej, w ramach którego każdy organ władzy publicznej obowiązany jest do oznaczenia informacji danymi określającymi podmiot udostępniający informację, podania w informacji danych określających tożsamość osoby, która wytworzyła informację lub która odpowiada za jej treść, dołączenia do informacji danych określających tożsamość osoby, która wprowadziła informację do Biuletynu Informacji Publicznej, oznaczenia czasu wytworzenia informacji i czasu jej udostępnienia oraz zabezpieczenia możliwości identyfikacji czasu rzeczywistego udostępnienia informacji. W wykonaniu powyższego obowiązku - w ramach dyspozycji art. 8 ust. 6 wymienionej ustawy w związku z art. 47 ustawy o ochronie roślin - Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi (zwany dalej także "Ministrem Rolnictwa"), w celu powszechnego udostępnienia informacji na temat środków ochrony roślin dopuszczonych do obrotu za jego zezwoleniem, zamieścił stosowny rejestr tych środków w Biuletynie Informacji Publicznej Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi pod adresem: http: www.bip.minrol.gov.pl. w zakładce Rejestry/Archiwum/Wykazy »Rejestry» I. Rejestr środków ochrony roślin dopuszczonych do obrotu zezwoleniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. W rejestrze tym zawarł informacje na temat daty ważności i numeru zezwolenia na dopuszczenie środka ochrony roślin do obrotu; nazwę środka ochrony roślin; producenta środka; zawartości, nazwę oraz producenta substancji aktywnej wchodzącej w skład danego środka; informacje dotyczącą klasyfikacji środka ochrony pod względem stwarzania przez niego zagrożeń zdrowia człowieka, pszczół i organizmów wodnych oraz informacje o dopuszczalności środka ochrony roślin do stosowania w strefach ochronnych ujęć wody oraz na terenie uzdrowisk, otulin parków narodowych i rezerwatów przyrody. Wymienione wyżej przepisy, tj. zarówno ustawa o dostępie do informacji publicznej, jak i ustawa o ochronie roślin, wbrew twierdzeniom Skarżącego, nie przewidują obowiązku "prowadzenia rejestru (...) przy zastosowaniu dyspozycji art. 107 k.p.a.". Celem rejestru jest bowiem ujawnienie wymienionych szczegółowo w art. 47 ustawy o ochronie roślin informacji, w tym zwłaszcza ważności i numeru zezwolenia na dopuszczenie środka ochrony roślin do obrotu, a nie – jak interpretuje to Skarżący – wskazania decyzji administracyjnej o zezwoleniu (lub cofnięciu takiego zezwolenia) wraz uzasadnieniem faktycznym i prawnym rozstrzygnięcia. Niejako na marginesie sprawy można dodać, że gdyby Skarżąca chciała otrzymać dodatkowe informacje, które nie zostały udostępnione w omawianym rejestrze Ministerstwa Rolnictwa I Rozwoju Wsi, to mogłaby, na podstawie wniosku, w trybie przewidzianym w art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, o takie informacje wystąpić. Skarżąca powołując się na zgromadzone w aktach postępowania dowody, w tym w szczególności na pismo z dnia 18 maja 2010 r. podnosi ponadto, że skoro "Ministerstwo Rolnictwa aż do kwietnia 2008 r. nie archiwizowało prowadzonego przez siebie Rejestru Środków Ochrony Roślin" to tym samym "nie jest w stanie wskazać, kiedy w rejestrze ujawniono informację o zmianie pierwotnych terminów dopuszczenia do obrotu środków F. i C.", a w konsekwencji "dokumenty te nie mogą być uznane za dokumenty urzędowe". W ocenie Sądu, nawet gdyby przyjąć zasadność zarzutów Skarżącej w zakresie pewnych nieścisłości w prowadzonym rejestrze, to bezspornym w sprawie jest, że gdyby Skarżąca w okresie poprzedzającym wprowadzenie do obrotu wymienionych środków zapoznała się z tym rejestrem, to z pewnością zauważyłaby, że środki te zostały odpowiednio: w dniu 10 marca 2009 r. (w odniesieniu do środka C. ) oraz w dniu 5 grudnia 2008 r. (w odniesieniu do środka F.) w ogóle usunięte z przedmiotowego rejestru. Jak bowiem wynika z analizy poszczególnych wpisów i zmian w przedmiotowym rejestrze, zawartym w aktach postępowania administracyjnego, w przypadku środka ochrony roślin C. informacja o ważności zezwolenia na dopuszczenie go do obrotu do dnia 30 stycznia 2013 r. (a więc pierwotnej daty ważności) po raz ostatni zamieszczona była w dniu 1 lutego 2008 r. W rejestrze z dnia 25 lutego 2008 r. podana została nowa data ważności zezwolenia, tj. do dnia 29 stycznia 2008 r. oraz podano datę, do której przedmiotowy środek mógł znajdować się w obrocie, tj. do dnia 31 stycznia 2009 r. Natomiast, jak już podano wcześniej, rejestr z dnia 10 marca 2009 r. w ogóle nie zawierał już pozycji dotyczącej środka ochrony roślin C. Tymczasem wprowadzenie do obrotu i sprzedaży tego środka ochrony roślin miało miejsce w okresie od 20 kwietnia 2009 r. do dnia 5 sierpnia 2009 r. Z powyższego wynika zatem, że Skarżąca, gdyby zapoznała się z rejestrem środków ochrony roślin dopuszczonych do obrotu za zezwoleniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, zamieszczonym w Biuletynie Informacji Publicznej Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi pod adresem: http: www.bip.minrol.gov.pl. w zakładce Rejestry/Archiwum/Wykazy »Rejestry» I. Rejestr środków ochrony roślin dopuszczonych do obrotu zezwoleniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, mogła dowiedzieć się : 1) co najmniej od 25 lutego 2008 r., że powyższy środek może być sprzedawany co najwyżej do 31 stycznia 2009 r. – gdyby sprawdzenia dokonała do dnia 10 marca 2009 r.; 2) co najmniej od dnia 10 marca 2009 r., że środek ten w ogóle nie figuruje w rejestrze, a zatem nie może być przedmiotem obrotu i sprzedaży, gdyż rejestr z dnia 10 marca 2009 r. nie zawierał już pozycji dotyczącej środka ochrony roślin C. Analogicznie, z analizy wpisów i zmian środka ochrony roślin F. wynika, że został dopuszczony do obrotu zezwoleniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi nr [...] z dnia 25 lutego 2003 r. W decyzji tej został określony termin ważności zezwolenia do 25 lutego 2013 r. Informacja o ważności do tego środka do dnia 25 lutego 2013 r. była zamieszczona po raz ostatni w rejestrze z dnia 26 października 2007 r. W rejestrze z dnia 1 lutego 2008 r. po raz pierwszy umieszczono informację o nowym terminie ważności tj. do dnia 8 października 2007 r. oraz podana została data do której ten środek mógł znajdować się w obrocie, tj. do dnia 31 października 2008 r. Rejestr z dnia 5 grudnia 2008 r. nie zawierał już pozycji dotyczącej przedmiotowego środka. Tymczasem sprzedaż środka F. miała miejsce w okresie od dnia 10 marca 2009 r. do dnia 27 października 2009 r. Z powyższego wynika zatem, że Skarżąca, gdyby zapoznała się z rejestrem środków ochrony roślin dopuszczonych do obrotu za zezwoleniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, zamieszczonym w Biuletynie Informacji Publicznej Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi pod adresem: http: www.bip.minrol.gov.pl. w zakładce Rejestry/Archiwum/Wykazy »Rejestry» I. Rejestr środków ochrony roślin dopuszczonych do obrotu zezwoleniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, mogła dowiedzieć się: 1) co najmniej od 1 lutego 2008 r., że powyższy środek może być sprzedawany co najwyżej do 31 października 2008 r. r. – gdyby sprawdzenia dokonała do dnia 5 grudnia 2008 r.; 2) od dnia 5 grudnia 2008 r., że środek ten w ogóle nie figuruje w rejestrze, a zatem nie może być przedmiotem obrotu i sprzedaży, gdyż rejestr z dnia 5 grudnia 2008 r. nie zawierał już pozycji dotyczącej środka ochrony roślin F. Jako oczywiście bezpodstawny, w ocenie Sądu, uznać należy także zarzut Skarżącej, że "samo Ministerstwo Rolnictwa (...) przyznało, że aż do kwietnia 2008 r. nie archiwizowało prowadzonego przez siebie Rejestru Środków Ochrony Roślin, wobec czego nie jest w stanie wskazać, kiedy w rejestrze ujawniono informację o zmianie pierwotnych terminów dopuszczenia do obrotu środków f. i C.". Jak już bowiem wykazano wcześniej, informacje te zostały w sposób precyzyjny ustalone i nie ma wątpliwości co do daty wprowadzenia zmian przedmiotowych środków ochrony roślin w rejestrze tych środków zawartych w Biuletynie Informacji Publicznej Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Dodać należy, że informacje te zostały ponownie zweryfikowane przez organ II instancji w toku postępowania odwoławczego oraz przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Także zarzuty podnoszone przez Skarżącą, iż nie miała ona możliwości zapoznania się z informacją o cofnięciu zezwoleń na dopuszczenie do obrotu środków ochrony roślin są, w ocenie Sądu, bezpodstawne. W sytuacji, gdy informacja odnośnie nowych terminów ważności zezwoleń na dopuszczenie do obrotu środków ochrony roślin F. i C. była ogólnie dostępna fakt, że Skarżąca nie została indywidualnie poinformowana o decyzji właściwego ministra o cofnięciu zezwolenia, nie może tłumaczyć prowadzenia przez nią działalności niezgodnie z prawem i wprowadzeniem tych środków do obrotu. Skarżąca, co jest w sprawie bezsporne, nie podjęła żadnych czynności w celu sprawdzenia czy sprzedawane środki mogą znajdować się w obrocie. Podkreślić należy, iż działalność w zakresie obrotu środkami ochrony roślin, zgodnie z art. 64 ustawy o ochronie roślin, jest działalnością regulowaną w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447. z późn. zm.) i przedsiębiorca prowadzący obrót środkami powinien znać warunki jego wykonywania. Przekładając ten obowiązek na praktykę działalności gospodarczej oznacza to, że dokonywanie sprzedaży wyłącznie dopuszczonych do obrotu środków ochrony roślin jest podstawowym obowiązkiem przedsiębiorcy wykonującego taką działalność. Stwierdzić też należy, że Minister Rolnictwa nie był obowiązany "indywidualnie" informować Skarżącą o zmianie ważności daty zezwoleń przedmiotowych środków ochrony roślin, gdyż nie była ona ich producentem i tym samym stroną postępowania administracyjnego w tych sprawach. Analizując zgromadzone dowody Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości przy prowadzeniu rejestru, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik rozstrzyganej sprawy i zaskarżonej decyzji. Sąd podziela stanowisko organu, że w prowadzonym postępowaniu, realizując zasadę prawdy materialnej, organ mógł i powinien dopuścić jako dowód w sprawie także dokumenty przesłane przez Ministra Rolnictwa na okoliczność sposobu prowadzenia rejestru, o który to dowód, notabene, także wnioskowała Skarżąca, wywodząc następnie, że "dokumenty te nie spełniają cech dokumentu urzędowego, gdyż w szczególności nie wiadomo, kto i kiedy je wydał, brak jest choćby pieczęci urzędowej potwierdzającej ich urzędowy charakter". W tym miejscu Sąd zauważa, co wyraźnie także zostało przyznane przez pełnomocnika organu w trakcie rozprawy w dniu 14 czerwca 2011 r., że dopiero od 1 lutego 2008 r. wpisy do rejestru środków ochrony roślin dopuszczonych do obrotu za zezwoleniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, zamieszczonym w Biuletynie Informacji Publicznej Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi, są także archiwizowane. Jednocześnie od tej daty wprowadzono do rejestru dodatkową pozycję informującą o terminie, do którego środek ochrony roślin może znajdować się w obrocie; dotyczy ona środków, dla których zezwolenia na dopuszczenie do obrotu wygasły lub zostały cofnięte, a dla których możliwość prowadzenia dalszego obrotu wynika z art. 46 ust. 3 lub art. 51 ust. 2. ustawy o ochronie roślin. Powyższe nie dezawuuje jednak, co do zasady, jak twierdzi Skarżąca, mocy dowodowej zgromadzonych w sprawie materiałów w postaci załączonych rejestrów z Ministerstwa Rolnictwa. Zwrócić przy tym trzeba uwagę na fakt, że jedynym dokumentem sprzed daty 1 lutego 2008 r. (a więc daty archiwizacji) jest jedynie wyciąg z rejestru z dnia 26 października 2007 r. Pozostałe rejestry (wyciągi) na których organ oparł się odtwarzając wprowadzane zmiany do rejestru środków ochrony roślin dopuszczonych do obrotu za zezwoleniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi są odpowiednio z dnia: 1 lutego 2008 r.; 25 lutego 2008 r.; 28 listopada 2008r.; 5 grudnia 2008 r.; 6 marca 2009 r.; 10 marca 2009 r. – i zostały przekazane organowi pismem z dnia 14 października 2010 r. Pismo to, podpisane przez zastępcę Dyrektora Departamentu Hodowli i Ochrony Roślin w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi, niewątpliwie stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 §1 k.p.a. Przy piśmie tym załączono wymienione wydruki z rejestrów oraz rejestry zamieszczone na nośniku CD. W piśmie tym wyraźnie też zaznaczono, że "z przyczyn technicznych do lutego 2008 r. nie publikowane były terminy dopuszczenia środka do obrotu (jedynie terminy ważności zezwolenia), w związku z powyższym po wygaśnięciu zezwolenia środek był usuwany z rejestru środków dopuszczonych do obrotu zezwoleniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi" (vide: pismo z dnia [..].10.2010 r. [...]). .Co istotne, zawarte tamże dane są spójne z rejestrami pozyskanymi w trakcie postępowania odwoławczego przez organ odwoławczy ze strony internetowej Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi. To, że dokumenty te zawierają nieczytelne podpisy osób potwierdzających kopie tych dokumentów za zgodność z oryginałem oraz w ich treści nie wymienia się nazwy organu, który je wydał, nie pozbawia ich cechy wiarygodności, skoro stanowiły załącznik dom wymienionego pisma urzędowego, którego prawdziwości Skarżąca nie wzruszyła. Zauważyć też trzeba, że konsekwencją wprowadzenia od dnia 1 lutego 2008 r. do rejestru dodatkowej pozycji informującej o terminie, do którego środek ochrony roślin może znajdować się w obrocie są odpowiednio aktualizowane zmiany w zakresie wpisów co do omawianych środków ochrony roślin. Jak już stwierdzono wcześniej, w rejestrze z dnia 1 lutego 2008 r. umieszczono pozycję dotyczącą środka ochrony roślin F., w której zawarto między innymi informację o możliwości prowadzenia obrotu tym środkiem do dnia 31 października 2008 r. W rejestrze z dnia 28 listopada 2008 r. po raz ostatni podano informację o zmianie terminu ważności zezwolenia - 1 października 2007 r. oraz podano datę, do której przedmiotowy środek mógł znajdować się w obrocie - do 31 października 2008 r., po czym w rejestrze z dnia 5 grudnia 2008 r. usunięto zapisy dotyczące środka ochrony roślin F. W przypadku środka ochrony roślin C., informacja o ważności zezwolenia na dopuszczenie go do obrotu do dnia 30 stycznia 2013 r. po raz ostatni zamieszczona była w rejestrze z dnia 1 lutego 2008 r. W rejestrze z dnia 25 lutego 2008 r. podana została nowa data ważności zezwolenia, tj. do dnia 29 stycznia 2008 r. oraz podano datę, do której przedmiotowy środek mógł znajdować się w obrocie, tj. do dnia 31 stycznia 2009 r. Rejestr z dnia 10 marca 2009 r. nie zawierał już pozycji dotyczącej środka ochrony roślin C. Twierdzenie zatem Skarżącej, że w rejestrze dopuszczonych do obrotu środków ochrony roślin z dnia 1 lutego 2010 r. nadal znajdował się preparat C. jest tylko pozornie trafne. Jak wyjaśnił bowiem organ, umieszczenie w opisie rejestru daty 1 lutego 2010 r. było wynikiem oczywistej pomyłki przy sporządzeniu kopii rejestru do przekazania stronie. Faktycznie był to rejestr z dnia 1 lutego 2008 r. Pomyłka ta została stronie wyjaśniona podczas prowadzonego postępowania i Skarżąca otrzymała prawidłowo opisany rejestr. Dlatego też twierdzenia Skarżącej na użytek przedmiotowej skargi, że środek C. mimo, iż figurował w rejestrze do 10 marca 2009 r. "pojawia się też w rejestrze z 1 lutego 2010 r., pomimo zezwolenia na dopuszczenie do obrotu obowiązującego do dnia 31 stycznia 2009 r. – w kontekście wskazanej pomyłki organu przy sporządzeniu kopii tego rejestru przekazanej stronie – nie mogą zasługiwać na uwzględnienie. Podsumowując dotychczasowe ustalenia, ponieważ dokonana przez Skarżącą sprzedaż środka F. miała miejsce w okresie od dnia 10 marca 2009 r. do dnia 27 października 2009 r., natomiast środka C. od dnia 20 kwietnia 2009 r. do dnia 5 sierpnia 2009 r. to z zestawienia tego wynika z tego, iż nastąpiła ona w okresie ponad roku po dacie opublikowania informacji o nowych terminach zezwoleń terminów, do których może być prowadzona sprzedaż tych środków oraz w czasie, gdy rejestr nie zawierał już pozycji dotyczących tych środków. Dlatego też Sąd podziela stanowisko organu, że Skarżąca miała wystarczająco dużo czasu aby zapoznać się z wprowadzonymi zmianami. Inaczej mówiąc, w okolicznościach sprawy, wskazywanie przez Skarżącą, że rejestr był prowadzony nierzetelnie oraz niewystarczająco często był aktualizowany, w ocenie Sądu, jest chybiony, jeśli weźmie się pod uwagę to, że Skarżąca dokładając zwykłej staranności mogła z łatwością dowiedzieć się na podstawie rejestru środków ochrony roślin dopuszczonych do obrotu za zezwoleniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, zamieszczonym w Biuletynie Informacji Publicznej Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi, czy przedmiotowe środki ochrony roślin są dopuszczone do obrotu czy też nie. Odnosząc się do zarzutów Skarżącej odnośnie dowodów zebranych przez organ w toku prowadzonego postępowania, należy wskazać, że zgodnie z art. 75 K.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględzin. Z przytoczonego przepisu nie wynika, że jedynie dokumenty urzędowe mogą stanowić dowód w postępowaniu administracyjnym. W prowadzonej sprawie, zgromadzone przez organ dowody dotyczące rejestru środków ochrony roślin dopuszczonych do obrotu, stanowiły pisma przekazane przez Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz dołączone do nich wydruki z rejestrów środków ochrony roślin, jak również wydruki z rejestrów, których poszczególne aktualizacje były pozyskiwane przez organ bezpośrednio z Biuletynu Informacji Publicznej Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi, a następnie zapisywane na nośniku elektronicznym. Zgromadzone wydruki z rejestru dopuszczonych do obrotu środków ochrony roślin odpowiadały formie, w jakiej zostały powszechnie udostępnione w Biuletynie Informacji Publicznej Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Wbrew twierdzeniom Skarżącej, w prowadzonym postępowaniu organ nie wskazywał, że rejestry te stanowią dokumenty urzędowe. Natomiast stał na stanowisku, że dokumentem urzędowym jest pismo znak: [...] z dnia [...] października 2010 r. podpisane przez Zastępcę Dyrektora Departamentu Hodowli i Ochrony Roślin w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi, które zawierało szczegółowe informacje dotyczące wprowadzanych zmian w rejestrze środków ochrony roślin dopuszczonych do obrotu oraz które w załączeniu przekazywało wydruki tych rejestrów. Podnosił również, że z treści art. 76 § 1 K.p.a. wynika, że organy administracji są zobowiązane uznać za udowodnione to, co wynika z treści dokumentu urzędowego, bowiem z dokumentem urzędowym związane jest domniemanie prawdziwości jego treści. Powyższą ocenę zaprezentowaną przez organ, Sąd w pełni akceptuje, nie dopatrując się naruszenia prawa procesowego. Dodać jedynie można, że organ prowadzący postępowanie nie może swobodnie oceniać ani kwestionować treści dokumentu urzędowego nie przeprowadzając dowodu przeciwko prawdziwości zawartych w nim informacji. Takie stanowisko wynika z utrwalonych poglądów judykatury. Dobitnie podkreślił to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 kwietnia 2008 r. w sprawie sygn. akt łl OSK 341/07 w którym stwierdził, że "organ administracji publicznej nie może dowolnie odrzucić bez przeprowadzenia przeciwdowodu, istnienia faktu stwierdzonego w dokumencie urzędowym, bowiem stanowiłoby to naruszenie prawa procesowego". Zdaniem Sądu podważanie przez Skarżącą wiarygodności kopii rejestrów, które w celu zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu oraz możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonych dowodów zostały na jej wniosek przesłane pocztą, jest bezpodstawne, gdyż "ingerencja organu" w wydruk rejestru, jak zarzuca Skarżąca, polegała wyłącznie na umieszczeniu na nim informacji w zakresie pliku, z którego rejestr został wydrukowany oraz na oznaczeniu rejestru, jako załącznika do przekazywanego skarżącej pisma. Czynności te miały charakter wyłącznie porządkowy i nie stanowiły ingerencji w treść dokumentu, co – jak już wyjaśniono wcześniej – pełnomocnik organu potwierdził także w trakcie rozprawy. W ocenie Sądu, nie ma istotnego znaczenia z punktu widzenia procesowego dla sprawy również to, że poświadczone "za zgodność z oryginałem" kopie dokumentów były poświadczane przez osoby o nieczytelnym podpisie, gdyż bezsporne jest, że na dzień sprzedaży przez Skarżącą produktów były one wykreślone z rejestru środków do obrotu, który – jak już wskazano wcześniej – ma przymiot dokumentu urzędowego. Tymczasem Skarżąca zarówno w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, jak i w trakcie rozprawy, skoncentrowała się wyłącznie na kwestionowaniu przekazanych jej przez organ w trakcie postępowania tychże dokumentów, pomijając dokument o fundamentalnym znaczeniu, a mianowicie rejestr, który – jak to już również wskazano wcześniej - stanowi informację publiczną. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego wyznaczenia w decyzjach Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi niewłaściwego terminu na wycofanie z obrotu środków ochrony, Sąd podziela stanowisko organu, że cofnięcie zezwoleń na dopuszczenie do obrotu środków ochrony roślin F. i C. wynikało z zapisów dyrektyw, odpowiednio dyrektywy Komisji Europejskiej Nr 2006/64/WE z dnia 18 lipca 2006 r. zmieniającej dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia klopyralidu, cyprodynilu, fosetylu i trineksapaku jako substancji czynnych oraz dyrektywy Komisji 2006/85/WE z dnia 23 października 2006 r. zmieniającej dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia fenamifosu i etefonu jako substancji czynnych. Na podstawie zapisów ww. dyrektyw Państwa Członkowskie zostały zobowiązane do dokonania przeglądu obowiązujących zezwoleń na środki ochrony roślin zawierających w swoim składzie ww. substancje aktywne, w celu zapewnienia, że zostały spełnione warunki określone w załączniku nr 1 do dyrektywy 91/414/EWG oraz, że podmiot posiadający zezwolenie na dopuszczenie środka ochrony roślin do obrotu i stosowania dysponuje dokumentacją określoną w załączniku nr 2 do ww. dyrektywy, implementowanym do polskiego porządku prawnego poprzez załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 maja 2005 r. w sprawie zakresu badań, informacji i danych dotyczących środka ochrony roślin i substancji aktywnej oraz zasad sporządzania ich oceny (Dz. U. Nr 100, poz. 839 oraz z 2006 r., Nr 133, poz. 937) lub dostępem do niej, uzyskanym zgodnie z art. 13 dyrektywy 91/414/EWG. Jednocześnie w ww. dyrektywach został ustalony termin, do którego Państwa Członkowskie powinny w miarę potrzeby zmienić lub cofnąć istniejące zezwolenia, odpowiednio do dnia 31 października 2007 r. i 31 stycznia 2008 r. W związku z powyższym na podstawie art. 117 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie roślin podmiot posiadający zezwolenie na dopuszczenie do obrotu środka ochrony roślin F. zobowiązany był do przedstawienia wyników badań, informacji i danych oraz ocen dotyczących tożsamości i właściwości substancji aktywnej chlopyralid, natomiast w przypadku środka ochrony roślin C.- substancji aktywnej etefon potwierdzających, że substancje te nie różnią się istotnie odnośnie stopnia czystości oraz rodzaju zanieczyszczeń i spełniają wymagania określone w przepisach szczególnych Unii Europejskiej dla tych substancji. W związku z niezłożeniem przez producentów środków ochrony roślin wymaganej dokumentacji, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2b ustawy o ochronie roślin, cofnął zezwolenia na dopuszczenie środków ochrony roślin F. C. Zgodnie z art. 51 ust. 2 wyżej cytowanej ustawy, minister właściwy do spraw rolnictwa wydając decyzję o cofnięciu zezwolenia na dopuszczenie środka ochrony roślin do obrotu określa w tej decyzji termin wycofania tego środka z obrotu. Zgodnie z powyższym termin ten został ustalony odpowiednio dla środka F. do dnia 31 października 2008 r., a dla preparatu C. do dnia 31 stycznia 2009 r. Mając na uwadze powyższe przepisy, w ocenie Sądu, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydając decyzje cofające zezwolenia dla środków F. i C. nie był zobligowany przyznaniem osiemnastomiesięcznego terminu na wycofanie środków z obrotu. Dlatego zarzut Skarżącej, że w sprawie błędnie oznaczono termin "wyprzedaży, czy zużycia" posiadanych przez różne podmioty, w tym Skarżącą, wycofanych środków do ochrony roślin powinien wynosić 1,5 roku, a nie okres 1 roku, jest chybiony. Niejako na marginesie niniejszej sprawy Sąd zauważa, że zarówno decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi nr [...] z dnia [...] października 2007 r. i [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. cofające zezwolenia na dopuszczenie do obrotu środków ochrony roślin, odpowiednio F. i C. są prawomocne i dopóki nie zostaną wyeliminowane z obrotu, brak jest podstaw do kwestionowania ukształtowanego nimi stanu prawnego. Podkreślić również należy, iż substancje aktywne mogą wchodzić w skład środków ochrony roślin tylko wtedy, gdy zostanie wykazane, że nie mają żadnego szkodliwego wpływu na zdrowie ludzi lub zwierząt ani na środowisko. Aby uzyskać taki sam poziom ochrony we wszystkich Państwach Członkowskich, decyzje o dopuszczalności lub niedopuszczalności takich substancji podejmowane są na poziomie Wspólnoty na podstawie zharmonizowanych kryteriów. Ze względów bezpieczeństwa substancje aktywne ze wspólnotowego wykazu poddawane są regularnemu przeglądowi uwzględniającemu rozwój naukowy i technologiczny oraz wyniki badań nad wpływem tych substancji, uzyskane w oparciu o doświadczenia ze stosowaniem środków ochrony roślin zawierających te substancje. W związku z nieprzedłożeniem wymaganej dokumentacji, na podstawie której można byłoby stwierdzić, czy dane środki nie wpływają negatywnie na zdrowie ludzi i zwierząt oraz na środowisko, obowiązkiem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi było, w oparciu o obowiązujące przepisy prawne, cofnąć zezwolenie na dopuszczenie środków ochrony roślin do obrotu. W tym stanie rzeczy zarzuty Skarżącej odnośnie naruszenia zasady zaufania obywateli do państwa oraz zasady ochrony praw nabytych, w ocenie Sądu, są oczywiście bezpodstawne, gdyż działania Ministra Rolnictwa w powyższym zakresie miały na celu zapewnienie wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzi i zwierząt oraz środowiska przed ewentualnym ryzykiem i zagrożeniem związanym ze stosowaniem środków ochrony roślin. Reasumując, zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa w [...] z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] określającą opłatę sankcyjną za prowadzenie sprzedaży przez Skarżącą środków ochrony roślin F. i C. niedopuszczonych do obrotu odpowiada prawu. Organ II instancji, załatwiając sprawę dwukrotnie merytorycznie w jej całokształcie i po uzupełnieniu postępowania dowodowego, prawidłowo ustalił i wskazał stan faktyczny sprawy, w oparciu o który zastosował określoną normę prawną oraz dokonał wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i prawnego sprawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.