V SA/Wa 1131/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Protokolant spec. - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi Województwa M. na uchwałę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w W. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwał w sprawie odroczenia terminu płatności należności pieniężnej; oddala skargę. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez Województwo M. (zwane dalej: stroną skarżącą) uchwałą Nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w W. orzekło o nieważności: uchwały Nr [...] Zarządu Województwa M. z dnia [...] lutego 2011 r. w sprawie odroczenia terminu płatności należności Województwa M. przysługującej od I. S.A. z tytułu pożyczki udzielonej na podstawie umowy Nr [...] z dnia [...] marca 2009r., uchwały Nr [...] Zarządu Województwa M. z dnia [...] lutego 2011 r. w sprawie odroczenia terminu płatności należności Województwa M. przysługującej od I.S.A. z tytułu pożyczki udzielonej na podstawie umowy Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010r. z powodu sprzeczności z prawem, tj. przekroczenia przez Zarząd Województwa zakresu upoważnienia do udzielania pożyczek w roku budżetowym, wynikającego z art. 18 pkt 19 lit. d ustawy o samorządzie województwa oraz z powodu sprzeczności z art. 43 ust. 1 i 3 tej ustawy. Powyższe orzeczenie wydane zostało w następującym stanie faktycznym: W dniu [...] lutego 2011 r. do Regionalnej Izby Obrachunkowej w W. wpłynęły: uchwała Nr [...] Zarządu Województwa M. z dnia [...] lutego 2011 r. w sprawie odroczenia terminu płatności należności Województwa M. przysługującej od I.S.A. z tytułu pożyczki udzielonej na podstawie umowy Nr [...] z dnia [...] marca 2009r., uchwała Nr [...] Zarządu Województwa M. z dnia [...] lutego 2011 r. w sprawie odroczenia terminu płatności należności Województwa M. przysługującej od I.S.A. z tytułu pożyczki udzielonej na podstawie umowy Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010r. Stosownie do art. 171 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 78 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa oraz art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy o regionalnych izbach obrachunkowych, przedmiotowe uchwały podlegały nadzorowi Izby (patrz: wyrok NSA z dnia 29 listopada 2007 r. , sygn. II GSK 261/07, z którego wynika, że pod pojęciem "spraw związanych z udzieleniem pożyczek", użytym w art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy o regionalnych izbach obrachunkowych, należy rozumieć wszystkie sprawy objęte uchwałami lub zarządzeniami organów jednostek samorządu terytorialnego, mające za przedmiot pożyczkę tj. jej udzielanie, rozkładanie na raty, umarzanie itp.). Jako podstawę prawną podjęcia uchwał Zarząd Województwa M. wskazał art. 41 ust. 1 i art. 41 ust. 2 pkt 2 ustawy o samorządzie województwa oraz § 3 pkt 2 uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa M. z dnia [...] grudnia 2009 r. w sprawie szczegółowych zasad, sposobu i trybu udzielania ulg w stosunku do przypadających Województwu M. i wojewódzkim samorządowym jednostkom organizacyjnym należności pieniężnych mających charakter cywilnoprawny ([...]), w myśl którego organem uprawnionym do udzielenia ulg w spłacie należności jest m.in. Zarząd Województwa M. "w zakresie należności pieniężnych przypadających Województwu M...." oraz § 4 ust. 1 pkt 1 ww. uchwały, w myśl którego "Organ uprawniony, na wniosek dłużnika (...) w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem dłużnika lub interesem publicznym może odroczyć termin płatności należności lub rozłożyć zapłatę należności na raty". W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w W. podkreśliło, że badanymi uchwałami Zarząd Województwa M. odroczył terminy płatności należności Województwa M.: w kwocie [...] zł przysługującej od I.S.A. z tytułu pożyczki udzielonej na podstawie umowy Nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. ; przy czym termin płatności tej należności Zarząd odroczył do [...] marca 2011 r. , zaś uprzednio uchwałą Nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., Zarząd odroczył termin płatności tej należności do [...] stycznia 2011 r.; w kwocie [...] przysługującej od I.S.A. z tytułu pożyczki udzielonej na podstawie umowy Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. ; termin płatności tej należności Zarząd odroczył do [...] marca 2011 r. ; Zarząd uprzednio odroczył termin płatności należności uchwałą Nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. do [...] stycznia 2011 r. Dalej organ podkreślił, że obecny na posiedzeniu Kolegium w dniu [...] marca 2011 r., Przedstawiciel Zarządu Województwa M. wskazał, że ww. pożyczki zostały udzielone przez Zarząd Województwa w ramach limitu do udzielania pożyczek w roku budżetowym, ustalonego przez Sejmik Województwa M. w uchwałach budżetowych na lata 2009 i 2010. Pożyczki, o których mowa w badanych uchwałach są należnościami uregulowanymi w Kodeksie cywilnym. Organ wskazał, że badając ww. uchwały Kolegium wzięło pod uwagę, iż: 1. w uchwałach budżetowych Województwa M. na 2009 r. i 2010 r. (uchwała Nr [...] Sejmiku Województwa M. z dnia [...] grudnia 2008 r. i uchwała Nr [...] Sejmiku Województwa M. z dnia [...] grudnia 2009 r.) Sejmik ustalił limity pożyczek udzielanych przez Zarząd Województwa na 2009 r. i na 2010 r. Limity te zostały ustalone przez organ stanowiący Województwa na podstawie art. 18 pkt 19 lit. d ustawy o samorządzie województwa. 2. w budżetach Województwa na 2009 r. i 2010 r. nie zostały zaplanowane rozchody z tytułu udzielanych pożyczek, co oznacza że w budżetach tych nie zaplanowano pożyczek długoterminowych, zwrotnych po roku, w którym zostały udzielone. 3. w budżecie Województwa na 2011 r. (wg uchwał doręczonych do Regionalnej Izb Obrachunkowej w W.) nie planuje się przychodów z tytułu spłat pożyczek udzielonych innym podmiotom niż samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej. Organ wyjaśnił, że stosownie do art. 6 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 z późn. zm.) udzielone pożyczki są rozchodami budżetu. A w myśl art. 5 ust. 1 pkt 4 lit. c ww. ustawy, spłaty pożyczek udzielonych ze środków publicznych są przychodami - w tym przypadku - budżetu jednostki samorządu terytorialnego. Dalej organ stwierdził, że badane uchwały mają taki skutek, że udzielone pożyczki krótkoterminowe stały się rozchodami budżetu Województwa a spłaty tych pożyczek będą przychodami, przy czym rozchody i przychody będą w różnych latach budżetowych. A zatem skutkiem podjętych przez Zarząd uchwał będzie zmiana charakteru pożyczek krótkoterminowych na długoterminowe (wykraczające poza rok budżetowy). W ocenie organu nadzoru badane uchwały zostały podjęte przez Zarząd Województwa z przekroczeniem zakresu kompetencji, gdyż podejmowanie decyzji o kształtowaniu przychodów i rozchodów budżetu należy do wyłącznej kompetencji organu stanowiącego zgodnie z art. 18 pkt 6 ustawy o samorządzie województwa. Podjęcie przez Zarząd Województwa decyzji o pożyczkach długoterminowych wykracza poza zakres upoważnienia udzielonego przez Sejmik Województwa na podstawie art. 18 pkt 19 lit. d ustawy o samorządzie województwa. Zdaniem Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w W. uchwała Nr [...] Sejmiku Województwa M. z dnia [...] grudnia 2009 r. w sprawie szczegółowych zasad, sposobu i trybu udzielania ulg w stosunku do przypadających Województwu M. i wojewódzkim samorządowym jednostkom organizacyjnym należności pieniężnych mających charakter cywilnoprawny, przywołana jako podstawa prawna do podjęcia przez Zarząd badanych uchwał, nie ma zastosowania do należności Województwa z tytułu przysługujących spłat pożyczek, które są środkami publicznymi w rozumieniu art. 5 ustawy o finansach publicznych. W momencie udzielenia pożyczek, o których mowa w badanych uchwałach, były one rozchodem krótkoterminowym budżetu, w roku, w którym zostały udzielone. W pierwotnym terminie spłaty winny być przychodem krótkoterminowym budżetu tego samego roku, w którym zostały udzielone. Zatem udzielone pożyczki nie miałyby wpływu na kształt budżetu. Natomiast po odroczeniu dokonanym przez Zarząd, spłata pożyczek winna być zaplanowana i zarachowana do przychodów długoterminowych budżetu roku, w którym nastąpi spłata. Dalej organ nadzoru podkreślił, że w § 3 każdej z ww. uchwał Zarząd Województwa M. postanowił: "Wykonanie uchwały powierza się Skarbnikowi Województwa M.". W ocenie Kolegium powyższe jest sprzeczne z art. 43 ust. 1 i ust. 3 ustawy o samorządzie województwa. Zdaniem organu ustalenie obowiązków służbowych Skarbnika Województwa należy do uprawnień Marszałka Województwa, jako kierownika Urzędu Marszałkowskiego a ingerencja Zarządu Województwa w tym zakresie narusza kompetencje Marszałka Województwa. Mając na powyższe na uwadze, Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w W. uznało, że badane uchwały są sprzeczne z prawem. Pismem z [...] kwietnia 2011 r., Województwo M. wniosło skargę na ww. orzeczenie Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze strona skarżąca zarzuciła zaskarżonemu rozstrzygnięciu nadzorczemu Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w W.: 1. naruszenie art. 18 pkt 19 lit. d ustawy o samorządzie województwa, poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię poprzez stwierdzenie, że Zarząd Województwa M. podjął sprzeczne z prawem uchwały o Nr [...] i [...] z dnia [...] lutego 2011 r., oraz podjął je z przekroczeniem posiadanych upoważnień; 2. naruszenie art. 18 pkt 6 ustawy o samorządzie województwa poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię, poprzez stwierdzenie, że Zarząd Województwa M. naruszył wyłączne kompetencje Sejmiku określone w powołanym wyżej art. 18 pkt 6; 3. naruszenie art. 59 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych, poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię, poprzez stwierdzenie, że wydana na podstawie powołanego przepisu Uchwała Nr [...] Sejmiku Województwa M. z dnia [...] grudnia 2009r. nie ma zastosowania do należności Województwa z tytułu przypadających spłat pożyczek, które są środkami publicznymi w rozumieniu art. 5 ustawy o finansach publicznych; 4. art. 43 ust. 1 i 3 ustawy o samorządzie województwa poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała, że Sejmik Województwa M. na podstawie art. 18 pkt 19 lit d ustawy o samorządzie województwa ustalał i ustala w uchwałach budżetowych kwotowy limit pożyczek możliwych do udzielenia przez Zarząd Województwa w roku budżetowym oraz że uchwalanie budżetu województwa zgodnie z art. 18 pkt 6 ustawy o samorządzie województwa należy do wyłącznej kompetencji sejmiku województwa. Wypłata przedmiotowych pożyczek przez Zarząd następowała zatem w ramach ustalonego przez Sejmik rocznego limitu na pożyczki, w żadnym przypadku dokonana wypłata nie spowodowała przekroczenia ustalonego limitu, przez co nie naruszała ustalonych przez Sejmik w tym zakresie postanowień uchwały budżetowej, jak też art. 52 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych, zgodnie z którym ustalona w uchwale budżetowej kwota wydatków oraz łączne rozchody stanowią nieprzekraczalny limit. W odpowiedzi na skargę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. Dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia w powyższym zakresie Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1590 z p. zm. – dalej jako u.s.woj.) oraz ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 z p. zm. – dalej jako u.f.publ. ) Art. 18 ust. 1 pkt 6 u.s.woj. stanowi, że do wyłącznej właściwości sejmiku województwa należy uchwalanie budżetu województwa. Z brzmienia tego przepisu jednoznacznie wynika zatem, że tylko sejmik województwa jest władny do dokonywania zmian w uchwalonym budżecie. Jednocześnie art. 52 ust. 1 u.f.publ. stanowi, że ujęte w budżecie państwa, budżetach jednostek samorządu terytorialnego i planach finansowych jednostek budżetowych dochody oraz przychody - stanowią prognozy ich wielkości, zaś wydatki oraz łączne rozchody - stanowią nieprzekraczalny limit. Należy przy tym wskazać, że zgodnie z art. 6 ust. 2 u.f.publ. rozchodami publicznymi są m. in. udzielone pożyczki i kredyty, natomiast z art. 5 ust. 1 pkt 4 tej ustawy wynika, że przychody budżetu państwa i budżetów jednostek samorządu terytorialnego oraz innych jednostek sektora finansów publicznych pochodzą m. in. ze spłat pożyczek i kredytów udzielonych ze środków publicznych. Z brzmienia tych przepisów należy wywieść, że jakiekolwiek pożyczki i kredyty udzielane przez jednostkę samorządu terytorialnego, jaką jest województwo samorządowe, powinny zostać umieszczone w budżecie jako rozchody, zaś ich spłata jako przychody budżetu, przy czym takie zapisy w budżecie mogą zostać podjęte tylko w drodze uchwały sejmiku województwa. Należy wskazać, że w świetle wyżej wymienionych przepisów odnoszących się do uchwalania budżetu jednostki samorządu terytorialnego regulacja zamieszczona w przepisie art. 59 ust. 1 u.f.publ. - stanowiąca, że w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem dłużnika lub interesem publicznym należności pieniężne mające charakter cywilnoprawny, przypadające jednostce samorządu terytorialnego, mogą być umarzane albo ich spłata może być odraczana lub rozkładana na raty, na zasadach określonych przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego - nie może stanowić podstawy do takich rozporządzeń w obrębie tych należności, które spowodowałyby zmianę budżetu jednostki samorządowej bez zmiany uchwały budżetowej dokonywanej przez organ stanowiący. Tym samym należy podkreślić, że organ wykonawczy (np. zarząd) jednostki samorządu terytorialnego może w zakreślonych przez organ stanowiący tej jednostki (np. sejmik, rada) ramach udzielać określonych przepisem art. 59 u.f.publ. umorzeń, odroczeń itd., jednakże jego działania muszą być wcześniej określone w ramach budżetu danej jednostki. Innymi słowy najpierw pożyczka udzielana z budżetu jednostki samorządu terytorialnego musi być ujęta w rozchodach budżetu (nawet gdy jej spłata jest przewidywana w tym samym roku budżetowym) – gdyż niewątpliwie jest to uszczuplenie w danym momencie aktywów budżetu, jej spłata natomiast musi zostać wpisana po stronie przychodów w danym roku budżetowym, w którym winna być spłacona w takiej wysokości, jak to przewiduje umowa pożyczki. Jeżeli zaś kwoty pożyczek nie zostaną umieszczone w rozchodach (tak jak w rozpatrywanych sprawach) i stają się tzw. Nieplanowanymi rozchodami za dany rok budżetowy, ich spłata powinna zostać umieszczona w przychodach roku następnego. W takim przypadku działanie organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego w ramach art. 59 u.f.publ. jest działaniem w ramach istniejącego budżetu, gdyż – jak już wcześniej wspomniano - w myśl art. 52 u.f.publ. wydatki oraz łączne rozchody stanowią nieprzekraczalny limit, zaś dochody oraz przychody stanowią prognozy ich wielkości. Jeżeli zatem w trakcie wykonywania budżetu okazuje się, że spłaty pożyczek nie mogą być zrealizowane na założonym poziomie – powinno to znaleźć odzwierciedlenie w innym wykonaniu budżetu po stronie przychodów, niż planowano i stanowi podstawę do podjęcia uchwał zmieniających budżet na dany rok w zakresie przychodów. Dopiero potem organ wykonawczy (zarząd) jest władny do podejmowania indywidualnych decyzji dotyczących umorzenia lub prolongowania na inny okres, niż to wcześniej przewidywano na podstawie art. 59 u.f.publ. Należy w tym miejscu podkreślić, że regulacja zawarta w art. 18 pkt 19 lit. d u.s.woj. stanowiąca, że do wyłącznej właściwości sejmiku województwa należy również podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych województwa dotyczących ustalania maksymalnej wysokości pożyczek i kredytów krótkoterminowych zaciąganych przez zarząd województwa oraz maksymalnej wysokości pożyczek i poręczeń udzielanych przez zarząd województwa w roku budżetowym wskazuje, że zarząd województwa dokonuje swoich działań w ramach ściśle określonych przez sejmik na dany rok budżetowy, przy czym to sejmik określa tę maksymalną kwotę wraz z umieszczeniem łącznej kwoty udzielonych pożyczek i poręczeń w uchwale budżetowej po stronie rozchodów na dany rok budżetowy. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że w uchwałach budżetowych Województwa M. na 2009 rok (uchwała Nr [...] Sejmiku Województwa M. z dnia [...] grudnia 2008 r.) i 2010 rok (uchwała Nr [...] Sejmiku Województwa M. z dnia [...] grudnia 2009 r.) Sejmik ustalił limity pożyczek udzielanych przez Zarząd Województwa odpowiednio na lata 2009 i 2010. Limity te zostały ustalone przez organ stanowiący Województwa na podstawie art. 18 pkt 19 lit. d ustawy o samorządzie województwa. W budżetach Województwa M. na 2009 r. i 2010 r. nie zostały jednakże zaplanowane rozchody z tytułu udzielanych pożyczek, co oznacza że w budżetach tych nie zaplanowano pożyczek długoterminowych, zwrotnych po roku, w którym zostały udzielone. Jednocześnie z wykonania budżetu odpowiednio za lata 2009 i 2010 wynika, że pożyczki w kwocie [...]zł (w 2009r.) oraz [...]zł (w 2010r.) zostały udzielone i wydatkowane bez dokonania jakiejkolwiek zmiany w budżecie w tych latach odnośnie zaliczenia tych pozycji do rozchodów budżetu. Strona skarżąca ponadto nie wykazała, że przed wydaniem zakwestionowanych uchwał Zarządu Województwa Sejmik wojewódzki umieścił w uchwale budżetowej dotyczącej roku 2011 przychody z tego tytułu, jaki wynikał z uchylonych uchwał. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika zatem, że Zarząd Województwa M. podejmując w dniu [...] lutego 2011 r. uchwały Nr [...] oraz [...] o odroczeniu terminu płatności należności Województwa M. należnych mu w poprzednich latach budżetowych w tytułu udzielonych pożyczek i nie ujętych jako rozchody budżetu odpowiednio za rok 2009 i 2010, dokonał zmian w budżecie jednostki samorządu terytorialnego jakim jest Województwo M., dokonując czynności zastrzeżonej tylko i wyłącznie dla Sejmiku Województwa M. Sąd tym samym stwierdza, że rozstrzygnięcie podjęte przez Regionalną Izbę Obrachunkową w W. uchwałą Nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. nie naruszyło przepisów art. 18 pkt 6 i pkt 19 lit. d u.s.woj. oraz art. 59 u.f.publ., co podnosiła w swojej skardze strona skarżąca. Organ nie naruszył również swoją uchwałą przepisu art. 43 ust. 1 i 3 u.s.woj. poprzez stwierdzenie, że w § 3 uchylonych uchwał Zarząd Województwa M. postanowił sprzecznie z tymi przepisami o powierzeniu wykonania uchwał Skarbnikowi Województwa M. W ocenie Sądu stanowisko Kolegium Izby jest prawidłowe, albowiem zgodnie ze wskazanymi przepisami art. 43 ust. 1 i 3 u.s.woj. ustalanie obowiązków służbowych skarbnika województwa należy do uprawnień marszałka województwa, jako kierownika urzędu marszałkowskiego a ingerencja zarządu województwa w tym zakresie narusza kompetencje marszałka województwa. Po rozpoznaniu sprawy Sąd stwierdza, iż postępowanie w przedmiotowej sprawie prowadzone było prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ przepisów postępowania, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. powinno prowadzić do uwzględnienia skargi. Należy bowiem podkreślić, że stosownie do treści powołanego wyżej przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. podstawą do uwzględnienia skargi może być naruszenie przepisów postępowania tylko wtedy, gdy uchybienie to wywarło istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i skarga podlega oddaleniu jako niezasadna. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.