II FZ 253/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Sędzia NSA Teresa Porczyńska po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 11 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Lu 213/11 w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia 3 lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od gier postanawia: oddalić zażalenie. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w sprawie I SA/Lu 213/11 skarżąca – M. Sp. z o.o. z siedzibą w K., reprezentowana przez radcę prawnego, została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. w kwocie 2.000 zł. Jako podstawę wezwania wskazano art. 220 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. oraz § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), dalej: "rozporządzenie w sprawie wpisu". Na powyższe zarządzenie skarżąca wniosła zażalenie zarzucając naruszenie § 1 pkt 3 oraz § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia w sprawie wpisu poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na ustaleniu wpisu stosunkowego, podczas gdy ze względu na charakter sprawy od skargi należny jest wpis stały. W uzasadnieniu zażalenia spółka podniosła, że zaskarżona w sprawie decyzja odmawiająca stwierdzenia nadpłaty nie przyznaje podatnikowi żadnych praw, ani obowiązków – nie zmienia jego sytuacji w stosunku do tej, przed wszczęciem postępowania. Nie istnieje zatem obowiązek podatnika wyrażony kwotą pieniężną, który można byłoby traktować jako przedmiot sporu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie jest zasadne. Nie ma racji strona skarżąca twierdząc, że w sprawach dotyczących stwierdzenia nadpłaty spór nie sprowadza się do kwestionowania konkretnej należności pieniężnej. Występując do organu podatkowego z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty strona domaga się przecież konkretnej kwoty tyle tylko, że w odróżnieniu od decyzji wymiarowej nakładającej obowiązek zapłaty, kwota ta została już uiszczona, a w postępowaniu o stwierdzenie nadpłaty podatnik kwestionując wysokość zapłaconego podatku ubiega się o jego zwrot. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi zatem wątpliwości, że w niniejszej sprawie należny wpis od skargi winien zostać wyliczony zgodnie z § 1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie wpisu, jako wpis stosunkowy, którego wysokość zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem. Powyższe stanowisko jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, można chociażby wskazać na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2008 r., I FZ 175/08, oraz postanowienie NSA z dnia 8 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FZ 126/11, które zapadły w analogicznym stanie faktycznym (dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl) Ponieważ w tej sprawie organy podatkowe odmówiły skarżącej stwierdzenia nadpłaty w łącznej kwocie 186.255,00 zł, należny wpis od skargi, wyliczony zgodnie z § 1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie wpisu, wynosi 2.000 zł (1% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł) i taka też kwota została wskazana w zaskarżonym zarządzeniu przewodniczącego wydziału. W aktach sprawy brak jest co prawda odrębnego zarządzenia przewodniczącego wydziału w przedmiocie ustalenia wysokości wpisu, które winno być wydane stosownie do art. 218 p.p.s.a., jednakże uchybienie tego rodzaju pozostaje bez wpływu na prawidłowość kwestionowanego w sprawie wezwania. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.