VII SA/Wa 872/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Daria Gawlak – Nowakowska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "[...]" w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2010 r., znak: [...] na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i 3, art. 158 § 1 oraz art. 17 pkt 3 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej K.p.a.) oraz na podstawie w związku z art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 z późn. zm., zwanej dalej Prawem budowlanym), po rozpatrzeniu wniosku Stowarzyszenia "[...]" z dnia 19 lipca 2010 r., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] którą nakazano "właścicielowi Stowarzyszeniu "[...]" w [...] z siedzibą przy ul. [...] doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego poprzez wypełnienie materiałami o odpowiedniej klasie ogniowej samowolnie wykonanych czterech otworów okiennych w salach: gabinet zastępcy dyrektora (1 okno), sala nr [...] (2 okna) i pomieszczenie administracyjne (1 okno) usytuowanych w poziomie parteru w ścianie szczytowej budynku oficyny przy ul. [...] usytuowanej w granicy z posesją przy ul. [...] w [...] (...)". W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskiem z dnia 19 lipca 2010 r. Stowarzyszenia "[...]" w [...] wniosło o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2009 r., nr [...]. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą winno być ustalenie, czy dana decyzja dotknięta została jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Instytucja stwierdzenia nieważności służy eliminacji z obrotu prawnego jedynie tych decyzji, które dotknięte są tak wieżką wadą, że konieczność eliminacji przeważa nad zasadą trwałości decyzji administracyjnej, wyrażoną w art. 16 K.p.a. Kierując się powyższym organ wskazał, że w pierwszej kolejności weryfikowana decyzja została zbadana pod kątem zaistnienia przesłanki, o której mowa w art. 156 § 1 pkt. 1 K.p.a. W ocenie organu badana decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, które mają charakter przepisów bezwzględnie obowiązujących. W przedmiotowej sprawie kompetencje organu pierwszej instancji, który wydał badaną decyzję, tj. powiatowego inspektora nadzoru budowlanego wynikają wprost z ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego do właściwości powiatowego inspektora nadzoru budowlanego należą zadania i kompetencje, o których mowa w art. 48-51 Prawa budowlanego, regulujących kwestie związane z rozbiórką obiektów wybudowanych bez pozwolenia lub zgłoszenia i procedurami legalizacyjnymi. Zatem przesłanka naruszenia przepisów o właściwości nie zachodzi. Badając kwestionowaną decyzję pod kątem kolejnej przesłanki wynikającej z art. 156 § 1 pkt. 2 K.p.a., zgodnie z którym podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji jest wydanie jej bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa organ wskazał, że w badanej decyzji wskazano jako podstawę prawną art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, czyli przepis obowiązujący w dacie wydania decyzji. Ze względu na fakt, że roboty budowlane zostały zakończone, organ w badanej decyzji - na podstawie art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego - odstąpił od wydania postanowienia o którym mowa w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego. Organ wskazał, że w sentencji badanej decyzji szczegółowo wskazano jakie roboty budowlane muszą zostać wykonane w celu doprowadzenia przedmiotowego obiektu budowlanego do stanu poprzedniego. Zatem nie ma podstaw, by zarzucić badanej decyzji rażące naruszenie prawa w tym zakresie. Dalej organ wskazał, że kwestionowane rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o istniejący w ustawie Prawo budowlane przepis prawa, przewidujący kompetencję organu nadzoru budowlanego do działania w formie decyzji administracyjnej. Badana decyzja z dnia [...] marca 2009 r. nie jest też dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt. 2 K.p.a. Organ podał, że we wniosku strona wskazała, że nie była powiadamiana "o podejmowaniu jakichkolwiek czynności związanych z przedmiotową sprawą, jak również wzywana do składania stosownych wyjaśnień" co zdaniem wnioskodawcy "jest w sposób oczywisty sprzeczne z K.p.a.". W ocenie organu wskazane przez wnioskodawcę okoliczności wypełniają przesłankę do wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lipca 2008 r., sygn. akt I OSK 120/08, LEX nr 485364 organ wskazał, że nie można korygować wad ostatecznego rozstrzygnięcia w trybie stwierdzenia nieważności, jeżeli są to wady, które należy weryfikować w postępowaniu wznowieniowym. Analizując badaną decyzję pod kątem spełnienia przez nią pozostałych przesłanek nieważności, organ stwierdził, że nie została spełniona przesłanka wynikająca z art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a., albowiem sprawa nie została rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną lub postanowieniem. Organ stwierdził, że badana decyzja została skierowana do Stowarzyszenia "[...]" jako do właściciela oficyny położonej przy ul. [...] położonej w granicy z posesją przy ul. [...] w [...], a więc zgodnie z art. 52 Prawa budowlanego. Nie ma zatem podstaw do stwierdzenia nieważności badanej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt. 4 K.p.a. Organ stwierdził, że badana decyzja jest wykonalna, a więc nie został naruszony art. 156 § 1 pkt. 5 K.p.a., nie została wydana z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 6 K.p.a., zgodnie z którym wykonanie przedmiotowej decyzji stanowiłoby czyn zagrożony karą, jak również nie jest dotknięta wadą wynikającą z art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a. W konsekwencji organ uznał, że w niniejszej sprawie nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2009 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w [...], utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r., znak: [...]. W uzasadnieniu organ stwierdził, że ze zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego wynika, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] nie jest obarczona żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 K.p.a., obligującą organ do stwierdzenia nieważności decyzji. W przedmiotowej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego nakazał właścicielowi wypełnienie samowolnie wykonanych otworów okiennych w ścianie szczytowej budynku, usytuowanej w granicy działki. W ocenie organu badana decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2009 r. została wydana przez właściwy organ, na właściwej podstawie prawnej i bez rażącego naruszenia prawa, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do właściwych stron postępowania, była wykonalna w dniu jej wydania, a jej wykonanie nie wywołałoby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Ustosunkowując się do argumentów Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w [...], odnośnie nie poinformowania o wszczęciu i toczącym się postępowaniu, co w konsekwencji pozbawiło ją możliwości obrony, jak również przedstawienia dowodów mających istotny wpływ na ostateczne rozstrzygnięcia w sprawie organ stwierdził, że postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem. Brak udziału strony w postępowaniu jest przesłanką do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 ust. 4 K.p.a.), a nie stwierdzenia nieważności decyzji w trybie art. 156 §1 K.p.a. Na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyło Stowarzyszenie "[...]" z siedzibą w [...] wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciło naruszenie art. 145 K.p.a. w związku z art. 9 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, albowiem z treści wniosku strony wynikało, że opiera swój wniosek na okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia, a zatem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego winien był pouczyć stronę o tej okoliczności prawnej i wezwać ją do ewentualnego sprecyzowania żądania. W uzasadnieniu skargi Stowarzyszenie "[...]" z siedzibą w [...] wskazało, że pismem z dnia 2 listopada 2011 r. złożyło wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] marca 2009 r. Na uzasadnienie swojego żądania strona podała, że będąc stroną postępowania administracyjnego, w którym wydano zaskarżoną decyzję, nie została o nim poinformowana, wskutek czego nie miała możliwości obrony swoich praw i interesów w postępowaniu administracyjnym. W zaskarżonej decyzji organ stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zachodziła żadna z przesłanek określonych w przepisie art. 156 § 1 K.p.a. uzasadniających stwierdzenie nieważności. Organ pominął zupełnie fakt, że wskazana przez stronę okoliczność stanowi podstawę wznowienia postępowania administracyjnego w oparciu o przepis art. 145 K.p.a. Skoro na organach administracji ciąży obowiązek poinformowania strony o okolicznościach prawnych, to organ zobowiązany był pouczyć stronę, że wskazana przez nią okoliczność stanowi podstawę do wznowienia postępowania i czy w związku z tym domaga się ona wznowienia postępowania, a jeśli tak to zobowiązać ją do uzupełnienia pisma z dnia 2 listopada 2010 r., tak by spełniało ono wymogi podania o wznowienie postępowania. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011 r., znak: [...], którą na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 K.p.a. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r., znak: [...]. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] którą nakazano "właścicielowi Stowarzyszeniu "[...]" w [...] z siedzibą przy ul. [...] doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego poprzez wypełnienie materiałami o odpowiedniej klasie ogniowej samowolnie wykonanych czterech otworów okiennych w salach: gabinet zastępcy dyrektora (1 okno), sala nr [...] (2 okna) i pomieszczenie administracyjne (1 okno) usytuowanych w poziomie parteru w ścianie szczytowej budynku oficyny przy ul. [...] usytuowanej w granicy z posesją przy ul. [...] w [...] (...)". Stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją procesową, służącą do usunięcia z obrotu prawnego decyzji administracyjnych dotkniętych ciężką, kwalifikowaną wadą prawną opisaną w art. 156 § 1 K.p.a. Postępowanie nadzorcze jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji (art. 16 K.p.a.), stąd też ustalenie podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Celem jego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji z punktu widzenia, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. W tym postępowaniu decyzję weryfikuje się w odniesieniu do stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania decyzji w stosunku, do której toczy się postępowanie nieważnościowe. Zatem zakres postępowania nadzorczego w niniejszej sprawie obejmował jedynie zbadanie przesłanek przewidzianych w art. 156 K.p.a., bowiem organ nadzoru, jak już wcześniej wskazano, nie orzeka, co do istoty postępowania zakończonego kontrolowaną decyzją, ani też nie jest władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących meritum tego postępowania. Zdaniem Sądu – w kontekście obowiązującego w dniu wydania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] przepisu art. 51 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414, z późn. zm, zwanej dalej Prawo budowlane) organ w zaskarżonej decyzji trafnie przyjął, że kontrolowana w trybie nadzoru decyzja nie zawiera kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. W doktrynie jak i w orzecznictwie sądów przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa z art. 156 § 1 K.p.a. decydują trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz skutki, które wywołuje decyzja (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 sierpnia 2000 r., sygn. akt III SA 1935/99; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 1998 r., sygn. akt II SA 1202/98). Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że przepisy prawa budowlanego na podstawie, których wydano kontrolowaną decyzję nakazującą doprowadzić przedmiotowy budynek do stanu poprzedniego, mają charakter przepisów bezwzględnie obowiązujących i muszą być ściśle stosowane. Przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego (w dacie wydania badanej decyzji) stanowił, że "Przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego". W przedmiotowej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] wobec samowolnie wykonanych otworów okiennych w ścianie szczytowej budynku, usytuowanej w granicy działki nakazał właścicielowi Stowarzyszeniu "[...]" z siedzibą w [...] doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu poprzedniego, szczegółowo wskazując jakie roboty budowlane muszą zostać wykonane w tym celu. Istniały, zatem podstawy materialnoprawne do zastosowania w sprawie art. 51 Prawa budowlanego. Kontrolowana w trybie nadzoru decyzja była podjęta przez właściwy rzeczowo organ, wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami, a przede wszystkim skierowana była do podmiotu będącego stroną w sprawie, nie dotyczyła sprawy rozstrzygniętej wcześniej inną decyzją ostateczną, nie była niewykonalna, jej wykonanie nie powoduje czynu zagrożonego karą. Prawidłowo, zatem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w zaskarżonej decyzji przyjął, że badana decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Odnosząc się do zarzutu skargi, stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie organ prawidłowo wszczął na żądanie Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w [...] i prowadził postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2009 r., nr [...]. Wskazać należy, że badana decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] wraz z pouczeniem o środkach zaskarżenia i terminie ich wniesienia została doręczona Stowarzyszeniu "[...]" z siedzibą w [...] w dniu [...] kwietnia 2009 r. W dniu 23 kwietnia 2009 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] wpłynęło pismo Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. o treści "W nawiązaniu do spotkania z dnia 09.04.2009 r. Zarząd Stowarzyszenia "[...]" wnosi o umożliwienie zapoznania się z aktami dotyczącymi sprawy o numerze [...] w związku z nie doręczeniem korespondencji w toczącej się sprawie. Uprzejmie informujemy, że Stowarzyszenie "[...]" (...) jest prawym właścicielem nieruchomości przy [...](...), jednak do chwili obecnej nie otrzymało żadnej korespondencji w toczącej się sprawie, zatem w sposób zasadniczy naruszony został artykuł 10 KPA. (...) Uprzejmie informujemy, że po zapoznaniu się z aktami sprawy zarząd Stowarzyszenia prześle stosowne wyjaśnienia, łącznie z wiarygodnymi dokumentami". Przepis art. 63 K.p.a. reguluje formułę i treść podania. Ustanawia w art. 63 § 1 K.p.a. zasadę ograniczonego formalizmu co do formy podania i wskazuje na sposoby jego wniesienia. Ograniczony formalizm oznacza, że podanie może być wniesione w szerokim katalogu dostępnych form, lecz dla osiągnięcia skutku procesowego konieczne jest zachowanie form wskazanych w powołanym przepisie. Skarżący Stowarzyszenie "[...]" z siedzibą w [...] wniósł podanie na piśmie, spełniając wymagania co do prawidłowego określenia podmiotu wnoszącego podanie, natomiast wniesione przez niego pismo z dnia 17 kwietnia 2009 r. nie odpowiadało wymaganiom z punktu widzenia przedmiotowego, bowiem w sposób nieprecyzyjny i ogólnikowy zostało określone żądanie. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie w wezwaniu z dnia 2 lipca 2010 r. poinformował Stowarzyszenie "[...]" z siedzibą w [...], że pismem z dnia 27 kwietnia 2009 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] przesłał mu pismo Stowarzyszenia z dnia 17 kwietnia 2009 r., uznając, że stanowi ono odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2009 r., nr [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie po zapoznaniu się z treścią pisma z dnia 17 kwietnia 2009 r. powziął wątpliwości co do prawidłowości uznania pisma za odwołanie od decyzji PINB w [...] z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] i wezwał Stowarzyszenie do wyjaśnienia, czy pismo z dnia 17 kwietnia 2009 r. stanowi odwołanie od decyzji PINB w [...] z dnia [...] marca 2009 r. w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nie przedłożenie wymaganych dokumentów spowoduje rozpatrzenie pisma z dnia 17 kwietnia 2009 r. jako wniosku o wydanie kopii decyzji PINB w [...] z dnia [...] marca 2009 r. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Stowarzyszenie "[...]" z siedzibą w [...] pismem z dnia 19 lipca 2010 r. stwierdziło, że "w związku z otrzymanym wezwaniem j.w. z dnia j.w. oraz niezrozumiałym i zaskakującym stanowiskiem Państwowej Inspekcji Nadzoru Budowlanego Stowarzyszenie "[...]" wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji [...] z dnia [...] marca 2009 r. na podstawie art. 156 i 157 w związku z art. 7, art. 8 oraz art. 10 Kodeksu Postępowania Administracyjnego" oraz w uzasadnieniu pisma wskazało, że "(...) W dniu 17 kwietnia 2009 r. Stowarzyszenie wystąpiło z cyt. pismem do PINB, zawierającym prośbę o udostępnienie akt sprawy celem zapoznania się oraz zajęcia stanowiska, zgodnie z ustaleniami, które miały miejsce na spotkaniu w dniu 09 kwietnia 2009 roku. Niestety z nieznanych nam powodów, ignorując wcześniejsze ustalenia, PINB potraktował nasze pismo jako odwołanie od decyzji PINB z dnia [...] mara 2009 r. i przesłał jej do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do dalszego rozpoznania. Pragniemy poinformować, że Stowarzyszenie, jako strona postępowania nie była powiadamiana o podejmowaniu jakichkolwiek czynności związanych z przedmiotową spraw a, jak również wzywana do składania stosownych wyjaśnień, co jest w sposób oczywisty sprzeczne z KPA. Niemiłym zaskoczeniem dla Stowarzyszenia jest procedura podjęta przez PINB, która jest niezgodna z procedurami nakazami i gwarantowanymi przez Ustawę Kodeks Postępowania Administracyjnego, a w szczególności Art. 10 kpa, zatem Stowarzyszenie wnioskuje o unieważnienie decyzji PINB nr [...] z dnia [...] marca 2009 roku, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa (Art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.)". Po tak określonej treści żądania przez Stowarzyszenie "[...]" z siedzibą w [...] organ prawidłowo przyjął, że skarżące Stowarzyszenie domaga się stwierdzenia nieważności nieostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] i w dniu 11 sierpnia 2010 r. zawiadomił strony, że wszczął na żądanie Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w [...] postępowanie administracyjne w przedmiocie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji z dnia [...] marca 2009 r. Podkreślić należy, że rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania, określa treść zgłoszonego żądania. Żądanie to wyznacza również stosowną normę prawa materialnego lub procesowego, która będzie miała znaczenie dla ustalenia zakresu podmiotowego i przedmiotowego postępowania. Organ administracji żądaniem tym jest związany, gdyż tylko i wyłącznie strona składająca podanie określa przedmiot swojego żądania. Inaczej mówiąc, to żądanie strony, wyznacza granice sprawy administracyjnej, której załatwienie wyznacza cel postępowania administracyjnego Mając powyższe na uwadze, skoro zaskarżona decyzja odpowiada prawu, w oparciu o art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji.