I SA/Go 356/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Rzepecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Skowrońska- Pastuszko Sędzia WSA Joanna Wierchowicz Protokolant Asystent sędziego Małgorzata Kosicka-Chilczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi S.B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego, podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług. oddala skargę. S.B. (zw. dalej Strona, Skarżący) wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej (zw. dalej Dyrektor IC, organ II instancji, organ odwoławczy) z dnia [...] lutego 2011r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego (zw. dalej Naczelnik UC, organ I instancji) nr [...] z dnia [...] października 2010r. wydaną w przedmiocie określenia kwoty długu celnego, podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: Skarżący [...] listopada 2009r. zgłosił do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu samochód osobowy używany m-ki [...], pojemności silnika 1598 cm3, rok produkcji 1999. Zgłoszenie celne zostało przyjęte jako spełniające warunki określone w art.62 Wspólnotowego Kodeksu Celnego i zarejestrowane w Oddziale Celnym pod pozycją ewidencji [...]. Do zgłoszenia celnego skarżący załączył rachunek sprzedaży z dnia [...] listopada 2009r. na kwotę 1200 CHF, dokument pojazdu, świadectwo pochodzenia EUR 1 P nr [...] z [...] listopada 2009r., opinię techniczną nr [...] z dnia [...] listopada 2009r. Na podstawie ww. świadectwa skarżący zadeklarował preferencyjną stawkę celną 0% przewidzianą dla towarów pochodzących ze Wspólnoty lub z krajów korzystających. Organ celny po zwolnieniu towaru dokonał z urzędu kontroli zgłoszenia celnego. W toku czynności przekazał do weryfikacji załączone do zgłoszenia celnego świadectwo przewozowe EUR 1 P nr [...]. Pismem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010r. Federalna Administracja Celna, Generalny Zarząd Ceł poinformował, iż eksporter nie udowodnił pochodzenia rzeczonego pojazdu, z tego względu pojazd należy traktować jako nieokreślonego pochodzenia. Nadto z akt sprawy wynika, że organ dokonując analizy załączonych do odprawy dokumentów uznał deklarowaną wartość celną przedmiotowego pojazdu za nie odpowiadającą rzeczywistej. Dokonując bowiem jej porównania (1200 CHF) z ceną podobnego do importowanego całego pojazdu na rynku szwajcarskim wg wydruku ze strony internetowej ww.auto-i-dat-ch z dnia [...] listopada 2009r. (załączonego do akt), organ stwierdził, że ceny te znacząco odbiegały od ceny zadeklarowanej przez skarżącego (kształtowały się na poziomie 2.900 – 3.200 CHF). W oparciu o otrzymany wynik weryfikacji postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010r. Naczelnik UC wszczął postępowanie w sprawie retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego oraz określenia prawidłowych wysokości kwot należnych podatków z tytułu importu. Wartość celną przywiezionego samochodu ustalono na podstawie metody zastępczej, tzw. metody ostatniej szansy, o której mowa w art.31 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, przyjmując jako podstawę ustalenia wartości wyliczenia dokonane przez powołanego w tym celu biegłego rzeczoznawcę, odejmując należności publicznoprawne. Po zakończeniu postępowania Naczelnik UC wydał decyzję, w której określił prawidłową kwotę wynikającą z długu celnego, podlegająca retrospektywnemu zaksięgowaniu z zastosowaniem stawki celnej konwencyjnej w wysokości 10% oraz określił prawidłową kwotę podatku od towarów i usług. Pismem z dnia [...] listopada 2010r. pełnomocnik skarżącego złożył odwołanie od ww. decyzji, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Przedmiotowej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego określonego w art.181 a WKC, art.30 ust.2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego w zw. art.122 ustawy Ordynacja podatkowa, art.31 ust.2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Dyrektor IC, po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia [...] lutego 2011r. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie organu l instancji. Następnie działający w imieniu skarżącego pełnomocnik, doradca podatkowy, na w/w rozstrzygnięcie wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zarzucił naruszenie: a/ art.181a ust.1 rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993r. poprzez nie udowodnienie przesłanek dających podstawę do kwestionowania wartości celnej towaru; b/ art.30 ust.2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego w zw. art.122 ustawy Ordynacja podatkowa (t.j. z 2005r. Dz. U. nr 8, poz. 60) poprzez niezastosowanie, w wyniku czego mylnie przyjęto bez żadnego postępowania wyjaśniającego, iż nie ma żadnych innych dowodów dokonywania importu na obszar Unii Europejskiej takich samych albo innych samochodów, co wpłynęło niewątpliwie na wysokość danin publicznych; c/ art.31 ust.2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego poprzez niezastosowanie, w wyniku czego przyjęto wyższą z dwóch wartości. Mając powyższe na uwadze wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania według norm obowiązujących. W uzasadnieniu skargi wskazał, że w jego ocenie organ celny ma obowiązek dojścia do prawdy obiektywnej stosownie do zasady wyrażonej jest w art.122 Ordynacji podatkowej, która ma zastosowanie do spraw podatkowych i celnych. Podkreślił, że w sprawie przede wszystkim błędnie stwierdzono, że samochód importowany oraz wymieniony w opinii biegłego to samochody porównywalne. Jak stwierdził, są to dwa zupełnie inne od siebie samochody, przy czym samochód wymieniony w opinii to samochód zdecydowanie inny, posiadający inne parametry techniczne, lepszej klasy oraz marki itp. Nie da się zatem porównać obydwu samochodów z tego też powodu opinia zawiera zawyżone dane, które stały się podstawą do wydania decyzji. Nadto z dokumentów wynika, że organ celny Szwajcarii stwierdził, że w chwili obecnej firma sprzedająca samochody nie istnieje, brak jest natomiast danych czy istniała w chwili dokonania sprzedaży, a miało to miejsce kilka lat temu. Nie ustalenie tych dwóch ważnych danych spowodowało, wg pełnomocnika, naruszenie art.122 Ordynacji podatkowej. Podniósł też, że doszło do naruszenia art.30 ust.2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego w zw. art.122 ustawy Ordynacja podatkowa (t.j. z 2005r. Dz. U. Nr 8, poz. 60) poprzez niezastosowanie, w wyniku czego mylnie przyjęto bez żadnego postępowania wyjaśniającego, iż nie ma żadnych innych dowodów dokonywania importu na obszar Unii Europejskiej takich samych albo innych samochodów, co wpłynęło niewątpliwie na wysokość danin publicznych. W szczególności w aktach sprawy brak jest dowodów na poszukiwanie lub próby znalezienia jakichkolwiek danych umożliwiających zastosowanie jednej z wielu metod określenia wartości celnej towaru poprzedzających powołanie biegłego. Stwierdził ponadto, że uzasadnienie zawiera tylko wymienione przepisy, które winny zostać zastosowane, a nie tylko przepisane w uzasadnieniu. Ten brak postępowania w ocenie pełnomocnika skarżącego winien skończyć się decyzją uchylającą skarżoną decyzję i przekazującą postępowanie z powrotem do pierwszej instancji, celem przeprowadzenia tego postępowania na nowo. Zarzucił również naruszenie prawa materialnego wymienionego w art.31 ust.2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego poprzez niezastosowanie, w wyniku czego przyjęto wyższą z dwóch wartości. Wskazał, że Wspólnotowy Kodeks Celny kategorycznie zakazuje takiego postępowania, które zmierza do wyboru wyższej wartości z dwóch alternatywnych. W trakcie dokonywania importu na obszar Unii Europejskiej powołano jednego rzeczoznawcę, który zawyżył wartość celną importowanego towaru. Od tak obliczonej wartości zapłacono wyższe należności celno-podatkowe. Następnie w sprawie powołano drugiego rzeczoznawcę, który dokonał obliczenia wartości celnej towaru na nowo. Organ celny wybrał wartość większą, czym naruszył wymieniony przepis. Dyrektor IC w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasową argumentację, przedstawioną w decyzjach organów obu instancji i wniósł o oddalenie skargi. W szczególności wskazał, że odrzucenie wartości transakcyjnej jest konsekwencją zakwestionowania wiarygodności informacji lub dokumentów służących do określenia wartości celnej. Ocena wiarygodności ceny deklarowanej przez stronę i wynikającej z dokumentów przedstawionych organom celnym wymaga natomiast przeprowadzenia stosownego postępowania. Podkreślił, że organy celne są uprawnione nie tylko do oceny przedłożonych dokumentów pod względem formalnym, ale mają również możliwość badania wiarygodności dokumentu pod względem merytorycznym w sytuacji, gdy z uzasadnionych przyczyn wysokość podanej ceny transakcyjnej budzi zastrzeżenia co do jej prawdziwości. Niewiarygodność ceny transakcyjnej uzasadniająca jej odrzucenie występuje wówczas, gdy jest ona rażąco niska w porównaniu z innymi cenami danego towaru na rynku eksportu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wbrew jej wywodom zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z art.1 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustrojów sądów powszechnych (Dz. U nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość miedzy organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i miedzy tymi organami a organami administracji rządowej ( §1). Kontrola, o której mowa sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( §2 ). Oznacza to, że w badaniu w postępowaniu sądowo-administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Dodać również należy, że stosownie do art.134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ), zwaną dalej P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z przepisu tego wynika, że niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze sąd z urzędu bada, czy nie nastąpiło naruszenie prawa materialnego lub procesowego skutkujące koniecznością usunięcia zaskarżonego aktu z obrotu przez jego uchylenie lub stwierdzenie nieważności. Dokonana w tak zakreślonych granicach kontrola zaskarżonego rozstrzygnięcia potwierdza, że jest ona zgodna z prawem. W rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadza się do ustalenia wartości celnej używanego samochodu osobowego sprowadzonego ze Szwajcarii. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, iż na gruncie przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L Nr 302 z 19 października 1992r. ze zm. – WKC), rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L Nr 253 z 11 października 1993r. ze zm. - RWKC) oraz ustawy z dnia 19 marca 2004r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz.622) organy celne są uprawnione do kwestionowania wiarygodności dokumentów transakcyjnych (rachunku, faktury) załączonych do zgłoszenia celnego, nie tylko pod względem formalnym lecz także pod względem materialnym, tj. co do ceny towaru. Wartość transakcyjna nie może być przyjęta za wartość celną w przypadku, gdy organ celny z uzasadnionych przyczyn zakwestionował wiarygodność lub dokładność informacji czy dokumentów służących do określenia wartości celnej , które dołącza się do zgłoszenia celnego. Nadto, na podstawie art.78 ust.2 WKC organy celne po zwolnieniu towarów mogą w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu i wywozu towarów objętych zgłoszeniem. W razie, gdy z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują niezbędne działanie w celu uregulowania sytuacji biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują (art.78 ust.3 WKC). Organ celny ma zatem uprawnienie do kontroli dokumentów i danych załączonych do zgłoszenia, przy czym w postępowaniu weryfikacyjnym, jak wskazano powyżej, może być badana nie tylko autentyczność formalna przedłożonego dowodu zakupu, tzn. czy nie został on sfałszowany, ale także jego autentyczność materialna, co do ceny towaru. W końcu przypomnieć również trzeba, że przy ocenie prawidłowości poczynionych w sprawie ustaleń należało mieć na uwadze, treść art.245 Wspólnotowego Kodeksu Celnego oraz art.73 ust.1 ustawy z 19 marca 2004r. - Prawo celne (Dz. U. nr 68 poz.622 ze zm.) zgodnie z którymi - do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art.12 oraz działu IV Ordynacji podatkowej. Z materiału zebranego w sprawie wynika, że Skarżący załączył do zgłoszenia celnego dokument transakcyjny zakupu samochodu [...] listopada 2009r., na którym sprzedawca potwierdził preferencyjne pochodzenie towaru. W wyniku weryfikacji autentyczności deklaracji pochodzenia umieszczonej na dokumencie transakcyjnym, wobec nie udowodnienia przez eksportera pochodzenia pojazdu, szwajcarskie władze celne wskazały, że pojazd należy traktować jako niewiadomego pochodzenia i uznać dowód pochodzenia za nieważny. Jednocześnie Naczelnik UC dokonując analizy załączonych do odprawy dokumentów uznał deklarowaną wartość celną przedmiotowego pojazdu za nie odpowiadającą rzeczywistej. U podstaw jego stanowiska legł wynik przeprowadzonego przez niego porównania wartości tegoż pojazdu (1200 CHF) z wydrukiem ze strony internetowej ww.auto-i-dat-ch z dnia [...] listopada 2009r. Wynikało z niej, że ceny pojazdów tej samej marki i roku produkcji co przedmiot importu kształtują się na poziomie 2.900 – 3.200 CHF. Trafnie zatem organy uznały, że zważywszy na fakt, że eksporter nie potwierdził pochodzenia przedmiotowego pojazdu, a cena zawarta w dowodzie zakupu znacznie odbiegała od stosowanych w racjonalnym obrocie gospodarczym – przesłanki uzasadnionych wątpliwości, o których mowa w art.181a Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L Nr 253 z 11 października 1993r. ze zm. - RWKC). Powołana norma prawna jednoznacznie bowiem wskazuje, że organy celne nie muszą ustalać wartości celnej przywożonych towarów z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej, jeżeli mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art.29 WKC. Przy czym, zauważyć jednocześnie należy, że słusznie organy przyjęły, iż podstawą zakwestionowania wartości celnej w niniejszej sprawie nie mógł być wynik weryfikacji przeprowadzony przez szwajcarskie władze celne. Orzekły one bowiem jedynie co do pochodzenia pojazdu, nie wypowiadając się natomiast co do wiarygodności faktury. Tym samym, skoro ustalono, że organy celne mogły mieć uzasadnione wątpliwości co do zadeklarowanej wartości celnej, to zasadne tym samym stało się odstąpienie przez nie od przyjęcia wartości transakcyjnej jako wartości celnej towaru. Niewiarygodność ceny transakcyjnej uzasadniająca jej odrzucenie występuje wówczas, gdy jest ona rażąco niska w porównaniu z innymi cenami na rynku eksportu. W konsekwencji powyższego, zakwestionowanie wiarygodności zadeklarowanej wartości celnej towaru pozwoliło organowi celnemu, zgodnie z dyspozycją wynikającą z treści art.181a rozporządzenia na ustalenie wartości celnej inną metodą, niż metoda wartości transakcyjnej, to jest w oparciu o jedną z metod określonych w art.30 – 31 WKC. W zaskarżonej decyzji organ celny szczegółowo wyjaśnił zasady takiego ustalania w odniesieniu do używanych pojazdów samochodowych. Wskazać trzeba, w ślad za organem odwoławczym, że metody przewidziane w wymienionych powyżej przepisach mają odpowiednią kolejność. Zgodnie bowiem z treścią art.30 ust.1 WKC, jeżeli wartość celna nie może być ustalona na podstawie art.29 tego Kodeksu, ustala się ją stosując zasadniczo kolejność przewidzianą w ust.2 lit.a, b, c, i d. Jeżeli natomiast i w ten sposób nie można ustalić wartości celnej, w rachubę wchodzi metoda tzw. ostatniej szansy, regulowana przepisem art.31 WKC. Według art.30 ust.2, wartością celną ustalaną na podstawie tego przepisu jest: • wartość transakcyjna identycznych towarów sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna; • wartość transakcyjna podobnych towarów sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna; • wartość oparta na cenie jednostkowej, po jakiej towary przywożone lub towary identyczne bądź podobne sprzedawane są we Wspólnocie w największych zbiorczych ilościach osobom niepowiązanym ze sprzedawcami; • wartość kalkulowana , która jest sumą trzech elementów wymienionych w dalszej części tego przepisu. Z kolei zgodnie z treścią art.30 ust.3 WKC, dodatkowe warunki i reguły stosowania ust.2 tego Kodeksu określane są zgodnie z procedurą Komitetu (Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej WTO). Zarówno metoda wartości transakcyjnej identycznych towarów, jak i metoda wartości transakcyjnej podobnych towarów (art.30 ust.2 lit. a i b WKC) odnosi się do cech towarów, takich jak identyczność lub podobieństwo. Tych przesłanek nie spełniają sprowadzane z zagranicy używane samochody. Również nie znajduje zastosowania do towarów używanych metoda oparta o cenę jednostkową towarów importowanych. Opiera się ona na cenie jednostkowej (art.30 ust.2 lit. c WKC), po jakiej towary przywożone lub towary identyczne bądź podobne są sprzedawane we Wspólnocie w największych zbiorczych ilościach osobom niepowiązanym ze sprzedawcami. Stwierdzić także należy, że do określenia wartości celnej sprowadzanych samochodów używanych nie znajduje również zastosowania metoda wartości kalkulowanej - art.30 ust.2 lit.d WKC, która wymaga określenia kosztów lub wartości materiałów i produkcji, kwoty zysku i kosztów ogólnych oraz kosztów lub wartości elementów wymienionych w art.32 ust.1 lit. e WKC. które są zmienne. W świetle powyższych uwag, należy przyznać rację twierdzeniom organów obu instancji o potrzebie wykorzystania w sprawie metody tzw. ostatniej szansy, której zasady zostały określone w art.31 WKC. Wartość celna jest wówczas ustalana na podstawie danych dostępnych we Wspólnocie, z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami: porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994r.; artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994r.; przepisów działu II rozdziału III WKC. W przypadku określenia wartości celnej używanego samochodu dokonuje się weryfikacji w oparciu o materiały porównawcze dla samochodów o parametrach zgodnych z danymi dla sprowadzonych przez importera, wyprodukowanych poza Wspólnotą, sprzedawanych na rynku Wspólnoty. Zgodnie z postanowieniami Porozumienia w sytuacji gdy wartość celna przywożonych używanych pojazdów samochodowych ustalana jest w oparciu o art.31 WKC, istnieje możliwość skorzystania z wyspecjalizowanych katalogów lub czasopism zawierających średnie ceny rynkowe tych pojazdów na obszarze Wspólnoty. W niniejszej sprawie, organ mając na względzie dyspozycje wynikające z powyższych norm prawnych, jako punkt wyjścia przyjął wartość przedmiotowego pojazdu określoną w opinii biegłego rzeczoznawcy [...] z dnia [...] września 2010r. Biegły ustalając wartość rynkową pojazdu posłużył się katalogiem Pojazdy Samochodowe Wartości Rynkowe PSWR INFO-EKSPER część A z miesiąca listopada 2009r. Zgodnie ze zleceniem, do wyliczenia do wyliczenia wartości pojazdu podobnego przyjęto wartość rynkową pojazdu tego samego rodzaju i podrodzaju, o zbliżonych parametrach trakcyjno technicznych, wyprodukowanego w innych krajach (np. rynek kanadyjski, amerykański, i japoński) i dostępnego na rynku polskim, nie będącego jednocześnie krajem wywozu (Szwajcaria) oraz krajami Wspólnoty. Za samochód spełniający kryteria samochodu podobnego biegły przyjął pojazd marki [...] z roku produkcji 1999, wyprodukowany w Japonii. Badanie cen samochodu podobnego jest niezbędne w celu ustalenia poprawności określenia ceny transakcyjnej i stworzenia podstawy do określenia wartości celnej w oparciu o przepis art.31 WKC. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie potwierdził, że zadeklarowana cena transakcyjna 1200 CHF jest wielokrotnie niższa od cen transakcyjnych samochodów podobnych na rynkach pozawspólnotowych. Biegły w swojej ocenie z dnia [...] września 2010r. określił wartość pojazdu na rynku polskim o niemalże identycznych parametrach trakcyjno-technicznych na kwotę 11.050,00zł. Następnie po uwzględnieniu dostępnych danych oraz konkretnego stanu technicznego wycenianego pojazdu, istniejącego w chwili jego sprowadzenia do Polski oraz szeregu korekt ( w tym z tytułu uszkodzeń opisanych w opinii technicznej nr [...] z dnia [...] listopada 2009r. – wykonanej na zlecenie Strony) określił wartość pojazdu na kwotę 7.800,00zł. Ponieważ wyliczona w ten sposób wartość celna towaru była wartością brutto, organ odliczył od niej również podatek VAT, podatek akcyzowy, cło. Ostatecznie, wartość celna przedmiotowego używanego samochodu osobowego marki [...] ustalono na kwotę 5.636,00zł. Reasumując tą cześć rozważań, Sąd stwierdza, że wszystkie powyżej opisane działania organów celnych, zmierzające do ustalenia wartości celnej spornego pojazdu należy uznać za uzasadnione i zgodne z obowiązującymi w tej mierze przepisami prawa. W kwestii pozostałych zarzutów, trzeba podkreślić, że niezasadnym jest zarzut przyjęcia, iż samochód wymieniony w opinii nie jest porównywalny z samochodem importowanym. Biegły ustalił, że jest to pojazd tego samego rodzaju i podrodzaju, o zbliżonych parametrach trakcyjno – technicznych co przedmiot importu. Brak jest zatem obiektywnych podstaw do nie uznania stanowiska wyrażonego przez biegłego. Nie można także uznać zarzutu, że organ wybrał wyższą z dwóch wartości, albowiem w postępowaniu organ celny dopuścił dowód, ale tylko jednego biegłego, drugi biegły nie był przez organ powoływany. Za pozbawiony podstaw prawnych należy także uznać zarzut dotyczący braków w zgromadzonym materiale dowodowym stanowiącym podstawę orzekania. Mimo przeciwnych twierdzeń strony skarżącej, w/w wydruk ze strony internetowej z [...] listopada 2009r. znajduje się w aktach sprawy. Niezasadnym i niezrozumiałym jest zarzut pełnomocnika skarżącego dotyczący samej decyzji organu I instancji. Pełnomocnik w zarzutach skargi stwierdził, że uzasadnienie zawiera tylko wymienione przepisy, które winny zostać zastosowane, a nie tylko przepisane w uzasadnieniu. Należy pamiętać, że treść decyzji jest uregulowana w art. 210 Ordynacji podatkowej. Według art.210 §1 Ordynacji podatkowej decyzja zawiera następujące elementy: oznaczenie organu podatkowego, datę jej wydania, oznaczenie strony, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie o trybie odwoławczym - jeżeli od decyzji służy odwołanie, podpis osoby upoważnionej, z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego. Natomiast kwestię uzasadnienia decyzji reguluje §4 art.210, który stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Dodatkowo na podstawie §2 wyżej przytoczonego artykułu decyzja, w stosunku do której może zostać wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, zawiera ponadto pouczenie o możliwości wniesienia powództwa lub skargi. W ocenie Sądu decyzje organów obu instancji zawierają wszystkie wskazane powyżej elementy. Uzasadnienia są napisane w sposób czytelny i zrozumiały, zawierają również odniesienie się do stanu faktycznego oraz szczegółowe uzasadnienie prawne wydanych decyzji. Z uwagi, że zarzuty skargi nie są zasadne, jak również Sąd nie stwierdził by w toku postępowania organy naruszyły inne przepisy - skargę należało na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sędzia WSA Sędzia WSA Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko Alina Rzepecka Joanna Wierchowicz