II SA/Wa 875/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska - Jung Sędziowie WSA Andrzej Góraj (spr.) Janusz Walawski Protokolant specjalista Aleksandra Weiher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi J. N. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o przydziale kwatery tymczasowej oddala skargę. Komendant Główny Policji, decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...], działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) - dalej: kpa, art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277) oraz § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku J. N. o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. przydzielającej stronie kwaterę tymczasową przy ul. [...] w W., odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Pismem z dnia [...] listopada 2010 r. J. N. złożył do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji odwołanie od przedmiotowej decyzji, zarzucając organowi wydającemu decyzję, iż wydał on orzeczenie sprzeczne z wolą strony, w sposób wprowadzający stronę w błąd, a tym samym dopuścił się naruszenia przepisów art. 61 § 2 kpa. Z odwołaniem od ww. decyzji, pismem z dnia [...] listopada 2010 r., wystąpiło również Stowarzyszenie [...] w W., dopuszczone do udziału w przedmiotowym postępowaniu postanowieniem KGP z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...]. Strony wniosły o uchylenie decyzji i rozpoznanie sprawy zgodnie z wnioskiem strony, tj. stwierdzenie nieważności decyzji o przydziale kwatery tymczasowej i przydział lokalu jako służbowego, bądź uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Komendant Główny Policji, po rozpoznaniu przedmiotowych odwołań, decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 157 § 1 kpa, utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] października 2010 r. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż J. N. w dniu [...] lipca 2003 r., będąc funkcjonariuszem w służbie stałej, złożył wniosek o przydział lokalu mieszkalnego, a otrzymał przydział kwatery tymczasowej, albowiem KSP chcąc zaspokoić jego potrzeby mieszkaniowe, mając w swoim zasobie tylko kwatery tymczasowe, zaproponował zainteresowanemu przydział takiego właśnie lokalu. Funkcjonariusz przed przyjęciem lokalu został poinformowany o statucie mieszkania i jego powierzchni. Dopiero po jego akceptacji została wydana decyzja o przydziale kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w W. Funkcjonariusz nie skorzystał z możliwości zaskarżenia przedmiotowej decyzji, w związku z czym stała się ona ostateczna. Organ odwoławczy podkreślił, że funkcjonariusz otrzymując przydział kwatery tymczasowej nie utracił prawa do lokalu mieszkalnego, nie było również przeciwwskazań prawnych aby funkcjonariusz w służbie stałej otrzymał przydział kwatery tymczasowej. Przedmiotowa decyzja wydana została w oparciu o § 10 ówcześnie obowiązującego rozporządzenia MSWiA z dnia 17 października 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1469), w myśl którego na tymczasowe kwatery dla policjantów przeznacza się lokale mieszkalne, pokoje gościnne, pokoje w hotelu lub w bursie albo pomieszczenia mieszkalne usytuowane w budynkach przeznaczonych na cele służbowe lub na terenie obiektu zamkniętego, o należytym stanie technicznym i sanitarnym. Minister zgodził się, że w dokumentacji mieszkaniowej funkcjonariusza brak jest wniosku o przydział kwatery tymczasowej, co stanowi naruszenie przepisów ww. rozporządzenia, niemniej jednak w ocenie organu odwoławczego, w sytuacji posiadania przez funkcjonariusza niezrealizowanego prawa do przydziału lokalu mieszkalnego i złożenia wniosku o przydział lokalu mieszkalnego, nie stanowi to rażącego naruszenia prawa, mogącego być podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji. Pismem z dnia [...] marca 2011 r. J. N., reprezentowany przez pełnomocnika, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...], wnosząc o stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji błędne ustalenie stanu faktycznego, poprzez jego błędną subsumpcję i wywiedzenie, że pomimo treści ówcześnie obowiązującego § 10 ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 17 października 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów, niezłożenie przez skarżącego pisemnego wniosku o przydział kwatery tymczasowej, a następnie jej przydzielenie przez KSP nie stanowi rażącego naruszenia prawa mogącego być podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji; obrazę art. 156 § 2 kpa, poprzez jego niezastosowanie przez organ II instancji, jako podstawy prawnej do wydania skarżonej decyzji, w sytuacji gdy skutek decyzji nr [...] z [...] sierpnia 2003 r. KSP jest nieodwracalny, gdyż prawo z niej wynikające zostało już skonsumowane przez stronę. W odpowiedzi na skargę organ uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy decyzja Komendanta [...] Policji w sprawie przydziału kwatery tymczasowej objęta jest wadą nieważności o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W myśl wyżej powołanego przepisu, aby możliwym było stwierdzenie nieważności, muszą zaistnieć łącznie dwie przesłanki: - decyzja musi być wydana z naruszeniem prawa, - przedmiotowe naruszenie musi mieć cechy rażącego naruszenia. Nie każde naruszenie prawa może prowadzić bowiem do skutku polegającego na stwierdzeniu nieważności. Ustawodawca mając na uwadze wyjątkowość omawianego przepisu oraz fakt, iż ingeruje on w zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, ograniczył zakres przedmiotowy niniejszego przepisu do sytuacji, gdy naruszenie było rażące. Co się tyczy materii rażącego naruszenia prawa, w ocenie tutejszego Sądu na kwestię tę należy spojrzeć przez pryzmat skutków, do powstania których doprowadziło wydanie kwestionowanej decyzji. W tym zakresie Sąd w pełni akceptuje tezę wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 26 sierpnia 1987 r. (IV SA 929/86 – PIŻ 1989 Nr 12, str. 6), iż: "oczywisty charakter naruszenia prawa jest warunkiem koniecznym, ale niewystarczającym dla uznania naruszenia prawa za rażące. Rażące naruszenie prawa od zwykłego naruszenia przepisów prawa różni się takimi cechami jak gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których istnienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji, jako aktu wydanego przez organy państwowe w praworządnym państwie". Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, że decyzja Komendanta [...] Policji o przydziale kwatery tymczasowej, została wydana z naruszeniem treści obowiązującego w tym czasie paragrafu 10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych, oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów. Poza sporem pozostaje bowiem fakt, iż skarżący nie składał pisemnego wniosku o przydział kwatery tymczasowej. W ocenie tutejszego Sądu powyższe naruszenie prawa nie nosi jednak cech rażącego naruszenia. Do takiej konstatacji prowadzi analiza skutku wywołanego przez sporną decyzję. W sytuacji bowiem, gdy w chwili jej wydawania potrzeby mieszkaniowe funkcjonariusza nie były zaspokojone w sposób właściwy, sporna decyzja zmieniła tą sytuację. Został osiągnięty nadrzędny skutek w postaci umożliwienia skarżącemu zamieszkania w godnych warunkach. Osiągnięto więc rezultat, który z punktu widzenia społecznego, a zwłaszcza z punktu widzenia słusznego interesu funkcjonariusza, nie może zostać oceniony negatywnie. Nadto podkreślić należy, iż sporna decyzja nie pozbawiła skarżącego prawa domagania się przydzielenia mu lokalu mieszkalnego w miejsce kwatery tymczasowej. Obydwa z ww. rodzajów lokali realizują bowiem inne uprawnienia. Badając niniejszą sprawę tutejszy Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisu art. 156 § 2 kpa. Przedmiotowa decyzja nie wywołała bowiem nieodwracalnych skutków. O nieodwracalności skutków można mówić w sytuacji, gdy poprzedni stan prawny nie może zostać przywrócony, gdyż przestał istnieć przedmiot którego prawo dotyczyło lub też podmiot, któremu prawo przysługiwało, utracił zdolność do zachowania tego prawa, albo wygasła instytucja stanowiąca źródło prawa. Żadna z powyższych sytuacji nie zaistniała jednak w niniejszej sprawie. Skarżący natomiast przyjmując do zamieszkania kwaterę tymczasową nie utracił prawa do lokalu mieszkalnego. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.). ----------------------- 6