I SA/Op 215/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Łozowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marta Wojciechowska Sędzia WSA Grzegorz Gocki Protokolant st. sekretarz sądowy Maria Żymańczyk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi M. W., Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 4 marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. oddala skargę Burmistrz N decyzją z 20 lipca 2010r. ustalił M. W. i Z. W. podatek od nieruchomości za 2010r. w kwocie 253 zł. Do opodatkowania przyjął budynki mieszkalne o pow. 154 m kw., budynki pozostałe o pow. 10,75 m kw. i grunty pozostałe o pow. 482 m kw. Państwo M. i Z. W. odwołali się od powyższej decyzji podnosząc, że podatek został zawyżony o kwotę 41,187 zł. W ocenie stron w sprawie doszło do podwójnego opodatkowania gruntu znajdującego się pod budynkami. Opodatkowanie budynków położonych na działce winno bowiem powodować zmniejszenie powierzchni gruntu "pozostałego" podlegającego opodatkowaniu. Decyzją z dnia 4 marca 2011 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu na podstawie art. 1 i art. 18 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. nr 79, poz. 856 ze zm.) oraz art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) – zwanej dalej – O.p., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż Burmistrz N przed wydaniem decyzji dochował warunków formalnych związanych ze wszczęciem postępowania w sprawie, wydał bowiem stosowne postanowienie w tej kwestii (art. 165 § 2 i 4 O.p.). Nadto w toku postępowania zapewnił stronom udział w postępowaniu, poprzez wyznaczenie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. W sprawie został zebrany materiał dowodowy wystarczający do jej rozstrzygnięcia, a to w postaci informacji o nieruchomościach (art. 21 § 5 O.p. w zw. z art. 6 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych) oraz danych z ewidencji gruntów i budynków, według stanu w przedmiotowym roku podatkowym (art. 21 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne). Organ odwoławczy podniósł, że w myśl art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z 12.01.1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006r., nr 121, poz. 844 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w 2010r., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty (pkt 1) oraz budynki lub ich części (pkt 2). Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Podatnikami podatku od nieruchomości są min. osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych (art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy). Zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach (...). Zgodnie z powyższym do opodatkowania podatkiem od nieruchomości organ I instancji przyjął budynki mieszkalne o pow. 154 m kw., budynki pozostałe o pow. 10,75 m kw. oraz grunty pozostałe, oznaczone w ewidencji gruntów i budynków jako tereny mieszkaniowe (B), o pow. 482 m kw. Podniesiono w uzasadnieniu decyzji, iż rodzaje i wielkości przedmiotów opodatkowania, jak wynika z treści odwołania, nie były sporne. Zastosowano w sprawie prawidłowe stawki podatku od nieruchomości wynikające z uchwały nr XXVII/390/08 Rady Miejskiej w N. z 27.11.2008r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urzęd. Woj. Opolskiego z 2008r. nr 96, poz. 2236) wynoszące dla: budynków mieszkalnych 0,51 zł/l m kw.; budynków pozostałych 5,04 zł/l m kw. oraz gruntów pozostałych 0,25 zł/l m kw. Podatek wyniósł, po zaokrągleniu 253 zł. Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego podwójnego opodatkowania powierzchni gruntu w sytuacji, gdy podatek został wymierzony od budynków na nim posadowionych, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że nie jest on uzasadniony. Przepis art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, rozróżnia jako odrębne przedmioty opodatkowania grunty i budynki. Dalej art. 4 ust. 1 cytowanej ustawy wskazuje, iż podstawę opodatkowania stanowi: dla gruntów - powierzchnia, a dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa, którą stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 5 ustawy, stanowi powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe. W zakresie opodatkowania gruntów wiążące dla organu podatkowego pozostają dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Wynika to z art. 21 ust. 1 ustawy z 17.05.1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010r. nr 193, poz. 1287 ze zm.), zgodnie z którym podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Mając na uwadze powyższe wywody oraz zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, organ odwoławczy doszedł do przekonania, iż grunty i budynki stanowią osobne przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości, dla których przepisy przewidują odrębne zasady ustalania wielkości podstawy opodatkowania. W tej sytuacji wymiar podatku od nieruchomości następuje w odniesieniu do gruntu i budynku. Sytuacja ta nie może być postrzegana jako "podwójne" opodatkowanie, gdyż nie dotyczy tego samego przedmiotu. W skardze na powyższą decyzję skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, ponowili zarzuty poniesione w odwołaniu. Stwierdzili, iż doszło do "podwójnego" opodatkowania gruntu znajdującego się bezpośrednio pod budynkiem mieszkalnym. W ocenie podatników, fakt opodatkowania budynku posadowionego na gruncie winien powodować opodatkowanie jedynie gruntu "pozostałego", a wiec pomniejszonego o powierzchnię gruntu zajętą przez budynek. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 1 i 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [dalej P.p.s.a], sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę organów administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo – administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Stosownie do przepisu art.145 §1 pkt 1 P.p.s.a, sąd uchyla decyzję, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź gdy stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także gdy stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Sąd w niniejszej sprawie nie stwierdził naruszeń prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym lub mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani też dających podstawę do wznowienia postępowania, które stosownie do treści art.145 §1 pkt 1 P.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie spór koncentruje się na zasadności opodatkowania gruntu znajdującego się bezpośrednio pod budynkiem mieszkalnym. Stanowisko skarżących prezentowane na etapie postępowania podatkowego i podtrzymane następnie w skardze, sprowadza się do twierdzenia, że doszło do podwójnego opodatkowania gruntu znajdującego się pod budynkami. Zdaniem stron, opodatkowanie budynków położonych na działce winno powodować zmniejszenie powierzchni gruntu "pozostałego" do opodatkowania. Odnosząc się do istoty sporu należy odwołać się do przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006r., nr 121, poz. 844 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w 2010r., dotyczącego przedmiotowego zakresu opodatkowania. Zgodnie z art. 2 ust. 1 powyższej ustawy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty, 2) budynki lub ich części, 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W świetle powołanego przepisu, słusznie stwierdził organ w zaskarżonej decyzji, iż każda z wyżej wymienionych kategorii stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, co oznacza, że właściciel zabudowanej nieruchomości objęty jest obowiązkiem podatkowym obejmującym zarówno grunt, jak i posadowiony na nim budynek. W związku z tym zarówno grunt, jak i budynek stanowią odrębny przedmiot opodatkowania, a przepis art. 2 i żaden inny przepis ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie wyłączają z zakresu opodatkowania gruntu pod budynkiem. Organy podatkowe, powołując art. 4 ust. 1 zasadnie przyjęły jako podstawę opodatkowania dla gruntu jego powierzchnię (art. 4 ust. 1 pkt 1 ), dla budynku - powierzchnię użytkową (art. 4 ust. 1 pkt 2). Wielkości przyjęte przez organy są zgodne z danymi, które wynikają z ewidencji gruntów i budynków, a która to zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) stanowi podstawę wymiaru podatków. Ponadto, odnosząc się do dokonanej w skardze wykładni pojęcia "grunty pozostałe", Sąd w pełni akceptuje stanowisko wyrażone przez organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, iż interpretacja tego pojęcia winna wynikać z analizy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a przepis ten wprowadza podział stawek podatku od nieruchomości od gruntów: a) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków, b) pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych, c) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego. Stąd grunty "pozostałe" należy rozumieć jako grunty inne niż wymienione w pkt a) i b) tego przepisu, a nie jak wywodzili skarżący, grunty będące różnicą pomiędzy powierzchnią działki a powierzchnią gruntu pod budynkami. Takie stanowisko stron nie jest prawidłowe i jak wskazano powyżej, nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa. Na marginesie, w nawiązaniu do wskazanego w skardze sposobu opodatkowania lasu, Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 2 ust. 2 powołanej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Zatem, w sytuacji, gdy las nie jest zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej - nie jest opodatkowany podatkiem od nieruchomości, a podlega opodatkowaniu podatkiem leśnym. Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należało, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Nie dopatrując się zatem naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym (mogącym mieć) wpływ na wynik sprawy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.